Aankondiging van de Zomeravondloop in Aalten

Enkele jeugdleden in 2014

Op dinsdag 27 juni a.s. vindt de 2^e etappe plaats van de serie zomeravondlopen, die AVA`70 dit jaar op de wedstrijdkalender heeft staan. De GUV Zomeravondloop bestaat al vele jaren en is voor veel atleten een mooie test om te zien hoe het met de vorm en conditie gesteld is, vlak voor de vakantieperiode. Dit geldt natuurlijk voor hardlopers, maar ook voor voetballers, volleyballers, wielrenners, motorcrossers en bowlers.

Om 19.00 uur valt het startschot voor de kinderen tot en met 9 jaar, die 1000 meter op de baan, dus ruim 3 rondjes, afleggen en dat is al een ervaring op zich met alle toeschouwers die de jonge talenten aanmoedigen. Een kwartier later is het de beurt aan de jongens en meisjes van 10 tot en met 15 jaar, die een parcours lopen met een lengte van 2 kilometer. Zij verlaten de baan en gaan richting het Walfortbos, om na het draaipunt dezelfde route terug te lopen naar de finish. Tegen het einde nog even de tunnel omhoog en dan op de baan richting de finish.

Er zal ongetwijfeld een groot peloton atleten en atletes uit de gehele regio om 19.45 uur aan de start staan bij het laatste programma-onderdeel, de 5 en 10 kilometer.  Een prachtige route wacht de deelnemers in het Aaltense buitengebied  met verharde wegen, zand- en bospaden. De 5-kilometerlopers zullen in de omgeving van het Walfort de bossen doorkruisen, terwijl de langere afstand een lus richting het Haartse grondgebied maakt.

Voorinschrijving voor de GUV Zomeravondrun is al mogelijk via de site: www.ava70.nl. Op de wedstrijddag is inschrijving mogelijk in het clubhuis van AVA`70 vanaf 18.15 uur, tot een kwartier voor aanvang van de wedstrijd. De inschrijfkosten bedragen voor deelname aan de 1 en 2 kilometer € 3,00 en bij de 5 en 10 kilometer € 5,00. Voor alle deelnemers is er na afloop een mooie herinnering. Daarna zijn er bij de jeugdlopen bekers voor de eerste drie aankomende jongens en meisjes. De snelste atleten op de 5 en 10-kilometer ontvangen een waardebon. 

Klik op de links voor meer informatie

inschrijving

parcours 5 kilometer

parcours 10 kilometer

site organisatie

Tristan Hoffman Challenge 2017: Groot succes!

De deelnemers hebben tot nu toe maar liefst bijna € 95.000,00 ingezameld voor ons goede doel

Maar liefst 141 deelnemers stonden vrijdag 23 juni heel vroeg aan de start van de achtste Tristan Hoffman Challenge 2017. Vanuit het Italiaanse plaatsje Prato aan de voet van de Stelvio vertrokken de deelnemers met één doel, het halen van de top. De dagen ervoor was het tropisch warm en ook deze dag zou het erg heet worden. Voorzien van voldoende water gingen alle wandelaars, hardlopers en fietsers van start. Onderweg werden de deelnemers aangemoedigd door vele meereizende supporters. Het was enorm afzien, maar meer dan de moeite waard. Op de top werden ze onder een luid applaus en met opzwepende muziek onthaald. Naamgever en Kanjers voor Kanjers ambassadeur Tristan Hoffman gaf iedere deelnemer met een grote glimlach de welverdiende medaille.

Pascal, Kevin en Marsha maken Challenge extra bijzonder

Een groot gedeelte van de opbrengst van deze Challenge wordt besteed aan het inrichten van een beweegplein voor SVO het Bariet in Lichtenvoorde. Drie leerlingen gaven aan graag mee te willen doen aan de Challenge om zo ook hun steentje bij te kunnen dragen. En het is ze gelukt. Pascal en Kevin bedwongen de Stelvio hardlopend en Marsha ging de berg wandelend op. Een bekroning op een onvergetelijke Challenge.

Opbrengst voor Kanjers voor Kanjers

’s Avonds werd de voorlopige opbrengst bekend gemaakt. De deelnemers hebben tot nu toe maar liefst bijna € 95.000,00 ingezameld voor ons goede doel. Een geweldige opbrengst die nog elke dag stijgt, want er kan nog gedoneerd worden tot 1 augustus.

Verslag van de Passo Dello Stelvio in Italië

Claudia Drenthel

Van Kermis 2016, naar de Stelvio 2017. Vrijdagavond kermis. Onder het genot van een glas wijn, komt ineens vanuit het niets John Theissen op me af, hoi Claudia, ik zag dat je nog niet ingeschreven stond bij de Kanjers voor Kanjers. Dit jaar gaan we de Stelvio beklimmen vertelde John enthousiast. Voor wie John Theissen nog niet kent, hij is 1 van de organisatoren van Kanjers voor Kanjers en eigenaar van 2 prachtige fietsenwinkels in Aalten en Lichtenvoorde. Nou, John als jij graag wil dat ik volgend jaar mee gaat doen, dan doe ik dat toch. Zo gezegd, zo gedaan, diezelfde avond op het terras, samen met John het inschrijvingsformulier via de app ingevuld. Met de gedachten, ik heb al aardig wat wijntjes op, dat de inschrijving toch niet gelukt was. Kom ik ’s nachts thuis zie ik tot mijn verbazing op mijn app staan, bedankt voor uw inschrijving bij Kanjers voor Kanjers. Shit, was het eerste wat ik dacht en nu dan. Henrie lachen, en wat ga je nu doen dan? Het weekend waarin de beklimming van de Stelvio zou plaats vinden, was net in dat weekend dat Henrie zijn eigen trail, de games of stones ging lopen, vanaf het begin wist ik dus dat Henrie dat weekend niet met mij mee ging. Nu ben ik wel iemand die van een uitdaging houdt, en wie heel stoer A zegt, moet dan ook B doen. Zo gezegd, zo gedaan, ik laat me echt niet kennen, ik ga het gewoon doen. Met in gedachten, het duurt nog zolang voordat het Juni 2017 is.  

