Column: Erwin’s zin en onzin - deel 59

Schönburg, een sprookjsachtig kasteel dat moeiteloos als filmdecor voor een Sissi-film kan fungeren

Trainingskamplocatie 2015 op alle punten goedgekeurd

Haarspeldbochten, listige afdalingen, bospaden met fikse stijgingspercentages, hier en daar een geitenpaadje en Kaffee mit ein Kaiserbrötchen in de vroege ochtend. Meer hebben wij niet nodig. Met ‘wij’ bedoel ik Roel Schreurs, Gertjan Bentert, Tim te Brake en ondergetekende. In de donkere dagen voor kerst reist dit viertal af naar het Duitse Rijndal voor een ‘proeftrainingskamp’. In mei gaat een grote groep Ava-leden op trainingsstage en deze locatie moet natuurlijk worden onderworpen aan een strenge keuring.

In 2015 is Oberwesel de plaats van handeling voor  het vierde trainingskamp van het T&F-team (Track and Field) van Ava’70. Oberwesel ligt aan de oevers van de Rijn in de deelstaat RIjnland-Palts. De jeugdherberg ligt op een 150 meter hoge heuvel. Vanaf de top heb je een schitterend uitzicht over het dorp en de wijde omtrek. Na iedere baantraining (de baan ligt onderaan de heuvel) moet er een kleine twee kilometer worden geklommen om bij de jeugdherberg te komen. De heuvel is met een gemiddeld stijgingspercentage van vijf procent met uitschieters naar tien procent zeker geen kattenpis. Het trainingskamp is niet voor watjes.

De vier eerdergenoemde kemphanen verblijven drie dragen in Duitsland en dit staat gelijk aan vijf trainingen. Op dag één staat er een ‘rustige’ duurloop op het programma. Maar dat rustig kan met die vier ‘mannetjes’ wel weer doorgestreept worden. Wanneer één van de heren het lastig krijg, profiteren de anderen hier optimaal van. Geen genade. Het is ‘the survival of the fittest’, zelfs in een duurloop. Na een kwartier lopen door de bergen is praten al niet meer mogelijk en het ‘melkzuur’ is gestegen tot aan de oren. De vier andere trainingen verlopen in principe hetzelfde. Heb je een slechte benen, dan ben je gewoon de spreekwoordelijke lul. Niet alleen tijdens de trainingen dagen de ‘niet tegen hun verlies kunnende atleten’ elkaar uit, maar ook van het tafeltennissen, het kaarten en zelfs het ontbijten wordt een wedstrijd gemaakt.

Alles trainingen worden op film vastgelegd. Gertjan Bentert, is de atleet binnen het kwartet. Wanneer de lopers hun trainingen doen, bedient hij de camera. De rollen worden omgedraaid als Gertjan zijn trainingen afwerkt. Het schieten van de beelden wordt hem echter fataal. ‘Cameraman’ Tim wil per se nog een verspringshot hebben. Een gebroken/zwaar gekneusde enkel is het souvenir dat Gertjan aan zijn sprong overhoudt. Dit tot grote hilariteit van zijn ‘vrienden’. Het verhaal wordt nóg leuker, wanneer je weet dat Gertjan de vervanger is van de geblesseerde Kylian Klein Hesselink, die wegens een scheenbeenblessure niet mee kon naar Duitsland. Ironie ten top!

Buiten het feit dat de loopomgeving de natte droom is van iedere doorgewinterde hardloper, is de jeugdherberg ook van alle gemakken voorzien. Een zwembad, een luxe speelhal, een café met koffiebar en diverse groepsruimtes. Op steenworpafstand staat de schitterende ‘Schönburg’, een sprookjesachtig kasteel, dat moeiteloos als filmdecor voor een Sissi-film kan fungeren.

De atletiekbaan is in licht vervallen staat. Het oorspronkelijk rode kunststof is overwoekerd door een groene laag, maar een hogedrukspuit doet wonderen. Helaas hebben de heren geen toestemming om de baan te betreden, dus een illegaal bezoekje is noodzakelijk. Een armzalig hekje van twee meter hoog houdt de jonge sportievelingen natuurlijk niet tegen. Wonder boven wonder kunnen de atleten zonder begeleiding van de polizei de baan weer verlaten. 

Na drie dagen buffelen keert de ‘keuringsdienst van atletieklocaties’ heel tevreden en met hevige spierpijn, en wellicht een botbreuk weer huiswaarts. Op alle punten is Oberwesel geslaagd voor de test en het kan haast niet anders dat het trainingskamp van 4 t/m 9 mei een ontzettend gigantisch fantastisch succes gaat worden. 

De prachtige omgeving van Oberwesel

Aankondiging van de 30e Keiloop in Meddo

30e Keiloop, komende zondag in Meddo

De traditionele Keiloop van Sc. Meddo aan het einde van het jaar komt er weer aan. Op zondag 28 december, de laatste zondag van het jaar organiseert Sc. Meddo voor de 30e keer deze loop. Waarschijnlijk waren de grasvelden in december 1985 te slecht om op te voetballen, en vond de toenmalig hoofdtrainer samen met een aantal bestuursleden het een goed idee om de spelers van Sc. Meddo fit te houden door ze deel te laten nemen aan de eerste Keiloop. In de jaren daarvoor organiseerde voetbalvereniging Fortuna uit Winterswijk al een loop waaraan ook niet voetballers konden deelnemen. Fortuna was er mee gestopt, en een klein beetje publiciteit was voldoende om ook de hardlopers uit Winterswijk en omgeving naar Meddo te lokken. Inmiddels is de Keiloop voor veel hardlopers uit de omgeving een evenement geworden waar men ieder jaar weer naar terug komt.

In 2013 waren er 482 deelnemers... gaan we dit jaar de 500 passeren? De weersomstandigheden kunnen een rol spelen, maar je kunt er van uitgaan dat de Keiloop niet wordt afgelast indien er bijvoorbeeld een pak sneeuw ligt. In dat geval proberen we het parcours ook begaanbaar te maken voor de deelnemers. Na wat kleine aanpassingen in de eerste jaren lopen we al jaren over hetzelfde parcours. Ook aan de organisatie is in al die jaren eigenlijk weinig verandert. Het zijn vaak dezelfde mensen die meehelpen om de Keiloop tot een succes te maken. Alle deelnemers aan de Keiloop ontvangen na afloop een herinnering. Dankzij sponsoring van de Rabobank en Run Vision Winterswijk hebben we dit al jaren kunnen doen.

