Struinen door de Ooijpolder bij Nijmegen

De trap naar de Ooijpolder toe

Een gewone maandagmorgen in maart… Rond 8 uur gaan we op pad voor onze 14^e wandeletappe en de planning was na enig overleg, dat we zouden gaan struinen door de Ooijpolder. De trouwe lezer weet dan gelijk, dat we behoorlijk ver uit de comfortzone gaan, maar Geert is enorm bekend in deze streek, dus hij wierp zich op als koersdirecteur. Frank had vooraf zo zijn twijfels over de goede afloop, maar verlegen als hij is, waagde hij het niet om dit openlijk te uiten. Theo was deze dag chauffeur van dienst en liet zien en horen dat hij er gruwelijk zin in had. Even waren zijn kompanen bang dat de krasse knar in de korte bokse zou aantreden, maar dit bleek niet het geval. Wel had hij een zeer feestelijk, gekleurde blouse aan en dat is bij Theo altijd een heel erg goed teken.De vrees dat het wel weer eens druk zou kunnen zijn op de wegen rond Arnhem bleek ongegrond, dus tuften we in soepele vaart richting de Waalkade, waar Geert ook al een parkeerplekje had gereserveerd. Mooi toch, zo aan de voet van de kolossale Stevenskerk?

De Garmins werden ingedrukt en het wandelfeest kon beginnen. Een paar trappetjes op om de beenspieren te triggeren en geloof het of niet, na exact 392 meter volgde al de eerste stop. Al snel bleek wat de werkelijke reden van deze razend vlotte break was. Geert wilde namelijk eventjes zijn twee prachtige kleindochters aan ons showen en uiteraard zijn we dan de beroerdsten ook niet. Bovendien leverde het ook nog eens een lekkere cappuccino en een smeuïge tompouce op. Nou, dan is het wel duidelijk natuurlijk….

Na een klein half uurtje vervolgden we onze wandeltocht en liepen via de rand van de stad, via een houten loopbrug al direct het buitengebied van de Ooijpolder in. We wandelden over een smal zandpad kort langs de waterrand en de vogels floten al het hoogste lied. Logisch ook, want de zon stond inmiddels hoog aan de hemel en de temperatuur liep snel op. Grote duwboten kruisten elkaar en ons oog viel op een grote Schotse Hooglander, die langzaam afzakte naar het water. Eerst om even wat te drinken, maar daarna ging hij tot het middel de rivier in om zijn snikkel schoon te spoelen, zo vermoedde Frank. Ademloos bleef hij naar het schouwspel turen, terwijl zijn wandelmakkers hun weg al lang vervolgd hadden.

We passeerden prachtige natuurvijvers, bunkers uit de oorlog en een oude toren van een voormalige steenfabriek. Geert gaf ondertussen wat geschiedenisles, maar iedereen die hem een beetje kent weet dan gelijk dat de waarheid soms ver te zoeken is, al is dat van zijn gezicht nooit direct af te lezen. We sloften langs een uitkijktoren en om ook wat hoogtemeters te scoren, beklommen we het stalen gevaarte van 5,89 meter. Het uitzicht dat ons geboden werd was in feite wel een tegenvaller, dus hobbelden we snel weer verder.

Even later kwamen we langs een bankje in het Spruitenkamp en besloten even een kleine pauze in te gelasten voor het traditionele broodjesbuffet. Gevarieerd als altijd en een gezond gehalte aan beleg. Daarna was het de hoogste tijd voor het fruithapje. Theo koos voor een mandarijntje, Frank pakte er zelfs twee, maar Geert verrekte het om ook een keer lekker mee te doen. Zijn blik was ineens gericht op een jonge hinde, die langs kwam rennen in een jaloersmakend tempo en een nog mooiere outfit. “Het oog wil ook wat,” was zijn korte reactie, toen we hem aankeken. Theo nam de rol van schillenboer op zich en deponeerde het fruitafval in de prullenbak, die even verderop stond.

De eindsprint werd ingezet en via een prachtig landweggetje, kregen we de Stevenstoren weer in het vizier. Nog even een korte sanitaire stop, want onze leeftijd begint toch een klein beetje tegen te werken op sommige fronten. We passeerden de oude bedding van de Waal en tevens nog een historisch gemaal en liepen weer de binnenstad van Nijmegen in. Nog even een steile trap beklimmen met een treetje of 60 en daarna de afzak richting het fraaie stadscentrum. Zoals gebruikelijk zetten we gelijktijdig de Garmin stop en stond er toch lekker 13,34 kilometer op het schermpje.

Gejuich over deze wandelprestatie en een verdiend stukkie appeltaart als bonus! We deelden nog even ons gemeenschappelijke gevoel, dat we bevoorrecht zijn, om op een gewone maandag te wandelen in de prachtige Ooijpolder, waar het zonnetje volop scheen. Soms is het best prettig om niet doorgeleerd te hebben, want dan geniet je nog meer van dit soort momenten….. Op naar etappe 15!  (FR)