Het jaar 2016 is nog niet om of Henrie vraagt begin Januari 2017 wanneer ik eens zou gaan beginnen met trainen. Je moet de berg wel op in plaats ervan af. Haha, dat weet ik ook wel, na onze vakantie in Lapland, dan begin ik met trainen. Eerst ben ik me eens gaan verdiepen in de Stelvio, nu weet ik nog wel dat het een berg is, maar toen ik verder las, las ik dat dit 1 van de zwaarste en langste beklimming is voor profwielrenners, en ik wil hem nog wel gaan hardlopen?  De moed zakte me in de schoenen toen ik verder las, 21 km lang en 48 haarspeldbochten. Oké Claudia, dit wordt dus wel heel serieus trainen. Waar ben ik in godsnaam aan begonnen. Eind Januari was het dan zover. Met Henrie afgesproken, dat hij het sponsorgeld ging binnen halen, zodat ik mij helemaal kon gaan richten op mijn avontuur richting de Stelvio en dat hij mij ging trainen de komende half jaar voor de Stelvio. Mijn 1^e heuveltraining sinds lange tijd en dan nog wel in Kilder. Nu vindt ik Kilder niet zoveel aan, want als manlief mij overhaalt om eens samen een heuveltraining te gaan doen, deed ik dit alleen als er een restaurant in de buurt was, zodat Henrie mij na afloop kon trakteren op koffie met gebak, want ik vond dat ik dat dan wel verdiend had, na zo’n zware heuveltraining. En in Kilder heb je geen restaurant. Maar goed, 1,5 uur getraind, wat een klimmetjes zeg, en, dan heb je ook nog maar 12 km gelopen. Nou, dat gaf de burger moed zeg, maar daar was Henrie gelukkig weer aan mijn zijde, hartstikke goed gedaan Claudje, zet de tijd en de kilometers maar uit je hoofd en probeer te genieten. Ja,ja zal het proberen. 

Begin Februari liep ik mijn 1^ste  trail, deze was 11km, je moet ergens beginnen toch, maar ik zal je vertellen, deze trail voelde goed en langzamerhand kreeg ik er plezier in. Maar ja, week in week uit werd er getraind, heuvels beklommen, verschillende trails gelopen, want ja daar werd je sterk van en dan had ik ook nog mijn personel trainer Jaap, waar ik ook nog mijn wekelijkse krachttraining van kreeg, en tussendoor moest ik ook nog werken. Reken maar dat ik heb afgezien. Sociale contacten had ik bijna niet meer, feestjes werden overgeslagen, en voor een feestbeest als mij was dit echt niet gemakkelijk. Naarmate de tijd vorderde merkte ik wel dat ik steeds sterker werd en de heuvels steeds makkelijker te lopen waren. Toch had ik nog wel mijn twijfels, ik trainde dan wel heel veel en liep ook veel trails, maar dat is nog altijd geen 21,1km alleen maar omhoog lopen. Nu was het constant heuvel op en er weer af. Ik weet ook wel dat dit ook niet te trainen is, het zit vaak tussen je oren en als je maar eigenwijs genoeg ben, dan kom je er ook wel. Af en toe had ik geen zin om te trainen, maar dan had je Henrie weer, je wilt de berg toch op en niet eraf? Ik wist weer genoeg, en vervolgde weer trouw mijn trainingen. En natuurlijk had Henrie gelijk, en in mijn achterhoofd speelde ook mee dat ik mijn sponsoren niet wilde teleurstellen, en mezelf al helemaal niet. Ik wilde natuurlijk wel getraind boven aan de top aankomen. Knop omzetten en weer verder gaan. Bij Kanjers voor Kanjers waar ik voor liep, hadden ze een eigen hardloopgroepje en een trainster. Wekelijks hadden zei hun hardlooptrainingen gezamenlijk, helaas vanwege mijn werk en mijn eigen planning kon ik vaak niet met hun meelopen, en ik had natuurlijk ook mijn eigen privé trainer, die dit maar al te leuk vond om mij te trainen. 

In mei kon ik dan eindelijk een keer mee met de Kanjers voor Kanjers hardlopers. We gingen in Lienen (Duitsland), de mini Stelvio trainen.  Dat deden we op de Tecklenburg, deze ging 2km steil omhoog. Dit hebben we 5 keer gedaan, erop en er weer af om te herstellen voor de volgende klim. Dit was zo gaaf om te doen en het liep ook lekker,  dat je weet dat je op de goede weg ben. Daarna ben ik de gehele maand mei op vakantie geweest, eerst een week in Oostenrijk in de omgeving van de Wilde Kaiser. In 4 dagen tijd hebben Henrie en ik 85km geklommen. Dat was zo zwaar dat ik het soms niet meer leuk vond. Maar ja, je doet het voor het goede doel he en dan had je Henrie ook nog, die steeds zei, Claudje hier word je nou sterk van. Jullie zullen vast wel kunnen begrijpen dat ik Henrie wel eens van de berg af heb willen gooien. Van Oostenrijk naar een lang weekend Valkenburg, de Cauberg beklimmen. Ik stelde me er heel wat van voor, maar wat viel die me tegen, deze is maar 800 meter en daar maakt iedereen zich nou altijd zo druk om. Pas op Claudje, je krijgt nu toch geen hoogmoedswaanzin, blijf met beide benen op de grond. Eerlijk is eerlijk, het geeft je wel een ontzettend goed gevoel. 

Weer een week later zaten we in de Belgische Ardennen in het plaatsje Olne. Daar zou Henrie de 50km lopen en Eric Hoogebrug, Martijn van Dijk en ik de 20 km lopen. Uiteindelijk werd het 24,2 km. Dit zou 1 van de zwaarste trails van de Belgische Ardennen zijn. Het was een zware trail, maar goed te doen en onderweg dacht ik, laat de Stelvio maar komen, ik ben er klaar voor. Zondag 18 Juni was het eindelijk zover, klokslag half 10 stond John Theissen voor de deur met zijn vrouw Mireille, Marcel Piek en Bob ter Hedde, allemaal wielrenners die de Stelvio gingen beklimmen. Tijd om afscheid te nemen van de hond, de kids en van Henrie. Dit viel me behoorlijk zwaar, zonder kids ging ik wel eens op vakantie, maar nog nooit zonder Henrie. Dit was de eerste keer in 23 jaar. En dat heb ik geweten. Op weg naar Italië, raak ik bij de eerste beste tankstation mijn portemonnee met al mijn hebbe en houwe erin kwijt. Helaas kwam ik daar pas 350km later achter bij de 2^e stop. Tankstation gebeld, nee ze hadden geen portemonnee teruggebracht. Toen maar Henrie bellen, maak je niet druk Claudje, ik los het wel voor je op, ga je nu maar gewoon genieten. Het was net alsof Henrie al op dit telefoontje zat te wachten. Bij mij gaat er namelijk altijd wel iets mis, voor Henrie al heel gewoon. 

