Een mooi huwelijk

Wim en Geert op de stoep van het stadhuis

Een mooi huwelijk

Wim en Geert hebben al jaren dezelfde passie. De geelhemden, het lopen en niet te vergeten de paadjes van Aalten en omstreken. Want er is geen pad of Geert en Wim hebben hem niet gehad. Ze zijn al jaren gek op elkaar maar durfden dit niet en public uit te spreken,  maar vandaag was het zover.

Op de stoep van het stadhuis, onder het toeziend oog van vele geelhemden, keken ze elkaar in de ogen en sprongen de vonken eraf. Na 34 jaar Ina, ging Geert nu echt voor Wim en die was natuurlijk dolgelukkig en überblij. In het AVA’70 shirt werd het pact gesloten en vlogen ze elkaar in de armen. Zielsgelukkig!

De paashaas bekroonde dit huwelijk nog met een eitje, want ze waren de ringen vergeten (kleinigheid blijf je houden). Wij wensen Wim en Geert nog een mooie toekomst toe en zien in hun de toekomstige gidsen van Aalten en omstreken. Het feest kon beginnen en het was nog lang onrustig in Aalten.

Joke Balke

Verslag van de Zandenbos Trail in Nunspeet

Gerrit Dijkslag

Niek Kleinhesselink en Gerrit Dijkslag hebben zaterdag de Zandenbos Trail in Nunspeet gelopen. Het was de moeite waard, een prachtige omgeving en heerlijk weer. Alleen was de route slecht uitgepijld, veel lintjes en pijlen waren na de afslag geplaatst, zodat ze in elk zijweggetje moesten kijken of ze daar niet in moesten. Dit ging dus regelmatig mis. Gerrit heeft ongeveer 22km gelopen in plaats van 20 en de winnaar had maar 18 kilometer. 

Gerrit was met Niek mee die de 30 kilometer liep, maar hij kwam op 27,5 kilometer uit. Op het laatst kwamen ze van alle kanten over de finish. Het was chaos troef, maar ze hebben toch lekker gelopen. Het ging Gerrit vooral om de duur en die was met 1:41 uur goed, Niek was in zijn laatste wedstrijd voor de marathon van Leiden 2:13 uur onderweg.

Niek Kleinhesselink

Aankondiging van de 27e Paasloop in Lichtenvoorde

De Paasloop in Lichtenvoorde (2014)

Alweer voor het derde jaar is Eschpark start- en finishpunt voor de mooie routes richting Vlinderbrug en Lievelde. Zwembad Meekenesch fungeert wederom als uitvalsbasis. De routes voor de jeugd (1,1 km en 2,5 km) gaan via de Kerkhoflaan richting Beekdal. Er is rekening gehouden met de verkeersveiligheid en in de routes zijn geen drukke straten opgenomen. De 5,150 meter en 10 km routes gaan via de Vlinderbrug over zand- en asfaltwegen richting Lievelde. Ook hier is rekening gehouden met de verkeersveiligheid.

Heb je je niet vooraf ingeschreven? Dan kun je je bij zwembad Meekenesch vanaf 9.00 uur inschrijven. Daar kun je ook gebruik maken van kleedruimtes en douches. De elektronische tijdsregistratie is verfijnd. We maken gebruik van een startnummer met chip. Het inschrijfgeld bedraagt €7,- bij voorinschrijving en €8,- bij inschrijving op de dag zelf.

Je kunt vandaag nog voor inschrijven. Iedereen die op eerste Paasdag, zondag 21 april, sportief bezig wil zijn is van harte welkom. Er is genoeg parkeerruimte en voldoende gelegenheid om je aan te laten moedigen door ouders, kinderen, familie, vrienden en andere supporters. Parkeren kan op de parkeerplaats bij Meekenesch en op de carpoolplaats aan de Richterslaan. Hopelijk vinden veel lopers in Lichtenvoorde en omstreken op 21 april de weg naar zwembad ’t Meekenesch, Kerkhoflaan 5, Lichtenvoorde.

Starttijden:

1 km    09.30u  klik hier voor de 1 km route

2,5 km 09.45u  klik hier voor de 2,5 km route

10 km  10.30u  klik hier voor de 10 km route

5 km    10.40u  klik hier voor de 5 km route

Klik op de link voor meer informatie

inschrijven

site organisatie

Nieuwe voorzitter AV Archeus in Winterswijk

Mathijs Wiggers

Mathijs Wiggers nieuwe voorzitter Archeus

WINTERSWIJK – Mathijs Wiggers is gekozen tot nieuwe voorzitter van atletiekvereniging Archeus in Winterswijk. Wiggers (38) volgt daarmee Anita Boschman op, die deze functie na twee jaar heeft beëindigd wegens drukke werkzaamheden. Het nieuwe bestuur bestaat verder uit Jos Pierik (secretaris), Ilona Westerhof (penningmeester), Daniël Klein Nibbelink en Sjoerd van Leeuwen (algemeen bestuursleden).

 Archeus telt momenteel 324 leden, van wie 203 volwassenen en 121 junioren en pupillen. Sinds enkele jaren beschikt de vereniging aan de Vredenseweg 136 over een volwaardige atletiekaccommodatie met een 400 meter kunststofbaan. Sinds kort kent de vereniging ook een wandelafdeling.

Basiscursus voor beginnende hardlopers in Lintelo

Vanaf 23 april basiscursus voor hardlopen in Lintelo

Benieuwd of hardlopen in een loopgroep wat voor je is? Er zijn nog enkele plaatsen beschikbaar. Wij organiseren samen met het Kulturhus wederom een 12-weekse basiscursus voor beginnende hardlopers in Lintelo. Met plezier ontspannen leren hardlopen met aandacht voor techniek en blessurepreventie!

Waar: Kulturhus Lintelo

Wanneer: op dinsdagavond van 19:30 tot 20:30, startende op 23 april

Opgeven of meer informatie: tom@lg-zandloper.nl  Telefoonnummer: 0622792658

Aankondiging van de 36e Paasloop in Kilder

De start van de 5 kilometer in 2017

KILDER – De 36^e Paasloop Kilder wordt gehouden op 22 april 2019. De organisatie is in handen van sportvereniging Wilskracht. Start en finish zijn op sportpark ‘de Tol’ te Kilder. De tijdwaarneming is in handen van GeVo-PST. De 5,2 kilometer gaat om 10.00 uur van start. 

