Hardlopen in de Nederlandse- en Duitse grensstreek

zaterdag 8 maart 2014

Verslag van de 3e Salland Trail in Nijverdal door Gerben Deunk

Gerben Deunk

Mijn eerste echte TRAIL!!!!

8 maart 2014 De Salland Trail staat al een hele tijd in mijn agenda. Het is al geruime tijd een wens van mij om eens een trail te lopen. Lekker gemaakt door de heroïsche verhalen van Henrie Drentel, Heini Rave, Geert Wevers en nog een stuk of wat avajanen, moet dat voor mij ook zeker wat zijn. In december al meegedaan aan de Montferland nighttrail, wat overigens ook een hele belevenis is. Maar.......... is toch niet echt, je ziet niet veel.

De hele week al bezig met de voorbereiding voor De Trail. De weersverwachting is geweldig maar ja, wat doe je aan op zo'n dag? Lang, kort, driekwart? Wat neem je mee een rugzak (de trailers die hebben dat), een gewone drinkbelt of gewoon alleen pakken wat de organisatie te bieden heeft? Zo kun je er de hele week al mooi druk mee zijn. Ik besluit om gewoon een drinkbelt mee te nemen, waar ook een gel in gepropt kan worden. Vocht is toch het belangrijkste.

Vrijdagavond begint het een beetje te kriebelen, de tas inpakken: heb ik alles wat ik meen nodig te hebben? Meestal blijkt, dat ik veel te veel meeneem, het lijkt soms alsof ik op vakantie ga. Pas gelezen in een interview met een Belgische topper dat een biertje geen kwaad kan, dat is voor mij gelijk een vrijbrief om er dan maar 2 te nemen (op 1 been kun je niet lopen toch). Niet te laat in bed, je wilt toch uitgerust zijn.

Zaterdagmorgen om 6,45 u ging de wekker, ik heb altijd ruim de tijd nodig om wakker te worden. Eerst maar eens een sterke bak koffie maken, schijnt goed te zijn voor de sportieve prestaties. Om iets voor 8uur komt Walter me ophalen, en rijden we naar AVA toe. Daar worden we opgewacht door Geert, Gerrit-Jan, Gerrit, Ingrid, Marieke en Wim. Henrie en Heini zijn al eerder vertrokken zij starten om 9 uur al. Na het schieten van een paar plaatjes en wat film, op weg naar Lievelde om Katja op te halen. We rijden snel richting Nijverdal, het weer is geweldig en binnen het uur zijn we daar. De start van 75km is net weg. We gaan onze startnummers ophalen, en in de kantine van het zwembad een kop koffie drinken. De locatie waar het hele gebeuren plaatsvind, is bij het zwembad. Eerst gaan we nog de gebruikelijke groepsfoto maken en daarna kijken we hoe om 10 uur de 150 kanjers aan hun 50 km beginnen.

Langzaam moeten we ons opmaken voor onze wedstrijd van “maar” 25km. Kwart over 10 is het zover, het startschot valt en we zijn onderweg voor mijn 1e echte trail. Na 50m gaat het direct de bult op en hebben we een idee hoe de rest van de dag gaat worden. Het eerste stuk is smal en met 350 deelnemers dus een beetje dringen, maar niet vervelend: trailers zijn gemoedelijke mensen;-) we hebben afgesproken met een paar man/vrouw om op 6 min. per km te gaan lopen en dat is best lastig!! De 1e km, ondanks de drukte binnen de 5.30! Dan maar een foto en film maken, om het tempo te drukken. Het terrein is erg afwisselend, veel wortels, hier en daar struikelt er één of een enkeling gaat onderuit, maar dat hoort bij het trailen;-) Later bleek dat Gerrit-Jan van een boomstam gegleden was en had hij na afloop hier nog wel wat last van.

Het weer is fantastisch en we genieten volop. Geert en ik komen langzaam achterop bij de anderen maar lopen nog steeds boven ons schema. Geert moet even een sanitaire stop maken, ik wacht even en maak nog meer foto's en filmpjes . Later kom ik er pas achter hoeveel ik gemaakt heb;-) wel een mooi overzicht van de dag. We lopen samen verder en even later staat Ingrid op ons te wachten, dat duurde al langer dan ze verwacht had. Met ons drieën lopen we verder, ik praat af en toe eens met iemand(gek hé) maar dat hoort erbij. En nog maar weer een foto en een filmpje. Na 12 km is er een verzorgingspost, alles wat je nodig kunt hebben is er: taart met slagroom, banaan, koek, chips, zoute stengels, thee, soep en (die is heerlijk, lekker zout), sportdrank en water. Ik neem alles, je hebt wat nodig op zo'n dag.!!!!!

