Te Brake: De Marathon-familie van AVA'70 - deel 3

Luuk te Brake

Als er een start is, moet er ook een finish zijn…..

Er zullen in Nederland niet zo gek veel families in Nederland te vinden zijn, waar alle gezinsleden in 2021 een marathon hebben volbracht. Jan, Ankie, Luuk, Mark en Tim te Brake haalden dit huzarenstukje vorig jaar uit en zijn toevallig of niet, ook nog eens allemaal lid van AVA`70. Starten om te finishen was het motto en dat lukte het vijftal met glans.

Vijf diverse ervaringen, dus ook 5 verschillende verhalen!

Luuk staat centraal in de 3^e aflevering van dit vijfluik. De goedlachse hovenier maakte zijn debuut op de marathon in Rotterdam en kende een uitstekend voorbereiding. Desondanks kneep hij hem toch wel een beetje, want ondanks een flinke dosis zelfvertrouwen was Luuk toch niet helemaal gerust op een goede afloop…….

De voorbereiding:

Een week of zes voor de marathontraining, was ik in de veronderstelling dat de marathon er niet meer zou komen in 2021. Toch werd steeds duidelijker dat het zomaar eens door zou kunnen gaan. De voorbereiding in het voorjaar leverde mij een beroerde generale op, want tijdens de 30 kilometer van Vorden ging ik helemaal kapot en kon geen poot meer verzetten. Echt veel trek in de marathon had ik dan ook eigenlijk niet, maar besloot dat het er toch maar van moest komen. Broer Mark timmerde voor mij een voorbereiding van 6 weken in elkaar, dat me klaar moest stomen voor Rotterdam. Opdracht was: doe alle trainingen, sla niks over, dan komt het goed!

De start:

Daar stond ik dan op zondag 24 oktober 2021. Aan de start van mijn eerste marathonavontuur, samen met een kerel van goud, vriend en loopmaat Erwin Wamelink, die soms net iets te serieus traint. We zongen uit volle borst samen met nog 18000 atleten mee met de kraker “you`ll never walk alone” van mister Lee Towers. Wat een kippenvel was dat en zo mooi om mee te maken…. 

28 km:

Het verloopt tot nu toe uitstekend en we lopen de terugweg over de Erasmusbrug. Er stond een prachtige erehaag, rechts van de weg vriendin Ilse en nog wat vrienden, terwijl links van de weg een groot AVA-legioen onder leiding van Michiel Wellink stond te schreeuwen. Verdikkeme, alweer een kippenvelmoment.

39 km:

Honderden mensen vormen samen een tunnel van geluid met veel muziek en bier. Hier had ik best graag tussen willen staan! Ja, hoor…. Kippenvel van kruin tot enkel. Het was net bocht 7 van Alp d`Huez en wie daar ooit is geweest, weet maar al te goed dat het daar geweldig aangenaam vertoeven is.

41 km:

Het einde is duidelijk inzicht en het is hier nog even volop genieten van de aanmoedigingen van mijn familie en het AVA-gezelschap. Wat een herrie, dat zeker voldoende was voor minimaal het 4^e kippenvelmoment!

De finish:

Hoppa… ik heb het gehaald in een prachtige eindtijd van 3 uur, 12 minuten en een beetje. Het gemiddelde lag op 4,31 minuten per kilometer en dat 42 kilometer lang. Ik ben best trots op mezelf en wat heb ik onderweg genoten van al die tienduizenden toeschouwers, die zorgden voor vele kippenvelmomenten. 

De nabeschouwing:

Na mijn eerste marathonavontuur duf ik te stellen, dat het trainen met een goed schema werkt. Waar ik in Vorden na 30 kilometer met een tijd van 2.22 uur kats kapot was, liep ik in Rotterdam nog fris in de wedstrijd en was bovendien nog ruim 7 minuten sneller ook. De credits gaan dan ook zeker naar Mark, die een uitstekend schema had opgesteld, al ging het zeker niet vanzelf. Tijdens de trainingen had ik soms pijn in delen van het lichaam, waar ik nooit last had gevoeld. Maar het is te doen, maar leuk is het overigens niet….

En nu?

Het kan zomaar zijn, dat ik in april weer in de bus zit, want de marathon van Rotterdam is misschien wel het enigste, dat je in coronatijd op de been houdt! (FR)

Winterboslopen Stichting Omloop Beek gaan niet door in 2022

De start van de 5 kilometer op 2 februari 2020

De  Winterboslopen van 23, 30 januari en 6 februari zullen dit jaar niet plaats vinden. Zoals een ieder weet is er in de persconferentie van 14 januari vermeld dat evenementen in competitieverband nog niet zijn toegestaan . Op basis van deze  gegevens  werd er ook nog geen vergunning verleend door de gemeente en natuurmonumenten.

De deelnemers die gebruik hebben gemaakt van de  voorinschrijving voor deelname aan de bosloop,  krijgen  uiteraard zoals beloofd het inschrijf bedrag  terug gestort.

Als organisatie betreuren wij deze situatie  op dit moment , maar wij gaan vol goede moed   verder met de voorbereiding van de  Beekse Trailrun die zal plaats vinden op 3 april in onze prachtige bossen in Beek.

Sportieve groeten van Stichting Omloop Beek .

Rotterdam, I’ll be back!

