Zonder liefde geen PR (32)

Gewonnen van zoonlief Sam en lievelingsneef en hardloopvoorbeeld Geert en nog niet tevreden…

’t Is al weer een tijdje geleden, maar ik moet er toch even over schrijven! We zitten inmiddels weer in het crossseizoen en in de 15 km wedstrijdperiode. Ik neem je weer even mee naar de warme nazomer, de periode van de snelle 5 km wedstrijden. In de warme nazomer heb ik twee 5 kilometer wedstrijden gelopen: de Kramprun in Varsseveld en de Hooilandrun in Lichtenvoorde. De beleving van deze wedstrijden heeft me nieuwe inzichten gegeven die ik graag via dit sympathieke weblog met je wil delen. Deze inzichten zijn tevens direct toepasbaar tijdens de Boekeldercrosswedstrijden, de Zevenheuvelenloop, Montferlandloop, enzovoort. En ben je hardloper? Laat dit stukje dan vooral je liefhebbende partner lezen!

Als 40+-er, die in de ontkennende fase van het ouder worden zit, wil ik elke 5 km wedstrijd onder de 20 minuten lopen. Dit lukt lang niet altijd. Zo ook bij de Kramprun niet, ik kwam binnen in 20.11 minuten. Vorig jaar klokte ik nog 19.36 minuten. Drie jaar geleden zou ik hier nog harstikke tevreden met zijn, maar nu dus niet. Uit pure gif heb ik me ’s avonds direct ingeschreven voor de Hooilandrun. Ik had nummer 101, dat betekende dat ik de eerste inschrijver was. Mijn tijd bij deze wedstrijd was 19.45 minuten. Dat leek er meer op!

Maar hoe kan zoiets? Hoe kan het dat het de ene wedstrijd wel loopt en de andere keer niet? Dit blijft een van de grote mysteries van de hardloopsport. Maar niet lang meer…met deze column los ik dit eeuwenoude mysterie op!

Eerst de Kramprun. Ik heb al eerder een stuksken geschreven over deze roemruchte wedstrijd. In 2016 heb ik deze wedstrijd gerend na een zeer stressvolle dag. Na veel gehaast en gebender lukte het nog net om op tijd aan de start te staan. Resultaat: een waardeloze tijd. Dit jaar was de voorbereiding beter. Ik had braaf 3x in de week getraind, ongeveer volgens het schema van Gerben Deunk, onze trainer. Dus daar kon het niet aan liggen. Er ligt echter altijd een psychische valkuil op de loer…Als bij mij iets niet in de haak is, schiet het me nog al eens in de rug. Een week voor de Kramprun was het weer zo ver. Erg druk op het werk, prakkisaties an ‘t hoofd, thuis niet de gezelligste, geen rust in ’t gat…en hup, daar schiet het weer in de rug. Medisch wordt dit een discopathie genoemd, een tussenwervelschijf die er tussenuit floept. De oorzaak is echter veelal mentaal. Ook al kan ik best veel praatjes hebben, het delen van kopzorgen doe ik niet graag met anderen. Gevolg is het ophopen van spanning dat zich vertaalt in een kronkel in de ruggegraat en stief as een old wief. Daar ga je dus niet harder van lopen. Hier moet ik wel een kanttekening bij maken: ik heb ooit als doel gehad om mijn zoonlief Sam te pakken op de 5 km alsmede mijn lievelingsneef en grote hardloopvoorbeeld Geert Wevers. Deze doelen zijn beide gehaald op deze editie van de Kramprun, dus wat dat betreft zou ik tevreden moeten zijn…Maar dat is een ander stuksken.

En toen de Hooilandrun. Deze run vond 3 weken later plaats dan de Kramprun. De ergste werkdrukte na de vakantie had ik weer weggewerkt, de planning had ik op orde, mooie projecten in het verschiet. Thuis was ik weer de betrokken en liefhebbende partner en vader, die door het thuisfront bemind en gewaardeerd werd. “Ga maar lekker rennen schat, en geniet ervan”, zei mijn lief, toen ik op de fiets richting Lichtenvoorde stapte. “En laat even weten hoe het ging!” Met een luchtkus zwaaide ze me uit, en vol goede moed en zonder rugklachten toog ik naar de Hooilandrun. En BAM, 19.45 minuten! Hoe anders en gemakkelijker ging het nu! Ook hier moet ik een kanttekening maken. Normaal gesproken dender ik bij elke wedstrijd achter Hans Jentink aan. Hans, een dikke 10 jaar jonger, ontwikkelt zich echter zodanig dat hij eigenlijk te hard voor me gaat. Ik besloot mijn eigen tempo te kiezen. Ik kwam achter Lisa te Molder aan te rennen. Deze jonge moeder is normaal gesproken een maatje te groot voor me, maar nu kon ik haar goed volgen. Na de 3e kilometer ging ik haar zowaar voorbij. Ik stak nog 2 vingers in de neus maar die zag ze niet…Net na de 4e kilometer haalde die taaie Lisa me weer in. Ik moedigde haar nog aan, niet helemaal oprecht gemeend. Wel overviel me een gevoel van respect voor dit hardloopfenomeen: een kind krijgen en dan al weer zo hard rennen. Ik heb zelf dan wel 5 kinderen, maar er waarschijnlijk wat minder van te leiden gehad… Ondanks dit respect heb ik haar toch mijn hielen laten zien. Ze had geen antwoord op mijn machtige eindsprint. Ik kwam binnen op 19.45 minuten en Lisa een paar tellen later. Euforie! Bij mij tenminste…

En nu mijn theorie. Mijn theorie is dat het “goed in je vel” zitten erg belangrijk is om een goede prestatie te leveren, vooral in een duursport. Met een sport als kickboksen is het wellicht anders. Met zo’n sport kun je je agressie allicht kwijt op je tegenstander. Maar met hardlopen werkt dat niet zo. Als je meent dat je veel moet hardlopen kan dat best wel eens discussie met je achterban opleveren. Als je meedoet aan de wedstrijd waarbij je de hele dag weg bent, is dit voor het huisfront niet altijd leuk. Hier ligt dus een mooie rol voor de partner weggelegd. Wie anders dan een liefhebbende partner kan er voor zorgen dat je als hardloper lekker in je vel zit? Je lief kan je werkzorgen relativeren, kan je met liefde omgeven, je alle succes wensen en zeggen dat hij / zij erg trots op je is. “Ga maar lekker rennen schat, geniet ervan! Je hebt er zo hard voor gewerkt, knallen liefje!”. Om dan vervolgens met een grote smile aan de wedstrijd te beginnen. Mijn theorie is dus dat je op je hardst kunt rennen als je geen kopzorgen hebt. Help ons er van af, liefhebbende partners! Help ons aan nieuw PR’ren! Dit is goed voor ons zelfvertrouwen, en worden we leukere partners van!