We nemen ruim de tijd om alles naar binnen te werken want het motto is “genieten”. Ingrid wilde vaseline hebben! Ik heb maar niet gevraagd waarvoor;-) Nog even sanitair ontspannen en we gaan weer op pad. De km-ters vliegen voorbij. Een smsje naar huis, op facebook een foto zetten en genieten van de prachtige omgeving. De beruchte zandkuil komen we goed door, maar is heftig om te lopen, mul zand. Bij km 20a22, bij avonturenpark Hellendoorn voor de ingang, komt de eerste loper van de 75 km ons voorbij. Hij liep een lekker tempo maar wij konden het niet bijhouden. Nog een paar km, en de finish is in zicht. Ik voel me zo goed dat ik in de laatste 8 km weer ouderwets aan het intervallen ben. Alles heb ik ervoor over om mooie plaatjes te maken;-) In de laatste km geef ik gas om Geert en Ingrid over de finish te kunnen filmen. Ze komen in 2.44 over de streep en we hebben allemaal ons doel gehaald.

Na de finish was er genoeg om aan te sterken van na inspanning. We gaan er gemoedelijk bij zitten om lekker bij te kletsen. De locatie is een zwembad en je mag daar gebruik van maken, en dat doen we dan ook. Heerlijk een half uurtje in het water rustig bijkomen. Geert zegt op een gegeven moment dat de patat hier erg lekker is. Ik hoef niet lang na te denken, ik wil ook een patatje. Even douchen een patatje en we gaan richting Aalten. Rond vier uur zijn we terug bij het AVA-complex en gaan we ieder onze eigen weg. Het was een mooie ervaring zo'n Trail, en het duurt zeker niet lang of we gaan weer voor een volgende uitdaging: NOG EEN TRAIL!!!

Gerben Deunk, Ingrid van Zolingen en Geert Wevers

Video's van de 3e Salland Trail in Nijverdal - deel 3

De beelden zijn gemaakt door Eric Beatse, de Kiekjesdief

Foto's en uitslagen van de 3e Salland Trail in Nijverdal - deel 2

Rob Roelofsen - 75 km in 8:50:10 uur

Klik op de links voor de foto's van Mischa Visser

gallery

fotoalbum

uitslagen

site organisatie

Petra Domhof (links) en Jet Klomp - 75 km in 8:27:52 uur

Rob Roelofsen met de Aaltense kanjers Henrie Drenthel (715) en Heini Rave (747)

Foto's van de 3e Salland Trail in Nijverdal - deel 3

Heini Rave en Henrie Drenthel

Klik op de links voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

fotoalbum

deel 2

Er komen meer foto's van Eric

De Duitser Manfred Fleige wil ons wel even op de foto zetten

Verslag van de 3e Salland Trail in Nijverdal door Andre Bleumink

Deze prachtige foto zal wel voor de start van de 50 kilometer zijn genomen, 3e van links Andre Bleumink

Acht maart was het eindelijk tijd voor de derde editie van de Sallandtrail. Bij de inschrijving zaten bijna alle trailliefhebbers uit Nederland ‘s nachts achter de laptop om zich in te schrijven en de limieten op de 25, 50 en 75 km wedstrijden waren dan ook al snel bereikt. Dit succes is niet alleen te danken aan de geweldig mooie natuur waarin de wedstrijd gehouden wordt, maar zeker ook aan het enthousiasme van de organisator Bertus van Elburg en zijn team. Als er één trailrun is die bekend staat om het feit dat je er bij elke verzorgingspost helemaal in de watten gelegd wordt door vriendelijke en enthousiaste mensen dan is het de Sallandtrail.

Toen ik ‘s morgens aankwam bij zwembad het Ravijn in Nijverdal, waar start en finish was, wemelde het dan ook van de trailrunners. De helden van de 75 km waren net vertrokken om 9:00, maar ik kwam al snel vele bekenden tegen. Oost Nederland was goed vertegenwoordigd natuurlijk, maar de deelnemers kwamen dit jaar zelfs uit het buitenland. Ik was zelf met een stel clubgenoten en ook ‘buurclub’ AVA’70 was in grote getale aanwezig. Erg gezellig dus voor de start. De 25 km zou een kwartier na ons starten we konden dus verwachten dat we door heel wat snelle lopers ingehaald zouden worden in de eerste gemeenschappelijke ronde.