Rotterdam Erasmusbrug met de grote AVA'70 vlag

Vorige week, rond deze tijd, liep ik in het Kralingse Bos. Nou ja, lopen… Zeg maar strompelen. De benen vol kramp. En een hoofd vol met stemmen die zeiden “stop met deze waanzin”. Stoppen was echter geen optie. We waren met een mooie groep atleten dit avontuur aan gegaan. Als enige falende, in een bus vol euforische Avajanen die het wél gehaald hadden, zag ik niet zitten. Dan maar 4,5 uur als finischtijd. Het werd 4:08:08. Ik was weggegaan op 3:44 – 3:48 uur. De eerste 30 km gingen steady, samen met Wim Brinkman als wegkapitein en de diesels Walter en Evelien. De laatste 12 km gingen gepaard met felle krampen. Alweer…

Beste lezer van dit fijne weblog van neef Geert (die soepeltjes als een jonge god zijn marathon afwerkte, volop genietend van de prachtige ambiance): ik ga u niet wederom vermoeien met mijn zelfkritische dramatische analyse. Van mijn bloemrijke verklaringen van dit falen, vol zelf medelijden, zou u als lezer immers ook gemakkelijk in de kramp kunnen schieten.

Hoewel, falen…Natuurlijk overheerst nu het gevoel van trots. Ik heb ‘em toch maar uitgelopen. Het gevoel van falen kan alleen ontstaan als je niet voldoet aan de verwachtingen die je je zelf oplegt. Ik wil u als lezer eens meenemen in het ontstaansproces van dergelijke verwachtingen. Interessante materie, al zeg ik het zelf!

Ik houd er van om een plan te hebben. Als ontwerper doe ik de hele dagen niks anders: plannen maken. Dus als loper wil ik ook een plan: wat is een mogelijke tijd binnen de aanwezige omstandigheden? Wel nu, googelen dus. Op “marathontijd – voorspel – tools”. Zijn er zat van! Ik vond een handige, op de site van Prorun. Je kunt in een dergelijke tool een gelopen wedstrijd invullen, en de tool rekent de mogelijkheden voor je uit op de marathon. Om inzicht te krijgen in de mogelijkheden moet ik toch wat, als onervaren marathonloper?

Zo liep ik op 22 juni de AVA 5 km wedstrijd op Sportpark Zuid in 20:14 minuten. Als ik deze uitslag invul in mijn tool, zou ik 3:18:15 moeten kunnen lopen op de marathon. Wauw! Dat is maar 6 minuten langzamer dan de ontketende Luuk te Brake!

Misschien iets te rooskleurig Rinke. Je bent immers altijd meer een Usian Bolt geweest dan een Kipchoge. Laat ik eens een ander wapenfeit invullen. Op 2 mei dit jaar heb ik voor mezelf een halve marathon gelopen. We hadden een prachtige Aprils Prachtige Prijzenloop achter de rug, en in deze flow ben ik een weekend later van Doetinchem naar Aalten gerend in 1:45:00. Best ontspannen. Als ik deze tijd invul, zou ik 3:40:00 kunnen lopen! Een minuut sneller dan mijn maatje Gerdy! Dat zou fantastisch zijn en hoop mogelijkheden bieden. In elk gesprek terloops laten vallen dat ik nét ietsjes sneller was... Lachen man.

Maar goed, misschien moet ik me een spiegel voor houden. De Achtkastelenloop in Vorden ging dramatisch. Na 2:43:00 uur strompelde ik na 30 km binnen. Als ik deze tijd invul in mijn tool, zou ik de marathon in 3:54:48 moeten kunnen lopen. Ik zou dan behoren tot het elite groepje van Evelien, Walter, Tonny en Henk-Jan. Kanjers die binnen de 4 uur op de Coolsingel toegejuicht werden. 

Ik besloot te gaan voor een redelijk gemiddelde: 3:44 – 3:48 uur. Van een beetje ambitie is nog niet iemand slechter geworden. Wel nu, ik dus wel. Als een oude, gebroken man kwam ik binnen. Er zijn schokkende beelden van. Hoe kapot ik ook was op de Coolsingel, ik wist het direct: ik ga terug. Sterker nog, ik moet terug! Vandaag niet meer, maar wel volgend jaar. Bam!

Toen ik thuiskwam, van een mooie dag met al mijn hardloopvrienden, vernam ik ontroerend hoe het thuisfront meegeleefd had. Mijn lief zei dat ze het feest graag ook eens van dichtbij mee wilde maken. Of ik niet nog een keertje mee wilde doen… Nou, je moet weten, voor mijn lief doe ik alles. Dus Rotterdam, I’ll be back!

En hoe hartverwarmend is het dat ik niet alleen hoef te lopen! You’ll never walk alone! Vrijdagavond hadden we een prachtige afterparty in Café Leuven. Ik had neef Geert al ingelicht van mijn plannen. Hij begreep het, zoals neven elkaar begrijpen. Geert heeft zich zelfs opgeworpen als coach. Prachtig!

Het plan om nog een keer te gaan werd door meerdere Avajanen enthousiast onthaald. We hadden immers nú de meters in de benen. Even een paar maanden kalm aan, om begin volgend jaar te trainen naar 10 april 2022: de marathon van Rotterdam. Dit is een kans die nooit meer terug komt. Dus Ingrid van Zolingen meldde zich spontaan aan. Ook Herman te Lindert, die door de griep de marathon niet uit kon lopen, zag dat het nu moest gebeuren. Evenals Cindy, Walter, Evelien, Henk-Jan, Tonny, Erwin, Jan te Brake. Zelfs neef Geert begon te twijfelen: toch een ultieme poging wagen om onder de 4 uur te duiken? Vooralsnog schrijf ik ‘em op als speler / coach. En Theo? Toch voor die allerlaatste gaan? En Arja? Nog net voor haar 50^e haar de 3^e marathon lopen? En Gerdy? Die 3.40 zit er in! En Luuk? Onder de 3 uur, je kunt het!

