Na een zeer geslaagde
hardloop- en cultuursnuif-trip naar Sevilla in het voorjaar van 2025, sloeg het
vijftal Jan te Brake, André Bruil, Roy Mengerink, Siep van Schepen en Frank
Roos dit najaar de tenten op in Mallorca. Voor de AVA`70-equipe stond de halve
marathon van Palma centraal bij deze tour naar de Spaanse zon……
Het strijdplan:
In de dagen voorafgaand aan de
race, werd er op verschillende momenten gepraat over het strijdplan, dat het
vijftal naar een goede eindtijd zou moeten leiden. Tuurlijk, er was best goed
getraind naar de wedstrijd toe, maar er zijn dan toch ook altijd weer twijfels.
Siep droomt al enige tijd van een finish onder de 2 uur en zijn kompanen
besloten om hem daarbij te helpen. Er werd voorgesteld om in een V-formatie te
gaan lopen om van Schepen uit de wind te houden, hem te voorzien van een natje
en drankje en meer van dit soort faciliteiten. Eliot Kipchoge lukt het in
Zürich immers ook om met dit strijdplan onder de 2 uur te duiken, dus…..
Na lang wikken en wegen
besloot Siep toch om zijn eigen tactiek te bepalen en zijn eigen tempo te gaan
lopen. De groepsdruk werd hem eventjes te groot. De 4 andere musketiers
accepteerden dit uiteraard en besloten om de
run “open” in te gaan, en vooral te gaan genieten van de zon, de
ambiance en de omgeving.
De voorbereiding:
Nadat de startnummers al
vroegtijdig waren gescoord begon het toch langzaam maar zeker wel te kriebelen.
De start van het sportieve spektakel stond gepland op zondagmorgen om 08.05 uur
en dat betekent naast een onrustige nacht toch ook wel voor een vroege
wekkertijd. André was op de raceday de vroegste, want hij hobbelde al voor half
6 door de villa om zijn glutenvrije broodjes te smeren. Frank volgde al snel om
zijn puur Hollandse brintapapje te gaan brouwen. Ook Siep tekende voor deze
smakelijke en vertrouwde voorbereiding. Jan werkte een kopje thee met wat
sneetjes boterhammen met aardbeienjam naar binnen. Roy sliep lekker uit en
hield het op een kommetje koffie en een Spaans banaantje. Hoe verschillend kan
het zijn?
De spulletjes werden nog een
keer of vier gecheckt en het toilet maakte zoals altijd overuren. De eega`s
waren inmiddels ook al in de huiskamer aangekomen en hadden nauwelijks oog voor
de gespannen acties van de atleten, want ze zijn dit zenuwachtige gedrentel
natuurlijk wel gewend.
Even na half zeven ging het
gezelschap op pad richting de start, die op 20 autominuten van de accommodatie
lag. De sportievelingen werden gedropt en sjokten rustig door de binnenstad in
de richting van de boulevard, waar het inmiddels al een drukte van belang was.
De concurrentie werd even op waarde ingeschat en al snel is duidelijk, dat dit
keer de podiumplekken aan andere dravers zou moeten worden gelaten. Dit haalde
uiteraard gelijk de nodige druk van de ketel en zo hier en daar verscheen zelfs
een ontspannen glimlach op het gelaat. Een kleine toiletgang voor een trio was
aanleiding voor het kraken van 3 dixies, maar hier maakte de Spaanse
toiletjuffrouw geen enkel probleem van. De klok tikte inmiddels richting het
startsignaal, dus werd het de hoogste tijd voor het maken van een paar hele
fijne groepsfoto`s. De equipo Ollanda werd subtiel “gevangen” in een fraai
kiekje met de zon en een aantal palmbomen op de boulevard van Palma. Opvallend
detail was dat er dik 5000 atleten aan de start stonden, waarvan de vrouwen in
de meerderheid bleken te zijn. Iets waar het Aaltense gezelschap overigens geen
problemen mee had.
De wedstrijd:
Trappelend van ongeduld stond
de AVA`70-equipe in het startvak, maar er bleek een lichte vertraging te zijn,
omdat een aantal Duitse atleten zich verslapen had. Afijn, om 08.10 uur ging de
meute op pad onder luid gejuich van lopers en toeschouwers. Andre ontpopte zich
al snel als koersdirecteur en bepaalde direct het tempo. Roy en Frank
gehoorzaamden braaf, Jan liet zich gelijk maar iets afzakken, want hij laat
zich nooit graag iets zeggen, dus ook dit keer niet. Siepie trok eveneens zijn
eigen plan en wilde zich niet laten slopen door een te hoog aanvangstempo en
besloot vooral te gaan genieten.