Eindelijk om half 8 ’s avonds komen we aan in Silandro. We zaten in een prachtig hotel, mooie kamers met een zwembad binnen en buiten, wat zeer aangenaam was voor de komende week, want het zou heel warm worden. We konden gelijk aanschuiven aan het diner. De gehele week was het ontbijt en diner voortreffelijk. Na het diner de koffers naar mijn kamer brengen, zit ik op de 2^e verdieping, helemaal niet erg, maar wel als je een vrouw bent en veel koffers bij je hebt en niet in de lift durft. Hoe ga ik dit nu doen dacht ik, koffers in de lift gooien en dan gauw naar boven rennen en dan maar hopen dat de lift op de 2^e verdieping stopte. Zover kwam het gelukkig niet, mijn gezelschap had al opgemerkt dat ik stond te stuntelen bij de lift, he Claudia is er wat. Uh ja, ik durf de lift niet in en aangezien mijn koffers heel zwaar zijn, is de trap ook niet erg handig. Dan doen wij dit toch eventjes voor je, met een big smile. Nu snappen jullie toch ook wel, waarom ik nooit in mijn eentje op vakantie ga? Koffers eindelijk op mijn kamer en de vakantie kon beginnen. Kennis maken met de andere deelnemers, vele mensen uit Aalten kenden ik al en de andere leerde ik de komende week wel kennen, en hun mij ook. Onder het genot van vele wijntjes en biertjes brachten we de komende dagen door. Volleyballen in het water, een beetje shoppen, lunchen in het dorpje, echt zoals een vakantie hoort te zijn en dat bij een temperatuur van 36 graden. Niet echt verkeerd toch, maar er moest echter ook nog getraind worden tussendoor. Nou ja, moest, ik ben wel iemand die van tevoren de berg wil zien en voelen.  Gelukkig kwam dat voor mij al heel snel. 

Dinsdags gingen er een aantal van de organisatie wandelend de Stelvio op, omdat ze daar anders ging tijd voor kregen en vrijdags moesten ze er natuurlijk voor de deelnemers zijn. Ik mocht mee. 6.30 ontbijten en om 8.00 in het busje richting de Stelvio. Het was een kleine 20 km bij ons hotel vandaan. De wandelaars waren inmiddels op weg en ik reed met het busje mee en liet me afzetten in haarspeldbocht 47-46 en ik zou wel zien waar ik zou eindigen. Het busje reed met de wandelaars mee om hun van eten en drinken te voorzien, drinken was wel nodig, want het was toen al 32 graden en het zou alleen maar warmer worden. Af en toe kwam het busje dan naar boven toe, om te kijken of ik al wilde stoppen of door wilde gaan. Ik was bij haarspeldbocht 32, het liep lekker en het gevoel zat goed en van de warmte had ik weinig last, ik wilde graag verder lopen, maar de mensen van de organisatie zeiden dit moet je niet doen, vrijdag moet je het doen en niet vandaag, nou neem ik niet graag wat van anderen aan, maar dit keer was ik dat ze gelijk hadden. Vanaf dat moment wist ik dat het vrijdags goed zou komen, ik besloot niet meer te gaan trainen voor vrijdag en alleen nog maar van de vakantie te genieten onder het genot van de vele wijntjes. En water he, vele liters water vanwege de hitte. Woensdagmorgen had ik eventjes een dip, ik miste Henrie en ik kon mij gewoon niet voorstellen dat Henrie er niet bij was, juiste diegene die me de afgelopen half jaar getraind had, zou me vrijdag niet zien finishen. Mijn gezelschap had zo’n medelijden met me, maak je niet druk, wij zijn er toch voor jou. Ja, dat is ook wel zo, maar dat is toch anders. En wat zullen ze achter mijn rug om gelachen hebben, later bleek dat iedereen, ja echt iedereen wist dat Henrie er vrijdag zou zijn, behalve ik. 

Vrijdagmorgen 5 uur, ik kon na drie uurtjes geslapen te hebben, langer ging echt niet vanwege de hitte niet langer in mijn bed te liggen en besloot me aan te gaan kleden en de wandelaars succes  te wensen en uit te gaan zwaaien, deze vertrokken om 6.30 met het busje richting de Stelvio.  Daarna ben ik gaan ontbijten en om 7.15 werden wij de hardlopers naar de Stelvio gebracht.  Ieder beleefde dat op zijn eigen manier, de één was zichtbaar zenuwachtig en de ander was wat stiller dan normaal en ik, ik was alleen maar aan het genieten, van het mooie uitzicht en erg benieuwd wat me de komende uren te wachten stond. De zenuwen zullen nog wel komen, maar die kwamen er niet.  Om 8.15 gingen wij van start en ik ben ontspannen begonnen, we bleven netjes achter elkaar lopen de eerste paar kilometer, dat moest ook wel, want er was zoveel verkeer van auto’s en motoren dat het soms levensgevaarlijk situaties opleverde. Na 3 km zag ik ineens een smiley met mijn naam op het wegdek geschreven. Ik dacht, wie is er voor mij zo druk  geweest? Wel indrukwekkend hoor, als je ineens je naam zo ziet staan. Geen moment aan Henrie gedacht, kijk ik recht voor me staat Henrie daar met Andre Bleumink. Wat er toen door me heen ging is niet te beschrijven, ik ben niet gauw stil te krijgen maar nu wel, hij is er, hij is er echt, niet gaan huilen Claudia, je moet nog 18 km. Toch moest ik hem even knuffelen en dan komen de tranen toch wel, wat een verrassing en toen wist ik dat Henrie boven op de top zou staan om me op te wachten. Hoe gaaf is dat.

De eerste kilometer daarna moest ik me even weer resetten, maar nu wetende dat Henrie boven op de top zou staan. Onderweg stonden vele mensen je aan te moedigen en ook Henrie en Andre kwam ik onderweg nog een paar keer tegen. Onderweg ben ik geen obstakel tegen gekomen, het ging zo lekker, ik kon blijven hardlopen. Bij de laatste verzorgingspost, daar moet je nog 3 km tot aan de top, kwam ik voor het eerst moeizaam op gang. Dan maar een paar honderd meter wandelen, maar ik dacht al gauw, Clau je bent als hardloper gekomen en niet als wandelaar. Eenmaal weer op gang, kom je ook wel weer gauw in je ritme en wat ook scheelde, boven aan de top konden ze al van verre zien wie er aan kwam. Dan begonnen de supporters en de andere deelnemers je naam te roepen, en dat kon je goed horen en daar kreeg je vleugels van. De laatste haarspeldbocht, dan moet je nog een paar honderd meter is het allermooiste, mensen roepen je naam, staan voor je te juichen, mensen die je heel goed kent worden heel emotioneel. Echt een belevenis. In de verte zag ik Henrie staan en kon niet wachten om hem in mijn armen te kunnen sluiten, maar eerst moest ik nog een stukje doorlopen tot aan Tristan Hoffman. Van deze man kreeg je dan je medaille.  Maar het allerbelangrijkste was, ik heb het gehaald, Clau je heb het gewoon gedaan, niet te bevatten hoor. En daar stond Henrie mij op te wachten, met een brok in zijn keel en een glimlach van oor tot oor en toen hield ik het ook niet meer droog. Jeetje, ik heb het geflikt, hoe bijzonder is dat. 