Op de Boekeldercross sprak ik Peter Ligterink: wil ook meedoen! De bus van Jos zit alweer bijna vol!

In mijn enthousiasme heb ik alvast een lijst opgesteld. Misschien ben ik in mijn opwinding iemand vergeten of ben ik te voorbarig geweest. Laat het maar even weten via de site van Geert.

Rotterdam, here we come! Kramp is een keuze!

Sportieve groet,

Rinke ter Haar

Deelnemers NN Rotterdam Marathon 10 april 2022:

1.Geert Wevers (toeschouwer(T)), 2.Rinke ter Haar, 3.Ingrid van Zolingen, 4.Herman te Lindert, 5.Cindy Brussé, 6.Walter Vaags, 7.Evelien Hillen, 8.Henk-Jan Legters, 9.Tonny Baten, 10.Erwin Wamelink, 11.Jan te Brake, 12.Peter Ligterink, 13.Andre Bruil (1/4M), 14.Gabrielle Bruil, 15.Wilco Bruil, 16.Katja Demkes (T), 17.Bjorn Demkes (T), 18.Gerjo Wevers, 19.Anky Bruil(T), 19.Linda Scholten, 20.Marco van Rijs(T), 21.Frank Roos(1/4M),  22.Denise van der Donk, 23.Jaap Oberink, 23.Roy Mengerink, 24.Wesley Huning, 25.Henk Lammers, 26.Mark te Brake,  27.Tim Mengerink, 28.Anna van Meurs (1/4M), 29.Gerdy Hoornenborg, 30.Rudi Meinen

Verslag van het Achterwooldse Klompenpad in Winterswijk

De eerste langere marathontraining zit er weer op

Yesss we mogen weer

Op Geert zijn site staat een prachtig verhaal van zijn neef Rinke. In voorbereiding op de marathon van Rotterdam is er de mogelijkheid om twee aan twee op zondag 16 januari het Achterwooldse Klompenpad te gaan lopen. Tijdens de persconferentie afgelopen vrijdag komt het goede nieuws dat buiten/binnen sporten weer mag. Ik vraag mij af of we met 25 man weer samen mogen hardlopen. Maar goed niemand weet het precies. Bij deze is de Lockdown voorbij en gaan we weer heerlijk samen rennen, kletsen en vooral ouwehoeren.

Zondagmorgen 16 januari 2022 om 08:30 uur is het vertrek bij  geitenboerderij Brõmmels aan de Meerdinkweg. Het is frisjes en Rinke geeft aan dat we gaan. Niet Rinke, maar Geert loopt voorop en geeft de route aan. Rinke weet de weg helemaal niet. Volgens mij heeft Geert deze morgen stiekem georganiseerd.

Het is een glibberig en modderig parcours, uitkijken geblazen. Maar het is ook een zeer prachtige route. We komen op plaatsen, waar we nog nooit geweest zijn. Ik hoor een prachtige anekdote van het zeer vriendelijke echtpaar ‘Ik kan het aan.nl van de Donk’. Denise heeft bij de geitenboerderij waar we starten al eens een wandel- en knuffelmiddag met een geit gehad. Natuurlijk is de geit die Denise meekreeg dood neergevallen met alle gevolgen van dien. Dat deed me meteen terugdenken aan het weekendje in de Ardennen een paar jaar geleden. Iets met een kano en een paar zwanen.

Als ik eindelijk doorheb dat dit de eerste marathon training is, in plaats van lekker samen een duurloopje doen, moet ik meteen aan Erwin Wamelink denken. Hoe dat zo, nou ik hoor Wesley Huning zeggen: ik ga bij de marathon weg op 3:30 uur. Dat zei Erwin ook bij zijn eerste marathon en dat pakte toen ook zeer goed uit. Succes Wesley.

Voor Gerjo Wevers, Jaap Oberink, Peter Ligterink, Gabrielle Bruil en Wesley Huning zal het de eerste marathon gaan worden. Ik hoor aan de stemmen dat ze het allemaal best wel spannend vinden. Wat moeten ze aan, hoe vaak moeten ze trainen en wat te eten en drinken?  Ze vragen de medelopers dan ook om allerlei tips. Ervaringsdeskundige Ingrid van Zolingen geeft aan dat wijn op zijn tijd zeer goed is en dat je daar best goed op kunt presteren tijdens een marathon. Verbaasde blikken van meerdere atleten. Ja Ingrid presteert inderdaad goed op wijn. Dat wil niet zeggen dat iedereen het daar goed op doet natuurlijk.

Zo vliegen de kilometers voorbij en is iedereen vooral blij dat ze weer samen kunnen lopen. De eerste marathon training is een feit. Een mooie route van bijna 20 kilometer volbracht. Succes allemaal met de voorbereidingen op de marathon en vooral heel blijven en lekker samen lopen. Geert en Rinke, bedankt voor deze prachtige route.