De vraag hangt nu natuurlijk in de lucht of seks voor de wedstrijd goed is. Goede vraag. Ik heb eens een Engelse voetbaltrainer horen zeggen dat hij er niet zo’n moeite mee had dat voetballers in de nacht voor de wedstrijd seks hadden. Hij had er wel moeite mee dat een voetballer om een uur of elf ’s avonds een rokerige café in ging voor zijn “jacht”. Eerst een paar biertjes om wat losser te worden, dan her en der wat contacten leggen met mogelijke kandidaten, om vervolgens – als hij eindelijk beet had – om een uur vier ’s nachts huiswaarts te keren om daar zijn prooi alle hoeken van de slaapkamer te laten zien. En dan na een dergelijke nacht op de wedstrijddag verschijnen…Daar had de trainer wél moeite mee…

Dus tja, zeg het maar. Als een intieme nacht voor de wedstrijd bijdraagt aan het goede gevoel moet je het zeker doen. Misschien kan trainer Gerben dit in het wedstrijdschema zetten? Dan weten de partners waar ze aan toe zijn!

Afgelopen zaterdag heb ik de 15 km gelopen op de Boekeldercross, als voorbereiding op de Zevenheuvelenloop. Deze wedstrijd is zondag de 18e november. Ik geloof dat ik de komende week maar eens een bleumken voor m’n lief meeneem…

Groeten van Rinke (PR 15 km is 1.05,36, maar dit zal na het bleumken ongetwijfeld anders zijn…)

Eerste geval van doping bij AVA'70?

 Zelfs de trainer van dienst had geen grip op het onstuimige gedrag van de tempobeul

De kranten stonden de laatste tijd weer bol van de hosannaverhalen over AVA`70. Helaas pakken er zich op dit moment donkere wolken samen boven de club en omdat er is gekozen voor transparantie, wordt er ook geen verstoppertje gespeeld. We schrijven dinsdag 13 november en spil in het verhaal is Maarten A. De goedlachse Dinxperloër miste door de meest uiteenlopende redenen de diverse trainingen bij zijn cluppie. Onlangs pakte hij echter de draad weer op. De fanatieke draver van de A-selectie, keerde terug aan het front bij het keurkorps van Marco van Rijs. Zijn peloton heeft immers al meermalen “verloren zonen en dochters” weer op het rechte pad geholpen en daar hoopte Maarten ook op. Al snel toonde hij zijn enorme talenten. In de eerste week van november schitterde hij echter door afwezigheid. Hij was ziek, ja.. werkelijk doodziek, zo wist hij te vertellen. De thermometer kon de koorts bijna niet registreren en het snot liep met stralen uit de neus. Daarnaast blafte hij als een jonge, verstoten zeehond en het jankende geluiden ging zijn omgeving door merg en been. De bikkel moest uit een diep dal omhoog kruien, zo vertelde hij tijdens zijn terugkeer op de training. 

Op de kalender stond een rustige training en dat was dus voor onze herstellende makker prettig om te weten. Hij blaakte van het zelfvertrouwen, zo bleek al snel, want hij besloot met de snelste groep te vertrekken. Afzakken kan altijd nog wel, zo moet hij gedacht hebben. Gelijk vanaf het begin, liet Maarten zich echter aan kop zien en begon als een wilde te sleuren. Het tempo liep erg snel op en zelfs de trainer van dienst had geen grip op het onstuimige gedrag van de tempobeul. Na een dikke 850 meter gutste het zweet al van het gezicht van de coming-man. Het weerhield hem echter niet om er nog eens een slok aan te geven en de rest van de groep kon alleen maar zwijgzaam volgen met de tong op het derde knoopsgat. Het was gewoon niet te vatten waar Maarten de kracht vandaan haalde en er werd al licht getwijfeld aan zijn gesteldheid. Was het verhaal van zijn griepvirus verzonnen of was er wat anders aan de hand? De beul praatte tijdens het lopen nog honderduit ook en hoewel er veel flauwekul tussen de regels te horen was, kreeg hij ook nog eens de lachers op zijn hand. 

Na een kilometer of 6 drukte ineens Peter Kroesen de neus aan het venster. Ook deze enthousiasteling draaft als nooit tevoren en nam het gesprek zonder blikken of blazen over. Maarten liet zich langzaam maar zeker naar achteren zakken, zonder dat menigeen het in de gaten had. Hij kreeg het met de meter moeilijker en moest zich met alles dat hij in zich had naar de finish slepen. Toch bleef het een raadsel waar hij de kracht vandaan haalde deze avond? Bij het rekken bleek zijn kleding wekelijk doordrenkt van de inspanning en al snel stond hij in een plas vocht. Het ongeloof bij de omgeving was groot, maar Maarten was er ineens van door. In de kleedkamer mompelde hij nog iets over het onmogelijke tempo dat er gelopen was, maar vergat daarbij totaal, dat juist hij degene was, die hier de aanstichter van was. Net toen hij verdwenen was, richting zijn fijne woonplaats, werd er een bijzondere ontdekking gedaan. Op de plek waar Maarten had gezeten, werd namelijk een strip pillen gevonden. Leeg uiteraard en een rel leek in de maak. 

Onze loopvriend had alle gedragsregels van AVA`70 immers enorm geschonden, door hard te lopen op pillen met o.a. een flinke overdosis Codeïne. Dit bleek immers een van de hoofdbestanddelen te zijn van het middel, dat hij voor de training tot zich had genomen. Het clubbestuur werd laat op de avond ingelicht en zit uiteraard erg met het voorval in de maag. Op dit moment laat men onderzoeken, welke middelen volgens de reglementen zijn toegestaan en of er daadwerkelijk sprake is van een overtreding, aldus bestuurslid Erwin Wamelink. Nog niet duidelijk is wat de gevolgen voor Maarten A. zullen zijn, maar de dopingpilletjes bleken in ieder geval wel geweldig te werken! En Maarten zit in de handel, dus……..

Frank Roos

Op de plek waar Maarten had gezeten, werd namelijk een strip pillen gevonden

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 204

Luuk te Brake, sinds enkele maanden assistent trainer bij Ava’70

“Ik leef helemaal in het nu, morgen is niet belangrijk”

“Beste lopers van de A-groep. Ik verzoek jullie om vanavond met reflecterende kleding en verlichting de weg op te gaan. We zijn immers verkeersdeelnemers en ongelukken zou ik ernstig betreuren. Daarnaast krijgen wij van mede-weggebruikers klachten over onze slechte zichtbaarheid.” Deze dringende boodschap gooide Luuk te Brake afgelopen woensdag op WhatsApp.

Te Brake die bekend staat als luidruchtig, tegendraads en ondeugend, is sinds enkele maanden assistent trainer bij Ava’70. Deze nieuwe functie brengt enkele verantwoordelijkheden met zich mee en Luuk neemt zijn taak erg serieus. De 25-jarige Te Brake haalde tot voorkort bij een ieder het bloed onder de nagels vandaan en gedraagt zich nu als Majoor Bosshardt. “Een mens wordt ouder en wijzer, ik ben ook geen 24 meer.”