Omdat we dit jaar voor de 30e keer de Keiloop organiseren willen we graag iets extra’s bieden. Dankzij sponsoring van “Snijders aardappelen”, “Autobedrijf Kempink”, “Ami-kappers Aalten/Groenlo” en “Zaal de Eendracht” kunnen we dit realiseren. Voor de toppers uit de Achterhoek staan hieronder de tijden die ooit zijn gelopen op één van de afstanden. Met name de tijden die staan genoteerd bij de 10 km en de ½ marathon zijn al van de vorige eeuw..., dus aan vervanging toe. Het zal niet meevallen, maar er zijn lopers in Winterswijk en omgeving die in de buurt kunnen komen van deze tijden.

• 1 km, Noah Woeltjes, 3.58 gelopen in 2008

• 3,2 km, Thomas Moellers, 10.53 gelopen in 2008

• 5,5 km, Thomas Doesburg, 18.06 gelopen in 2013

• 10 km, Erik Arendhorst, 32.22 gelopen in 1995

• 21,1 km, Arnold Boschker (Lichtenvoorde), 1.12.45 gelopen in 1991

De afstanden en aanvangstijden zijn als volgt:

10.00 uur 1 km voor de jeugd t/m 9 jaar

10.00 uur 3,2 km

10.30 uur 5,5 km

11.30 uur 10 km

11.30 uur ½ marathon (21,1 km)

De uitslagen worden in de loop van 28 december via de site van Sc. Meddo bekend gemaakt. Kijk op www.scmeddo.nl. Op deze site wordt ook het laatste nieuws van de Keiloop vermeld. U kunt zich uitsluitend op de dag zelf inschrijven tot 15 minuten voor aanvang van de start bij de kantine van Sc. Meddo. De kleedkamers van Sc. Meddo zijn beschikbaar voor de deelnemers. Het adres van Sc Meddo: Eibergseweg 1, 7104 AS Winterswijk-Meddo. (email: info@scmeddo.nl)

Prettige feestdagen en een goed uiteinde

Dit jaar geen witte Kerst!

Ik wens iedereen fijne kerstdagen en een gezond, sportief en fantastisch (loop) jaar 2015 toe und für unsere Deutsche Freunde: Frohe Weihnachten und ein Guten Rutsch ins Neue Jahr!

Aankondiging van de 34e Oudejaars Crossloop in Vorden

De flyer van de Oudejaars Crossloop in Vorden

Op zaterdag 27 december 2014 organiseert de stichting Oudejaars Crossloop Vorden voor de 34^e keer de Oudejaars Crossloop in Vorden. Zo tussen kerst en oud en nieuw is dit een mooie gelegenheid om je loopschoenen aantrekken om te genieten van de prachtige bossen tussen Vorden en Lochem. De Oudejaars Crossloop biedt voor iedere loper een uitdaging. De routes zijn zeer afwisselend en gaan over smalle bospaden door het mooie natuurgebied 'het Grote Veld'. Het is dan ook niet voor niks dat velen zeggen dat het de mooiste cross is van de Achterhoek!

De organisatie nodigt u van harte uit om ook deel te nemen aan de crossloop! De loop gaat via smalle paadjes door de prachtige bossen van Vorden. Het parcours is gelegen in de nabijheid van voetbalvereniging Vorden en is grotendeels onverhard (>95%). Na afloop van de cross kan er worden nagepraat onder het genot van een gratis kopje koffie of thee en een heerlijke oliebol.

Afstanden + starttijden
Er kan worden gestart op drie afstanden namelijk:

·       13.30 uur à 15 km 

·       13.40 uur à 10 km

·       13.50 uur  à  5 km

(Voor)inschrijving

Wij zouden het op prijs stellen als u mee wilt werken aan de voorinschrijving. Voorinschrijven kan tot 22 december 2014.  U hoeft dan alleen uw startnummer op de dag zelf op te halen. Dit kan vanaf 12.00 uur in de kantine van VV Vorden.  Door voor in te schrijven bespaart u de organisatie veel werk, zitten er geen fouten in de inschrijving en hoeft u minder lang te wachten. Daarnaast is het ook nog goedkoper.

Kosten voor alle afstanden

·       6 Euro bij voorinschrijven via www.oudejaarscrossloop.nl

·       9 Euro bij inschrijven op de dag zelf vanaf 12.00 uur

Stichting Kanjers voor Kanjers

De stichting Oudejaars Crossloop heeft besloten om het geld dat na afloop van de crossloop overblijft te doneren aan de stichting Kanjers voor Kanjers (zie www.stichtingkanjersvoorkanjers.nl). De Stichting Kanjers voor Kanjers steunt lokale projecten in de Achterhoek ten behoeve van het welzijn van het kind, bij voorkeur door middel van sport en spel. De Stichting geeft donaties aan kleinschalige, regionale projecten, die het welzijn van minder bedeelde, zieke en/of gehandicapte kinderen ondersteunen. Kinderen die niet in staat zijn sport en spel op een goede manier te beleven krijgen via de stichting Kanjers voor Kanjers de kans om (weer) te kunnen spelen en sporten.

Foto's en uitslagen van de 1e Dijkencross in Pannerden

De jeugd van de 2,3 kilometer

Klik op de links voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

allerlei

junioren

5 kilometer

10 kilometer

Uitslagen:

2,3 kilometer

5 kilometer

10 kilometer

site organisatie

Dries Pluimers

Ger de Jong

Marga de Wild en een medeloper

Verslag van de 1e Dijkencross in Pannerden

Edwin Wissema

Edwin Wissema, wint eerste editie na eenzame strijd tegen elementen in Pannerden

Door Benno Stevering

PANNERDEN – De 36-jarige Edwin Wissema van het Craft runningteam uit Didam won zondagochtend overtuigend de tien kilometer in Pannerden. Eenzaam en alleen, krachtig tegen de wind in beulend, controleerde hij rustig zonder enige bedreiging de wedstrijd en realiseerde een winnende tijd van 33.16 minuten. Bij de vrouwen was het de talentvolle Eline de Jong uit Didam die in 39.04 minuten de race winnend afsloot. Grada Boschker uit Zelhem werd tweede in 41.23 minuten. Haar doel is het voor het derde jaar op rij winnen van het klassement in Pannerden. Haar sportvastenkuur zal haar daarbij helpen. Ze was immers twee minuten sneller dan vorig jaar.