Katja Demkes

Musketier Vincent Scholten - 'Je krijgt die lach niet van mijn gezicht'

De 5 Musketiers met Vincent Scholten 2e van rechts

'Altijd als ik Sifan Hassan zie hardlopen, moet ik aan hem denken: die blik in de ogen en de absolute wil om te winnen! Daarmee houdt overigens ook direct alle overeenkomst op……'

Iedereen heeft wel eens een trainingsmaatje gehad, die op de één of andere manier op je netvlies is blijven hangen. Soms is het de hardloopkwaliteit of de jaloersmakende stijl. Maar het kan ook het serieuze gesprek zijn, het slappe kleedkamergeouwehoer, een eeuwige blijmakende glimlach op het gezicht of een combinatie hiervan.  Je mist het pas echt, als hij of zij er niet meer is…..

Zaterdag zou ik mijn held uit vroegere tijden weer gaan ontmoeten, tijdens het jaarlijkse rapen van de kerstbomen, waar hij zich ook altijd van zijn beste kant laat zien. Hij zou deel uitmaken van het gerenommeerde team “de musketiers,” dat de onnoemelijk zware missie had gekregen van de organisatie, om het hele Kobus te verlossen van alle dennen, sparren en overig groen. Het is een gezelschap dat je normaliter wel om een boodschap kunt sturen, dus dat zou zeker goed gaan komen. Rond een uurtje of kwart voor tien komt het voertuig met musketiers de plas van Aalbers op rijden met een forse lading kerstgroen en een voor een stappen de matadoren uit. Net op het moment dat je de uitsmijter verwacht, komt er niets meer. Potdomme, wat is dat nou? Blijkt dat hij op het allerlaatste moment heeft afgezegd, vanwege een duister klusje. Buitengewoon opmerkelijk als je bedenkt welk beroep de leider van de Kobusclan in het dagelijks leven op de straat houdt.

De status van mijn held, musketier Vincent Scholten, heeft uiteraard wel een flink deukje opgelopen, maar gelukkig voor hem heeft hij de nodige credits, dus kan hij zich deze uitglijder wel permitteren. De krachtpatser maakte jarenlang deel uit van de B-selectie van Marco van Rijs en liet regelmatig zijn ambities horen dat hij een promotie naar het A-team als ultieme doel had. Altijd mooi, als iemand blaakt van het zelfvertrouwen, maar in feite hoefde je helemaal geen kenner te zijn om tot de conclusie te komen, dat dit een utopie zou zijn en blijven. Met veel elan betrad Scholten ook altijd de kleedkamer en dan kwam er werkelijk wat binnen. Naast het imposante postuur, was het vooral eeuwige lach op zijn smoel, die het meer dan goed deed. En immer die rake begroeting, waarmee hij dikwijls de lachers op zijn hand kreeg. Al pratend maakte Vincent zich dan klaar voor de training, waarbij hij, eenmaal op stoom, zeker niet schroomde om het nodige kopwerk te doen. Vaak tegen het einde van de duurloop liet hij zich dan weer wat afzakken in de groep. Naar eigen zeggen voor het aanhouden van de sociale contacten, maar iedereen wist dan vaak al lang dat hij zich weer wat over de kop had gelopen en het licht corpulente lijf iets begon te protesteren. Nadien zette hij in het clubhuis regelmatig de lijntjes uit, gooide een stuk of wat smeuïge verhalen over tafel en verdween vervolgens richting de thuisbasis. Altijd met die lach op zijn gezicht! Het kan dan ook bijna niet anders, of Scholten moet ooit met John de Bever ergens in Brabant aan een louche bar hebben gestaan en zonder het te hebben geweten, een inspiratie zijn geweest voor deze sympathieke volkszanger. Deze scoorde er immers een knoeperd van een hit mee.

Wat Vinny, zoals hij nog wel eens liefkozend door zijn achterban wordt genoemd, echter vaak bij het hardlopen nekte, was zijn lichte vorm van zelfoverschatting. Het is natuurlijk altijd lovenswaardig als een atleet de grenzen op zoekt en er af en toe overheen gaat, maar je kunt dit ook overdrijven. De noeste buffel kreeg met enige regelmaat te maken met lichamelijk malheur en dit overkwam hem helaas altijd als hij net in bloedvorm was. Tenminste, dat gaf hij dan zelf aan. Een paar weekjes niet hardlopen, wat extra aan de halters sleuren en daar kwam Vincent weer lachend de kleedkamer binnen voor een herstart. Het ging vervolgens een week of wat goed en dan sloeg het noodlot alweer toe. De periode dat we Scholten niet zagen werden helaas steeds langer, maar als de herintreder zich dan weer via de verschillende mediakanalen aankondigde, waren de verwachtingen bij zijn trainingsmaten hoopvol gestemd. Hij was een graag geziene gast en het vermoeden bestaat dat hij dat eigenlijk zelf maar al te goed wist. De drive was ook altijd goed, maar het luisteren naar zijn eigen lichaam des te minder. Had hij zich voorgenomen om een kilometertje of 5 met de minst snelle groep mee te draven, dan ging hij met de voorste club mee voor dik 8 kilometer op tempo. 