Afscheid genomen van Henrie en Andre, nog even succes gewenst, want zij hadden nog een zwaar weekend voor de boeg. 110km hardlopen in 2 dagen, dat is me nogal wat. Ik wist dat zij dit ook goed gingen volbrengen, ondanks dat het heel pittig ging worden voor hun. Daarna ben ik naar mijn gezelschap gegaan en hun gefeliciteerd met hun prestatie en gewacht tot alle deelnemers over de finish waren. Alle 141 deelnemers zijn boven gekomen, dat is toch een hele prestatie op zich. Vooral omdat het die dag ook nog zo warm was, is iedereen zonder kleerscheuren of blessures boven gekomen. Met busjes zijn we weer richting het hotel gegaan, en ‘s avonds was er dan een feestavond en de bekendmaking van het bedrag dat opgehaald was door de deelnemers. Er is een bedrag van rond de 95.000,00 euro opgehaald, een recordbedrag. De hele avond lekker gedanst en gedronken tot in de laatste uurtjes en dan lekker het bed in. 

Om 8.00 de volgende morgen ontbijten en afscheid nemen en toen om 9.30 weer richting Aalten, lekker weer naar huis. Wat een geweldige week was dit, eentje om nooit meer te vergeten, en  wat heb ik een hoop mooie mensen mogen ontmoeten. De organisatoren van Kanjers voor Kanjers verdienen een pluim, wat was alles goed georganiseerd. Toch moet ik ook nog een paar mensen extra bedanken die de afgelopen half jaar voor mij echt een steun waren. Katja Demkes en Lianne ter Haar, deze 2 hebben mij het afgelopen half jaar enorm gesteund en meegeleefd met al mijn trainingen.  Deze 2 die me weer een peptalk gaven als de twijfels weer boven kwamen. Mijn kids, die zelf niets met hardlopen hebben, maar wel voor  me klaar stonden, het huis hebben versierd toen ik weer thuiskwam en mijn zoon die zei, mam, eigenlijk ben je best een stoer wijf he. Hoe gaaf is dat, om dat van je puber zoon te horen. En dan natuurlijk mijn personal trainer Jaap Sijtsema van Crossfit Oost Aalten,  die mij het afgelopen half jaar klaar heeft gestoomd voor de Stelvio. Dit heeft mij echt heel veel bloed, zweet en tranen gekost, maar Jaap was er altijd. En als allerlaatste natuurlijk mijn eigen mannetje Henrie. Diep respect heb ik voor hem, want reken erop dat hij het de afgelopen half jaar het niet gemakkelijk heeft gehad met mij. Maar hij was er in goede en in slechte dagen. Dank jullie wel. Een diepe buiging voor jullie. Dit was mijn Stelvio avontuur. Mijn allereerste bergbeklimming, maar zeker niet de laatste, en ik kan het iedereen aanraden.  

Groetjes Claudia Drenthel 

Foto's van de Tristan Hofman Challange 2017

De groep van de Tristan Hofman Challange 2017

Klik op de link voor de foto's van Maikel Sellink

fotoalbum

Claudia en Henrie Drenthel, net na de finish

Claudia Drenthel bedwingt de Passo Dello Stelvio in Italië

Top prestatie van Claudia Drenthel, voor 12.00 uur bereikt ze lachend de top van de Passo Dello Stelvio

Vandaag , vrijdag 23 juni 2017, vindt de achtste editie van de Tristan Hoffman Challenge plaats, georganiseerd voor Kanjers voor Kanjers. De uitdaging is om de Passo dello Stelvio vanaf Prato wandelend, hardlopend of fietsend te beklimmen. Dit kan ook in estafettevorm. AVA’70 lid Claudia Drenthel ging deze al hardlopend naar boven.

De Passo Dello Stelvio (2757 meter) is de uitdaging van de Tristan Hoffman Challenge 2017. De Passo dello Stelvio (Duits: Stilfserjoch) ligt in Trentino-Alto Adige en is een bergpas in de Italiaanse Alpen. De bergpas is vooral bekend vanwege wieleretappes in de Giro d’Italia. De Stelvio is één van de hoogste verharde bergpassen in de Alpen.

De Stelvio is een van de zwaarste beklimmingen in de wielersport vanwege de lengte en het hoogteverschil van de klim. Vanaf Prato is de Passo dello Stelvio 24.3 km lang. Over deze afstand overbrug je 1808 hoogtemeters. Het gemiddelde stijgingspercentage van de klim is bijgevolg 7.4 %. Voor de wandelaars en de hardlopers ligt de start op 21.1 km (halve marathon) van de top. De klim vanuit Prato Allo Stelvio kent 48 haarspeldbochten die vanaf de boomgrens (en de top) goed zichtbaar zijn. Hoewel de bergpas altijd voor spektakel zorgt in de Ronde van Italië, is die slechts tien keer verreden omdat de bergpas in het voorjaar nog gesloten kan zijn vanwege sneeuwval.

De Stelviopas ligt op de grens van de Italiaanstalige provincie Sondrio en het Duitstalige Zuid-Tirol. Ten oosten van de pas liggen de Ortler Alpen met als hoogste punt de Ortler en nog dichter bij de Monte Livrio op wiens gletsjers gedurende het zomerseizoen geskied wordt. In het noorden ligt de Dreisprachenspitze, het ontmoetingspunt van drie talen; Italiaans, Duits en Reto-Romaans.

Aankondiging van de 4e Schützenfestlauf in Ellewick(D)

AVA'70 op het podium in 2016 in Ellewick

Op zaterdag 24 juni is, na drie zeer succesvolle jaren, de Schützenfestlauf weer het begin van de Ellewicker festival weekend. De Schützenfestlauf heeft zich gevestigd op de lokale wedstrijdkalender vanwege de familiale sfeer en de uitstekende organisatie. Een race voor kleine en grote atleten. Vorig jaar trok de derde editie bijna 400 deelnemers aan de start van de vier loopafstanden.