“Op 15 maart van dit jaar had ik een droom, nou het was eigenlijk meer een visioen. Ik lag in een diepe put en mijn leven hing aan een zijden draadje. Tot er plots uit de duisternis een grote hand verscheen, ik werd door deze hand uit de put getild. Dit was een levensveranderende en erg emotionele ervaring, ik denk dat ik het licht heb gezien. De laatste tijd heb ik mij veel verdiept in de zin van het leven, personen als Demond Tutu en de Dalai Lama zijn hierin voor mij erg belangrijk. Ik wil graag iets terugdoen voor de wereld, die prachtige wereld die mij al zoveel moois heeft gegeven.” Luuk voegt zich bij het trainersgilde van Ava’70 en hij maakt als oefenmeester een stormachtige ontwikkeling door. “ik heb besloten om mijn eigen carrière op een lager pitje te zetten. Het overbrengen van mijn kennis en ervaring geeft veel voldoening. Ik ben een rijker mens, niet financieel maar wel van binnen.”

Luuk denkt nog niet na over zijn toekomst. “Ik leef helemaal in het nu. Morgen is niet belangrijk.” Ondanks dat Luuks kijk op het leven 180 graden is gedraaid, blijft hij dromen. “Over een paar jaar wil ik net zo’n goede trainer zijn als pappie en opa.”

Kramp Run schenkt ruim € 11.000 aan Kanjers voor Kanjers

Op de foto zie je v.l.n.r.: bovenaan het bestuur van de Kramp Run: Gerrit Dijkslag, Pieter Hubers en Richard Vels, daaronder Reinier Slöetjes (Kramp), Adri Koops en Sandra Winkelhorst van Kanjers voor Kanjers en Jan Frans Berends (Kramp).

De Kramp Run 2018 leverde maar liefst € 11.089 op! Het bedrag is, net als de voorgaande jaren geschonken aan Stichting Kanjers voor Kanjers. Reinier Slöetjes en Frans Berends overhandigden namens Kramp de cheque aan Stichting Kanjers voor Kanjers.

Mede door deze bijdrage realiseerde de stichting het Kanjerfestijn op het Hippisch Festijn. Kinderen met een beperking namen deel aan diverse activiteiten zoals pony’s knuffelen, pony’s rijden, knutselen en een ritje op de menwagen. Een deel van het bedrag werd besteed aan een ballonvaart voor een aantal kinderen en hun ouders. Een jongen die door zijn verminderde spierkracht niet goed meer kan fietsen werd blij gemaakt met trapondersteuning. Van het overige geldbedrag gaan 200 kinderen met een beperking nog klimmen en klauteren in het klimbos in Ruurlo. 

Gerrit Dijkslag, mede-organisator van de Kramp Run is tevreden met de opbrengst. ‘Dankzij sponsoren zoals Kramp, deelnemers en vele vrijwilligers kunnen we het volledige inschrijfgeld van de BusinessRun gebruiken voor het goede doel. Met de ruim 11.000 euro kan Kanjers voor Kanjers weer mooie dingen doen.”

Kramp Run Varsseveld steunt stichting Kanjers voor Kanjers al jaren. De stichting heeft als doel kinderen te laten sporten en spelen die anders niet zo snel in de gelegenheid hiertoe zijn. Meer informatie over de stichting is te vinden op www.stichtingkanjersvoorkanjers.nl

De Kramp Run, een samenwerking tussen atletiekverenigingen ARGO Atletiek uit Doetinchem, Ava’70 uit Aalten en Atletico’73 uit Ulft werd op zaterdag 8 september voor de achtste keer gehouden.

Uitslagen van 8erhoek Trail in Hummelo

Robert en Noah Brethouwer, met hulp van Martijn van Dijk en Eric Hoogerbrug

Op zondag 11 november organiseerden vrijwilligers van Oer Sport, TCD Hummelo en KWF Doetinchem een mooie trailrun over en rond de motorcrossbaan de Heksenplas in Hummelo.

Voor kinderen en volwassenen de kans om te bewijzen dat ze echte bikkels zijn! De helft van de opbrengst gaat naar het goede doel KWF en de andere helft naar The Lighthouse Sport Foundation.

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

Mooie 3e plaats voor AVA'70 lid Janine ter Veldhuis

Aalten 2e Boekeldercross - 5 km - 21.46 min - 5e plaats M50

Op het lange rechte pad naar de Grevinkweg, net achter me Rob Berkelder

Het verslag van de 1e Boekeldercross sloot ik af met de woorden dat ik misschien in de komende edities mijn tijd van 21.38 minuten nog met enkele seconden kan verbeteren. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, dit is in de 2e Boekeldercross niet gelukt. Een kleine acht seconden kom ik tekort, terwijl het lopen voor mijn gevoel wat beter ging dan in de eerste editie. Waar kan dit aan liggen is dan de grote vraag?

Het was prima loopweer, er staat iets meer wind en het parcours is iets drassiger dan een week eerder, maar dit mag bijna geen naam hebben. Gevoel en werkelijkheid komen dus niet altijd overeen maar wat is acht seconden op een vijf kilometer? Aan de finish hoor ik van meerdere atleten dat hun tijd iets slechter is, dan een week geleden. Daar hou ik me dan ook maar een beetje aan vast en er komen uiteindelijk nog twee wedstrijden aan.

Iets over de helft van de wedstrijd sluit mijn maandelijkse trainingsmaatje Rob Berkelder aan in het groepje waarin ik loop. Hij blijft wat in mijn  rug hangen maar ik merk al gauw dat hij meer over heeft dan ik en ik spoor hem aan om met enkele atleten mee te gaan die iets gaan versnellen. Hij loopt er dan ook zo naar toe en ik blijf zo'n 5 a 10 seconden achter dat groepje lopen.

Mijn zoon Tom zie ik nergens meer en dan is hij waarschijnlijk met een goede wedstrijd bezig. Als ik over de finish kom valt me de tijd iets tegen, al kan ik het nog wel ruim binnen de 22 minuten houden. Rob is ook vier seconden langzamer dan de 1e Boekeldercross en Tom loopt de 5 kilometer erg netjes binnen de 20 minuten. Dass war einmal!