Het dreigde een fantastische voorjaarsdag te worden, met temperaturen tot een graad of 18. Lekker in de korte broek en de zonnebril op. Ik had er zin in en voelde me eigenlijk wel klaar voor de 50 kilometer die me te wachten stonden. Echt makkelijk zou het niet worden, gezien het feit dat ik maar net op tijd hersteld was van een redelijk stevige blessure. Qua trainingskilometers moest het net kunnen en het parcours was inmiddels redelijk opgedroogd, wat het allemaal wat makkelijker zou maken. Makkelijk is natuurlijk relatief als je in de laatste 25 kilometer ongeveer alle heuvels van de Sallandse Heuvelrug nog voor de kiezen krijgt.

Na de start konden we meteen kennismaken met die heuvelrug door in een lange file de heuvel bij het Ravijn te beklimmen. Met mijn maatjes Rik en Peter vertrokken we in een rustig tempo, we gingen immers niet voor de overwinning. De eerste 25 kilometer zijn relatief makkelijk, maar we zouden ons niet later verleiden om te snel van start te gaan. Rik had geen goede dag en bleef regelmatig wat achter, gewoon een slechte dag blijkbaar. Bij de eerste verzorgingspost namen we rustig de tijd om te genieten van vlaai, cola, wat winegums en wat voor lekkers er verder nog te snaaien viel. Ik vulde mijn bidon bij en verder ging het weer.

Het terrein was niet echt heuvelachtig en ook niet zo modderig als vorig jaar, maar de vele boomwortels maakten het er niet makkelijker op. De zon scheen flink, maar stond ook laag waardoor het af en toe wat verblindend was. Regelmatig hoorde en zag ik dan ook medetrailers struikelen en vallen, maar gelukkig meestal zonder gevolgen. Ik had weliswaar mijn zonnebril op maar ik had beter mijn petje op kunnen doen als bescherming tegen de zon.

Doordat ik zo op het pad zat te letten en we inmiddels regelmatig ingehaald werden door 25 km lopers bleken we ineens maatje Rik kwijt te zijn. Blijkbaar had hij het even zo moeilijk dat hij de aansluiting met ons tweetjes kwijt geworden was. We vervolgden onze weg in de hoop dat hij bij de 25 km verzorgingspost weer aan kon sluiten. Maar dan moesten we eerst nog even de grote zandkuil door. Altijd een mooi fotomomentje en ook deze keer waren er weer meerdere fotografen aanwezig.

Bij de verzorgingspost namen we het er weer van: eten, drinken, bidon vullen en ondertussen even een praatje maken. Tot mijn verrassing kwam ik iemand tegen die vorig jaar met de Stuwwaltrail nog maar net met behulp van reanimatie en een AED gered was. Het feit dat hij nu de 50 km liep is de beste reclame om vooral ook een cursus reanimatie te volgen! Intussen bleef ik kijken om maatje Rik ook in zicht kwam, maar op een gegeven moment vertrokken we toch maar weer voor de tweede ronde.

Deze ronde stuurde ons meteen weer de heuvel op, lekker nadat je even stil gestaan hebt bij de verzorging… Na een rondje door het bos met een heleboel hobbels en boomwortels staken we de provinciale weg over. Hier waren vrijwilligers neergezet die de lopers tegenhielden als er verkeer aankwam, en tot onze verbazing zat er een groepje jongeren die met borden hun vriend(in) wilden aanmoedigen. Alle anderen werden in afwachting daarvan ook aangemoedigd. En een beetje aanmoediging konden we wel gebruiken nu we de heuvels in gingen.

De temperatuur was inmiddels lekker opgelopen en ik had mijn ondershirtje al uit en de mouwen opgestroopt. Klaar voor de strijd met de vele heuvels. Ik liep nog ontspannen en kon nog volop genieten van de omgeving. Peter had het wat moeilijker en ik probeerde hem dan ook wat af te leiden door hem te wijzen om mooie dingen en wat anekdotes te vertellen uit andere wedstrijden. Dat hield een tijdje maar na een kilometer of 30 gaf hij aan dat ik maar alleen verder moest gaan, hij ging in zijn eigen tempo verder.

Ik liep in mijn eigen tempo verder en dat ging best lekker voor mijn gevoel. rustig heuvelop en wat vlotter weer naar beneden. volgende heuvel, zelfde recept. Ging prima eigenlijk, ik haalde zelfs wat andere lopers in. Ineens hoorde ik echter een vrolijk geklets achter me en toen ik even achterom keek zag ik Pascal van Norden al flauwekullend met zijn ATB begeleider met een noodgang aankomen. De eerste loper van de 75 km had er al 25 km meer opzitten dan ik en liep nog makkelijker dan ik in zelfs de eerste vijf kilometer gelopen had. Toen de stofwolk weer wat ging liggen kwam ook nummer 2 Ronnie Duinkerken voorbij, maar die keek wat minder makkelijk.