Edwin Wissema, planner op Schiphol, liep op de weg in oktober zijn pr op de tien kilometer met 33.10 minuten.Hij maakt een goed seizoen door. Zondag liep hij met tegenwind  zijn snelste tijd op het zware Dijkencrossparcours.  ‘’Ik ben bewust niet te hard begonnen. Pannerden hebben altijd iets speciaals, iets heroisch! Het heeft niet het snelste parcours, maar deelname geeft wel een goede trainingsprikkel! Zelfs al ben ik geblesseerd kom ik kijken! Gelukkig was het ook nog eens droog. De wind was de grootste spelbreker. Ik kan terugkijken op een goed seizoen met verbetering van diverse disciplines. Mijn halve marathon tijd bracht ik naar 1.12.49 uur in Breda, een verbetering van twee minuten. Toen kwam ik harder door dan dat ik nu doorkwam. Verder liep ik een goede Kramprun met 15.42 minuten en een mooie tijd in de Montferlandrun van 50.33 minuten. De drie kilometer liep ik in 8.56 minuten. Om mijn acceleratie in mijn benen te behouden, moet ik wat minder tien kilometers lopen, dus geen competitie voor mij hier!. Denk dat ik nog een vijf kilometer loop. Positief vond ik verder dat ik al twee jaar blessurevrij ben nu. Mijn hoofddoel is het NK tien kilometer in Schoorl en daarnaast wil ik snel lopen in de Gelderse crosskampioenschappen. Om dat doel te bereiken heb ik geen trainingsweken nodig van 140 tot 150 kilometers. Dan is gezien mijn ervaring voor mij negentig kilometer genoeg. Ik wil me richten op de vijf kilometer. Dan moet er aan de snelheid gewerkt worden in het baanseizoen. Het verbaasde mij een beetje dat het parcours in Pannerden een extra lus kende.’’ Daar waar Edwin Wissema uit Didam volledig de tien kilometer beheerste was het op de tweede plek ultraloper Peter Rietveld uit Bemmel met een tijd van 36.54 minuten. Zaterdag won hij de Schaapskooiloop in Bemmel in 16.50 minuten. De 35-jarige Rietveld zal ook in de derde en afsluitende editie in Pannerden starten. Verder richt hij zich op twee marathons per jaar. De ultralopen zijn puur onderhoud voor de marathon. Volgende week wacht hem eerst een ultraloop over 50 kilometer in Friesland. Achter hem kwamen de volgers snel dichterbij.  Kort daarachter streden Eimert Venderbosch uit Didam en Arjen ter Heide uit Doetinchem om de derde plek. Het verschil was slechts een seconde in het voordeel van Venderbosch met 36.59 minuten. De 42-jarige Ter Heide over zijn race: ‘’Ik wil de hele competitie lopen. Ik weeg nu tien kilo lichter en ben bewuster gaan trainen voor de marathon in Gelsenkirchen. Ik heb nu veel kilometers in de benen. Terwijl ik in 2007 een topjaar had, zijn mijn prestaties ook dit jaar sterk verbetert. Dat ik weer meer plezier beleef in het hardlopen motiveert me zeker!’’. Chris Henet uit Bemmel pakte de eerste plek bij de vijftig plussers in 39.08 minuten. De Nederlands master kampioen houdt van crossen, maar was niet bijster tevreden met zijn eindtijd. De 17-jarige Eline de Jong had zich tot doel gesteld onder de veertig minuten te lopen en dat lukte. Ze zegevierde in 39.04 minuten als eerste bij de dames. ‘’Ik liep in een constant tempo en kende geen moment van verzuring. Wel was het hard knokken tegen de wind in.  Ik richt me de 31-ste op de landelijke cross in Soest waar ik flinke tegenstand verwacht en ook het NK cross in Kerkrade staat op mijn lijst. De drive zit er goed in. Onder de hoede van trainer Titus Fierkens van ons craft running team gaat het zeker goed komen.’’ De nummer twee, Grada Boschker uit Zelhem  was twee minuten sneller dan vorig jaar. Zij richt zich op de eindzege in het klassement. Als ze deze zou winnen zou dit betekenen dat ze voor het derde jaar op rij winnares bij de vrouwen zou worden. Dankzij haar sportvastenkuur is ze nu twee kilo lichter. Grada richt zich nu op de Derde Kerstdagloop in Valkenhuizen. Haar ultieme doel ligt volgend jaar op het NK halve triatlon in Klazienaveen en de hele triathlon in Klagenfurt.