Tom, mooi onder de 20 minuten

Foto's van de 2e Boekeldercross in Aalten - deel 2

Een mooi treintje door het Daalse landschap

Klik op de link voor de foto's van Nathan Posthumus

fotoalbum

Verslag van de 2e Boekeldercross in Aalten

Mark te Brake 

Mark te Brake superieur in 2^e editie Boekeldercross

Door Benno Stevering

AALTEN – Vooraf had hij net als Jordy Kloet uit Doetinchem zich gefocust op het verbreken van het parcoursrecord. Net als Kloet strandde zaterdag ook AVA’70 atleet Mark te Brake uit Aalten in deze poging met het zicht op de finish. Wel liep hij een fantastische vijf kilometer in 16.10 minuten . De 23-jarige Te Brake loopt al vanaf zijn zesde mee in de atletiek: ‘’Ik verkeer in goede vorm en draai regionaal goed mee. De afgelopen weken train ik keihard zesmaal per week, waarbij donderdag de zware baantraining mijn spieren deed verzuren. Duur wissel ik af met lange blokken interval. Extra snelheid geeft een mooie prikkel. Dit is een van de mooiste parcoursen van Aalten. Het is erg lastig om een weg te banen. Helaas is wel het inhalen van de andere lopers op de smalle paden een stagnerende factor. Ik brak mijn enkels bijna. Bob te Lindert liep zijn parcoursrecord destijds onder de zestien minuten. Ik liep niet op tijd, maar puur op gevoel en zat er nu dichtbij. In januari wil ik nog een snelle halve marathon lopen. Ik denk dat dat die van Egmond zal worden. Ook Venlo staat in maart op de planning. Ik had gehoopt sneller te zijn in mijn thuiswedstrijd. Ik train hier namelijk veel. Mijn ambities liggen bij de Warandaloop en de Montferlandrun. Crossen is leuk, maar heb met mijn lengte niet het ideale postuur hiervoor bij het draaien en keren. Door toch op tijd te versnellen maak ik het verschil. Echte kracht ontbreekt, maar wordt er wel sterk van voor de zomer. Zolang ik het leuk vindt, blijf ik hardlopen. Plezier blijft de drijfveer. Ik vind het prettig ook tijdens mijn werk als fysiotherapeut hardlopers een extra toevoeging te kunnen geven. Veel atleten hebben inmiddels de weg naar de praktijk gevonden.’’ 

Opa Jan Te Brake was blij dat hij de verrichtingen van zijn kleinzoon kon volgen langszij het mooie parcours. ‘’Natuurlijk had de Loohuiscross ook haar charme met haar smalle start in het Loohuisbos. Maar ik denk dat we hier in het Romienendal uitstekend terecht kunnen met 650 deelnemers.’’ Stijn Elferink uit Lichtenvoorde ging lang mee en hield het verschil beperkt tot elf tellen. Hij gaf aan dat Mark na anderhalve kilometer een gaatje had. Deze wist hij niet meer te dichten. Na de Geesinkbult wist hij zich te herstellen maar het verschil tot de koploper bleek te groot. Ruben Garretsen, winnaar van vorige week werd derde. Garretsen, lid van Argo, woonachtig in Keijenborg richt zich op de Warandaloop. Hij zal zich langzamerhand gaan focussen op de langere afstand. Hij gaf aan lekker te hebben gelopen ondanks het vele zigzaggen bij de graspaden. Luuk Nusselder van Argo werd vierde in 17.31 minuten en hield Stan Prinsen van AVA’70 op afstand. Ineke Graven uit Aalten kon niet verhinderen dat de Duitse Helga Willemsen zegevierde in 21.56 minuten op de vijf kilometer. Het verschil was 28 tellen in haar nadeel. Sylvia Uebbing uit Bocholt bezette de derde plek bij de vrouwen. 

Tijmen Wisselink van Argo was superieur op de 2 kilometer. Wisselink won in 6.40 minuten. De atleten van AVA’70 kwamen niet onder de zeven minuten grens. De strijd bij de jongens over 1 kilometer werd een zege voor Lars Meinen in 3.53 minuten. Clubgenoot Twan Schreurs van AVA’70 werd tweede in 4.02 minuten. Giel te Brake klokte dezelfde tijd. Isis Nijeland van Atletico’73 realiseerde een winnende tijd op de duizend meter van 4.18 minuten. Stefan Ritte uit Bocholt won de tien kilometer in 33.57 minuten. Hij was content met zijn zege en roemde het mooie parcours. Clubgenoot Marcel Eckers van LAZ Rhede werd tweede. 

Een glijpartij in de zesde kilometer wierp Rick Heutinck uit Doetinchem terug naar een derde plek. Heutinck over zijn wedstrijd: ‘’Ik had de afgelopen week al zestig kilometer gelopen. Mijn ambitie ligt bij de Monterlandrun en de Warandaloop in Tilburg. Ik zocht echt de kantjes op dit keer. Na mijn val rond de zesde kilometer was ik wat angstig voor gripverlies. Toen Stefan Ritte eenmaal de kop nam had ik het nakijken!’’. Jordy Kloet kwam met 53.08 in de buurt van het parcoursrecord van Remi Rondeel van 52.51 minuten. Helaas wist hij in de slotfase niet meer op tempo te blijven en verloor op zijn richttijd. Na tien kilometer zat Kloet nog op 35.31 minuten. De Montferlandrun, daar ligt zijn doel momenteel. Een tijd van 53.08 minuten ligt er om te verbeteren. De Duitse triatleet Klaus Schluter uit Ellewick moest zeker niet uitgevlakt worden. Hij had vandaag het nakijken en werd tweede. Bjorn Demkes en Mark Schreurs van de organiserende vereniging AVA’70 legden beslag op plek vier en vijf. 

Met 45.34 minuten won Katja Demkes de vijf kilometer bij de vrouwen voor Denise van der Donk. Katja over haar wedstrijd: ‘’Ik vond dat het parcours er goed bij lag Mijn rugklachten waren niet erger geworden tijdens de loop. Er stond wat wind, maar het was niet bijzonder glad. Toch vond ik het een stuk zwaarder dan vorige week.’’ Julia Kang uit Aalten zegevierde bij de vrouwen op de langste afstand. Zij ging verder hardlopend huiswaarts. Marco van Rijs van de organiserende atletiekverenigng AVA’70 sprak van een groot succes met 650 deelnemers. Komende week zal de Boekeldercross concurrentie hebben qua deelname van enkele andere lopen in de regio, waaronder de 7-Heuvenloop in Nijmegen en de Beekse Herfstrun.  

Julia Kang uit Aalten zegevierde bij de vrouwen op de langste afstand

Verslag van een Teutoburgerwald training in Ibbenburen(Duitsland)

Het prachtige Teutoburgerwald

Het Teutoburgerwald is relatief dichtbij vanuit de Achterhoek en is een geweldig gebied om te trailen. Henrie en ik zijn er wel vaker geweest, maar het was weer hoog tijd voor een nieuw bezoekje. Henrie had een route gevonden op internet en deze een beetje aangepast. Voor een belangrijk gedeelte zaten er stukken van de Hermannsweg en de Teutoschleifen in.

We vertrokken vanaf Parkplatz Dörenther Klippen, vlabij Ibbenbüren. Op de parkeerplaats was het winderig en fris, dus nog maar even een jasje aan.  Dat jasje kon na vijf minuten weer uit, nadat we in het bos kwamen en meteen een flinke klim voor de kiezen kregen. De paden waren bezaaid met blad in allerlei herfstkleuren. Prachtig om te zien maar stenen en boomwortels waren hierdoor een stuk moeilijker te zien. Goed opletten dus.