Na 40 kilometer begon bij mij de puf echter ook wat minder te worden. Heuvelop werd het wandelen, maar daar kon ik nog wel een stevige pas aanhouden. Het gebrek aan training begon zijn tol te eisen, maar op karakter kom je een heel eind. De blaren aan mijn beide kleine tenen waren hinderlijk, de spieren begonnen behoorlijk te protesteren van vermoeidheid, maar geen pijntjes die op echte schade duidden. Doorgaan was dus het motto, je kunt meer dan je denkt en zoveel mensen halen je niet eens in.

Alsof het zo moest kwam ik een loper achterop, hij liep nogal zwalkend en ongecoördineerd, maar keek vastberaden. Ik herkende hem van een verhaal van Bertus. De man is een Parkinsonpatient en loopt toch dit soort wedstrijden, o.a. om aandacht en geld voor een stichting voor Parkinson onderzoek te verzamelen. En ik zat een beetje te piepen over wat onbeduidende pijntjes… vooruit met de geit.

Met nieuwe moed begon ik aan het laatste stuk, ik begon me zelfs weer wat beter te voelen met het eind in zicht. Zolang het maar niet omhoog ging tenminste, naar beneden liep ik als een kievit (hoewel het er vast niet zo uitzag). Een stel wandelaars keken vol verbazing naar de lopers die met rugzakjes en flitsende outfits door het bos renden. Toen ik vertelde dat ik 50 km liep, maar dat er ook lopers waren die 75 deden dachten ze dat ik ze voor de gek hield. Lachend begon ik dan ook aan mijn laatste kilometers.

Uiteindelijk kwam ik weer bij de oversteek van de provinciale weg en was het dus nog maar een klein stukje. Ik was blij toen ik de trein hoorde en even later zag ik het dak van het zwembad. Nog even het heuveltje af en daar zag ik Bertus al met een grote lach op zijn gezicht en een uitgestoken hand bij de finishlijn staan. Na 5:28 en 50 kilometer zat mijn eerste serieuze trail van dit jaar er op.

Ik was blij met mijn prestatie, maar wat minder toen ik mijn maatje Rik al zag zitten op een bankje. Hij was helaas uitgestapt. Mijn andere maatje was net over de streep toen ik me omgekleed had. Top prestatie voor een vrachtwagen chauffeur die eigenlijk maar eenmaal per week serieus kan trainen. Ook mijn trailmaatjes op de 25 km hadden het allemaal goed gedaan en later bleken ook mijn trailmaatjes op de 75 km het er goed van afgebracht te hebben.

Waar iedereen het over had was de perfecte organisatie. Bertus en je team van vrijwilligers, jullie hebben jezelf overtroffen. Wat een geweldig evenement weer. Bij de inschrijving zat ik te mopperen omdat het om 0:00 uur begon en ik op moest blijven, maar het was het zeker waard. Volgend jaar ben ik er weer bij.

Andre Bleumink

Video van de 3e Salland Trail in Nijverdal - deel 2

Dankzij de welwillende medewerking van o.a. Staatsbosbeheer èn Natuurmonumenten konden trailrunners op 8 maart genieten van 3 uitdagende trailroutes door prachtige bossen en over de uitgestrekte heidevelden van Nationaal Park De Sallandse Heuvelrug. De video is gemaakt door Christiaan van Meurs.

Video van de 3e Salland Trail in Nijverdal - deel 1

De video is gemaakt door Carel Stortelder.

Foto's van de 3e Salland Trail in Nijverdal - deel 1

De Aaltense deelnemers aan de 25 kilometer, staand van links naar rechts: Gerben Deunk, Geert Wevers, Gerrit Heersink, Gerrit-Jan Jansen, Walter Vaags en Wim Rensink. Zittend: Katja Demkes, Ingrid van Zolingen en Marieke Prinsen. Henrie Drenthel en Heini Rave lopen de 75 kilometer!