Op 15.45 uur valt het startschot wanneer de "kleintjes" hun mini marathon ronde van 421 meter gaan afleggen. Ze zullen allemaal een medaille en een kleine verrassing krijgen. Hier telt de Olympische gedachte "Meedoen is belangrijker dan winnen" en vaak begeleiden de ouders hun kinderen. Vanaf 16:05 uur gaan de pupillen op de 1.5 kilometer van start. De prijsuitreiking van de jeugdwedstrijden, waar de top drie finishers van elk leeftijdsgroep een beker krijgen, is direct na de race.

Vanaf 17.00 uur staan de volwassenen in de picture. Het begint met de belangrijkste run van 10 kilometer. In totaal moeten 4 rondes van 2,5 kilometer worden afgelegd op een officieel gemeten parcours. De 5 kilometer lopers moeten 2 ronden door het prachtig versierde dorpje van Ellewick. De deelnemers zullen worden ondersteund door de vele toeschouwers en de dj's zorgen voor het muzikale gedeelte.

Bij start en finish op de speelplaats van de school in Ellewick zijn naast drank- en eetstands ook een gratis springkasteel en carrousel voor de kleine kinderen. Kortom op 24 juni is iedereen een graag geziene gast in Ellewick, of als een loper of als toeschouwer.

Wie gaat er zaterdag 24 juni mee naar de 4e Schützenlauf bij onze hardloopvrienden in Ellewick, net over de grens bij Groenlo? Ik zal in de AVA'70 kantine een formulier klaarleggen waar je tot en met donderdag 22 juni 21.00 uur op in kunt schrijven. Ik zal dan zorgen dat dit bij Klaus komt, betalen en het startnummer ophalen kan je dan op de dag zelf in Ellewick. Voor de grootste groepen die zich inschrijven staat weer, net als vorig jaar, bier klaar! Het zou leuk zijn dat we er met een mooie groep naar toe gaan.

Deelnemers 5 kilometer: Katja Demkes, Ingrid van Zolingen, Ans Assink, Annie Buesink, Lenie Wamelink, Jolanda Wevers, Theo Stronks, Heidi Rave, Gerwin Jansen-Eupe

10 kilometer: Wouter Raben, Gerrit Ormel

Programma, vertrektijden en kosten zaterdag 24 juni:

16.05 uur:   2 kilometer - 3 euro

17.00 uur: 10 kilometer - 6 euro - vertrek 15.30 uur bij AVA'70

18.20 uur:   5 kilometer - 6 euro - vertrek 16.45 uur bij AVA'70

Klik voor meer informatie op onderstaande link

www.schuetzenfestlauf.de

Aankondiging van de 6e Groot Dochterenloop in Laren

Hardlopen of wandelen: Komende zondag in Groot Dochteren

Na 5 succesvolle edities zal op zondag 25 juni de 6e Groot Dochteren Loop plaatsvinden, waarbij wederom door het buitengebied van Laren (bij Lochem) kan worden gewandeld en hardgelopen.

Vanaf ’s ochtends 10 uur kunnen de wandelaars starten vanaf het festivalterrein van het Groot Dochterens Festival (bij Slootsmid), waarna een mooie natuurwandeling van 5,5 km of 11 km kan worden gemaakt. De wandeltocht bestaat uit een gevarieerd parcours over bospaadjes, door weilanden, over privé terrein en langs waterpartijen. Onderweg wordt gezorgd voor een hapje en een drankje. Starten kan tot 12 uur.

Vanaf 13.00 wordt het festivalterrein omgebouwd tot hardloopparcours. Om 13.00 kan de jeugd uit de omgeving van start gaan bij de Elweco-Medo Kidsrun, het parcours bestaat uit een rondje van 1,7 km. Voor alle kinderen er een mooie medaille na de finish.

5 Minuten later, om 13:05, is de start van het vernieuwede onderdeel van de Groot Dochteren Loop: de Haneveld Estafette! De estafette is een spannend onderdeel waarbij teams van 4 lopers de strijd met elkaar aangaan. Iedere loper legt 3 km af, waarna de volgende loper met zijn/haar 3 km kan beginnen. Vanaf dit jaar is de Haneveld Estafette tevens een bedrijvenloop, dus lijkt het u leuk om met uw bedrijf deze sportieve uitdaging aan te gaan? Schrijf u dan in. Voor het snelste mannenteam en het snelste vrouwenteam wordt een geldprijs van €100 uitgereikt (* Bij minimale deelname van 5 mannen- en vrouwenteams).

Om 14:30 zullen de individuele afstanden van start gaan: de Univé Verzekeringen 6 km en de Accon AVM 12 km. Bij beide afstanden worden rondjes gelopen, waardoor dit voor zowel publiek als hardloper sfeervol en spannend is! Bij de 6 km worden 2 rondes van 3 km afgelegd en bij de 12 km worden 4 rondes van 3 km afgelegd.

De tijden van alle hardlopers worden geregistreerd en online gepubliceerd door GeVo-PST. Onderweg zullen foto’s worden gemaakt en op het festivalterrein zullen live muziek, eet- en drinkgelegenheden aanwezig zijn. Oftewel: Sportiviteit en gezelligheid komen weer samen tijdens de Groot Dochteren Loop!

Navigatie: Zutphenseweg 31 - 7245 NR Laren

Klik voor meer informatie op onderstaande link

site organisatie

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 178

Een fijne mix van humor, zelfspot, gezelligheid en fanatisme zijn de basis voor deze fantastische ploeg

Gaan we in 2018 dan eindelijk promoveren?

De herencompetitieploeg van Ava’70 acteert ook in 2018 in de kelderklasse. Het is ons voor het vierde opeenvolgende jaar niet gelukt om te promoveren. Nu moet ik toegeven dat promotie ook niet in de lijn der verwachtingen lag, maar in sport weet je het maar nooit. 

Als ik op zaterdagavond mijn vrienden vertel dat ik de volgende dag een competitiewedstrijd in Emmen heb, valt één van mijn kameraden van schrik bijna achterover in de vuurkorf. “Emmen?!”, vraagt er één met overslaande stem en ogen zo groot als pingpongballen. De rest rolt over de grond van het lachen. Het zijn bijna allemaal voetballers en die ervaren een uitwedstrijd bij VIOS Beltrum al als een wereldreis. Ik kan ze ook niet helemaal ongelijk geven. Wij komen uit in de laagste atletiekklasse van Nederland maar reizen altijd af naar uithoeken als Assen of Dronten. Een wedstrijd in Almelo of Ede voelt als een thuiswedstrijd. Onder het mom: “of het nu Emmen is of Arnhem, de dag is toch kapot”, trekken wij het hele land door. En een lol dat we hebben!