Michael van der Kroon ondervindt hinder van de vorm van zijn dag maar legde in zijn thuiswedstrijd beslag op de tweede plek op de vijf kilometer.’’Het ging voor mijn gevoel slecht. In de eerste kilometers had ik voorsprong opgebouwd op de Rijndijk. Op de Deukerdijk was het afzien. Ik kon het tempo niet vasthouden en Niels ging over me heen. Ik ben met het laatste jaar van mijn opleiding bezig en dat vergt veel energie. En die moet je verdelen op de juiste wijze. De eerste kilometer ging in 3.04, daarna liep ik 3.12 en vervolgens 3.30 minuten. Vandaag gaf mijn thuiswedstrijd niet de kracht die ik nodig had. Afhankelijk van de vorm van hoe ik me voel zal ik de competitie verder meedoen.’’ Hij eindigde in 17.33 minuten, op respectabele afstand van winnaar Niels Theloosen uit Nijmegen. De 18-jarige Theloosen, goed voor brons in 32.42 bij het NK in Schoorl: ‘”Het ging erg lekker. Na drie kilometer begon ik aan mijn inhaalslag , versnelde en achterhaalde de koplopers. Sinds september ben ik na mijn stressfractuurscheur in het bot, blessurevrij. Ik heb door deze blessure zestien weken niet kunnen trainen. Maar het herstel ging sneller dan verwacht. Het is echter niet te hopen dat het weer terug komt.  Ik ben lid van Nijmegen atletiek maar woon sinds kort in Apeldoorn waar ik train bij de performance runners onder Johan Voogd samen met Jip Vastenburg, vierde van Europa op de tien km. Ik kan me nu volledig richten op hardlopen, mijn passie. Het is na mijn blessure erg verleidelijk om weer hard te willen gaan. Maar ik wil heel blijven, dat is het belangrijkste nu! Dit jaar liep ik al 15.27 minuten op de weg. Maar ik weet dat ik onder de vijftien minuten moet kunnen lopen. Vorig jaar liep ik in de Zevenheuvelenloop 49.38 minuten. Over tien jaar in 2024 hoop ik de Olympische marathon te kunnen lopen. Misschien ben ik dan wel de nieuwe Michel Buttner, wie weet. Ik heb er in ieder geval veel voor over. De hardloopschool is fantastisch. We werken veel aan duurvermogen en rompstabiliteit. Daarnaast studeer ik commerciële economie en heb ik alleen op dinsdag en donderdagochtend les, waardoor ik me volledig op het hardlopen kan concentreren. Mijn hoofddoel is me te kwalificeren op de EK tien kilometer in Zweden. Ik zou dan in perfecte vorm 31.10 moeten lopen. Voor die periode ga ik niet in tijden spreken, maar me puur op de wedstrijd richten. Op 11 januari wacht me nog Egmond aan Zee.’’ Tom van Beusekom uit Duiven werd derde in 18.02 minuten. ‘’Er stond veel wind. Bewust ben ik rustig gestart. Uiteindelijk zat er nog wel een eindspurt in.’’  Eveline van Buel won de vijf kilometer bij de dames in 22 minuten, gevolgd op 49 tellen door Milo Mathijsen uit Arnhem in 22.49. Voorzitter Albert Jansen nam de scepter over van de 80-jarige Jan Stronkman en gaf aan dat het Dijkencrosscomité met 250 deelnemers tevreden was in de eerste editie. Lopers die leuke, ludieke ideeën hebben voor het 50-jarig bestaan in 2018 kunnen dat nu al bij het bestuur aangeven.

Heini Rave, held van de belt

Heini Rave, held van de belt

Een tijdje geleden hoorde ik dat Heini Rave het in zijn hoofd gehaald had om iets bijzonders te gaan doen op 20 december. Op de korste dag van het jaar wilde hij een poging doen op 12 uur lang rondjes te lopen op het MTB parcours op de oude vuilnisbelt in Winterswijk. Niet voor Serous Request of zo, maar gewoon om te zien of hij het kon. Nu heeft Heini in het verleden al meer ultralopen gedaan (zelfs een 100 km loop afgelopen jaar), maar iedereen die wel eens gelopen heeft op deze belt, trok denk ik wel even de wenkbrauwen op bij het horen van dit plan.

Eén rondje is zo’n 2,1 km en voert via allerlei slingertjes omhoog en omlaag over de belt. Een echt technisch MTB parcours dus, met per rondje zo’n 80 meter klimmen (en dus ook weer dalen). Ook voor trailrunners een ideaal trainingsparcours dus, en Heini kent het hele parcours op zijn duimpje. Dat zou ook nuttig zijn. Aangezien hij van plan was van 6:00 tot 18:00 te lopen zou hij zowel aan het begin als aan het eind een tijdje in het donker moeten lopen, met een hoofdlampje als enige hulpmiddel.

Het weer werkte niet echt mee. De dagen ervoor had ht veel geregend en voor de dag zelf werd veel wind, buien met regen en mogelijk zelfs onweer en hagel verwacht. Een beetje ondersteuning kon dus geen kwaad en ik had dan ook aangegeven dat ik Heini wel wilde begeleiden in de laatste drie uur. Beetje kort na mijn marathon van maar een week geleden, maar het tempo zou laag zijn en waarschijnlijk zouden we veel moeten wandelen zo aan het eind van een dag heuvelop heuvelaf.

‘s Nachts was het een hondeweer en ik had al medelijden met Heini. Maar ik was ervan overtuigd dat het weer deze bikkel er niet onder zou krijgen. Overdag hield ik Heini via Facebook in de gaten en zo vernam ik dat hij ‘s morgens gezelschap had gekregen van de Duitse ultraloper Stefan met een groepje van vijf clubgenoten. Later kwam ook clubgenoot Geert nog een tijdje meelopen.

Gezien het weer had ik een thermobeker met soep meegenomen voor Heini om even wat anders te hebben dan energierepen en gelletjes. Mijn spullen konden mooi bij achterin de klussenbus van Heini, die voor de gelegenheid als verversingspost diende. Regenjasjes waren zeker niet overdreven in de harde wind en de dreiging van buien, hoewel het nu een tijdje redelijk weer was.

Ondanks het weer en toch al ruim uur of negen in touw geweest te zijn was het moraal nog goed en was er tijd genoeg voor wat geklets en gelach. Het tempo was laag en iedere helling omhoog was het stevig wandelen, om toch maar energie te sparen voor de volle 12 uur. Na iedere paar rondjes even terug naar de auto voor eten en drinken en verder maar weer. Geert nam afscheid en zo liepen we met zijn tweetjes verder. Gelukkig kwamen ook nog enkele andere bekenden even langs om Heini een hart onder de riem te steken. Dat breekt toch de eentonigheid iedere keer weer.

Na een tijdje werd het weer slechter en kregen we regelmatig een flinke bui om de oren, gelukkig meestal van korte duur. Maar door de harde wind koelde het ieder keer flink af. Voordeel van dit rondje was dan wel dat je aan één kant in de wind liep (zeker ook bovenop de belt), maar aan de andere kant liep je dan weer in de luwte. Ondertussen werd het ook donker en moesten de hoofdlampjes aan. De puf bij Heini begon nu wel op te raken en toen we ook nog overvallen werden door een bui met hagel en wat onweerklappen zakten de moraal en het tempo wat. Ook het profiel van de schoenen werkte niet mee, na een schoenwissel bleek het profiel duidelijk niet berekend op de glibberige stukken van het pad.

Maar ondertussen had Heini toch al een flinke afstand afgelegd en, na toch maar even weer schoenen met profiel aangedaan te hebben, maakten we ons op voor het laatste rondje. Stevig doorwandelend maakten we de tijd vol en na bijna 12 uur stonden de volgende getallen op de Suunto. Wat een ontzettend sterke prestatie, zeker met dit weer. Mooi dat ik het laatste stuk met je beleven mocht. Je bent met recht de Held van de Belt!