We liepen eerst een heel eind over de Hermannsweg richting het westen, waarbij we een gedeelte van de Klippenlauf volgden. Het was weliswaar heuvelig, maar goed beloopbaar en met prachtige uitzichten. Het doel was om te trainen zoals we de lange trailwedstrijden lopen. Rustig tempo, heuvelop kalm aan en relaxed naar beneden. En onderweg zoveel mogelijk genieten natuurlijk.

Vanaf het meest westelijke punt van onze route volgden we een aangepaste weg terug. Deze voerde ons via allerlei singletracks en lange steile klimmen en afdalingen terug naar ons startpunt. De temperatuur was bijna 14 graden en op de gedeeltes waar geen wind was hadden we het erg warm voor de tijd van het jaar.

De geplande tussenstop na 20 kilometer kwam dan ook mooi op tijd om even de bidons bij te vullen. De Dörenther Almhütte was een lekker knus hutje waarin het haardvuur bijna te uitnodigend was. Een Kaffee met Kuchen ging er wel in natuurlijk. Daarna nog even de bidons bijvullen met kraanwater. Tot ontsteltenis van de bediening. Volgens hen was het officieel geen drinkwater en mochten alleen honden er van drinken. Na de vraag van Henrie of er wel eens een hond aan doodgegaan was, mocht hij toch op eigen risico zijn bidons vullen.

Het tweede deel van de route voerde ons oostwaarts. De heuvels in de buurt van de beroemde Dörenther Klippen waren nog hoger en steiler dan die in onze eerste ronde. Het heuvelop rennen hield dan ook al snel op en zo snel mogelijk omhoog hiken werd de norm. En zelfs dat viel niet mee, aangezien de paadjes allemaal supertechnisch waren.

De bomen hadden blijkbaar allemaal een hekel aan hardlopers, want ze staken massaal de wortels de lucht in om je te laten struikelen. En om het af te maken hadden ze hun blad er ook nog eens in een dikke laag overheen laten vallen. Zowel omhoog als omlaag vroeg dan ook alle concentratie. Een voordeel was wel dat het de laatste tijd wat geregend had. Die keer dat ik languit ging viel ik dus lekker zacht languit in de modder.

Tegen het eind van de tweede ronde begon het wat te regenen. Lang niet zoveel als voorspeld was gelukkig. Ik hoorde weliswaar veel regen vallen op het herfstblad, maar ik voelde niet zoveel regen dat ik een jasje aan moest doen. De temperatuur zakte iets, maar daardoor werd het eigenlijk nog lekkerder.

De klimmen begonnen me zoetjes aan in de benen te bijten. Op en neer, behoorlijk technisch allemaal, met maar heel weinig stukken waar je even lekker de benen los kon lopen. Alleen een stukje bushwacken, waar het pad niet meer te vinden was, bracht wat rust voor de benen. En één van de weinige lange afdalingen waar we lekker hadden kunnen lopen, was door anti- mountainbike activisten bezaaid met takken en stammetjes over het pad.

Alles bij elkaar een perfecte trainingsdag dus voor het echte werk in de Taunus Ultra in januari. Terug bij de auto waren we wel wat moe, maar we hadden een prachtige dag in de bossen gehad. Helemaal tevreden stapten we weer in de auto voor de terugreis naar de Achterhoek. 35 kilometer genieten met bijna 1000 hoogtemeters, de helft van de Taunus Ultra dus, niet gek toch?

Andre Bleumink

De Dörenther Almhütte was een lekker knus hutje waarin het haardvuur bijna te uitnodigend was

Verslag van de 2e Boekeldercross in Aalten

van links naar rechts Noah Lampio, Tijn Piest, Twan Meinen en Sven Meinen

Boekeldercrosscompetitie komt op stoom

Een grijs wolkendek, af en toe een miezerige regen, wind en vallende bladeren... de herfst bepaalde de omstandigheden bij de 2e etappe van de Boekeldercrosscompetitie. Dit weerhield echter het recordaantal van 467 atleten niet om van start te gaan en er een prachtige wedstrijd van te maken. Dat het zwaar was, kon het publiek van de gezichten aflezen, maar ondanks het typische crossweer, werden er hele snelle eindtijden geklokt.

Om 13.00 uur stonden er , net als bij de vorige editie, weer ruim 100 dravertjes klaar voor hun race over 1000 meter. De pittige omstandigheden vormden zeker geen rem op het tempo. Sterker nog, het ging nog sneller als vorige week. Lars Meinen zegevierde opnieuw in een fraaie tijd van 3,53 minuten, gevolgd door Twan Schreurs en Giel te Brake, die als nummer 2 en 3 dezelfde tijd klokten. Bij de meisjes liep Madelief van Erkelens knap naar de tweede plek.

Even later was het de beurt aan de oudere jeugd om hun kunnen te tonen op de 2 kilometer. Het grote peloton moest twee keer over bouwland Ebbers, de slootrand en de hindernissen vlakbij de finish en het veld werd dan ook behoorlijk uit elkaar getrokken. De AVA`70-pupillen Noah Lampio en Twan Meinen vochten een verbeten strijd uit om de 2e plaats en Noah hield aan het einde precies 1 tel over. Bij de meisjes was het podium helemaal geel gekleurd. Norah Rusink en Annelot kwamen in dezelfde tijd over de finish, namelijk 8,14 minuten. Lidewij Lensink werd derde.

Een ijzerstek en vooral bijzonder groot deelnemersveld vertrok voor hun wedstrijd over 5 kilometer. Mark te Brake wilde de run gebruiken om zijn wedstrijdtempo te verhogen en hij slaagde prima in die opzet. In een fraaie stijl liet hij een snelle tijd van 16, 10 minuten noteren. Bij de Dames liep Annemarie Arentsen een goede wedstrijd en finishte als 5e.

Twee pittige ronden wachtten de deelnemers aan de cross over 10 kilometer en Stefan Ritte, de jonge ijzersterke Duitse atleet van LAZ Rhede, ging gelijk vanaf het vertrek aan kop lopen en stond deze niet meer af. Bjorn Demkes steekt in een goede vorm en scoorde de 4e eindtijd. Bij de Dames was er groot AVA-succes. Katja Demkes zegevierde, gevolgd door Denise van der Donk en Bianca Piek.

Bij de wedstrijd over 15 kilometer ging ARGO-atleet Jordy Kloet als favoriet van start en hij maakte deze rol volledig waar. Hij bouwde zijn race prima op en kwam met een uitstekende eindtijd van 53,06 minuten heel erg dicht in de buurt van het parcoursrecord. Bij de Dames was er de overtuigende winst van Julia Kang, die iets langzamer was dan vorige week, maar gezien de omstandigheden is dat te begrijpen.