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Meer foto's volgen zo snel mogelijk

Eric Beatse, de Kiekjesdief, wordt hartelijk begroet door Katja Demkes

Gerben Deunk maakte onderweg filmbeelden, deze zijn de komende dagen op deze site te bekijken

Nijverdal 3e Salland Trail 25 km - 2:44:05 uur - 241e plaats

Acht maart was het eindelijk tijd voor de derde editie van de Sallandtrail. Bij de inschrijving zaten bijna alle trailliefhebbers uit Nederland ‘s nachts achter de laptop om zich in te schrijven en de limieten op de 25, 50 en 75 km wedstrijden waren dan ook al snel bereikt. Ik had zelf het geluk dat Marco van Rijs dit voor me wilde doen. Dit succes is niet alleen te danken aan de geweldig mooie natuur waarin de wedstrijd gehouden wordt, maar zeker ook aan het enthousiasme van de organisator Bertus van Elburg en zijn team. Als er één trailrun is die bekend staat om het feit dat je er bij elke verzorgingspost helemaal in de watten gelegd wordt door vriendelijke en enthousiaste mensen dan is het de Sallandtrail.

Toen ik ‘s morgens aankwam bij zwembad het Ravijn in Nijverdal, waar start en finish was, wemelde het dan ook van de trailrunners. De helden van de 75 km waren net vertrokken om 9:00, maar ik kwam al snel vele bekenden tegen. Oost Nederland was goed vertegenwoordigd natuurlijk, maar de deelnemers kwamen dit jaar zelfs uit het buitenland, ook AVA’70 was dus in grote getale aanwezig. Erg gezellig dus voor de start, de start van de 25 km is om 10.15 uur. Het dreigde een fantastische voorjaarsdag te worden, met temperaturen tot een graad of 18, lekker in de korte broek en t-shirt lopen.

Na de start konden we meteen kennismaken met die heuvelrug door in een lange file de heuvel bij het Ravijn te beklimmen. De 25 kilometer zijn relatief makkelijk, maar we zouden ons niet laten verleiden om te snel van start te gaan. Bij de eerste verzorgingspost namen we rustig de tijd om te genieten van vlaai, cola, wat winegums en wat voor lekkers er verder nog te snaaien viel. Het terrein was niet echt heuvelachtig en ook niet zo modderig als vorig jaar, maar de vele boomwortels maakten het er niet makkelijker op. De zon scheen flink, maar stond ook laag waardoor het af en toe wat verblindend was. Regelmatig hoorde en zag ik dan ook medetrailers struikelen en vallen, maar gelukkig meestal zonder gevolgen.

Een paar kilometer voor de finish moeten we eerst nog even de grote zandkuil door. Altijd een mooi fotomomentje en ook deze keer waren er weer meerdere fotografen aanwezig. Mijn doel voor vandaag was lekker rustig lopen, genieten, af en toe een fotootje maken en binnenkomen binnen de 2:45 uur en dat is prima gelukt!

Even met Gerben Deunk naar de Kiekjesdief zwaaien

Pauze moment

Gerben Deunk, Ingrid van Zolingen en Geert Wevers

donderdag 6 maart 2014

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 19

Run Vision Mijlenloop Winterswijk

Organiseren voor Dummies

Chaos bij de finish, woedende atleten in de kleedkamer, een tekort aan drinken en medailles en verwarring bij de organisatie. Kortom: de RunVision Mijlenloop van 2014 was een puinhoop. Ik bied jullie daarom gratis en voor niets een spoedcursus organiseren aan, zodat in de toekomst iedere wedstrijd vlekkeloos kan worden afgewerkt.

Tip 1: Wees onpartijdig:
Als organiserende vereniging is het heel belangrijk dat je je onpartijdig opstelt. Wanneer je dit niet doet, val je genadeloos door de mand. De organisatie van de Mijlenloop in Winterswijk is in handen van atletiekvereniging AV Archeus. Het is algemeen bekend dat de Winterswijkers een gezonde hekel hebben aan hun grote broer, Ava’70, uit Aalten. Een gezonde hekel hebben aan je concurrent is de normaalste zaak van de wereld, maar overdrijf dit niet. Bij de jeugdafstanden was tachtig procent van de deelnemers gekleed in een geel-blauw tenue. Het bestuur van AV Archeus had hier zo verschrikkelijk de pest over in, dat enkele pupillen van Ava’70 geen herinneringsmedaille kregen. Later die middag liet de organisatie zich wederom van hun slechtste kant zien. Maria Griffioen, een gerespecteerd Ava-lid, liep een uitstekende wedstrijd. De Aaltense laatbloeier werd knap tweede op de 5 Engelse mijl. Maar tot haar eigen verbazing mocht ze geen plaats nemen op het podium. Dit is natuurlijk belachelijk en het lijkt mij ook vanzelfsprekend dat Maria, door de organisatie, alsnog wordt beloond met een medaille plus een mooie bos bloemen. Dit heeft ze met deze prachtige tweede plaats namelijk meer dan verdiend. TIP: Voorkom partijdigheid en ere wie ere toekomt!