Andre Bleumink

Foto's en uitslagen van de 34e Deo loop in Borculo

Gerrit Ormel, Wim Rensink en Nathalie Demkes

Zaterdag 20 december was de jaarlijkse DEO-loop rondom de voetbalclub in de Dijkhoek. Zoals elk jaar konden de deelnemers verschillende afstanden kiezen om te lopen. Nieuw dit jaar was de route over het Jan Ribberspad. Organisator Bas Dibbelink: ‘Afgelopen voorjaar is in het Galgenveld het Jan Ribberspad onthuld en geopend. Het is dan natuurlijk mooi dat het parcours van de Dijkhoekse DEO-loop ook over een deel van het Jan Ribberspad loopt’.

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

fotoalbum

filmpje van de start

site organisatie

2e Montferland Night Trail, grensverleggend hardlopen

Eric Hoogerbrug, Evelien Hillen en Martijn van Dijk

Op zaterdag 20 december 2014 stond de tweede editie van de Montferland night trail weer op de agenda. Waar het vorig jaar nog over één afstand (17km) ging was er in deze editie voor gekozen om twee afstanden te realiseren, te weten 12 of 24 km. De inschrijvingslimiet was al vrij snel behaald en er stonden op de 12 km 254 en op de 24 km 167 mensen aan de start. Ik was een van de gelukkige die de 24 km uitdaging mocht gaan doen.

Na mijn avontuur van de Siebengebirgsmarathon in Aegidenberg van een week geleden was ik wel benieuwd hoe het zou gaan. Na de eerste editie had de organisatie al vroeg te kennen gegeven goed geluisterd te hebben naar de ervaringen van de deelnemers van vorig jaar. Ze hadden een nog pittige en technische parcours voor ons in petto. Dat en met de nodige regen van de afgelopen dagen erbij kon men de borst dus nat maken. Maar met de ervaring van vorig jaar nog vers in mijn gedachte van hoe mooi het lopen in het donker is vol goede moed en zin samen Peter Buitink uit Lichtenvoorde richting Stokkum gereden.

Al reeds om 18.00 uur daar aangekomen waren de kids al aan hun run begonnen. Ons startnummer opgehaald in het knusse voetbalkantine van de plaatselijke voetbalvereniging. Als extra service kon je bij de inschrijving ook een hoofdlampje bestellen. Peter kreeg dus netjes zijn hoofdlamp geleverd bij zijn startnummer.  Intussen was de kantine goed gevuld met veel trail liefhebbers. En dat ze uit het hele land afgereisd waren naar Stokkum bleek wel uit de woorden van de speaker. Van Groningen tot uit zeeland was men afgereisd om hier in het donker een ronde te gaan hardlopen.

Tassen wegzetten in de inmiddels uitpuilende kleedkamer en nog even stoeien met de juiste kledingkeuze waren we er helemaal klaar voor. In de grote aanwezige tent nog even een kop koffie scoren en klaar maken voor vertrek.  In staffels van 50 vertrok men richting het bos. De start was om 19.00 uur en elke 5 minuten ging er 50 deelnemers weg.  Zowel Peter als ik mochten om 19.15 uur vertrekken.

Klokslag 19.15 uur vertrok er 50 personen het donker tegemoet. Besloten om rustig te starten en zo liepen we rustig het dorp uit. Bij het induiken van het bos al snel een mooie klim met mul zand. Na de eerste heuvel ging het me iets te langzaam en in mijn lichte versnelling toch al wat mensen ingehaald. Al snel was ik Peter uit het oog verloren en kon niet meer inschatten waar hij liep, dus eigen race gaan lopen. Bij een km of 4 kreeg ik wat last van buikkrampen maar dat weerhield me niet om het tempo gaande te houden. Gelukkig waren de buikkrampen bij km 8 volledig verdwenen en kon ik heerlijk lopen. Het zien van al die dansende lampjes door het bos gaf daarbij ook nog eens extra energie.  Het blijft lastig uitleggen wat voor een effect dat heeft op je als hardloper als je het zelf nog nooit ervaren hebt..

De organisatie had niets te veel gezegd over het parcours. Veel single tracks en meer hoogtemeters. Zandpaden afgewisseld met kiezelstroken, paden met hoop modder en boomwortels e.d moesten we bedwingen. Een toffe afwisseling van ondergrond en dat maakte de trail nooit saai. Waar het vorig jaar nog veelal over grote bospadden ging was het nu veelal smalle padjes. Ook het stuk waarbij we scherp links de bocht om moesten en door een soort houten burchtje moesten krioelen was een heerlijke afwisseling.

Na een aantal km doorkruisten beide afstanden elkaar. Samen met een groepje dames liep ik al kletsen met ze op. Bij het horen dat ik de lange afstand deed kregen ze het even benauwd. Navraag bij een post konden ze geruststellend doorlopen, ze zaten nog goed. Ook dit jaar was het top geregeld met al die vrijwilligers en verkeersregelaars die her en der in het bos alles in goede banen hebben geleid.  Ook de bewegwijzering was helemaal super geregeld.  Je kon niet mis, al blijft het goed opletten.Bij de eerste post even heerlijk genieten van een kerstkransje met een bekertje thee. Even de eerste ervaringen delen met andere trailers. En tot slot nog even een sanitaire bezoekje en weer door.

Het clubje bleef nog even met elkaar aan de klets en dat maakte dat ik alleen de afdaling inzette. Vanaf dat punt heb ik de grootste gedeelte alleen gelopen. Na de afdaling kwam een hele pittige ‘klimduintje’ waar het wandelen werd.  Ook het inschatten van de hellingspercentage is lastig in het donker. In het tweede gedeelte had ik het gevoel dat het lang vals plat naar boven ging. Heel even ben ik gestopt om te kijken of ik niets gemist had.  Want als je in 400 meter geen bordje meer zag dan was het niet goed. Twee heren die ik net daarvoor ingehaald had benoemde dat ik wel goed zat omdat er geen ‘afslag’ zou kunnen zijn.  Dus maar lekker doorbanjeren in de modder. Het was op sommige plekken zo modderig dat je zo ver wegzakte dat je niet eens meer om kon zwikken.