De organisatie was zeer tevreden met de enorme opkomst van het aantal deelnemers en zeker ook met de snelle tijden die er gelopen zijn. De 2e etappe van de Boekeldercross heeft er voor gezorgd dat de wedstrijdreeks nu echt op stoom is gekomen en het belooft dan ook nog een tweetal spannende zaterdagen te worden en het klassement is dan ook nog zeker niet gemaakt. Zaterdag om 13.00 uur volgt de 3e wedstrijd en zal het er weer om gaan spannen!

Klassement Boekeldercross na twee wedstrijden

Op de Welinkweg

Klik op de links voor de tussenstand na twee wedstrijden

1 kilometer

2 kilometer

5 kilometer

10 kilometer

15 kilometer

site organisatie

Foto's van de 2e Boekeldercross in Aalten - deel 1

Wouter Raben, met op de achtergrond Patrick Weijers en Rudi Meinen

Klik op de link voor de foto's van Tijn Piest

fotoalbum

Klaus Schlüter en Björn Demkes

Uitslagen van de 2e Boekeldercross in Aalten

Justus Epping, van LAZ Rhede, geeft alles om over de strobalen te komen

Klik op de link voor de uitslagen

1 kilometer

2 kilometer

5 kilometer

10 kilometer

15 kilometer

alle uitslagen

site organisatie

Een prachtig lint van lopers trekt door het Daalse landschap

Aankondiging van de 3e Montferlandse Herfst Run in Beek

De flyer van de Montferlandse Herfst Run

Op zondag 18 november 2018 vindt in Beek (Montferland) de 3e Herfst-Run plaats. Om 10.00 uur is de start van de 7, 14 en 21 kilometer. Je kan je inschrijven bij Uitspanning 't Peeske aan de Peeskesweg 12 in Beek.

Klik voor meer informatie op onderstaande links

informatie

site organisatie

Sticky grip clinic

Met de Inov-8 XTalon 230 testschoenen vertrokken we naar Engbergen, een klein heuvelgebiedje in de buurt

Afgelopen zaterdag werd er een trail clinic georganiseerd bij Sport-Balance in Breedenbroek, mijn favoriete winkel voor allerlei trailspullen. Inov-8 Benelux stelde in het kader van de Sticky Grip Tour testschoenen beschikbaar voor het praktijk gedeelte. Pascal Schepers, regionale trailtopper die ook op nationaal niveau goed met de top meekomt, zou zijn kennis en ervaringen delen.

Ik was ruim op tijd in de winkel en had dus tijd genoeg om even lekker te snuffelen tussen de schoenen, kleding, rugzakken en andere trail en survivalspullen. Altijd lastig om in zo’n ‘snoepwinkel’ te komen en dan niets te kopen…. Deze keer is het gelukt, maar ongetwijfeld kom ik binnenkort nog een keertje langs.

Na een korte introductie vertelde Pascal het één en ander over allerlei dingen die bij het lopen van (ultra)trails van belang zijn. Zo had hij het over diverse trainingsvormen, trainingsschema’s, voeding en planning. Hierbij had hij diverse voorbeelden uit zijn deelname aan diverse wedstrijden, en met name de 113 km lange Scenic Trail van afgelopen jaar. Uiteraard was er ruimte voor vragen en daar werd ook volop gebruik van gemaakt.

Aan het eind van het verhaal konden we de Inov-8 XTalon 230 testschoenen passen. Met die schoenen vertrokken we daarna naar Engbergen, een klein heuvelgebiedje in de buurt. Daar deden we diverse oefeningen die Pascal in zijn verhaal al had genoemd in de praktijk. Uiteraard werd er ook gelopen. Heuveltje op en af, op diverse manieren, werd enthousiast geoefend. De stemming was perfect, maar het mooie weer droeg daar ook zeker aan bij.

De schoenen van Inov-8 deden het ook prima overigens. Prima pasvorm en echte gripmonsters. Mochten we binnenkort eindelijk weer eens wat meer regen en lekkere vette modder krijgen dan zijn dit de aanbevolen schoenen.

Andre Bleumink

Wereldrecordhouder Tadese aan de start bij de Montferland Run in 's-Heerenberg

Tadese, Ndiwa en Kaptanui staan aan de start in 's-Heerenberg

Zersenay Tadese, de zesvoudig wereldkampioen én wereldrecordhouder op de 20 km en de halve marathon, hoort thuis in de Pfixx Solar Montferland Run. Hij past met zijn imposante palmares in het rijtje van grote kampioenen die in ‘s-Heerenberg veel lof oogstten voor hun prestaties. Tevens starten de razend-snelle Mangata Ndiwa én de snelste halve marathonloper van dit jaar Eric Kiptanui.

Veel spanning tot in de slotfase en wereldtoppers die tot op de finish strijden voor de overwinning; daar is het allemaal om te doen. Vorig jaar was er tot op het laatst veel strijd op het glooiende, maar door de afdalingen ook razendsnelle parcours van exact 15 kilometer. Nu de talentvolle Keniaan Mangata Ndiwa en zijn landgenoot Eric Kiptanui (hij heeft dit jaar de snelste tijd in de wereld gelopen op de halve marathon) het opnemen tegen wereldrecordhouder Zersenay Tadese uit Eritrea staat er veel prestige op het spel. Tadese is een alom bewonderde grote atleet uit de atletiek, die zowel op de baan, cross als weg furore heeft gemaakt.

Zes wereldtitels

Sinds 2010 is Zersenay Tadese (óók goed voor olympisch brons op de 10.000 meter) in het bezit van het wereldrecord op de halve marathon. Hij deed er destijds in Lissabon 58 minuten en 23 seconden over. In de jaren daarvoor won hij de ene na de andere wereldtitel. Hij versloeg in 2007 het hardloopwonder Kenenisa Bekele op de cross bij de wereldkampioenschappen in Mombassa. Daarna volgden wereldtitels op de 20 kilometer en de halve marathon (de laatste keer in 2012); liefst vijf in totaal. Ook maakte Zersenay Tadese deel uit van het door Nike gesponsorde project Breaking2; op het racecircuit van Monza deed Tadese in 2017, samen met de Ethiopiër Lelisa Desisa en marathongrootheid Eliud Kipchoge een poging om als eerste mens onder de 2 uur op de marathon te lopen. Kipchoge slaagde daar bijna in, Tadese kon toen onvoldoende imponeren.