Tip 2: Houd overzicht
Wanneer je drie afstanden op het zelfde moment laat starten, vraag je natuurlijk om moeilijkheden. Dit jaar ging het dan ook fout. Alle lopers van de 3 Engelse mijl, met uitzondering van de latere winnaar, werden de verkeerde kant op gestuurd. Door deze misser liepen de dames en heren geen 4,8 maar 8,0 kilometer. Als je in een wedstrijd nog nooit verder dan vijf kilometer hebt gelopen of als je net terug komt van een blessure is drie kilometer extra een akelig pokkenstuk. Bij de groep atleten die de verkeerde kant op werden gestuurd, bevonden zich opmerkelijk veel Ava-leden. Toeval bestaat niet zeggen ze wel eens... Mijn welgemeende advies is daarom ook: laat de atleten van de 3 Engelse mijl, vijf minuten eerder starten. Hierdoor voorkom je vervelende situaties. Dit is zowel voor de atleet als voor de vrijwilliger een stuk overzichtelijker. TIP: Voorkom zelfoverschatting en doe als organiserende vereniging geen dingen die je niet aankunt.

Tip 3: Houd altijd je poot stijf
Wanneer er organisatorisch iets mis gaat, steek dan nooit, ik herhaal nooit, je hand in eigen boezem. Het is erg belangrijk om de schuld altijd bij iemand anders neer te leggen. Zeg bijvoorbeeld iets in de trant van: “De eerste loper liep zo snel, dat hij uit het zicht van de overige lopers verdween. Hierdoor namen zij de verkeerde afslag.” Wanneer je als organisatie een fout toegeeft, is dit de doodsteek voor je autoriteit. TIP: Poot stijf houden!!

Tip 4: Limiet aan deelname:
Als organisatie kun je het jezelf een stuk gemakkelijker maken door limieten te stellen. Laat bijvoorbeeld op iedere afstand een maximum van zes lopers starten. Naast dat dit heel overzichtelijk is, is het ook nog eens heel praktisch. Op deze manier is het heel eenvoudig om gericht inkopen te doen. Zo is de kans heel klein dat je atleten zonder medaille en/of drinken naar huis moet sturen. TIP: Neem niet te veel hooi op de vork en werk met limieten.

Wijze raad voor deelnemers:
Dan wil ik tot slot een aantal lopers nog een goede raad meegeven. Wanneer het, door wat voor reden dan ook, niet helemaal gaat zoals je had gehoopt, mag je best even boos of teleurgesteld zijn, maar ken hierin je grenzen. Ik heb met plaatsvervangende schaamte toegekeken hoe volwassen mannen hun frustraties van een slecht huwelijk botvierden op een weerloze vrijwilliger. Laten we niet vergeten dat er zonder diezelfde vrijwilligers helemaal geen wedstrijd gehouden kan worden. Daarnaast moeten ook de leden van Ava’70 niet voor hun beurt spreken. De laatste editie van de Zomeravondloop was ook een zootje ongeregeld. Het valt mij overigens op dat de grootste zeikerds zelf vaak te schijterig of te beroerd zijn om zelf enige verantwoordelijkheid te nemen. Een fout maken is menselijk en er was, hopelijk, geen opzet in het spel. Wat mij betreft zetten we er nu ook een dikke vette streep onder en gaan we er volgend jaar met zijn allen weer een prachtig hardloopevenement van maken. TIP: Niet zeiken maar lopen!

woensdag 5 maart 2014

Aankondiging van de 19e Fatimaloop in Nieuw-Wehl

Flyer van de 19e Fatimaloop

Stichting Pac-Tu-Wehl organiseert in samenwerking met atletiekvereniging Argo uit Doetinchem op zondag 9 maart 2014 de 19e Fatimaloop.

De opbrengst van de Fatima-loop 2014 wordt besteed aan het project "Fatima Fit met Fitness", voor de aanschaf van aangepaste fitnessapparaten in de nieuw in te richten fitnesszaal. Fatima zorg is al enkele jaren bezig met het bevorderen van bewegen voor de cliënten.

De start van de 15 kilometer is om 11.00 uur terwijl de 7,5 kilometer om 11.15 uur vertrekt.