Na een pittig klimmetje was er de tweede post met wederom een kopje thee en……..chocalade. Wat is dat dan heerlijk.Na deze versnapering de weg vervolgen en liepen we richting de bebouwde wereld. Naarmate de kilometers  vorderden begon ik mijn bovenbenen aardig te voelen. Bij een vlak stukje toch nog zelf even een stuk chocalade naar binnen werken en een goede slok water binnen slurpen. Richting kasteel Bergh vond ik  weer kracht om de weg onder je te verslinden. Het is een prachtig plaatje als je naar het kasteel toe loopt. Daar aangekomen mochten we het trapje af en rondom het Kasteel. Eerst nog even een foto maken alvorens om het kasteel heen te lopen. Via het parkje weer richting Stokkum.  Met degene die door een foto van me heen liep samen de laatste kilometers vol gemaakt; we hadden een goed gezamenlijk tempo.

Bij kasteel Bergh had ik al wel in de gaten dat het wat meer dan de voorspelde 24 km zou worden.  Gecontroleerd uitlopen was een devies. Ook in deze editie  was het laatste gedeelte  door een weiland naar beneden richting het voetbalveld. Lekker de koeienvlaaien vermijdend de bult naar beneden en richting de ‘trommelaars’. Nog een klein stukje over de straten en binnen…..

In de tent kregen we een heerlijk fris alcohol vrij biertje. Niet echt mijn merk maar het alcohol vrije Radlertje ging er met een razend tempo in. Al genietend kwam Peter ook de tent in gestormd. Beide moe maar voldaan hebben we het biertje weg geslurpt.  Peter had ook geen woorden voor de mooie ervaring. Hoe pittig en zwaar we het ook hebben gehad was dit een top ervaring.  Ook de pannenkoek in de  kantine ging er als zoete koek in!

Na een helaas koude douche maar wel warm van ons eigen verhaal reden we weer richting Lichtenvoorde en Groenlo. Beide waren content met de route en de goede organisatie van dit evenement. Mensen van de Montferland Night Trail bedankt voor dit prachtige evenement en dito organisatie.

Christian Reinders

Verslag van de 2e Montferland Night Trail in Stokkum

Een mooi verslag van de 2e Montferland Night Trail in Stokkum, de beelden zijn gemaakt door Stads TV Bergh

Videoverslag van de 2e Montferland Nighttrail in Stokkum - deel 1

De beelden zijn gemaakt door Ad van Roosendaal en Anneke Zonneveld

Heini Rave loopt 12 uur lang op de Winterswijkse Berg

Heini wordt op handen gedragen voor zijn bijzondere prestatie

Heini Rave is vandaag om 6.00 uur begonnen aan een twaalf uurs trainingsloop op de voormalige vuilnisbelt in Winterswijk. Vanmorgen is hij begeleidt door de Duitsers Christiane, Sascha, Andreas, Herbert, Judith en Stefan. Vanmiddag heb ik hem ruim een uur gezelschap gehouden. Even later kwam Andre Bleumink ook, die de laatste moeilijke uurtjes met hem mee wil lopen. 

Ook Emiel Koster en Wim Ruesink van de buurtverenigingen LVG en AV Archeus, alsmede enkele leden van wielervereniging de Peddelaars namen nog even een kijkje voor deze bijzondere prestatie. Om 16.00 uur had Heini er ongeveer 65 kilometer op zitten. Een ronde is bijna 2.100 meter lang en kent 80 hoogtemeters! Heini veel succes, nu je het donker weer ingaat.

Verslag Gelre FM

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 58

Het uitkijkpunt van de Kale Jakob

EK-mascotte ADAM is het terrein nog amper af, of er meldt zich alweer een ander interessant gezelschap in het AvaCafé. Een groep enthousiastelingen, onder leiding van Theo Stronks, maakt zich op voor een heuveltraining in de bossen van het pittoreske, maar bovenal beruchte, Kilder. De gezusters Jeannet Schutte en Sabine Ikink uit Barlo zijn de twee vreemde eenden in de bijt. Het maffe duo maakt zijn debuut in de ‘heuveltrainingwereld’. De spanning druipt van de gezichtjes af. Continu hebben ze het hoogste woord, maar ik heb me laten vertellen dat ze dit altijd hebben, dus dit heeft niets met de spanning te maken. 

Als het gaat om heuveltraining in de Achterhoek, is Kilder the place to be. Iedereen kent de lange beklimmingen in Beek of de verraderlijke afdalingen in Lochem, maar de echte ‘Alpenreuzen van de Achterzoek’ kun je alleen vinden in Kilder. Beklimmingen met stijgingspercentages die in de Pyreneeën ondenkbaar zijn. De Beeklaan of de Oosterkerkstraat zouden in het Bergerbos in Kilder vallen onder de noemer: ‘zo vlak als een biljartlaken’.

Opvallend deze middag is de abnormaal hoge gemiddelde leeftijd. Dat ouderdom met gebreken komt, wordt al snel pijnlijk duidelijk. De atleten zijn nog amper uit de auto en bij iedere boom staat al een vijftig plusser met hoge nood. Deze wildplassers behoren volgens Wim Brinkman, zelf ook ruim over de vijftig, tot de prostaatclub. Het is lullig om de leden van deze club bij naam te noemen, dus ik houd het bij een beschrijving. Lid 1: woont in Dale, wordt ook ‘de sloffer’ genoemd en liep in november een marathon ergens in Zuid-Europa. Lid 2: heet Gerrit, is klein van gestalte en liep in november géén marathon in Zuid-Europa. Lid 3: Gerrit Ormel. Geert ‘Kiplagat’ staat op de wachtlijst van deze club, maar is nog niet toegelaten. Nu houd ik op met zeiken.  

Als de atleten de bospaden betreden wordt het al wat stiller, de wangetjes lopen rood aan en de ademhaling is bij menigeen duidelijk te horen. De heuvels worden steiler en  langer en de meeste atleten voelen al nattigheid. De kenners weten het. Het draait in het Bergherbos maar om één ding: De Kale Jakob. Een verschrikkelijke puist die ver boven de boomgrens uitsteekt. Op de flanken van deze klim is menig knieschijf gebroken, achillespees geknapt en hamstring afgescheurd.