De tien kilometer lopers starten om 10.45 uur. Het fraaie parcours gaat voor een deel door het Montferlandse bos. Er zijn prijzen beschikbaar in de diverse leeftijdscategorie. Deelname is op eigen risico. Voor nadere inlichtingen: Jan Wolbrink (tel.nr. 0314-681925) of Theo Bleumer (tel.nr. 06-27613380). www.paasloopkilder.nl of stuur een email naar: info@paasloopkilder.nl

Groen van Prinstererschool loopt warm voor Gerard Tebroke Memorialloop

De leerlingen van de Groen van Prinstererschool

Vorig jaar daagde de organisatie van de GTM-Loop de basisscholen in Aalten uit, om een hardlooptraining te volgen. Hier werd door verschillende groepen dankbaar gebruik van gemaakt en stonden er tientallen kinderen aan de start van de Kidsrun. Er werd besloten om hieraan een vervolg te geven en inmiddels hebben al diverse scholen aangegeven hier graag gebruik van te willen maken. Op dinsdag 16 april jl. had groep 6 van de Groen van Prinstererschool de primeur. Dit keer vond de atletiektraining niet plaats in de sporthal, maar op de accommodatie van AVA`70 en het was een zonnige start van de serie clinics. Er stond een groep van 31 jongens en meisjes klaar voor de eerste hardlooples en juffrouw Anouk Westendorp, zelf een fanatiek hardloopster, genoot van het enthousiasme van haar groep. Een uitgebreide warming-up, een estafettespel, een minutenloop en een cooling-down  werd fanatiek afgewerkt door de leerlingen. De kinderen deden erg hun best en duidelijk werd gelijk, dat er op de Groen van Prinstererschool zeker het nodige hardlooptalent zit.

Na de Paasvakantie zullen nog diverse andere Aaltense basisscholen aan de beurt komen voor een hardlooples. Op basisschool `t Warmelinck in IJzerlo is juf en AVA`70-lid, Marloes Wensink fanatiek bezig om ook haar groep klaar te stomen voor de GTM-Loop. AVA`70 hoopt dat veel leerlingen van de basisscholen na de clinic de smaak van het hardlopen te pakken zullen hebben en op zaterdag 19 mei a.s. aan de start van de kidsrun bij de Gerard Tebroke Memorialloop staan. De inzet van de deelnemers wordt flink beloond, want aan de finish wacht de jeugdige hardlopers naast het applaus van het publiek, een mooie medaille en een goodiebag. Alle reden  dus om na de hardlooples op school in te schrijven voor de prachtige wedstrijd in het centrum van Aalten! (FR)

Uitnodiging voor een duurloop in Sinderen

Duurloopje in Sinderen op woensdag 17 april 9.00 uur

Woensdagmorgen 17 april, zijn we uitgenodigd voor een duurloop bij Jan Rademaker in Sinderen. We vertrekken om 8.30 uur uit Aalten en starten om 9.00 uur voor een rondje van ruim 10 kilometer. Wil je graag meelopen, laat het dan even weten.

Driedaags winters Trailkamp in de Harz

Ferienheim Sorgenfrei

Eind vorig jaar was ik me aan het oriënteren op een groter evenement in het voorjaar. Toen ik de aankondiging van RunForestRun zag voor een drie daags trailkamp in de Harz was ik meteen geïnteresseerd. Ook een aantal trainingsmaatjes leek het wel wat en zo kon de voorpret beginnen. Vorige week was het dan eindelijk zo ver. Met drie man en één vrouw in één auto was het een gezellige boel. Walter had alle bagage in zijn auto en bezocht nog even een potentiële klant op de heenweg.

Na een flinke reis kwamen we aan in de Harz, in de vroegere DDR. Ferienheim Sorgenfrei zag er uit alsof het sinds de val van de muur niet veranderd was. Maar dat was ook wel de charme er van. We lachten ons een deuk om de ‘oude meuk’ qua inrichting, maar het was schoon en het personeel was heel vriendelijk en als snel stonden de eerste pullen bier voor onze neus. Er zouden er nog veel volgen…

We waren vrij vroeg, maar de overige deelnemers kwamen ook bijtijds. Het was een bont gezelschap, waarvan ongeveer de helft dames. Het Noorden en Oosten van het land was goed vertegenwoordigd, maar ook uit de rest van het land en België kwamen deelnemers. Een mooie mengelmoes aan accenten en persoonlijkheden, maar al snel bleek iedereen het goed met elkaar te kunnen vinden en het werd een gezellige boel. Met allemaal dezelfde hobby wil dat meestal wel lukken.

De volgende ochtend stond de Oost Harz op de agenda. We hadden de lange route met het Bodetal en de Teufelsmauer in de planning, dus op tijd uit de veren. Afhankelijk van vorm en de tijd die we nodig hadden konden we eventueel inkorten. Met Winfried Bats als begeleider van de lange afstand groep begonnen we vanaf de Hexentanzplatz en daalden we af in de kloof naar de Bode. Uiteraard moet je dan ook weer omhoog klauteren. De Rosstrappe was hierbij letterlijk een hoogtepunt. Wat een prachtige omgeving met schitterende rotspartijen en geweldige paadjes.

Het uitzicht was helaas zeer beperkt doordat het zwaar bewolkt was en zelfs af en toe wat droge poedersneeuw naar beneden kwam. Het was ook behoorlijk fris, maar een paar graden boven nul. Maar daar kun je je op kleden en echt koud had ik het niet. Ik had al wel snel door dat ik geen topdag qua lopen had. Gewoon geen goede benen. Beetje jammer, maar gewoon doorlopen dus.

Na het Bodetal kwam er een lang segment waar goed doorgelopen kon worden richting een heuvelrug waar prachtige rotsformaties ineens uit de grond omhoog komen. Ik kan me goed voorstellen waarom het de Teufelsmauer heet. De verschillen in loopsnelheid kwamen hier wel wat meer naar voren. Ik hobbelde dan ook vol goede moed, maar wel een beetje achteraan in de groep. Mooie momenten om even een foto te maken natuurlijk.