Ja, en dan gaat je lichaam wel tegensputteren. Ook als je Vincent Scholten heet. En na de 6^e poging om weer terug te keren bij het Elitekorps van trainert Marco van Rijs, werd het akelig stil. Af en toe kwam er nog wel eens een bericht binnen, waarin hij genoemd werd of schreef hij zelf een heerlijk stukje poëzie over zijn ervaringen op de mountainbike, het rond jakkeren in een oude barrel of het bezoek aan een lokale kroeg. En natuurlijk bij het inzamelen van de kerstbomen met zijn vaste maatjes op het Kobus, liet hij zijn smoel zien en zijn stem spreken. Helaas liet hij tot teleurstelling van velen, deze AVA`70-activiteit onlangs aan zich voorbij gaan. Alle hoop is nu gevestigd op de aanstaande voorjaarsclinic, want de berichten zijn binnen gesijpeld dat musketier Vincent Scholten deze mogelijkheid aan zal gaan grijpen om zijn rentree te maken in de hardlooparena. Een hernieuwde kennismaking met zijn trainer, de voorbereidingen die we vast en zeker kunnen volgen via de sociale media en niet te vergeten zijn lachende binnenkomst in de kleedkamer…. Het zou zomaar eens een geweldig hoogtepunt na deze Lock Down-periode kunnen worden! (FR)

Rotterdam, we komen er weer aan!

40e Marathon van Rotterdam op 24 oktober 2021

Op 10 april 2022 vindt de 41^e editie plaats van de marathon in Rotterdam. Terwijl we eind oktober er ook eentje hebben gehad! Het zijn rare tijden… 

Met een mooie groep hebben we voor de Rotterdamse marathon 2020 getraind. Zo’n twee jaar geleden zijn we begonnen met een pittig schema, lange duurlopen, meters maken. De een deed het in z’n uppie, de ander met z’n cluppie. Al gauw, tijdens de voorbereiding, bleek dat corona roet in het Rotterdamse eten gooide: de marathon werd verzet naar oktober 2020. Nou ja, dan maar stug doortrainen. Ook oktober 2020 ging ‘em niet worden. De organisatie durfde het niet aan om zo’n grote mensenmassa – een slordige 50.000 lopers in het marathonweekend – te ontvangen en huisvesten.

En daar stonden we dan, met 1.500 trainingskilometers in de benen en een drop an de neuze. Sommige köppigen, waaronder ik, hebben de marathon individueel gelopen. Een bijzondere ervaring, maar is toch anders…

 

Er gloorde gelukkig licht aan de corona-horizon: zo rond de zomer van 2021 vernamen we dat Rotterdam allicht in oktober door zou kunnen gaan. Zou het dan toch? Met een wat uitgedund groepje werd de training weer opgepakt. Wegkapitein Wim Brinkman zette enkele mooi lange duurlopen uit en we pakten de draad weer op! Op 24 oktober 2021 was het zover: met een bus vol naar Rotterdam, een prachtige ervaring!

 

Nou ja, prachtig…Voor velen wel ja. Er werden prachtige tijden gelopen, mooie ervaringen opgedaan, er werden grenzen verlegd. Er werd ook pijn geleden. Onder andere door mij. Nu heb ik misschien niet zo’n hoge pijngrens, maar tijdens het laatste uur van de marathon jankte de kramp door de benen. Toen ik de Coolsingel opkwam rennen, onder luid gejuich, dacht ik: ”Dit moet beter, volgend jaar ga ik terug”.

 

Tijdens de afterparty bij Leuven, een weekje na het Rotterdamse avontuur, werd er al druk gespeculeerd en gelobbyd. De ene na de andere aanmelding kwam binnen, enigszins overmoedig door het royale drankgebruik allicht. Overmoed of niet, we hebben inmiddels een mooi groepje van 15-20 hardlopers bij elkaar die op 10 april 2022 weer een poging willen wagen in Rotterdam!

 

Over een kleine 3 maanden is het dus zover. Er moet dus getraind worden! Met behulp van Henk Mengers – Henk bedankt! – heb ik een trainingsschema opgesteld. Voor de lange duurlopen is er een agenda opgesteld en diverse teamleden en meefietsers hebben zich al gemeld om een mooie route uit te zetten en te begeleiden. Op deze site van coach Geert en de facebookpagina van AVA’70 gaan we kenbaar maken hoe we de zondagse duurlopen gaan invullen. Misschien zijn er atleten die mee willen lopen, gedeelde smart is immers dubbele vreugd. Uiteraard houden we ons aan de corona-richtlijnen voor het buiten sporten. Op moment van schrijven mag je maximaal met 2 personen en begeleider samen rennen.

 

De eerste gezamenlijke duurloop voor de maratongroep is zondag 16 januari. We vertrekken 08.00 uur van het AVA terrein naar Geitenkaasboerderij De Brömmels, Meerdinkweg 5, Winterswijk-Woold. Hier begint het Achterwooldse Klompenpad, van 18 km. Dit pad is goed bewegwijzerd en is goed twee – aan – twee te lopen. Als je mee wilt lopen of als je je wilt opgeven voor de marathongroep, doe dan even een berichtje via deze site of een berichtje naar Rinke (0612939680).

Rinke ter Haar

Kerstboomrapers..... bedankt!

De activiteit leverde de club het prachtige bedrag op van maar liefst € 1058,25

Zaterdag 8 januari jl. kon AVA`70 weer een beroep doen op tientallen vrijwilligers, die samen in Aalten en Bredevoort maar liefst 1411 (!) kerstbomen raapten. Deze activiteit leverde de club het prachtige bedrag op van maar liefst € 1058,25.