Voor meer informatie klik op onderstaande links

informatie

site organisatie

dinsdag 4 maart 2014

3e Salland Trail in Nijverdal

Zaterdag 8 maart 2014 Salland Trail in Nijverdal

De atleten van de 25 kilometer van de Salland Trail in Nijverdal vertrekken komende zaterdagmorgen om 8.00 uur vanaf de Hamelandbaan. De start van deze afstand is om 10.15 uur.

informatie

site organisatie

Route en hoogteverschillen 25 kilometer

zondag 2 maart 2014

Foto's van de 27e Achtkastelenloop in Vorden

De familie Brethouwer uit Aalten leverde een knappe prestatie

Klik op de link voor de foto's van Mischa Visser

gallery

10 kilometer

21 en 30 kilometer - deel 1

21 en 30 kilometer - deel 2

Tracey Jewell (rechts) - 1:48:44 op de halve marathon

Ingrid van Zolingen - 30 kilometer in 2:38:38

Uitslagen van de 27e Achtkastelenloop in Vorden

De atleten van de lange afstand

Een vlot parcours met weinig hoogteverschillen, grotendeels over asfaltwegen, soms over nostalgische klinkertjes en verharde fietspaden. Veel hardlopers gebruiken de 30 kilometer als ideale voorbereiding op de marathon van Rotterdam en Enschede. Maar ook de kortere afstanden zijn beslist de moeite waard. Alle drie afstanden gaan over één ronde.

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

deelnemers aan de 10 kilometer (foto's Theo Stronks)

zaterdag 1 maart 2014

Foto's van de 26e Engelse Mijlenloop in Winterswijk - deel 7

Lars Hoogerbrug....

Dit is de laatste serie foto's van de 26e Engelse Mijlenloop in Winterswijk. In dit album staan veel Aaltense- AVA'70 atleten, met dank aan Eric Beatse, de Kiekjesdief.

Klik op de link voor het album

fotoalbum

....en zijn moeder Anja

Foto's en uitslagen van de 26e Engelse Mijlenloop in Winterswijk - deel 6

De start van de 26e Engelse Mijlenloop

Klik op de link voor de foto's van Dick Lubbers

fotoalbum

uitslagen

Patrick Weijers en Rinke ter Haar

Foto's van de 26e Engelse Mijlenloop in Winterswijk - deel 5

De "buren" uit Stadtlohn waren ook aanwezig

Klik op de link voor de foto's van Davy Sleijster

fotoalbum

Foto's van de 26e Engelse Mijlenloop in Winterswijk - deel 4

Romy van Rijs

Klik op de eerste foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

gallery

foto's jeugd

foto's senioren

Eva Bruil op het podium bij de meisjes naast twee meisjes van AV Archeus

En een geheel geel AVA'70 podium bij de jongens

Verslag van de 26e Engelse Mijlenloop in Winterswijk

Lars Duistermaat

Eenzame strijd ontpopt zich voor Duistermaat in tweede zege Run Vision Mijlenloop

Door Benno Stevering

WINTERSWIJK – Lars Duistermaat van de organiserende atletiekvereniging Archeus uit Winterswijk bracht zaterdag de titel op de tien mijl terug naar Winterswijk. Hij legde de 16,1 kilometer af in een tijd van 57.42 minuten. Duistermaat kreeg bij zijn eenzame thuiswedstrijd geen directe concurrentie aan kop. In 2011 won hij al eerder en in 2012 werd hij tweede achter Erik Niemeijer uit Breda. Vorig jaar tobde Duistermaat met een blessure en ging de zege naar Gerton Prinsen uit Eibergen. ‘’Het bestaande parcoursrecord van John Langatkipsumbai is al tien jaar met 49.42 minuten onbereikbaar. Wel was ik in goede vorm. Ik draaide al enkele lekkere weken. Het parcours is mij goed bekend.

Ingrid Prigge liep bij de dames in 2006 een parcoursrecord van 58.13 minuten. De winnares van deze editie, marathonloopster Gea Siekemans uit Enschede noteerde een tijd van 1.09.45 uur. Hiermee was ze langzamer dan triatlete, Dorothe Vrieze uit Zelhem die vorig jaar 1.05 uur noteerde. Er kwamen ruim 300 deelnemers aan de start van de 26^e Mijlenloop. Eddie Grotenhuis reikte namens hoofdsponsor RunVision na afloop de prijzen uit. De 26e editie van de Mijlenloop wordt de laatste die op het huidige parcours langs de Groenloseweg en door Meddo wordt afgewerkt.