Erwtensoep met Bockwurst bij een standje op een parkeerplaats hielp me door het zoveelste dipje van de dag en uiteindelijk kwamen we na ruim 41 km en bijna 1200 hoogtemeters terug bij de auto’s. Omdat sommigen toch nog de marathon vol wilden lopen of extra hoogtemeters wilden maken, doken die nog een keer de kloof in. Ik ging ondertussen met enkele anderen alvast genieten van de warme chocolademelk in de bar van het hotel ter plekke.

Dag twee stond de Brocken op het programma, maar het prachtige uitzicht op de 1140 meter hoge top konden we wel op onze buik schrijven. ’s Morgens sneeuwde het namelijk en er werd nog meer verwacht. Na de tocht van gisteren had ik goed gegeten en voldoende herstelbiertjes genuttigd. Ik hoopte dan ook op een wonderbaarlijke wederopstanding, zeker gezien de hoeveelheid klimmen die te wachten stond. De groep was bijna hetzelfde als de dag er voor, met wat aanvulling.

Dag 1 had ik vooral moeite met de lange loopstukken, maar daar hadden we dag 2 weinig last van. De route was bijzonder pittig te noemen met 10 tot 20 cm poedersneeuw en flinke klimmen door het bos. De prachtige singletracks waren hierdoor moeizaam te vinden of bezaaid met omgevallen bomen waar we overheen of onderdoor moesten klauteren. Op sommige stukken was er geen doorkomen aan en moesten we een weg er omheen zoeken met behulp van onze gps-handhelds.

Bushwacken in optima forma door een kerstkaartenlandschap dus, ik had de hele morgen een dikke smile op mijn gezicht. Met kilometertijden van soms maar 22 minuten schoot het echter niet op. Walter was wat geblesseerd aan zijn knie en wandelde verder met Henrie. Dat konden ze echter in zo’n tempo dat de rest in de klimmen gewoon achterbleef. Pas op stukken waar het weer loopbaarder werd konden we ze dan weer inhalen.

Op een bepaald moment in de route besloten we een kleine afkorting te maken om wat tijd goed te maken. Een kleine groep splitste zich af om toch de lange route te doen, maar het leek me beter om een kortere route te kiezen. Na een mooi stuk lopen op een lang stuk vals plat naar beneden, waarbij de poedersneeuw door de lucht vloog, kwamen we bij de lange klim naar de top van de Brocken via de achterzijde.

Poeh, wat een lange taaie steile klim was het. Mijn stokken bleven steeds haken in de richels tussen de betonbalken van de tankbaan uit de tijd van de koude oorlog waar we op liepen. Het werd ook steeds kouder, meer wind en het zicht steeds minder. Ik kreeg ook steeds meer honger, maar had vanwege de kou geen zin om te stoppen en wat uit mijn rugzak te pakken. Op de top van de Brocken zagen we het restaurant pas toen we op 100 meter afstand waren.

Het was dan ook echt super om even lekker warm binnen te zitten en je te goed te kunnen doen aan een warme maaltijd en een grote cola. Ongelofelijk druk was het ook, met allemaal dagjesmensen die met de stoomtrein naar boven gekomen waren. Ook de anderen van onze groep en de groep van de kortere afstand kwamen we hier weer tegen.

Nadat we uitgegeten waren maakten we ons op voor het laatste stuk naar de auto. Met iedere 100 meter die we daalden werd het weer beter en uiteindelijk stonden we na 37 km weer op de parkeerplaats. Ik was er ook wel klaar mee. Ik voelde me weliswaar beter dan de dag er voor, maar voelde nog wel de gevolgen van die dag. Maar het was weer een geweldige dag geweest en we hadden ’s avonds weer een heleboel te vertellen bij het eten. 

Met alle herstelbiertjes van die avond moest de derde dag wel een topdag worden…

De derde dag wilden we een iets kortere afstand lopen, om weer enigszins fit aan de terugreis te beginnen. Een totaal van iets meer dan 100 km over drie dagen was mooi genoeg. Het weer was een stuk beter dan de dag er voor, de zon scheen zelfs. De West Harz gingen we verkennen. Ons groepje was inmiddels een soort van vaste groep geworden. Begeleiding hadden we niet, maar ook niet echt nodig.

De route begon door een geweldig mooi gebied. Eerst flink dalen en klimmen maar ook met behoorlijk loopbare stukken er tussen. De gemiddelde snelheid lag de eerste uren dan ook een stuk hoger dan tijdens het geklauter door het bos de dag er voor. In het zonnetje was het heerlijk, handschoenen, buffs etc. konden uit en jasjes gingen uit.

Halverwege sloeg het weer echter weer om, de temperatuur duikelde ineens weer naar beneden en de wind was guur. Alle kleding kon weer uit de rugzak gehaald worden. Doordat er behoorlijk doorgelopen kon worden kregen we het gelukkig niet echt koud maar op een gegeven moment vond ik het wel genoeg. En ik was niet de enige, dus een extra lusje sloegen we maar over. In het laatste stuk naar de auto’s liepen we weer gedeeltelijk samen met de groep die een kortere afstand gelopen had. Weer andere mensen om even mee te kletsen dus. Uiteindelijk toch nog 27 km op de teller met een kleine 5600 hoogtemeters.

Terug bij Sorgenfrei was het tijd om alle spullen weer in de tas te pakken en de kamers weer enigszins toonbaar te maken. We waren allemaal ruim voor op schema, dus de kok mocht een stuk eerder aan de slag om de hongerige magen te vullen. Een lekkere pizzamaaltijd voor de terugreis ging er wel in. Tot slot was er nog tijd voor een afscheidswoord van Winfried van RunRorestRun en van de gastheer van Sorgenfrei.

Iedereen was het er over eens dat we, moe maar tevreden, terug konden kijken op een fantastisch weekend. Leuke mensen leren kennen, goede gesprekken gevoerd, grenzen opgezocht en verlegd en drie dagen genoten van sporten in een prachtige omgeving. Wie had kunnen voorspellen dat we nog echte winterse trails zouden lopen in april!

Hulde aan de organisatie van RunForestRun en aan de staf van Sorgenfrei. Ik kan het alleen maar van harte aanbevelen. Henrie, Linda, Eric en Walter bedankt dat jullie mijn kamergenoten waren. Samen snurkt het zoveel fijner.