Er is besloten om dit bedrag evenredig te verdelen over een viertal doelen:

# het T. & F. kamp 2022

# het kamp van Team Happy Code

# bijdrage drinkwaterpaal

# vrijwilligerspot  

De organisatie van deze eerste activiteit van 2022 bedankt Devlin, Peter, Gerben 1, Eddy, Gerwin, Gerben 2, Bram, Martijn, Job, Jaap, Geert , Henk, Diede, Tijn, Jeroen, Indy, Veronique, Esther, June, Evie, Lars, Sven, Twan, Ninte, Gerhard, Patrick, Renske, Stef, jan, Sam, Roy, Jet, Luuk, Erwin, Joppe, Walter, Dennis, Daan, André 1, Gerben 3, Zdenko, Gerjo, Tonny, Gert, Geert 2, Ans, Gerrit-Jan, Michiel, Ruben, Diederik, Gertjan, Rudi, Tim, Mark, Frank, André en ….. voor hun gezellige bijdrage en tomeloze inzet.

Het was weer een uitstekende AVA`70-activiteit, die smaakt naar meer!!  (FR)

Verslag van de Taunus Ultratrail

Andre Bleumink

De Taunus Ultra trail is een geweldig leuke en kleinschalige loop die al enige jaren wordt georganiseerd door Bert Kirchner en zijn vrouw. De Taunus ligt ten oosten van de Duitse Eiffel en is behoorlijk bergachtig, zeker voor Nederlandse begrippen. Het is een kleine Einladungslauf waar Henrie, Eric en ik al meerdere keren deel van mochten uitmaken. Vorig jaar helaas afgelast, maar dit jaar mocht er een Corona-editie toch doorgaan. Eindelijk weer eens een evenement! We keken er dan ook al weken naar uit.

Vrijdagmiddag vertrokken we al vroeg richting Schlangenbad, een Kurort niet al te ver van Wiesbaden. Eigenlijk was het niet meer dan een gehucht dat voor de helft bestond uit een Kurort en hotelletjes. Ons hotel bleek een ouderwets kneuterig Duits hotelletje dat was ingericht in een stijl die onze grootouders waarschijnlijk prachtig vinden. Veel houtsnijwerk en tierelantijntjes, heel authentiek Duits allemaal. Het had wel wat. Helaas was het door Corona maatregelen meer een B&B, we moesten even bellen om een sleutel te krijgen om binnen te komen en hadden daarna het hele hotelletje voor ons alleen, geen mens te bekennen. Maar helaas ook geen koffie…

Honderd meter verderop vonden we een eetgelegenheid waar we wel naar binnen mochten met onze QR code en masker. Eénmaal op onze plek in een nisje in de gewelven van het gebouw mocht het masker af en maakten we er een leuke middag van. Eenkoffie en daarna een paar lekkere biertjes en later een bord met geweldig lekkere schnitzels met Jack Daniel saus en Pommes. Prima eten en ondertussen ook nog wat gekletst met de lokale bevolking. Die snapten niet wat drie Holländer in de winter in een Kurort gingen doen. En toen we vertelden dat we een heel eind gingen rennen door de omgeving werden we ineens lokale beroemdheden.

Terug bij het hotelletje troffen we zowaar nog wat gasten, niet geheel toevallig ook deelnemers aan de Taunus Ultra. Maar er was verder echt helemaal niets te doen en we kropen dan ook bijtijds onder de wol. Na een rommelig nachtje in een piepend en krakend ledikant werd ik wakker om zes uur. Ontbijt zou om half zeven geserveerd worden, maar er kwam niemand. Na een telefoontje bleek de hoteleigenaar ingesneeuwd te zitten met 40 cm sneeuw. Hij bleek het niet op tijd te gaan redden voor onze start. We behielpen ons met de eetbare zaken die we in onze tassen hadden zitten, gelukkig hebben we nooit te weinig bij ons…

We veegden de 20 cm sneeuw van de auto en reden voorzichtig naar de start. Er kon gestart worden vanaf een parkeerplaats bij een natuurpark. De organisatie zat in een schuilhutje en reikten startnummers uit in de vorm van een mondkapje met een startnummer. Iedereen mocht starten wanneer het zo uitkwam en je kon meerdere lussen lopen. Twee van 20 en één van tien, of drie van 20 en één van tien. Doordat Henrie en Eric een behoorlijke trainingsachterstand hadden zouden we wel zien wat we uiteindelijk gingen doen. Eerst maar eens beginnen aan de eerste ronde van twintig.

De start was in het donker, bij het allereerste licht. Door de dikke sneeuwlaag hadden we net geen lampje nodig, ook geen GPX handheld overigens, we konden gewoon de sporen volgens door een landschap dat veel weghad van een plaatje van Anton Piek. We begonnen rustig en genoten volop. Hele lange stukken vals plat omhoog deden we lopend en met de sneeuw en de gladheid waren de stokken extra behulpzaam. De stukken naar beneden konden we een rustig dribbeltje doen en zo kwamen we door de eerste uren. Af en toe werden we ingehaald door deelnemers en hier en daar kwamen we wandelaars tegen. verder was het stil en wit in het bos.

Het dooide iets op de lager gelegen gebieden en de ondergrond werd er een soort van slushpuppie waar we door heen spetterden. Op de hoger gelegen stukken viel dat reuze mee. De zon kwam ook door en dat leverde mooie uitzichten op. Henrie had het echter niet makkelijk, last van de luchtwegen. Normaal kan ik hem nooit bijhouden als we zo omhoog wandelen, maar ik liep zowaar vooraan. Eric had bijna niets getraind na een lange periode met hielspoorklachten en na een kilometer of twaalf besloten we ons op te delen. Ik ging op eigen tempo verder en zou dan nog de tweede ronde van twintig km doen, Eric en Henrie zouden samen even kijken hoe het verder ging en evt. de lus van tien km nog doorwandelen om verdere schade te voorkomen.