Het is eigenlijk heel uniek. Binnen de seniorenafdeling van Ava’70 is atletiek een ondergeschoven kindje. Sterker nog, ik weet zeker dat de helft van de senioren het verschil niet weet tussen speerwerpen en darten. Toch is het geen probleem om een team bij elkaar te krijgen. Wat heet, het is elke wedstrijd een complexe puzzel om aan de wensen van alle teamleden te voldoen. De cracks van het eerste uur blijven hangen en er komen jaarlijks weer nieuwe enthousiastelingen bij, geweldig is dat. Als je eenmaal hebt geroken aan de competitie, en voornamelijk aan het team, dan wil je niks anders meer. Een fijne mix van humor, zelfspot, gezelligheid en fanatisme zijn de basis voor deze fantastische ploeg. Leeftijd speelt geel enkele rol, de 17 en 18 jarigen gaan lachend door één deur met de midden veertigers. Kwaliteit speelt geen enkele rol, de één strijd mee om de knikkers en de ander hobbelt rustig achteraan mee. Ieder teamlid is even belangrijk. Of je nu 15:30min loopt op de 5 kilometer of de discus amper de kooi uitkrijgt, het maakt geen bal uit. Als er maar keihard gelachen wordt. Ohja voordat ik het vergeet, we zijn landelijk op plek 38 geëindigd. Met 71 ploegen geen wanprestatie toch?

in 2017 maakten maar liefst 17 atleten deel uit van de ploeg, een absoluut record. En ik durf met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te zeggen dat geen enkele competitieploeg in Nederland deze luxe heeft. Dan mag atletiek bij de senioren van onze club wel een ondergeschoven kindje zijn, het leeft zeer zeker! En hoewel de competitieploeg bomvol zit, is er altijd ruimte voor nieuw ‘talent’. Meld je! Ik kan haast niet wachten op het laatste weekend van april, dan staat de eerste competitiewedstrijd van 2018 weer op het programma! Nu eerst de marathon….. 

AVA'70 leden in voorbereiding op de Transalpine Run van 263 kilometer - deel 1

Björn Weier (links) en Mathias Welz

De AVA'70 leden Björn Weier en Mathias Welz nemen van 3 tot en met 9 september 2017 deel aan de Gore-Tex Transalpine Run. Een wedstrijd over zeven dagen, door vier landen (Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Italië) van 263 kilometer en 15.417 hoogtemeters. Gemiddeld wordt dus bijna een marathon per dag gelopen, waarbij Björn en Mathias bij elkaar moeten blijven. De start is in Fischen im Allgau in Duitsland en de finish zeven dagen later in Sulden am Ortler in Italië. Komende zaterdag vertrekken ze voor een week naar een trainingskamp in Sankt Christina in Zuid Tirol, waar ze iedere dag rond de 30 kilometer willen lopen. We wensen onze teamgenoten heel veel succes toe!

Klik voor meer informatie op onderstaande links

etappe schema

site organisatie

In het Duitse Laufmagazine Running staat een mooi artikel over Björn en Mathias

"BIN ICH DER STAR ODER DIE GURKE?"

Gedankenspiele von Björn und Mathias

von Björn Weier

Noch rund drei Monate bleiben uns bis zum TAR... wie der Transalpine-Run in der Szene liebevoll abgekürzt wird. Der Höhepunkt unserer Vorbereitung steht unmittelbar bevor. Es geht eine Woche ins gemeinsame Trainingslager nach Südtirol. Mit dem Ziel das Event zu simulieren, planen wir, dort jeden Tag rund 30 Kilometer zu laufen, viel Höhenluft zu schnuppern und am Ende der Woche noch den Brixen Marathon zu finishen. Im Moment frage ich mich weniger, ob ich den TAR schaffe, als vielmehr, ob ich diese Hammerwoche überstehe. Etliche Trainingskilometer stecken bereits in unseren Beinen, und meine Gefühle fahren Achterbahn. Normalerweise pendeln meine Gedanken vor solchen Events zwischen den Extremen. Von „Ich bin so eine Gurke, das schaffe ich nie! " bis „Dieses Mal haue ich einen raus macht das Podium frei! ". Aber nun ist es anders: Ich starte im Team und trage somit Verantwortung. Steige ich im Rennen aus, ist auch der Windhund, also mein Teampartner Mathias, raus aus der Wertung. Jedoch nicht nur ich plage mich mit Gedankenspielen.

Mathias: Da war er wieder, dieser Traum, der mich die letzten Wochen verfolgte. Wie in Trance schleppe ich mich einen der vielen Anstiege innerhalb der zweiten Etappe des Transalpine-Run hinauf. Ein Läufer nach dem anderen zieht an mir vorbei, meine Beine sind schwer wie Blei. „Was ist los mit Dir?", fragt mich meine innere Stimme. „Du bist der Windhund, der schnellere im Team!" Zwei intensive Trainingslager und gefühlt hundert lange Einheiten liegen hinter mir — hat das alles nicht gereicht? Ich schaue nach oben, meinem Teampartner kann ich kaum folgen, der letzte Hauch Motivation verfliegt. Björn dreht sich alle zehn Meter nach mir um, sieht mich leiden und lacht. Uber mich! Erst noch leise, doch das LaChen wird immer lauter und ganz langsam verwandelt es sich in einen grellen Piepton. Ich schrecke schweißgebadet auf, der Wecker piept vor sich hin.

Björn: Gestern waren wir wieder gemeinsam unterwegs. Ein längeres Trainingsläufchen mit allen Hügeln, die wir in der Gegend finden konnten. Bergauf war es gewohnt grausam, da haut der Windhund ab und ich kann kaum folgen. Ich sehe nur noch seinen Rücken und frage mich, wie das sieben Tage lang gehen soll, immer zusammenzubleiben. Die Abstiege gehen besser, da schießt meine Körpermasse förmlich ins Tal, aber was werden die Gelenke nach einer Tagesetappe mit 3.000 Höhenmetern Downhill dazu sagen? Außerdem ist Mathias auch da irgendwie schneller, fliegt förmlich nach unten, während ich mehr . . stürze. Manchmal hasse ich ihn ein wenig für diese Lockerheit . Ob wir es so über die Alpen schaffen? 