Zersenay Tadese heeft in zijn carrière vaak erg snelle tijden neergezet op de baan en op de weg. Op de 20 kilometer heeft hij – net als op de halve marathon – nog altijd het wereldrecord in zijn bezit. Dat is zeer bijzonder, omdat er tegenwoordig heel vaak en heel hard gelopen wordt, op vooral de halve marathon. Dit jaar won de Keniaan Eric Kiptanui in maart in Lissabon de halve marathon; dat gebeurde op het parcours waar Tadese het wereldrecord liep. Enkele weken later stuntte Kiptanui – die dus in ‘s-Heerenberg tegen Tadese loopt – met een supersnelle 58 minuten en 42 seconden in de halve marathon van Berlijn, waardoor hij nu op deze afstand de nummer vier aller tijden is. De derde razendsnelle atleet is Mangata Ndiwa. Hij won als junior de wereldtitel op de cross, is overgestapt naar de wegatletiek en noteerde dit seizoen op de halve marathon 59.07 minuten (bron)

Senioren genieten van eerste ‘Er een potje van maken’

De deelnemende restaurants, giften van gasten en de opbrengst van de GUV Businessrun maken het project mede mogelijk

De eerste avond van het project ‘Er een potje van maken’ zit er op. Zestien senioren uit Dinxperlo en drie ouderen uit Aalten schoven aan tafel bij Herbergh d’Olde Marckt op maandag 5 november voor een gratis drie-gangen-menu. Vrijwilligers, AVA’70 leden, haalden de senioren op en brachten ze na het diner weer naar huis. Het project voldoet aan een behoefte, alle vier avonden zijn volgeboekt, er is zelfs een wachtlijst. De deelnemende restaurants, giften van gasten en de opbrengst van de GUV Businessrun maken het project mede mogelijk.

Door Karin Stronks

Het is druk bij Herbergh d’Olde Marckt, auto’s rijden af en aan en de senioren stappen uit. Ze worden voortgeduwd in een rolstoel, lopen met een wandelstok of aan de arm van een medewerkster van Herbergh d’Olde Marckt naar talentverbinder Richard Jongetjes die ‘zijn’ gasten verwelkomt. Binnen is het behaaglijk, de verlichting is sfeervol, de tafels zijn gedekt. De senioren nuttigen een drankje en maken zich op voor een heerlijk drie-gangen-menu.

Echtparen en individuen
Na een lekkere kop soep spreekt initiatiefnemer Richard Jongetjes een welkomstwoord: “Er zijn hier zestien gasten uit Dinxperlo en drie Aaltenaren, we hopen dat er geen ruzie van komt! Welkom allemaal!” Hij vervolgt: “De organisatie van ‘Er een potje van maken’ ligt in handen van Figulus welzijn, zorgcombinatie Marga Klompé en bij mij als talentverbinder. Vier restaurants zijn verbonden aan dit project: Stegers, Herbergh d'Olde Marckt en Enjoy in Aalten en ‘t Dorpshuus in IJzerlo. Twee Vmbo leerlingen van Schaersvoorde helpen in de bediening. Deze avond is zwaar gesponsord door de Aaltense atletiekvereniging AVA’70, de helft van de opbrengst van de GUV Businessrun is geschonken aan ‘Er een potje van maken’. Dat is nog niet alles, de chauffeurs van vanavond zijn AVA leden! We hebben vanavond twee tafels met echtparen en één tafel met ‘individuen’! Een fijne avond 

toegewenst!”

Topkok
Gerda Feenstra zit naast haar buurvrouw Miek Buurvrouw aan de ‘individuen tafel’. Gerda zit in een rolstoel en krijgt continu zuurstof toegediend. Ze merkt op: “Er een potje van maken is een leuk initiatief! Mijn echtgenote heeft mij opgegeven. Ik ben blij dat er voor mij en mijn ‘medicinale versieringen’ ruimte wordt gemaakt! We kunnen hier goed terecht en ik heb niet wekelijks de beschikking over een topkok…” Miek Buurvrouw ontdekte ‘Er een potje van maken’ in de krant. Ze glimlacht: “Er zijn veel Dinxperloërs vanavond!” Roelf Wapsenkamp (87) is goedlachs, hij kletst er gemoedelijk op los: “Haha, a-j plat könt praoten mo-j t neet loaten! Ik woon nog op mezelf in een bejaardenwoning, heb een hartoperatie ondergaan. Ik heb een rollator of een rolstoel nodig. Sensire komt me twee keer per dag helpen, mijn maaltijden krijg ik van Dr Jenny. Een keer uit eten vind ik erg fijn!”

Bescheidenheid
Aan een ‘echtparen-tafel’ zit Bennie Vinkenvleugel met zijn vrouw Ina en twee andere koppels. Ze praten geanimeerd met elkaar maar als het vlees met champignonsaus wordt opgediend vallen de gesprekken stil. “We lazen in de krant dat zich nog niet veel mensen hadden opgegeven voor ‘Er een potje van maken’, meest uit bescheidenheid. Voor ons gold dat ook maar ik heb toch gebeld. Dit is voor ons de eerste keer dat we mee-eten, het is prachtig! Wat ik erg mooi vind is dat vrijwilligers zich hiervoor inzetten. Neem nou onze chauffeurs, die doen het belangeloos! Geweldig!”

De GUV Businessrun, onderdeel van de Gerard Tebroke Memorialloop, telde dit jaar een deelnemersveld van 22 teams. Roy Mengerink: “Ja, dat worden er tot dusver elk jaar meer! De helft van de opbrengst doneren we aan een lokaal goed doel. Dit jaar hebben we gekozen voor het project ‘Er een potje van maken’. We vinden het een heel mooi project, dat senioren op deze manier blij worden gemaakt, met elkaar in contact komen en een keer lekker uit eten kunnen gaan. Onze bijdrage wordt goed besteed!”

Prachtige generale AVA '70 voor de Zevenheuvelenloop in Nijmegen - deel 2

Romy, het blonde oogappeltje van de trainer, maakte haar debuut op de 15 kilometer en werd veilig opgenomen in de groep

‘Het was weer fijn bij Frowijn’

Trainer Marco van Rijs beschermt zijn trouwe volgelingen altijd en overal voor de mogelijke gevaren die er op de loer liggen. In dat kader organiseerde hij een trainingsloop in Nijmegen. Daar vindt immers op zondag 18 november a.s. de Zevenheuvelenloop plaats en dus gelaste hij een extra bijeenkomst in, om op de wedstrijddag vooral niet voor verrassingen komen te zijn. Een dikke 20 atleten voelden zich aangesproken door de uitnodiging en besloten zich aan te melden. Zowel op papier, alsook in de praktijk was het een bijzonder gemêleerd gezelschap, met wel heel erg veel kwaliteit aan boord. De ochtend begon met het verzamelen van de groep in het clubhuis van AVA`70. Naast voldoende auto`s stond er ook een E-bike klaar. Van Rijs werkt hard aan zijn herstel, maar bleek nog net niet fit genoeg, dus besloot hij de atleten te gaan begeleiden op het stalen ros. 