Volgend jaar zal de wedstrijd starten en finishen op het nieuw te bouwen complex van Archeus aan de Vredenseweg. Een laatste kans dus om het oude parcoursrecord nog even scherper te stellen, al zal dat zelfs voor de toppers een zware kluif worden. Bij de heren staat de snelste tijd namelijk al tien jaar vast bij John Langatkipsumbai op 49.42 en bij de dames staat die al zeven jaar op naam van Ingrid Prigge, die in 2006 58.13 klokte. De winnares van vorig jaar, triatlete Dorothé Vrieze, kan daar met haar 1.05 nog niet aan tippen. Denise van der Donk van AVA’70 toonde aan dat ze goed overweg kon met het verharde parcours en noteerde een tweede tijd van 1.15.12 uur. Ze was erg blij, temeer dat ze goed herstelde na een klaplong na een schouderoperatie vier maanden terug.

Foto's van de 26e Engelse Mijlenloop in Winterswijk - deel 3

Een grote groep leden van AVA'70

Klik op de link voor de foto's van Dick Lubbers

fotoalbum

fotoalbum winterswijk.org

Leo Temming

Gerben Deunk en Dirk-Jan Robbe

Sien Meinen en Nardie Reimes

Winterswijk 26e Engelse Mijlenloop - 5 EM - 32,16 min - 18e plaats

Aan het einde van het Garvensbultenpad

Het is altijd heerlijk om na een winter crossen weer eens op de verharde weg te kunnen lopen, meestal is de Engelse Mijlenloop in Winterswijk dan ook de eerste wegwedstrijd van het jaar. Vorig jaar heb ik met Marco van Rijs op de 10 Engelse Mijl mee gelopen, dit jaar schrijf ik me in voor de 5 Engelse Mijl (ruim 8 kilometer). Ook mijn jongste zoon Bram heeft wel zin om mee te gaan, op deze voor hem voetballoze zaterdag en schrijft zich voor dezelfde afstand in.

Als ik het parcours oploop wemelt het van de jeugdleden van mijn atletiekvereniging AVA'70 en aangezien ze allemaal in hetzelfde trainingspak lopen geeft dit een prachtig gezicht. Ook de senior leden zijn in grote getale aanwezig. De laatste drie keer dat ik aan deze afstand mee doe kom ik tussen de 31,30 en 32,00 minuten over de finish maar dat zal voor vandaag wel net te hoog gegrepen zijn. Ik hoop zelf dat ik net onder de 33 minuten kan lopen.

De start van de 3, 5 en 10 Engelse Mijl is gelijktijdig om 14.00 uur en we gaan over de ventweg in de richting van Groenlo. Na ongeveer 500 meter ontstaat er al enige onrust bij de atleten van de kortste afstand. Ze worden bij de eerste afslag rechtsaf gestuurd, sommigen zijn de afslag al voorbij en worden terug geroepen. Dat is anders dan in voorgaande jaren denk ik nog maar misschien is er wel wat aan het parcours veranderd. Ruim een kilometer verder staat, net als in voorgaande jaren, het bord van de splitsing van de 3 Engelse Mijl en de 5 en 10 Mijl. Maar één loper zie ik er afslaan en ik zit me te bedenken hoe de anderen dan lopen die al eerder genoemde afslag namen.

Op het smalle en mooie fietspad langs de beek kom ik de atleten van de 3 Mijl tegen en lopen ze dus ook het rondje van de 5 Engelse Mijl, maar dan tegengesteld aan ons. Voor sommigen zal dit best ver zijn en voor anderen een mooie training. Jammer dat het zo loopt maar in het verleden is het bij onze atletiekvereniging ook wel eens fout gegaan. Ik heb mijn Garmin voor het eerst ingesteld op een gemiddelde kilometer tijd en de keren dat ik kijk zie ik dat ik de kilometers gemiddeld net onder de vier minuten kan houden. Langzaam lopen de tijden iets op en kom ik er net boven. Met een tijd van 32,16 minuten kom ik over de streep, Bram is dan al ruim anderhalve minuut (30,33 min) binnen. Waarschijnlijk is het de laatste keer geweest dat de Engelse Mijlenloop op dit parcours heeft plaatsgevonden.

De finish van Bram, met op de achtergrond Erwin Wamelink

Foto's van de Bovenbergcross in Markelo

Veel hoogteverschil in Markelo

Zaterdagmiddag vond in Markelo de Bovenbergcross plaats, de laatste loop in het crosscircuit van het Oosten. Deze editie liep door het mooie natuurgebied rondom de Bovenberg en de Friezenberg.

Klik op de links voor de foto's van Mischa Visser

Uitslagen: