 |
| Veel animo voor de prachtige zomeretappes van Marco van Rijs |
Met van Rijs op reis
Het is inmiddels een fraaie traditie,
die al enkele jaren stand houdt en de populariteit neemt alleen maar verder
toe. Elke eerste dinsdag van de maand tijdens de zomermaanden neemt trainer
Marco van Rijs zijn manschappen mee op reis, om te gaan trainen op locatie. De
zomeretappes zijn erg gewild, want elke keer staan er een dikke 30 atleten te
trappelen voor een lekker hardloopavontuur. Opvallend is het groeiend aantal
deelnemers met af en toe een toerist of een A-loper, die middels een zeer
bedenkelijke smoes smeekt om mee te mogen. Dit jaar trakteerde de immens
populaire en goedlachse trainer de volgelingen van de B-selectie op 6 prachtige
duurlopen op vreemd grondgebied…
De apriltraining ging niet te ver van de stal, want deze vond plaats in
de landelijke omgeving van het altijd zo rustige Barlo, niet geheel toevallig
de plek waar de trainer genesteld is. Echter niet hij, maar de noeste B-loper,
Nico Rouwhorst had dit keer de touwtjes in handen en bepaalde de koers. De
kilometervreter had een oversteek van Lichtenvoorde naar het kleine gehucht
even ten noorden van Aalten gemaakt. Hij wilde zijn teammaatjes graag de nieuwe
en oude woonomgeving laten zien en kreeg hiervoor alle ruimte. Het vertrek was
gepland bij café de Domme Aanleg en alleen de naam al van deze
horecagelegenheid maakte het bij voorbaat al weer tot een bijzondere avond. Dik
32 lopers stonden aan het vertrek en in tegenstelling tot anders, nam Rouwhorst
het voortouw en leidde het veelkleurige gezelschap door de fraaie omgeving.
Stilvallen doet het zelden tijdens deze hardloopuitjes, want de tijd wordt
naast het hardlopen vooral gebruikt om de laatste roddels uit te wisselen. Met
een mooie omtrekkende beweging werd de finish bereikt en de sfeer werd verder
verhoogd toen een deelneemster op de achterbank 3 kilogram chocolade had liggen
en dit grif begon uit te delen.
Op de dag van de arbeid moest er
door de volgelingen van trainert van Rijs gewerkt worden in de Vennebulten. Het
vertrek bij camping Goorzicht verliep soepeltjes en de aanloop naar het
prachtige natuurschoon kende weinig problemen. De zomer was maar vast van start
gegaan, dus de temperatuur zorgde al voor een best vochtverlies. Dit nam verder
toe, toen het gezellig keuvelende peloton de Vossenbultenweg bereikte. Bij
menig hardloper slaat de paniek lichtelijk toe, want hier nestelt immers de
gevaarlijkste buizerd van Varsseveld en omstreken. De kop van de club trok zich
weinig van het mogelijke gevaar aan, maar achterin liep een enkeling met een
flinke knuppel in de hand om het vliegende gevaar zo mogelijk neer te sabelen.
Tuurlijk zijn hardlopers dierenvrienden, maar tegen een laffe aanval van
achteren, mag zeker worden opgetreden. Opvallend genoeg ging het allemaal
crescendo en trok het gezelschap de Vennebulten in. Bij de uitkijktoren volgde
een stop en bood dit de traplopers de mogelijkheid om wat extra hoogtemeters te
pakken. Het foeilelijke stalen bouwwerk zorgt altijd weer voor de nodige
hilariteit en dat was dit keer niet anders. Langzaam maar zeker ging het terug
naar het vertrekpunt. Echter, er moesten nog wel wat hobbels worden genomen,
want de tientallen uitstekende boomwortels zorgen er voor, dat je tot op het
laatst scherp moet blijven. Dat lukte redelijk, maar af en toe niet en moest er
weer iemand van de grond worden opgeraapt. Uiteindelijk viel de schade mee en
was de blijdschap na weer een prachtige duurtraining groots met een grote G.
In juni was die Grenze bei Hemden het vertrekpunt en de tweede
zomeretappe zou op en neer gaan golven tussen Nederlands en Duits grondgebied.
De warmte was verder toegenomen en het bleek zelfs hempjestijd te zijn, dus was
besloten om de boel niet over de kling te jagen maar een gezamenlijk tempo te
onderhouden. Van Rijs, nooit te beroerd om wat extra arbeid te verrichten,
besloot om met een heuse bakfiets de groep te begeleiden. Zo was hij immers in
de gelegenheid om de 42 drankflessen mee te torsen. De trainer had enig risico genomen, door het
parcours niet te gaan verkennen, maar uit te gaan van TomTom-informatie. Dit
zorgde ervoor dat het peloton na 3,24 kilometer strandde in een doodlopend
stukje groen. Even overleggen was er nauwelijks bij, want steekvliegen, muggen
en blinzen sloegen keihard toe. Gauw werd de weg al foeterend en tierend
vervolgd, waarbij opvallend genoeg in Duitse dreven het tempo flink werd
opgeschroefd. Voor een enkeling ging het bijna te hard, maar dit was zeker het geval
voor een treurig slachtoffer van buikkrampen. Tot tweemaal toe moest deze
dappere loper de struiken in en tot tweemaal toe vervolgens vol in de beugel om
weer aan te kunnen sluiten. Aan de kop van de groep werd er rustig doorgesleurd
en kreeg men van het vreselijke malheur van de ploeggenoot in de achterhoede in
het geheel niets mee. Uiteraard was hier het laatste woord niet over gesproken.
In volle galop stoof de kudde weer naar de parkeerplaats waar de dorstige kelen
snel werden gespoeld, alvorens de terugreis werd ondernomen.
Velen hadden uitgekeken naar de Zomeretappe van juli. Een omloop in
natuurgebied Zwillbrock trok maar liefst bijna 40 atleten al had menigeen wel
wat moeite om het vertrekpunt tijdig te bereiken. De warmte was verdreven door
de hitte en dat bleek een flinke tegenstander. De meefietsers voelden zich
bijna pakezels op mountainbikes, want uitdroging lag vreselijk op de loer.
Uiteraard leidde de route langs het open water waar een kolonie flamingo`s zou
bivakkeren. Het tropische gevogelte had blijkbaar weinig behoefte om gespot te
worden, want na goed kijken, bleken er exact 3 exemplaren met de enkels in het
water te staan. Meer was ook niet mogelijk want de plas bleek totaal opgedroogd
te zijn. Dit dreigde ook te gebeuren met de dappere lopers, dus werd er maar
liefst driemaal een drankpauze ingelast. Via de Leemputten leidde van Rijs zijn
manschappen verder op deze prachtige trektocht door de natuur. Hier deed zich
echter een conflict voor, dat gelukkig nog zonder gevolgen bleef. Net toen de
groep dravers een wandelduo passeerde, meende het vrouwelijke gedeelte van het tweetal,
dat ze hierover een vervelende opmerking moest maken. Het mens was namelijk van
mening, dat het sportieve gezelschap het bos had moeten mijden. Een
levensgevaarlijke opmerking uiteraard, zeker gezien het kaliber van de atleten,
die in de achterhoede bivakkeerden. Een worp in de plomp werd ternauwernood
voorkomen, maar het gefoeter tegen de passante met een vetpercentage van dik
boven de 70 was niet van de lucht. Veilig bereikte het peloton de eindstreep en
kwam er een einde aan een gedenkwaardige en hele warme training op locatie.
Soms wordt er gebroken met de traditie en dit was het geval in augustus.
Niet de eerste, maar de tweede dinsdag was aangewezen als datum van de 5e
Zomeravondetappe. Helemaal toeval was het overigens niet, want de avond viel
samen met de verjaardag van Marco en dergelijke hoogtepunten in het jaar wil je
uiteraard graag vieren met je hardloopmaatjes. De stemming was bij de start op
de parkeerplaats meer dan gezellig en nadat de trainer zijn openingsspeech had
gehouden, werd hem namens de club atleten een hele fijne mand met calorierijke
lekkernijen aangeboden. De emotionele van Rijs hield het uiteraard niet droog
en wilde het liefst zo snel mogelijk over gaan tot de orde van de dag. Dat
gebeurde dan ook. Het thema van de avond was “met Glans door de Schans” en dus
de bestemming gelijk duidelijk. Het bont gekleurde gezelschap trok in een lang
lint in de richting van het slagveld. Het circus van De Zwarte Cross had de
tenten net weer opgeruimd en wat achterbleef was een gortdroge steppe en
menigeen keek met heimwee terug naar het spektakel dat er zich een week terug
had afgespeeld. De dorst sloeg ineens weer keihard toe, maar dit had ook zeker
te maken met de tropische temperaturen. Het bos bood nog enige beschutting,
maar dit was slechts van korte duur, dus in een straf tempo ging het peloton
richting het vertrekpunt, want dit was immers ook de finishplaats. Het massale
gelurk aan flesjes en bidons maakte duidelijk, dat er behoorlijk was afgezien,
al verbleekte dit uiteraard bij de schoonheid van de koers.
In september stond al weer de laatste Zomeretappe op de kalender en de
trainer nodigde zijn hardlopende volgelingen uit aan de voet van d`Alp de
Obelink. Hoewel er kleedgelegenheid voldoende in de buurt te vinden was,
gebeurde dit toch vooral in het openbaar. Dit tekent toch vooral de onderlinge
verhoudingen, waarbij van enige schaamte totaal geen sprake is. Even na zeven
uur begon het avontuur en na exact 117 meter ging het al mis en met een kleine
omweg kwam de groep uiteindelijk toch terecht op het juiste parcours. Een
foutje overigens, dat trainer van Rijs zich met gemak kan permitteren, gezien
het lachsaldo bij dit mispeertje. De sfeer was bijzonder relaxed en het peloton
trok het prachtige Woold in en passeerde daarbij schitterende perceeltjes, mooie bosjes en fijn verbouwde
boerderijen. Het zonnetje scheen weer bijzonder prettig. Hier en daar werd de
club even opgehouden door een kleine hampelpartij, maar schade werd er niet
opgelopen. In de achterhoede vond er nog een heuse broekje-shortverkleedpartij
plaats, maar vooraan was de blik toch vooral gericht op het sluitstuk van deze
mooie ronde. De finale was immers de beklimming van de Winterswijkse
vuilnisbelt. De puist kan op meerdere manieren opgelopen worden, maar er werd
uiteraard voor de zwaarste variant gekozen. Menigeen moest in het rood gaan
lopen, maar niemand verzaakte en iedereen bereikte de top. Ook de afdaling kent
verschillende varianten en waar het gros al op de finishplek was aangekomen,
liep een handjevol dappere strijders nog minutenlang in de rondte. Een waardig
afscheid van de serie avondetappes was een feit.
Trainer van Rijs heeft zijn manschappen deze zomer weer kilometers fraai
Achterhoeks landschap laten zien. Menigeen kijkt nu al uit naar 2019, wanneer
een nieuwe reeks op stapel staat!
Frank Roos