Mathias: Warum verfolgt mich dieser Albtraum? Eine gute Vorbereitung auf ein geplantes Highlight ist mein Steckenpferd, und die Angst, ein Rennen nicht zu schafJen, kenne ich eher nicht. Klar, auf sieben Etappen mit insgesamt circa 270 Kilometern und etlichen Höhenmetern kann einiges passieren, auch eine Verletzung oder eine Krankheit sind möglich, aber Björn und ich, wir werden fit sein. Selbst als Team werden wir gut harmonieren, da bin ich mir sicher. Wir haben einen ähnlichen Humor, Björn hat etwas mehr Trail-Erfahrung und ganz wichtig: Er hat die Ruhe weg, und sollte ich mich mal wieder zu sehr in ein Ausrüstungsdetail verlieben, holt er mich zurück auf die Strecke. Ohnehin glaube ich, dass es bei einem solchen Event wichtiger ist, sich auf der mentalen Ebene zu verstehen, die kleinen Unterschiede in der Leistungsfähigkeit (übrigens genau anders herum als in meinem Traum) spielen da eher keine Rolle. Ganz klar, wir werden den TAR schon „ rocken" !

Kramp Run reikt cheque uit aan verzorgingshuis den Es in Varsseveld

€ 1.000 uitgereikt aan verzorgingshuis den Es

De Kramp Run heeft een cheque ter waarde van duizend euro overhandigd aan stichting Azora. Het bedrag komt ten goede aan woonzorgcentrum De Bettekamp en verpleeghuis Den Es in Varsseveld. Er worden hometrainers aangeschaft die zijn voorzien van een Ipad met geïntegreerde routes. Hierdoor kunnen de bewoners er alsnog een mooie fietstocht maken, terwijl ze de deur niet uit hoeven.

De cheque werd onder het toeziend oog van een aantal bewoners uitgereikt. Onder het genot van een kop koffie en een overvolle schaal met soesjes, werden de festiviteiten ingeleid. Pieter Hubers, voorzitter van de Kramp Run nam kort het woord en stond uiteindelijk de cheque af aan Anita Oldenhave, teammanager bij stichting Azora. Ze gaf aan dat binnen de zorgorganisatie sport en bewegen hoog in het vaandel staan. De financiële bijdrage van de Kramp Run komt dus op een goede plek terecht.

Ieder jaar staan er veel bewoners van Den Es en De Bettekamp langs het parcours van de Kramp Run om alle deelnemers aan te moedigen. De organisatie van het hardloopevenement vond het hoogtijd om iets terug te doen voor deze bewoners.

De Kramp Run, een samenwerking tussen atletiekverenigingen ARGO Atletiek uit Doetinchem, Ava’70 uit Aalten en Atletico’73 uit Ulft wordt op zaterdag 9 september voor de zevende keer gehouden.

Aalten: schade atletiekbaan verhalen op bouwer

De atletiekbaan van AVA '70 in Aalten, de baan is afgekeurd door de Atletiekunie

AALTEN - De gemeente Aalten wil de schade aan de afgekeurde atletiekbaan van AVA'70 verhalen op de bouwer. Dat heeft wethouder Gerard Nijland dinsdagavond bekend gemaakt aan de gemeenteraad.

De wethouder liet weten verrast te zijn, toen hij zaterdagochtend de Gelderlander onder ogen kreeg met het nieuws over de afkeuring. ,,Ik wist niets van een afgekeurde atletiekbaan. Een hele vervelende situatie.’’

De baan is in maart 2014 feestelijk geopend. Na een intensief politiek traject werd besloten een 300 meter baan aan te leggen. De atleten hadden een voorkeur voor een reguliere, maar duurdere 400 meter baan. Sinds de opening heeft atletiekvereniging AVA'70 echter problemen met de baan aan de Bredevoortsestraatweg. De gootkappen en waterafvoergoten zijn al sinds de oplevering een punt van zorg. Maar inmiddels laat ook de kunststofbaan op veel plekken los van de betonnen ondergrond.

De komende periode wil de wethouder samen met de atletiekvereniging om de tafel om alle kritiekpunten goed op papier te zetten. Nijland: ,,We hebben rond deze baan natuurlijk al heel wat hobbels gehad. Vandaar dat we rond de oplevering ook aanvullende afspraken hebben gemaakt richting de aannemer.’’

Uiteindelijk wil de gemeente Aalten als eigenaar van het complex de aannemer in gebreke stellen. De atletiekbaan is door Hofmeijer Civiel- en Cultuurtechniek aangelegd in opdracht van BAM Nootenboom Sport. Het is volgens de wethouder nog niet bekend hoe hoog de reparatiekosten zijn.

Voorlopig heeft AVA van de Atletiekunie dispensatie gekregen om de atletiekbaan te mogen blijven gebruiken. Het bestuur van de vereniging laat op de eigen website weten dat de club voorlopig gewoon wedstrijden mag organiseren. Wel wordt iedereen opgeroepen goed op te letten om calamiteiten tijdens het sporten te voorkomen. (bron)

Leden AVA'70 beklimmen de Stelvio in Italië

van links naar rechts Bianca Ruesink, Judith en Henk Hoitink

Maandag zijn Bianca Ruesink, Henk en Judith Hoitink een persoonlijke uitdaging aangegaan en hebben de prachtige berg Stelvio hardlopend bedwongen! Bianca heeft een halve marathon bergop gelopen, de laatste km's waren het zwaarst maar verder heeft ze ontzettend genoten en als cadeautje een prachtige uitzicht boven op de top. Henk en Judith hebben vanaf 10 kilometer onder de top de Stelvio gelopen. Het was voor hun drieën een supergave ervaring.

Bianca Ruesink

Foto's van de 2e Triathlon in Bredevoort - deel 3

Dirk Vreman in opperste concentratie

Klik op de link voor de foto's van Dick Lubbers

fotoalbum

Video van de 2e Triathlon in Bredevoort - deel 3

Zondag 18 juni was er veel belangstelling voor de GUV-Triathlon aan de Slingeplas in Bredevoort. Weliswaar warm, voor de sporters was het ideaal weer. Ruim 450 deelnemers waren aanwezig. Het was de tweede keer dat dit sportieve gebeuren werd gehouden. Deze triathlon kon plaatsvinden dankzij de hulp van bijna 100 vrijwilligers. Er deden nationale en internationale toppers mee en ook familie- en bedrijventeams. In de vorige eeuw, in de jaren negentig, werd deze Triathlon ook diverse keren georganiseerd. Door de MKZ-crisis kwam hier in 2001 een eind aan. Hierna werd dit sportieve evenement niet meer gehouden. 