Andre Bleumink

Verslag van de halve marathon van Enschede

De AVA'70 C-toppers

BIG DAY - ½ Marathon Enschede

Het staat er echt. Bovenstaande titel. In ons uitgebalanceerde schema van Johan Assink dat alle AVA’70 C-toppers begin januari per e-mail ontvingen. Dit wordt ons doel het komende kwartaal. Het begon voor mij met een Whats’app bericht van loopmaatje Evert op 18 november 2018. Daags ervoor hadden we de Zevenheuvelennacht van Nijmegen gelopen en op de dag zelf een duurloop van 15 kilometer in het prachtige Montfertland. Het duurde géén 5 minuten of ik had me ook ingeschreven voor de halve Marathon van Enschede op 14 april 2019. We hebben dit voorgelegd aan Johan en hij heeft een schema opgesteld. En zoals iedere C-loper weet: als Johan een schema opstelt, dan wordt er ook gelópen. Het begon al gelijk op 3 januari. Er was nauwelijks tijd voor de beste wensen, de oliebollen waren amper uit het lichaam verdwenen en het rubber werd al van de hardloopschoenen gebrand. Sommige nietsvermoedende hardloopmaatjes vroegen zich af wat hier aan de hand was.  Daarna werden de duurlopen op de donderdag steeds langer en werden ook de zaterdagen en zondagen ingezet. Regen, sneeuw en kou hield ons niet tegen (wie herinnert zich nog de oersaaie stukken van het AVA-70 terrein langs de grote weg naar Obelink en terug omdat dit de enige onbesneeuwde wegen in de buurt waren?) Het schema werd gaandeweg uitgebreid met diverse wedstrijden (zoals De Kroese Wevers Cross, Engbergenloop, Track en Fieldrun, Achtkastelen loop, een loop vanaf de Twee Bruggen etc.) waar Johan altijd met Lia aanwezig was voor de laatste tips en tricks. Super fijn natuurlijk. Het aantal aanmeldingen steeg uiteindelijk naar 15 deelnemers.

De marathon van Enschede wordt vanaf 1947 georganiseerd. Het is daarmee de oudste marathon van Nederland. Dit jaar was de 51^e editie. Om de marathon heen wordt het één en ander georganiseerd. Op vrijdag 12 april begon het met een klein congres op de Universiteit van Twente. “Where Science meets the Runner” genaamd. Met Jannelien ben ik hier naar toe geweest. In een kort tijdsbestek werd een groot aantal onderwerpen besproken, zoals voeding, technologie, psychologie en werden 9 Afrikaanse dames voorgesteld (waarvan er op zondag drie op het podium stonden). Het voert te ver om dit allemaal te beschrijven, maar wat mij vooral is bijgebleven: er zijn in Nederland ongeveer 2 miljoen hardlopers en 600.000 blessures per jaar. Roessingh Research and Development probeert met Sensor specialist Xsens patronen te ontdekken hoe de blessures ontstaan. Met als uiteindelijk doel dit enorme aantal blessures te verminderen. Is je lichaam volhangen met sensoren de toekomst? Gelukkig was er ook een alleraardigste dame die al 256 marathons achter de rug had. Luister naar je gevoel en geniet, was haar opdracht. De beste tijden liep zij op marathons waar het plezier het grootst was.

Met plezier zit het wel goed in de C-groep en in Enschede. Het is een leuk parcours om te lopen. Stukken door de stad, maar ook door het buitengebied. Lonneker doen we ook aan en daar voelt iedereen zich super welkom. Overal muziek, juichende mensen, spandoeken en vuurkorven. Dit was beslist de leukste kilometer. Je moet er een stukje vals plat voor lopen, maar dat ben je bij binnenkomst van het dorp vergeten. Het leukste is natuurlijk: de mensen waarmee je loopt. De presentator in Enschede: had het al snel door toen het gele legioen onder de startboog doorliep. “Daar komt AVA’70!, gezellig met elkaar een stuk hardlopen” schalde het over het H.J. van Heekplein. We hebben met z’n allen heerlijk genoten van Enschede. Iedereen is met een glimlach over de finish gekomen. Loopmaatjes, Johan (en Lia) en alle supporters hartelijk bedankt.

John Boom

Iedereen is met een glimlach over de finish gekomen

Uitslagen van de 51e Marathon van Enschede

AVA'70 deelnemers aan de halve marathon

Debutant Jorritsma (22) wint Enschede Marathon, parcoursrecord voor Chepkwony

De 22-jarige Geart Jorritsma heeft zondag de Enschede Marathon op zijn naam geschreven. De debutant, die geboren werd in Sneek, maar nu in Arnhem woont, kwam als eerste over de finish en klokte een tijd van 2.26,35. Bij de vrouwen ging Caroline Chepkwony er met de winst vandoor. De Keniaanse zette een nieuw parcoursrecord neer: 2.26,59. 

Bij de halve marathon was er eerder vandaag succes voor Enschede. Lisanne Gevelaar-Meuleman kwam in haar eigen woonplaats als eerste over de streep. Dat deed ze ook nog eens in een nieuw persoonlijk record op de 21 kilometer. De Enschedese finishte als eerste vrouw na 1.17.48. De Zweed Faberberg was op weg naar een nieuw parcoursrecord op de halve marathon (1.07.33), maar strandde in de slotfase in die missie. Faberberg finishte, na enige twijfel over de route, in een tijd van 1.08.06. Enschedeër Niels te Pas kwam als tweede over de streep. Hij had voor zijn halve marathon 1.09.27 nodig. Streekgenoot Leon Sanderman finishte als vierde in een tijd van 1.12.50.

Parcoursrecord

Sinds 2016 gaat de aandacht in de Enschede Marathon vooral uit naar een snelle tijd bij de vrouwen. Daarvoor zijn dit jaar dertien Afrikaanse loopsters naar Enschede gehaald. Daarvan hadden zich er na zo’n tien kilometer drie in de kopgroep genesteld. Het doel van de vrouwen was een verbetering van het parcoursrecord. Dat is Chepkwony gelukt. Ze verbeterde het oude parcoursrecord van de Keniaanse Sarah Jebet, dat  op 2.27.29 stond. Chepkwony klokte een tijd van 2.26,59.