Langs de boulevard ging het
richting de jachthaven, waar een paar fijne bootjes met een straatwaarde van
ettelijke miljoenen blinkend voor anker lagen. Helaas hadden we weinig tot geen
tijd om er een blik op te werpen, want we hadden genoeg aan ons zelf. Na nog
geen 900 meter draven waren we immers al tot de conclusie gekomen, dat er
behalve de te lopen afstand een tegenstander bij was gekomen, namelijk een
bijzonder hoge luchtvochtigheid. Het zweet gutste de meeste atleten al van het
gezicht, dus het was zaak om veel water te drinken. Onze vrouwelijke fans zagen
al aan onze gezichten dat het zwaar was en om hun enigszins gerust te stellen,
probeerden we toch een glimlach te tonen, toen ze met de camera in de aanslag,
luidruchtig begonnen te gillen.
Gelukkig was de organisatie
goed voorbereid op de pittige omstandigheden, want elke 3-4 kilometer was er
een verzorgingspost ingericht, waar je kon kiezen uit water in een beker of een
flesje. Zelfs de banaantjes ontbraken niet. Gelijk maar goed hydrateren was de
beste remedie en naast drinken werd er ook flink gekoeld. De gemiddelde
kilometertijden liepen langzaam terug en de cadans was prima in de eerste helft
van de race. Het lopen over de sunsetboulevard was zeker de moeite waard, maar
het tweede gedeelte was van een ander kaliber, zo was ons voorspelt. Via een
scherpe bocht dook de Bastio del Princep op, een venijnige klim van 3 keer de
Beeklaan en Andre kon het niet laten om even flink te foeteren. Roy en Frank,
die hun rol als waterdragers goed vervulden en alles uit de kast moesten halen
om het Bruil zo gemakkelijk mogelijk te maken, schakelden een tandje bij in de
dienstverlening.
Een paar minuten na het trio
begon ook te Brake aan de beklimming. Aangemoedigd door de Aaltense dames ving
hij echter ook op, dat zijn eigen vrouw gilde dat Johnny flink kapot zat en dat
is met nog 8 kilometer te gaan niet bepaald opbeurende taal, waar je echt
harder van gaat lopen. Siep liep zijn eigen tempo en had het vooral moeilijk
met zichzelf en een opspelende maag. Kortom… het halen van de finish zou zeker
nog een flinke kluif gaan worden. Het parcours slingerde door de prachtige
binnenstad van Palma met als enigste nadeel, dat er geen meter vlak was. De
Escollera, de Paseo Mallorca, de Ramblas Tortugas…. Fraaie namen voor vuile
kuitenbijters. Daarnaast hadden de strijders ook nog eens af en toe het gevoel,
dat de kasseien vanuit grote hoogte naar beneden waren gekieperd, dus het bleef
ook oppassen geblazen. Het einde van de run kwam in zicht en dat gaf toch wel
weer enige boost aan de Aaltense hardlopers. Er verscheen af en toe weer een
glimlach op het gezicht en helemaal toen de finishboulevard werd bereikt. Een
klein beetje soigneren voor de paparazzi en voorzichtig werd er een
eindsprintje ingezet. Of in ieder geval iets wat er op moest lijken.
De AVA-janen volgden elkaar in
vlot tempo op bij de meet en waar de één over de dranghekken hing van
vermoeidheid, zocht de ander de nodige verkoeling van water. Maar de goede
trainingsbasis zorgde voor een razendsnel herstel, want voordat de medaille werd
omgehangen was de hartslag al weer prima op peil en belangrijker… de praatjes
waren ook volledig terug!
De after party:
Na de medaille-overhandiging
liep het AVA-vijftal verder de finishstraat in, war elke loper een zakje
ontving met soepstengels, een flesje blauwe surfensportdrank en een bon voor
beer. Dit laatste stond ons het meeste aan en dus werd de fitste van het stel,
Roy op pad gestuurd om een handvol biertjes te gaan scoren. Hij sloot achter in
een lange rij aan bij een kraam waar emmers gerstenat werden getapt en dat zag
de kleine draver wel zitten. Eenmaal aan de beurt kwam hij erachter dat de
bonnen hier niet geldig waren en hij zou moeten dokken. Snel rende hij naar een
andere kraam, leverde de papiertjes in en werd hem duidelijk gemaakt dat er
maar 1 consumptie per persoon werd uitgereikt. Terwijl Roy in zijn beste Spaans
om duidelijkheid vroeg, griste maatje Frank nog 2 biertjes van de tap. Niet
netjes, maar de dorst was even groter dan het fatsoen. Twee slokken per persoon
later werden de Ollanders door hun eega`s uitgenodigd voor een lunch bij
Dalili. Nou, beter kun je een vroege en intensieve sportmorgen niet afsluiten
en het was quality-time van de bovenste plank. Een prachtig hardloopavontuur
werd in stijl afgesloten en met een dikke medaille op de borst en een prachtige
ervaring rijker, vertrok El Equipo AVA`70 weer uit Palma de Mallorca! (FR)
 |
Na de wedsiijd met de welverdiende medaille
|
.jpg)