In 2016 werd de draad weer opgepakt. Drie Aaltense sportverenigingen; Wielervereniging: De Peddelaars, Atletiekvereniging AVA'70 en Zwemsportvereniging Natare, staken de koppen bij elkaar en bliezen de triathlon nieuw leven in. De Stichting Triathlon werd opgericht en op 19 juni 2016 werd na lange tijd de eerste GUV Triathlon Aalten gehouden. In dat jaar deden ruim 350 deelnemers mee. Bij de editie welke gehouden werd op zondag 18 juni waren er weer meer deelnemers dan in het voorafgaande jaar; ruim 450! Uitvaaronderneming GUV sponsorde wederom deze triathlon. De jeugdzwemloop werd ondersteund door OWM Achterhoek. Het was een uitermate geslaagd gebeuren. Jan Oberink uit Aalten maakte van dit gebeuren een mooi sfeerverslag.

Foto's van de 2e Triathlon in Bredevoort - deel 2

Een heerlijke verfrissing voor Laurian Heijerman

Klik op de link voor de foto's van Theo Bauhuis

fotoalbum

Evelien Hillen

Hans Lammers

Foto's van de 8e Veluwezoomtrail in Dieren - deel 2

Bram Loman en Patrick Deelen, lid van AV Archeus uit Winterswijk

Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen

deel 1

deel 2

Jelle Bosch

Verslag van de Triathlon van Bredevoort - deel 2

Cindy Brusse

Triatlon nummer 6: de kwart van triatlon Aalten!

Na een lange voorbereiding met de organisatie van triatlon Aalten met vergaderingen door het jaar heen en vele werkzaamheden door de crew in de week voor het event waren de weergoden ons goed gestemd en beloofde het een zonnige dag te worden! De taak die mij was toebedeeld was contact onderhouden met Mylaps, startlijsten maken en 446 enveloppen voorzien van badmuts, fietssticker, startnummer, speldjes en een leenchip voor de 326 deelnemers zonder eigen chip. Op de dag voor de wedstrijd waren 406 enveloppen gevuld en moesten de 40 voor de jeugdzwemloop nog gedaan worden. Om 8.00 begon die zaterdag mijn dienst in het ziekenhuis en waren verpleegkundigen Renie Reukers en Veri zo lief om ff met deze 40 te helpen en ook nog eens 406 stickers voor op de stangen van de fietsplek te voorzien van een nummer. Die zou ik namelijk s avonds om 19.00 met Véronique Schulingkamp erop gaan plakken.

Nu zou je denken, dat als iedereen voorzien is van een chip de tijdwaarneming wel goed zou gaan! Nou, dat was ook zo, op 1 deelnemer na dan...... En dat was ikzelf, oh nee!!! Na het inzwemmen besloot ik nog 1x aan het enkelbandje te prutsen om hem iets strakker te zetten. Zeiknat klitteband was blijkbaar niet zo stevig meer en ergens in de Slingeplas ben ik mijn chip verloren. Ik kwam er bij de finish achter toen men me vertelde dat ze me op afstand bij de tijdwaarneming vanaf het begin kwijt waren en men zich aanvankelijk afvroeg of ik wel gestart was. Ik droeg bij de finish nog wel de enkelband, maar de chip was foetsie. Natuurlijk waren de mensen life op het parcours en zagen me gelijktijdig met de eerste 2 mannen als 3e het water uitkomen. Het polar horloge gaf 16.27 min. Het bleek een lange 1 km, want normaal zwem ik rond de 14.00.

De wissel ging voorspoedig en ik begon aan 4 pittige rondjes fietsen, met in elke ronde 10 scherpe bochten en 1 flinke heuvel. Dit parcours ken ik inmiddels op mijn duimpje, want ter voorbereiding vaak gereden. 2 weken geleden was de laatste keer waarbij ik in het wiel van 4 mannen (oa bij voorzitter Gerjo Wensink) zo hard mogelijk reed om een mooie stravatijd neer te zetten! Die tijd ging ik vandaag in mijn uppie natuurlijk niet halen, maar ...... mijn rondes waren wel sneller dan vorig jaar toen ik er maar 2 hoefde te fietsen in de achtste triatlon. Tja, ik had dan geen tijdwaarneming van mylaps, maar wel van strava! Vorig jaar 18.20 en 18.34 en dit jaar 17.58-18.01-18.09 en 18.27. Op de achtste triatlon zou dat een verbetering van 55 sec zijn geweest. Het trainen via #Tritrack heeft duidelijk effect!

Na de dik 42km fietsen lag ik nog steeds aan kop, maar.... hoever was de voorsprong? Dennis van Kapel was me weer aan het aanmoedigen en liet me toen ik er 1 van de 4 hardlooprondes op had zitten weten dat het in ieder geval 5 minuten was en dat hij toen op de mountainbike was weggereden om me op te zoeken op het loopparcours. Het was inmiddels 12.00, 28 graden en de zon brandde lekker. Dit had wel wat effect op het lopen. Het ging lekker, maar wel iets minder vlot als anders over het voor 95% verhard zand- krevel-gras parcours. Bij de waterpost halverwege zette ik steeds 2 bekers water omgekeerd op mijn hoofd en bij de finish-passage kreeg ik steeds van mijn buurmeisje Bernice Scholten een bidon met water om uit te drinken en om als douche te gebruiken. Van andere deelnemers hoorde ik later dat ze graag een drankpost in de Sahara hadden gehad. Op deze plek aan de overkant van de plas was er geen verkoeling omdat alle bomen waren gekapt en waren er stofwolken van het zand door andere recreatieve lui (onder andere bakfietsers). 

Tijdens het lopen was ik in rondes 2-4 weer lekker aan het inhalen van mensen die net van de fiets af waren gekomen. Af en toe stond er iemand tegen een boom om de kramp uit de benen te rekken. Ook dit keer ervaarde ik geen krampverschijnselen en dat ondanks de inname van 1 gel minder. Die was namelijk van mijn fiets getrild bij het stuiteren over de klinkerweg van de ooievaarsdijk. Gelukkig had ik de andere gel toen al op. Na 4 rondes kwam ik erg blij als 1e dame overall met een looptijd van 45.02 over de finish in 2.17.13. Bij de prijsuitreiking kreeg ik een mooi streekproductenpakket en voor de winnaars in de agegroupen was er ook zo'n mooi pakket.  Na de laatste finisher begon het grote afbreken en opruimen van het parcours. Vandaag staat in het teken van het drogen van meer dan 300 badmutsen, die we dan volgend jaar weer kunnen gebruiken! Ik vond het weer een topdag en een top evenement! Op naar triatlon 7 : volgende week het EK sprint voor agegroupers te Dusseldorf.

Cindy Brusse