De loopsters hadden in de kopgroep gezelschap van onder meer Fabian ten Kate, zoon van tweevoudig winnaar Marti. Hij is kwam als derde man over de finish en is erg tevreden over zijn eerste marathon. ,,Het zou heel mooi zijn om in de toekomst hier te winnen en in voetsporen van mijn vader te treden. Maar hij liep veel sneller, dus er is nog veel werk aan de winkel. Ik heb vandaag heel erg genoten en vond het leuk om te doen. Ik ga me er zeker meer op richten.” Marti was in ieder geval trots op de prestatie van zijn zoon.

Deelnemers

De Enschede Marathon trok dit jaar meer dan 11.000 deelnemers. Op het Van Heekplein in Enschede schoot burgemeester Onno van Veldhuizen klokslag 10.00 uur de lopers weg. De finish was dit jaar voor het eerst op het Van Heekplein.

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Rob van der Donk 3:32:12 uur op de Marathon

Wim Brinkman, een geweldige kerel

Wim en Dirk-Jan

Wim,

Beste bezoekers van deze prachtige site van Geert Wevers. Heb er lang over nagedacht, moet ik wel, moet ik niet maar uiteindelijk toch besloten dat iemand er iets aan moest doen. Dan ben ik degene maar die de klappen op moet vangen. Zo kan het niet verder….. Wat kan zo niet verder zult u zich afvragen? Ik zal het u vertellen, het moet nu echt afgelopen zijn met het podium dat Wim B telkens krijgt om maar te schrijven over een ieder wat hij maar wil. Op de een of andere manier denkt Wim dat dat allemaal kan, dat dat allemaal leuk is. Nou beste Wim, ik zal je uit de droom helpen, het is niet allemaal leuk!! Sterker nog, laat ik in ieder geval voor mezelf spreken, maanden lang heb ik dagelijks de gevolgen moeten ondervinden van jouw zogenaamde leuke stukje! Zelfs mijn vader klopte jou joviaal op de schouder bij mij op de verjaardag. Hij feliciteerde niet mij met mijn verjaardag (ik was per slot van rekening het feestvarken). Nee, hij feliciteerde jou met je mooie stukje. Eindelijk iemand die zegt hoe Dirk werkelijk is!!! Dat waren de woorden van de 80 jarige krasse knar. Mensen die niets van hardlopen weten, nooit de site van Geert lezen of zelfs maar van het bestaan hiervan op de hoogte zijn. Ja zelfs die mensen maakten opmerkingen die refereerden aan jouw zogenaamde leuke stukje. Waar ik ook kwam, wie ik ook sprak, het leek alsof een ieder het had gelezen. Iedereen wist nu ineens hoe ik was of zagen in jouw stukje bevestiging van het beeld dat ze toch al van mij hadden.

Toen na een paar maanden het eindelijk wat rustiger werd op dit front verscheen er eind december wederom een vernietigend stuk over mij bij Geert op de site. Wederom een welbewuste poging om mijn leven tot een hel te maken. En hulde Wim, net voor de normaal zo vredig verlopende feestdagen. Je ging er zelfs prat op dat je mij bewust plat wilde rijden. Je vriend Geert behoede je net op tijd voor deze daad. En wat was de reden voor dit stukje? Ik had even met Henk M. gesproken over de mogelijkheden tot het krijgen van wat techniek training! Ja, ik slof soms wat en ja het is goed daar wat aan te doen!! Maar Wim steekt daar dan weer de draak mee, wil de lachers weer op zijn hand krijgen. Goedkoop hoor, humor ten koste van je loopvriend. Want ja Wim, zo zie ik je nog altijd. Mijn liefde voor jou gaat zo diep dat ik je zelfs op mijn bruiloft heb uitgenodigd!! Toch niet zomaar iets lijkt me. Stukjes als die jij hebt geschreven en gepubliceerd treffen mij dan ook als een dolksteek in de rug! Jammer Wim, sterker nog verdrietig is dit! 

Wat mij uiteindelijk heeft besluiten om toch dit stuk te schrijven is het volgende. Eigenlijk wilde ik me niet verlagen tot het diep droeve niveau van Wim maar heb het uiteindelijk dus toch gedaan. De reden daarvoor was het stuk dat Wim afgelopen week heeft gepubliceerd. Mijn mond viel  open van verbazing of eigenlijk van verbijstering. Wim vertelde doodleuk dat hij iets deed bij de Zandlopers. Henk had hem gevraagd zijn expertise ter beschikking te stellen van deze mooie club lopers. En uiteraard, Wimpie voelde zich vereerd  en ging meteen op dit aanbod in. Terwijl ik afgelopen december na een onschuldig verkennend gesprek met Henk nog werd afgeschilderd als de eerste de beste landverrader. Zo deed Wim zijn rol nu af als een onschuldig leuk uitstapje bij een ander loopclubje… 

Het stelde allemaal niets voor, het was allemaal leuk, het moest allemaal kunnen. Misselijk werd ik hiervan. Mijn leven werd kapot gemaakt en Wim danst gewoon verder en gaat bij de marathon van Enschede waarschijnlijk weer een van zijn vrienden hazen van de zandhazen club!! En het verbazingwekkende is allemaal dat hij er mee wegkomt. Niemand heb ik erover gehoord, men vindt blijkbaar dat dit moet kunnen. Hoe opmerkelijk is dat!? Diep in mijn hart weet ik echter wel hoe dit komt! Wim heeft een grote gun factor. Wim is een fijn, warm en hartelijk mens. Wim was degene die mij een paar keer heeft bezocht toen het even niet zo goed met me ging. Wim kwam laatst bij me een kop koffie drinken toen ik al een tijdje geblesseerd thuis zat. Dat is de reden dat Wim ermee wegkomt… Wim, ik vind je een geweldige kerel, je bent een vriend en ik hoop nog veel mooie loopavonturen met je te beleven.

Sportieve groet,

Dirk-Jan

Zwemclinic jeugd op 8 juni bij Slingeplas Bredevoort

Schrijf je in voor deze leuke zwemtraining bij de Slingeplas, zodat jij zelfverzekerd aan de start zult verschijnen op 23 juni aanstaande

Op zaterdag 8 juni van 11.15 – 12.30 uur vindt er een speciale zwemtraining plaats voor de jeugd van 8 t/m 14 jaar! Doe jij mee aan de OWM-Zwemloop, maar vindt jij het zwemmen in het open water een beetje spannend? Twijfel je soms of het wel iets voor je is?