Ik sloot me min of meer aan bij een paar Duitse deelnemers, af en toe moest ik er af op een klim en op de afdalingen kwam ik weer bij. Het laatste stuk van de eerste ronde ging eigenlijk heel lekker. Beetje glibberen en glijden en niet vergeten te genieten. Bij de start/finish pakte ik even een korte pauze voor eten en drinken. Het zou nog wel even duren voor ik de tweede ronden had afgemaakt, dus even goed bijtanken. Na nog wat bemoedigende woorden van organisator Bert begon ik vol goede moed aan het tweede rondje van 20 km.

De tweede ronde ging ik ook redelijk voortvarend van start. Voor zover mogelijk dan natuurlijk in de slush en glibber. Omhoog in een zo sterk mogelijk powerhike tempo en naar beneden in een dribbel. Normaal kan ik dan redelijk vlot en ontspannen tempo naar beneden, maar op de wat steilere afdalingen werd het een voorzichtig dribbeltje. Alles om te voorkomen dat ik languit in de ijskoude drek zou vallen en het dan verschrikkelijk koud zou krijgen. Maar dat kostte best wat extra energie en in de laatste tien kilometer begon ik het behoorlijk te voelen in allerlei kleine beenspiertjes die je gebruikt voor het houden van je evenwicht. Ook mijn rug en rondom mijn heupen begon het wat te protesteren.

Mijn Duitse loopmaatjes raakte ik na een hele lange klim voorgoed kwijt en ik liep moederziel alleen door. Eigenlijk zat ik nog steeds goed in de wedstrijd, maar de energie raakte wel op. Drinken lukte niet heel goed omdat het als een koude plens in je maag kwam en dat voelt niet lekker. Een een droge reep zonder water wegkrijgen is ook niet heel makkelijk. Kortom ik kreeg veel te weinig energie binnen. En dan zakt de moraal vanzelf.

Al rekenend schatte ik dat ik de tweede ronden na zo’n zeven uur lopen en ploeteren door de sneeuw klaar zou hebben. Nog een rondje tien er achteraan doen om de officiële kortste afstand vol te maken zou nog een paar uur duren. Dat kon ik eigenlijk mijn maatjes niet aandoen vond ik. En eigenlijk was ik er ook wel klaar mee op dat moment. Dat is natuurlijk ook het risico als je een wedstrijd doet met meerdere lussen, het is veel te makkelijk om uit te stappen. Was die mogelijkheid er niet, dan had ik de resterende tien km er gewoon achteraan gedaan.

Vlak bij de finish kwamen Eric en Henrie me tegemoet wandelen. Die hadden na de eerste ronde even lekker gegeten en rustig even in de auto opgewarmd met de verwarming op standje sambal. De lus van tien kilometer hadden ze daarna eigenlijk best vlot doorgelopen. Ze waren net al ik ook tevreden met de afstand die ze gelopen hadden, maar waren ook wel klaar om naar huis te gaan, ik kleedde me bij de auto dan ook snel om in droge spullen. Nog even wat napraten met de organisatie en een bordje chili en ik voelde me al weer aardig bijtrekken. 41,4 km is dan nog niet eens een marathon, laat staan een ultra, maar ik was na bijna 7 uur ploeteren helemaal tevreden met de prestatie die ik geleverd had.

De terugreis verliep probleemloos aangezien de wegen inmiddels sneeuwvrij gemaakt waren. Alles bij elkaar weer een enorm leuk evenement en een prima opsteker voor de moraal. Echt een bewijs dat er ondanks Covid nog best wel mogelijkheden zijn om wat te organiseren, zij het dan op hele kleine schaal. Dank aan Eric en Henrie ook vooreindelijk weer een geweldig weekendje, op naar de volgende. (bron)

Andre Bleumink

AVA`70 scoort dik 1400 kerstbomen

1408 kerstbomen werden er ingezameld door leden van AVA'70

In Aalten en Bredevoort zijn de Feestdagen van 2021 vooral gevierd onder een echte kerstboom. Dit bleek zaterdag 8 januari jl. toen een groot peloton AVA-janen op pad ging om de kerstbomen in te gaan zamelen. Het was chef d`organisation Gerben Duenk weer gelukt om maar liefst 50 vrijwilligers te mobiliseren om deze klus te gaan klaren. Het gemêleerde gezelschap bestond uit sjouwers en chauffeurs, zowel Senioren als ook Junioren, maar tevens waren de verschillende ouders en supporters van AVA`70 in touw. Het geeft duidelijk aan, dat de betrokkenheid bij de club groot is en daarom is het ook altijd weer mooi om te zien, dat er zich bij dergelijke activiteiten zoveel vrijwilligers melden.  