Met satanisch genoegen stuurt Theo zijn atleten richting deze scherprechter van het Monterlandse hooggebergte.”Jullie hoeven maar één keer naar boven”, zegt de licht kalende trainer met een brede glimlach. Debutante Ikink is nog vol zelfvertrouwen voordat ze aan de beklimming begint: “Is dit alles?” Het is ieder voor zich. Geen man tegen man, of vrouw tegen vrouw gevecht, het is de atleet tegen de berg. Hoewel de berg vaak wint, zijn het nu de beresterke Ava-leden die aan het langste eind trekken. De één wat frisser (Erwin Wamelink) dan de ander (Gerrit Dijkslag), maar iedereen bereikt de top.

Als het ‘pact’ weer richting auto’s wil, krijgt Theo een black out. De reden is onduidelijk. Is het de ijle berglucht? De lage temperatuur? Of toch de drank van de vorige avond? De trainer die normaal alles zo strak onder controle heeft, is nu letterlijk en figuurlijk de weg kwijt. Uren lang dwaalt de groep door het immense bos. Normaal eindigt de training rond 15:30 uur, maar nu is het pikkedonker André Balke, die tegen alle regels in toch zijn korte broek heeft aangetrokken, bezwijkt bijna onder deze erbarmelijke kou. “Boontje komt om zijn loontje Balke!!”,  schreeuwt Hans Sielias geprikkeld. Even lijkt de boel te escaleren. Hans is al eens eerder verdwaald en hij heeft pas kort geleden zijn laatste sessie bij de psycholoog gehad. Enkele jaren terug vonden ze Hans na een heuveltraining in Lochem totaal uitgedroogd terug in de berm van een provinciale weg. 

Na ruim vier en een half uur zoeken komen de uitgewoonde hardlopers terug op de parkeerplaats. 38 kilometer;  geeft de Garmin van Sandra Wassink aan. Tonny Baten, die tijdens de training constant zat te klagen, springt een gat in de lucht wanneer hij de auto’s ziet. Deze vreugdesprong resulteert in kramp in beide benen. Theo is erg teleurgesteld in zichzelf. Dit is ook volkomen terecht.  

Route 8: Aalten - Op de grens van Nederland en Duitsland

In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook uit geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag. 

Vandaag de 8e route uit deze serie: Deze route op de rand van Nederland en Duitsland is fascinerend. Het landschap is hier al op verschillende plaatsen licht glooiend. Veel wegen en paden zijn omzoomd door eikenbomen. De soms overduidelijke, maar soms ook subtiele verschillen tussen de Nederlandse en Duitse cultuur zijn steeds aanwezig: andere huizen, andere taal, andere inrichting van het boerenland. In dit grensgebied heerst rust en stilte. Een deel van de route loop ik over een lange onverharde weg, direct op de grens, aan onze linkerhand ligt Duitsland en rechts ligt Nederland (de Grenzwanderweg).

Route 8: Een route op de grens van Nederland en Duitsland
Afstand: 17,7 kilometer
Start: Café-restaurant 't Schepersveld, Loohuisweg 5 - 7121 JL Aalten 
Bewegwijzerd: Nee
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
GPX bestand van de route

Laatst aangepast: 17 februari 2016
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproute's in de omgeving van Aalten

01.Vanaf de parkeerplaats loop je naar de weg en ga je LA (Loohuisweg)

02.Aan het eind van de weg RA (Huiskermatedijk) 

*Het bos aan de rechterkant is de Ringkampsbulten en ligt in de buurtschap de Haart. Een klein, voor het merendeel uit laag hout bestaand bos in een enigszins heuvelachtig terrein. De Ringkampsbulten is met 41 meter boven NAP het hoogste punt van Aalten. De omgeving (onder andere de Spiekerdijk) kenmerkt zich door opvallende en zeer grote hoogteverschillen. De steilranden en glooiingen in het terrein zorgen voor zeer aantrekkelijke zichtlocaties.

03.Op de eerste kruising LA (Veenhuisweg)

04.Aan het eind RA (Bosweg)

*Ondermeer bij de Bosweg loopt de route samen met het Scholtenpad, een rondwandeling van 105 kilometer door Winterswijk en omgeving

05.Waar de weg een bocht naar links maakt, ga je RD (Veentjesdijk)

06.Eerste zandweg LA, gaat over in verharde weg (Boshoeveweg)

07.Aan het eind LA (Bosweg) en na 250 meter RA smal zandpad in

*Aan de rechterkant van dit pad is een gedeelte ingezaaid dat valt onder het akkerrandenproject van de gemeente Aalten. De akkerranden zijn niet alleen mooi om te zien, maar leveren nog veel meer op. De bloemen, planten, wortels en knollen vormen voedsel voor insecten, bijen, wild en vogels. Daarnaast biedt de akkerrand deze dieren dekking en beschutting. Landbouwgewassen worden door de akkerranden beschermd tegen ziektes en wildvraat. In de randen van de gemeente Aalten worden drie verschillende mengsels gebruikt: een mengsel van de Wildbeheereenheid met extra zonnebloemen, een faunaweidemengsel en een patrijzenmengsel.

08.Volg dit pad en loop door het bos tot de verharde weg (Spiekerdijk)

*De Spiekerdijk en vlakbij liggende picknickplaats zijn genoemd naar de noordelijker gelegen boerderij ‘Het Spieker’

09.Steek deze over, aan je linkerhand ligt boerderij 't Winkel, en ga RD, een bospad in

Je bevindt je nog steeds in de buurtschap de Haart. Dat is een buurtschap in de gemeente Aalten.Haart betekent ‘bos waar hout gekapt mag worden’. De buurtschap ligt op een hoger gelegen deel in het landschap en wordt omgeven door verschillende eenmansessen. Langs de grens met Duitsland liggen heide- en veenontginningen. In dit coulisselandschap afgewisseld met meer open boerenland bevinden zich voornamelijk agrarische bedrijven. Boerderij ’t Winkel is een scholtenboerderij omringd door eikenbossen, lanen en bolle akkers. Door de verspreide bebouwing is het een mooi voorbeeld van het Achterhoekse hoeven- en kampenlandschap. De Haart is een rijk gebied voor reeën. Langs de grens worden geregeld wilde zwijnen gezien en ook de das is weer gesignaleerd, vermoedelijk eveneens afkomstig uit aangrenzend Duitsland.