Schrijf je dan toch in voor de zwemloop, want ik help je alvast op weg tijdens deze leuke zwemtraining bij de Slingeplas, zodat jij zelfverzekerd aan de start zult verschijnen op 23 juni aanstaande! Gezamenlijk gaan we de start oefenen, ervaren hoe het is om 200 meter in het open water te zwemmen en natuurlijk komt de wissel van het zwemmen naar het hardlopen ook aan bod! Neem naast je zwemspullen dus ook je hardloopschoenen mee!

Wil je nog meer weten over inhoud van de trainingen? Stel ze via: info@ikkanhetaan.nl Inschrijven voor deze jeugdzwemloop kan via: www.triathlonaalten.nl. In verband met de voorbereiding wil ik graag weten hoeveel kinderen mee gaan doen aan deze training. Meld je daarom voor 6 juni aan via: info@ikkanhetaan.nl Er zijn geen kosten aan verbonden. Wel is het belangrijk dat je in het bezit bent van zwemdiploma A+B.

Tot 8 juni!

Groetjes Denise van der Donk

Geen Marathon Nationaal Landschap Winterswijk

Veel AVA'70 leden bij de editie in 2015

Ook dit jaar wordt er geen Marathon Nationaal Landschap Winterswijk gehouden. Het bestuur heeft in 2018 op het laatste moment moeten besluiten om de Marathon Nationaal Landschap Winterswijk af te gelasten. In de afgelopen maanden is het bestuur naarstig op zoek gegaan naar versterking van het organisatieteam in de vorm van een projectleider en aanvullende leden voor de werkgroepen. 

Hoewel er voldoende vrijwilligers zijn die wel 'iets' willen doen voor de organisatie is het bestuur tot de slotsom gekomen dat het niet gelukt is om de sleutelposities in de organisatie bezet te krijgen. Dit heeft ertoe geleid dat het bestuur uiteindelijk heeft moeten besluiten dat er onder haar verantwoordelijkheid geen nieuwe Marathon Nationaal Landschap Winterswijk georganiseerd kan worden. Het bestuur ziet zich nu helaas genoodzaakt te stoppen en de Stichting te laten ontbinden.

Marathonmensen: waarom kunnen we zo goed hardlopen?

Wetenschappers doen onderzoek naar de ‘hardloop-evolutietheorie’

De mens kan beter hardlopen dan veel andere dieren en heeft er – zie de marathon in Rotterdam dit weekend – nog plezier in ook. Waarom? Wetenschappers doen onderzoek naar de ‘hardloop-evolutietheorie’.

Door Dennis Rijnvis

Ongeveer 40 duizend mensen beginnen dit weekend vrijwillig aan een lijdensweg van ruim 42 kilometer in Rotterdam. Als het startschot van de marathon klinkt, zullen ze vol enthousiasme de Coolsingel op rennen, ook al weten de meesten heel goed dat ze strompelend de eindstreep zullen halen en dagen nodig zullen hebben om te herstellen. Een beloning krijgen de deelnemers niet, behalve een medaille die ze na zondag waarschijnlijk nooit meer zullen dragen. Sterker nog: de overgrote meerderheid betaalt geld voor een startplek, 75 euro.

Als je door een biologische bril kijkt, is de marathon een vreemd fenomeen. In het dierenrijk vind je geen enkele andere soort die zomaar lange afstanden rent. Zeker, wilde paarden draven op sommige dagen 55 kilometer, bleek in 2010 uit een studie in Australië, maar alleen als ze dichterbij geen drinkwater kunnen vinden. En ja, wilde honden rennen soms 20 of 30 kilometer aan één stuk, maar uitsluitend als ze een hert of een andere malse prooi opjagen. Kamelen kunnen zelfs afstanden overbruggen van 80 tot 100 kilometer in de woestijn, maar dan moeten ze wel worden gedwongen door menselijke berijders. In het wild waggelen de dieren hooguit 5 tot 6 kilometer per dag door het zand.

De mens is hierin waarschijnlijk niet voor niets een buitenbeentje. Steeds meer wetenschappers vermoeden dat onze diepgewortelde voorliefde voor langeafstandslopen te maken heeft met onze ontstaansgeschiedenis. Nieuwe studies suggereren dat ons vermogen om marathons te lopen de reden is dat we andere mensachtigen, zoals de neanderthaler hebben overleefd. Hoe belangrijk was hardlopen precies voor onze evolutie? En hoe kan het dat we er zo veel plezier aan beleven?

De theorie dat homo sapiens is ‘gebouwd’ voor het rennen van lange afstanden ontstond eind jaren negentig dankzij een varken dat op een loopband rende. Het was een experiment van een evolutionair bioloog, Daniel Lieberman van de Universiteit van Harvard. ‘Het doel was om uit te zoeken in hoeverre de botten in de kop van het dier te lijden hadden onder het rennen’, verklaarde Lieberman in 2010 in The New York Times. ‘Op een dag kwam er een collega binnenlopen, Dennis Bramble. Hij keek naar het varken en zei: ‘Hé, dat beest kan zijn kop niet stilhouden.’’

Het wiebelende hoofd van het varken zette de twee wetenschappers aan het denken. ‘We realiseerden ons opeens dat wij mensen een speciaal ligament in onze nek hebben dat ons in staat stelt ons hoofd stil te houden tijdens het lopen. Dat geeft een evolutionair voordeel: we vallen minder snel en raken minder vaak geblesseerd.’

Het inspireerde Lieberman en Bramble tot een intrigerende onderzoeksvraag: zou homo sapiens miljoenen jaren geleden door natuurlijke selectie op de Afrikaanse savanne meer van dit soort hardloop-aanpassingen hebben ontwikkeld? Mensen kunnen namelijk uitzonderlijk lang rennen. Op de sprint verliezen we kansloos van jachtluipaarden en tijgers. Maar op de lange afstand kunnen we met gemak een hond en soms zelfs een paard bijhouden. In Schotland wordt bijvoorbeeld jaarlijks de Man vs Horse-race georganiseerd, een wedstrijd over 35 kilometer tussen mensen en paarden. Op warme dagen lukt het mensen incidenteel om te winnen.