Na de koffie en thee werd de route doorgenomen. Het kon via `s Heerenberg of volksbuurt de Huet in Doetinchem. Dit omdat de A18 er weer eens een keer uit lag, tenminste dat stond in de krant. De keuze viel op de eerste mogelijkheid en de lopers verdeelden zich over de diverse bolides en dit verliep bijzonder soepel en een teken van een geweldige homogeniteit. De fiets van Marco, een dikke 63 kilogram, werd op de drager getakeld en toen deze operatie geslaagd was, bleek de parkeerplaats zo goed als leeg. Het “wij-gevoel” was nu al in de kiem gesmoord. Regelneef Bruil heeft een hekel aan wachten, zo bleek en hij trapte het gaspedaal volledig in. Een gedeelte moest alle zeilen bijzetten, terwijl de rest besloot een rustig zondagmorgen aan te houden. De reis verliep fijn en even na tien uur werd het etablissement bereikt, dat al vele jaren door AVA-janen wordt gebruikt als kleedkamer voor de wedstrijd en drankgelag na afloop. De trainer had dhe heer en mevrouw Frowijn verzocht om de kachel vast aan te zetten en zo geschiedde. Veel eerder dan normaal en bij aankomst van het luidruchtige gezelschap gingen overal de gordijntjes aan de kant. Een beetje kabaal zijn ze in Nijmegen wel gewend, maar zo vroeg op de zondagmorgen en een gesproken taaltje dat ook niet direct te plaatsen is….

Afijn, binnen was het lekker warm, de koffie bruin en de sfeer uitgelaten. Sanne was een beetje stil voor haar doen. De frêle atlete is geen ochtendmens en dat was zichtbaar en dit keer eens niet hoorbaar. Heel anders dan de zingende buschauffeur. De energieke speaker en entertainer heeft de vorm al geweldig te pakken en bruist van de energie. Hij gaat de atleten een voor een langs om te informeren naar de vorm en de thuissituatie. Altijd weer leuk die welgemeende belangstelling, maar het werd tijd voor serieuze zaken. De verkleedpartij begon en net op tijd stond iedereen in het gelid voor het traditionele statieportret. Marco van Rijs begon met de bespreking, waarbij hij nadrukkelijk aangaf, dat het een trainingsloop betrof en het traject van de wedstrijd werd gelopen, zij het niet op de rijbaan, maar op het fietspad. Het tempo zou worden bepaald door de zwakste schakel, ware het niet, dat deze er niet bleek te zijn. Romy, het blonde oogappeltje van de trainer, maakte haar debuut op de 15 kilometer en werd veilig opgenomen in de groep en in het midden van de groep geposteerd. Dan was er ook nog een ander gevalletje, dat schreeuwde om aandacht, namelijk, Andre de Tuimelaar. Deze onfortuinlijke atleet was in een dag of 8 zeker twee, maar mogelijk wel 3 keer knalhard voor de grond geslagen en hing van pleisters aan elkaar. De Zevenheuvelenloop is dan eigenlijk niet het gemakkelijkste herstellingsoord, maar de hampelman nam de proef op de som. 

In rotten van 2 ging het peloton AVA`70-atleten naar het startvak en begon de training. Opvallend was, dat het bijzonder druk was op de route en nog opvallender was het feit, dat onze Dirkie iedereen bij naam kende. Tenminste dat deed hij voorkomen. De eerste 5 kilometer van het parcours lopen licht glooiend omhoog en dat is direct al best wel enigszins in de beentjes te merken. Van Rijs geeft de tip, om dan ook niet te snel te starten en hij kan het weten. Het prachtige weer heeft veel mensen op de been gebracht en de begroetingen aan de Achterhoekse en twee Duitse atleten is allerhartelijkst. Op de golfbaan wordt reeds gezellig een balletje geslagen en van ondeskundig en waarschijnlijk ook ongewenst commentaar voorzien door de langsdravende hardlopers. Bij het monument van de Zevenheuvelen, aan de voet van de pittige beklimming wordt even stil gestaan en geposeerd voor een liefelijk plaatje. De groep is al dik over de helft, wanneer de eerste problemen zich voordoen en het rondom de Eletrieken Bike van de trainer druk wordt. Zoals altijd schikt deze in zijn lot, laat zich van het zadel afzakken en doet het stuur over in andere handen. Dit gebeurt vervolgens nog enkele keren en dus heeft van Rijs het gelijk weer aan zijde gehad, dat het stalen ros de redding zal vormen voor deze en gene. 

De temperatuur begon inmiddels aardig op te lopen, zo was te zien aan het drijfnatte kapsel van René Wenting, die echter aangaf, dat de vorm de laatste weken stijgende is en hij alle vertrouwen heeft in de toekomst. Mooie woorden, natuurlijk van deze sympathieke deelnemer. Nijmegen-City kwam weer in zicht en het draven ging langzaam maar zeker over in galop. De stal werd benadert en dat schroefde het tempo flink op. Matthias wilde nog een paar feine Bilder für seine Freunde machen, maar dat bleek vrijwel niet mogelijk te zijn bij deze versnellingsactie. De missie was geslaagd, want iedereen bereikte voldaan de eindstreep. Even speelde nog de gedachte, om het rondje nog een keer andersom te lopen, maar hier werd wijselijk van afgezien. Café Frowijn werd weer in bezit genomen en het werd er eigenlijk belachelijk gezellig. De barvrouw werd na gedane arbeid bedankt voor bewezen diensten en de plaatsen werden bij vertrek direct gereserveerd voor de volgende meeting. Voor de meesten zal dat al snel zijn.. Trainer van Rijs scoorde uiteraard weer een zak met bonuspunten door deze trainingstrip te organiseren en de goedlachse Barloer kan binnenkort verlenging van zijn contract met zekerheid tegemoet zien!   

Frank Roos  

Cafe Frohwijn

Ulftse KiKa-ambassadeur Rick Kleinhesselink trots op behaalde prestaties in New York

Rick Kleinhesselink

KiKa-ambassadeur Rick Kleinhesselink is na zijn avontuur in New York weer terug in zijn woonplaats Ulft. Hij is trots dat hij de marathon uitgelopen heeft, al ging dat niet zonder slag of stoot.

“Maar op momenten dat ik het zwaar kreeg dacht ik aan het doel dat ik had”, vertelt KiKa-ambassadeur Rick Kleinhesselink. “Als ik dan dacht aan al die kindjes die nog ziek zijn, dan dacht ik ‘Rick, stel je niet zo ontzettend aan, je kan nog wel even doorrennen.’ Dat heeft mij op pijnpunten geholpen.” Kleinhesselink heeft wel vaker een marathon gelopen, maar zijn competitieve mindset had hij voor deze keer even aan de kant gezet. “Mijn doel was om vooral te gaan genieten.” Er stonden ongeveer 2,5 miljoen toeschouwers langs de kant te schreeuwen. “Voor die mensen ben je gewoon een sportheld.”

De Ulftenaar vertelt met trots dat hij voor altijd geregistreerd staat in The New York Times. Ze waren bijna overal uitverkocht, maar hij heeft er toch nog een kunnen bemachtigen. “Ik ben ontzettend trots dat ik op nummer 33489 met mijn eindtijd in de krant sta”, vertelt de ambassadeur. New York kan afgestreept worden, hij gunt zichzelf nu wat tijd om onder meer zijn jetlag te verwerken, maar hij heeft alweer een nieuwe uitdaging om naar uit te kijken. “Na het herstel ga ik weer door met geld ophalen voor KiKa, met in september volgend jaar de marathon van Berlijn.” (bron)