10.Ga op de asfaltweg LA, je passeert vakantieverblijf 'De Grenswachter'

11.Tegenover een ecologische tuin (nr 3) RA, een onverharde weg in langs een bordje 'Opengesteld'

12.Aan het eind, bij een infopaneel over de grensovergang en grenssteen 755a, ga je RA 

13.Loop over een onverhard paadje tussen twee hekken door

14.Je passeert aan je linkerhand een bankje en je komt uit in de bocht van een asfaltweg, ga hier LA 

*Nu ben je in Duitsland

15.Op de eerste kruising RA (zum Gur)

16.Waar de asfaltweg met een flauwe bocht naar rechts draait (na 200 meter), ga je RD over een graspad langs de bosrand

17.Ter hoogte van huizen aan je linkerhand wordt het een asfaltweg, ga RD

18.Met de weg meebuigen naar rechts, aan het einde van de weg LA

19.Ga aan het einde van de weg RA (am Landgraben)

20.Op een driesprong, net na de brug, het asfaltweggetje met een bocht naar rechts volgen

21.Ga het eerste zandpad LA, bij de picknickbank

22.Aan het eind van het zandpad, bij een schuilhut, ga je met de bocht mee naar links

23.Op een kruising met een asfaltweggetje RA, de asfaltweg volgen 

24.Vlak voordat het overgaat in een klinkerweg naar een boerderij, ga je RA (Grenzwanderweg), een onverhard pad

*De Grenzwanderweg is een lange onverharde weg, direct op de grens, aan onze linkerhand ligt Duitsland en rechts ligt Nederland. Je ziet hooguit aan de bebouwing dat we ons in Nederland dan wel Duitsland bevinden. Er was een tijd dat dat heel anders was en de grens een daadwerkelijke barrière was. De komende kilometers kom je verschillende grensstenen tegen. De grens tussen Gelre en Munsterland werd in 1765 (Burloer Konvention) vastgelegd, in 1766 werden overal grensstenen geplaatst tussen de Rietstapperbrug (nummer 731) in Suderwick en Ammeloe (bij Rekken, nummer 832). De huidige grens bestaat dus dit jaar (2016) 250 jaar. Dit feit heeft de VVV Dinxperlo op het idee gebracht een speciaal Achterhoeks-Münsterlands streekproduct te ontwikkelen: het grenspaol-dropje.'Drop is aan beide kanten van de grens een lekkernij en zodoende kwamen we op het idee een lekker dropje te ontwikkelen in de vorm van een grenspaal. Als je de afbeelding op het dropje goed bekijkt zie je de mooie grenspaal, zelfs met jaartal en nummer. De grenspoaltjes zijn verpakt in een zakje van 300 gram (kosten € 2.45) en is onder andere te koop bij de VVV Dinxperlo.

25.Dit pad met een bocht naar links volgen, recht voor je in het bos zie je grenssteen 754

26.Het wordt een onverharde weg in de richting van een boerderij

27.Na de boerderij RD, de brede onverharde weg vervolgen

28.Volg op een driesprong (net na een boerderij) een wegwijzer RD richting Süderwick

29.Ga op de verharde weg, bij de viersprong RA, zandpad (pad wordt verderop smaller) 

30.Je passeert aan je rechterhand grenssteen 751a

31.Even daarna ga je op een driesprong ook weer rechtdoor richting Süderwick

32.Je blijft dit pad steeds maar RD volgen, tot je uitkomt bij een schuilhut en een

grenspaal (nr. 749) op een heuveltje

*Bij deze groene grensovergang stond aan de rechterkant van het pad van 1675 tot 1823 op Duits grondgebied een Kreuzkapelle. Tijdens de Reformatie (16e eeuw) was het voor de katholieken verboden om in Nederland ter kerke te gaan. De bisschop van Münster, Bernard van Galen, liet voor de katholieken uit Aalten en Bredevoort in 1675 een kapel (Hilfspfarrei) bouwen in Hemden: de Kreuzkapelle. Deze 'Hilfspfarrei' telde 27 Duitse en 451 Nederlandse katholieken. In 1712 werd de kapel gerestaureerd en tevens vergroot. In 1823 is de kapel gesloopt. Een deel van het materiaal is hergebruikt voor de nieuwe kerk in Barlo (D). Ook zijn fragmenten van de glas-in-loodramen bewaard gebleven. Iets verderop aan Duitse zijde staat een kruisbeeld ter herinnering aan de Kreuzkapelle 

33.Ga op de driesprong RA langs een picknickbank en een informatiepaneel

34.Ga op een onverharde weg met fietspad RA (Veenhuisweg)

*Nu ben je weer in Nederland

35.Op kruising van wegen (Driehonderdmeterweg) oversteken en RD onverharde weg met fietspad (Veenhuisweg)

*De Driehonderdmeterweg is zo genoemd omdat deze over een lengte van zo’n 7 kilometer op een afstand van 300 meter evenwijdig loopt met de Duitse grens

36.Op een kruising met de Slaadijk RD

37.Even daarna opnieuw een asfaltweg (Kroondijk) oversteken en RD (nog steeds de Veenhuisweg)

38.Op de eerste kruising LA (Kriegerdijk) en volg deze bijna een kilometer

39.Ga na het kleine gebouwtje aan je linkerhand RA, een doodlopende verharde weg

*Het gebouwtje is 73 jaar in gebruik geweest als zondagsschool. Nu is het één-klaslokaal-tellende monument omgetoverd in een sfeervolle vakantiewoning voor twee personen. In 1924 werd dit mini schooltje gebouwd op initiatief van een aantal ouders. Door de jaren heen kwamen hier verschillende groepen jongens en meisjes bijeen om over de Bijbel te leren en over christelijke liederen te zingen. Maar het zondagsschooltje bood ook ruimte om maatschappelijke onderwerpen te bespreken en thema's die de jongeren bezig hielden. De laatste decennia liep de belangstelling hiervoor terug, waardoor in 1997 een einde kwam aan dit gebruik. Sinds 2009 is het te huur als vakantiewoning, voorzien van alle comfort en omringd door een mooie, rustige natuur.

40.Ga bij huisnummers 13a/13b LA, het fietspaadje op

41.Ga aan het einde van het paadje RA (Loohuisweg)

42.Enkele honderden meters verder ben je weer terug bij de parkeerplaats van 't Schepersveld.