Het onderzoek naar hardloop-aanpassingen van Lieberman en Bramble bleek vruchtbaar. In 2004 publiceerden ze een spraakmakende studie in Nature waarin ze betoogden dat het menselijk lichaam is geëvolueerd om langdurig hard te lopen.

In vergelijking met andere mensachtigen hebben we bijvoorbeeld een relatief klein hoofd en smaller gebit, waardoor ons hoofd beter in balans blijft tijdens het lopen. Het spierweefsel van onze nekband zorgt ervoor we de schokken van ons hoofd tijdens het lopen goed kunnen opvangen. We hebben zweetklieren op onze schedel, voorhoofd en gezicht, en weinig lichaamshaar, zodat we gemakkelijk warmte kwijtraken tijdens het rennen. Onze benen zijn relatief lang en we hebben bijzonder stevige knieën, waardoor we grotere stappen zetten dan de meeste diersoorten en minder snel blessures oplopen. Maar het allergrootste duurloopwapen van homo sapiens is waarschijnlijk de achillespees. Bij elke landing van de voet spant deze pees zich aan en wordt er energie in opgeslagen. Die energie komt weer vrij bij de volgende stap, zodat we relatief weinig spierkracht verspillen.

Als de mens echt tot ‘rendier’ evolueerde, is de grote vraag natuurlijk: waarom? Wat schoten we in de loop van de evolutie op met langdurig hardlopen? Lieberman speculeert in zijn studie dat oermensen een miljoen jaar geleden nog geen geschikte wapens hadden om dieren op afstand te doden. Mogelijk hadden ze maar één optie om te jagen: net zo lang achter zoogdieren zoals mammoeten aanrennen totdat deze doodvermoeid de strijd opgaven.

De Amerikaan komt ook met een alternatieve verklaring. Misschien renden mensen niet achter dieren aan, maar waren het gewoon opportunisten die, zodra ze ergens aasgieren in de lucht zagen cirkelen, zo snel mogelijk naar het kadaver holden.

Het zou kunnen verklaren waarom ons brein genotstofjes aanmaakt bij het hardlopen. Onderzoekers van de Universiteit van München ontdekten in 2008 dat de hersenen van mensen na een hardloopsessie van twee uur een grote hoeveelheid endorfinen produceren, die zich aan dezelfde receptoren in de hersenen binden als cannabis. De meeste proefpersonen voelden zich daardoor euforisch. Is dat een miljoenen jaren oude aanmoediging van ons brein om voedsel te gaan zoeken?

‘Mensen moesten in die jacht op eten misschien andere aaseters te snel af zijn, hyena’s bijvoorbeeld, of andere mensachtigen’, schrijft Lieberman in zijn studie.

En toeval of niet, nieuwe studies suggereren dat uitgestorven menssoorten zoals de neanderthaler juist niet waren aangepast om lange afstanden te rennen. De Britse onderzoeker John Stewart van de Universiteit van Bournemouth liet onlangs het dna van negen neanderthalers analyseren wier botten zijn opgegraven in het noordwesten van Europa. Vervolgens werd het genetisch profiel uit die botten vergeleken met een controlegroep van moderne mensen. Wat bleek? De neanderthalers hadden opvallend veel genen waarvan inmiddels bekend is dat ze zorgen voor spieropbouw en sprintvermogen, en weinig genen die het duurvermogen stimuleren.

Niet onlogisch, vindt Stewart. Hij analyseerde ook grondlagen waarin de neanderthalers waren opgegraven. Daarbij stuitte hij op botfragmenten van veel kleine knaag- en zoogdieren, soorten die voornamelijk in bossen voorkomen. Als neanderthalers vooral in bosrijke gebieden waren gevestigd, had dat waarschijnlijk gevolgen voor hun jachttechniek en loopstijl. In een bos kun je niet achter dieren aan rennen, want ze verdwijnen snel uit het zicht. ‘Je zult je prooi eerder besluipen en dan zo snel mogelijk in hun buurt moeten komen om ze te doden’, laat de Brit weten.

Kortom: neanderthalers waren waarschijnlijk meer sprinters dan wij. En die specialisatie kan ze best eens zijn opgebroken, denkt Stewart. Door de kou veranderden in de laatste ijstijd uiteindelijk grote stukken van Europa in vlaktes waarop geen bomen meer konden groeien. In die omgeving konden dieren hun belagers al van verre zien aankomen. De sprintende neanderthalers waren dus kansloos. ‘Ze verloren mogelijk de concurrentie van de moderne mens, die toen ook al vanuit Afrika naar Europa was gekomen en wél lang achter dieren kon aanrennen.’

Maar kun je de evolutionaire strijd van de mens echt terugbrengen tot een hardloopwedstrijd? Niet alle wetenschappers slikken dat idee. ‘De eerste mensachtigen waren slimme opportunisten’, zegt Paul Storm, docent biologie aan de Hogeschool van Rotterdam en antropobioloog. ‘Ze konden waarschijnlijk in uiteenlopende landschappen overleven, mede door hun voeding aan te passen. Het gaat wat te ver om de strijd tussen mensachtigen alleen maar te benaderen vanuit hardlopen.’

Hij vermoedt dat de evolutionaire strijd tussen mens en neanderthaler bijvoorbeeld ook een gewelddadige kant had. ‘Als ik naar de moderne wereld kijk en de vele oorlogen, zou het in mijn ogen best eens kunnen dat wij neanderthalers op een niet-vredelievende manier hebben verdreven, in plaats van alleen met hardlopen.’ (bron)

Herstellen van een marathon: hoe doe je dat?

Het herstel van een marathon vraagt vooral om luisteren naar je lichaam en trainen op gevoel

Als je na weken van trainen en zelfbeheersing in je opbouw eindelijk je marathon gaat lopen is het verstandig om alvast na te denken hoe je jouw marathoninspanning gaat verwerken. Je herstel van de inspanning vraagt namelijk minstens net zoveel discipline.

Wanneer en hoeveel je weer kunt gaan trainen is erg afhankelijk van je conditie, de duur van de voorbereiding én het verloop van je marathon. Van een niet optimale voorbereiding en een race waar je gemeen diep bent gegaan zul je aanzienlijk langer moeten herstellen dan als je het wat rustiger aan hebt gedaan. Kon je in de voorbereiding gebruik maken van een schema, het herstel vraagt vooral om luisteren naar je lichaam en trainen op gevoel. Toch zijn er wel een aantal richtlijnen.

Wat gebeurt er met je lichaam na de marathon?

Na de marathon is je weerstand tijdelijk aangetast door de stress van de lichamelijke inspanning. Je bent vatbaarder voor verkoudheid, griep en infecties aan je luchtwegen in de dagen en weken na je wedstrijd. Het beste is om de dagen na de wedstrijd extra te letten op gezonde voeding en wat meer te slapen dan wat je gewend bent. Krijg je ondanks deze maatregelen toch koorts vermijdt dan elke lichamelijke inspanning. Zorg ook dat je wat extra drinkt de eerste paar dagen na de wedstrijd.

Somber ondanks die goede wedstrijd?

Zelfs na een geweldige marathon en wellicht een nieuw persoonlijk record hebben sommige lopers last van een sombere stemming daags na de wedstrijd. Hiervoor zijn verschillende verklaringen. Een van de verklaringen is dat het bepaalde neurotransmitters die invloed hebben op je stemming, worden aangetast door de lichamelijk inspanning. Ook het wegvallen van een doel kan zorgen voor een wat somber humeur. Wederom is goede voeding, rust en voldoende vocht belangrijk. Het stellen van een nieuw doel kan bovendien zorgen voor een positievere kijk op het leven.

De eerste dagen na de marathon zullen hoogstwaarschijnlijk gepaard gaan met stijfheid en spierpijn. Meestal duurt dit 1 tot 3 dagen. De pijn wordt veroorzaakt door kleine spierscheurtjes. Je conditie en de intensiteit van de inspanning is sterk bepalend voor de mate van spierpijn die je ervaart. Lichte massage, koeling en lichte, alternatieve training (zwemmen, fietsen) kan helpen. Zolang je spierpijn hebt wordt het sterk afgeraden weer te beginnen met hardlopen.

Je voeten hebben tijdens de marathon gemiddeld zo’n 40000 stappen moeten nemen. Er bestaat een gerede kans dat het heeft geleid tot de nodige blaren. Het is belangrijk dat je (open) blaren goed schoon maakt en een infectie voorkomt. Maak ruim gebruik van jodium en voorkom dat je anders gaat lopen om eventuele pijn te vermijden. Hierdoor kun je meer vragen van spieren en gewrichten die dat niet gewend zijn wat kan lijden tot blessures.

Micro-cycli

Er zijn geen duidelijke regels die aangeven hoelang het duurt tot je weer volledig belastbaar bent na je marathon. Het doorlopen van een aantal micro-cycli kan je helpen om het rustig op te bouwen. Wanneer je toe bent aan de volgende cyclus zul je in veel gevallen zelf moeten bepalen. Je rusthartslag kan je een handje daarbij helpen. Is deze zo’n vijf tot tien slagen hoger dan wat je gewend bent dan doe je er goed aan nog niet naar de volgende cyclus te gaan en wellicht zelfs terug te keren naar de vorige fase.

Cyclus 1: De eerste 24 uur

 Begin zo snel mogelijk na de marathon met drinken. Het liefst een koele drank met zowel koolhydraten en elektrolyten. Bij kou is het goed om dit aan te vullen met warme dranken zoals bouillon. Zorg binnen twee uur na de race voor vast voedsel met koolhydraten én eiwitten bijvoorbeeld in de vorm van chocomelk of bananen met zuivel (yoghurt, kwark). Mocht je last hebben van je maag dan kan een blikje cola nog wel eens helpen om je maag te kalmeren.

Niets eten of drinken is geen optie; het vertraagt je herstel aanzienlijk en is kolen op het vuur voor je toch al verminderde weerstand. Je kunt dranken met veel cafeïne en alcohol beter nog even laten staan. Ook té heet douchen (of badwater) is niet aan te raden. Wat je wel goed kunt doen is licht (!) rekken, wat rondwandelen en een rustige massage. Net zoals voor de race is het belangrijk koolhydraatrijk te eten in de zes uur na de race. In deze zes uur zou je ook in staat moeten zijn geweest om te urineren. Let op de kleur; is je urine gelig dan is dit duidelijk een teken van dehydratie.

Cyclus 2: Volledige rust

Deze fase duurt van de marathon tot op het moment dat je geen spierpijn meer hebt, niet geblesseerd bent en weer gemotiveerd om te trainen. Dit kan twee dagen, twee weken of zelfs langer duren. Zorg in deze periode voor wat extra rust, goede hydratatie en gezonde voeding. In deze periode kun je de race evalueren en (als je zin hebt) een nieuw doel stellen. Ook verwaarloosde vrienden en familie hebben wellicht een bezoekje verdiend? Als je je goed voelt en geen blessure hebt kun je voorzichtig wat alternatieve training doen; zwemmen, fietsen of crosstrainen.

Cyclus 3: De terugkeer naar rustig hardlopen

Deze cyclus begint meestal drie of vier dagen na de wedstrijd en duurt tot ongeveer een maand daarna. Zorg dat je trainingen niet intensief zijn en voorkom de echt lange duurlopen. In deze periode kun je de frequentie en duur van je trainingen langzaam opbouwen. Beginnend met 1 keer in de drie dagen lopen. Ben je gewend om meer te doen? De andere dagen kun je eventueel alternatief trainen. Let deze periode goed op eventuele pijntjes en blessures. Je rusthartslag is een goede indicator of je al toe bent aan deze én de volgende fase.

Microcyclus 4: Tempowerk en lange duurlopen?

Starten met tempowerk en lange duurlopen moet ook weer worden opgebouwd. Ga niet meteen volle back maar zet de rem zowel op het aantal herhalingen als het tempo.

Als je deze cyclus succesvol heb afgerond ben je klaar voor je volgende race! Fanatieke lopers willen graag snel weer in trainen en de volgende wedstrijd lopen. Ben niet te bang dat je conditie snel achteruit gaat. Als je te snel weer gaat trainen zal je herstel onnodig lang duren. Na twee tot drie weken zijn goed getrainde lopers meestal weer op hun oude niveau of zelfs beter. (bron)