Extra handicap waren ook in 2022 natuurlijk weer, de nog altijd geldende coronaregels, waardoor het oorspronkelijke draaidoek op de diverse hoofdstukken moest worden aangepast. Geen gezamenlijke start dus vanuit het clubhuis, waar onder het genot van een kop koffie de dag begint. In plaats daarvan werden de teams in tijdsblokken ingedeeld, kreeg men de route mee en de laatste instructies en kon het rapen gaan beginnen. Op de werf van de firma Aalbers had zich inmiddels een trio potige en topfitte kerels geposteerd, die belast waren met het lossen èn tellen van de kerstbomen. De stroom aanhangers vol met buit kwam langzaam maar zeker op gang en toen dit er eenmaal lekker in zat ging het in rap tempo. 

Niet zelden leidde dit tot een lichte opstopping, maar dit was direct een mooie aanleiding voor een koffie-to-go-momentje. Het aanbod aan kerstbomen was net als andere jaren weer heel divers, maar wat vooral opviel, was de uitstekende kwaliteit van het groen en met name de grootte. Bomen van dik 2 meter hoog waren zeker geen uitzondering en er moest ook een flinke berg werk verzet worden. Dit gold natuurlijk ook voor de rapers, die onderweg de nodige meters moesten maken om de aanhangers vol te krijgen. Op de werf hield “Jos de Boss” de doorgegeven aantallen nauwkeurig bij en liet regelmatig weten, dat de inzameling weer prachtig verliep. 

Even na 11.30 uur klonk er een groot gejuich over de werf, toen bleek dat het magische aantal van 1000 ingezamelde kerstbomen was behaald. Om de vrijwilligers extra te motiveren, werden er door het kleine, maar uitstekend functionerende cateringteam tasjes met drank en lekkers uitgedeeld, zodat de energievoorraad snel kon worden aangevuld voor de grote eindsprint. De buitengewoon gezellige en ontspannen sfeer bij het afleverpunt bleef tot het einde toe intact, uiteraard coronaproof. Sterker nog, het enthousiasme groeide nog steeds. Helemaal toen er een geweldige kerstboom van een meter of 4,5 werd aangesleept. Grote vraag was natuurlijk, waar dit unieke exemplaar in de woonkamer had gestaan? Of zou het dan toch de tuin zijn geweest…. 

De humor vierde hoogtij, zeker toen een groep wist te melden, dat een man zijn net ingeleverde boompie graag terug wilde, omdat zijn vrouw had besloten dat het exemplaar eigenlijk een mooi plekje in de tuin verdiende, in plaats van de houtversnipperaar. Topoverleg volgde en uiteindelijk werd besloten, om de Noorse spar maar weer aan de rechtmatige eigenaar terug te schenken. Het aantal teams dat nog in touw was, slonk zienderogen en opperbaas Duenk trok zich even terug met de calculator om het eindtotaal vast te stellen. Uiteindelijk was de teller letterlijk en figuurlijk blijven steken op 1408 kerstbomen, al moet daarbij worden aangemerkt dat er vaak in blessuretijd nog wel enkele exemplaren worden ingeleverd. Een prachtig eindtotaal natuurlijk en een resultaat waar de hele club vrijwilligers trots op mag zijn.

AVA`70 bedankt uiteraard alle Aaltenaren en Bredevoorters, die hun kerstboom beschikbaar hebben gesteld. Het totaal van ruim 1400 ingezamelde kerstbomen levert de vereniging immers een prachtige financiële bijdrage op voor de clubkas. (FR)

AV Archeus wint 10.000 euro met Asics World Ekiden

Enkele deelneemsters

Afgelopen november liepen maar liefst vier teams van AV Archeus mee aan de ASICS World Ekiden. De organisatie van deze virtuele estafette marathon was in handen van onze partner ASICS. Met hun deelname steunde de club uit Winterswijk niet alleen het goede doel Right To Play, maar wonnen ze ook nog eens de hoofdprijs van € 10.000 voor hun vereniging!

Voorzitter Mathijs Wiggers van AV Archeus reageert enthousiast op dit mooie bericht: “Dit is fantastisch nieuws! We zijn hier ontzettend blij mee. Het geldbedrag komt ons erg goed van pas, aangezien we onlangs zijn begonnen met de plannen voor een nieuwe berging voor de opslag van onze framerunners en Alinkers (loopfiets, red.).”

‘Op een echte sport’

Dankzij deze framerunners en Alinkers kunnen leden met een beperking ook mee sporten. Nicole Nijmeijer ( coördinator Atletiek 4 You, AV Acheus): “We kregen ooit een aanmelding van een atleet (10) met cerebrale parese. Met zijn framerunner kon hij samen met de reguliere groep ook zijn rondjes mee rennen over de atletiekbaan. Om hem niet de enige framerunner te laten zijn, organiseerden we een open dag speciaal voor deze doelgroep. Met als resultaat nog meer stoere framerunners in de leeftijd van 6 tot 30 jaar. Een keer in de week trainen ze met veel plezier en ‘zitten ze ook op een echte sport’ zoals deelnemer Rune het zo mooi verwoordde toen hij begon.”

‘Een heerlijke overwinning’

Tijdens de regionale bijeenkomst over aangepast sporten kwam AV Archeus in aanraking met de Alinker. Nicole: “Deze loopfiets is speciaal ontworpen om in beweging te blijven als je beperkt wordt in je beweging. Cees (75) baalde dat hij door zijn nieuwe knie geen lange afstanden meer kon rennen. Terwijl hij dit juist nodig had om ook mentaal in conditie te blijven. De Alinker kwam ter sprake en in overleg met de buurtsportcoach en trainer van Archeus startten we een pilot. Na een ‘Start to Alinker’ cursus van acht weken stonden we met een aantal Alinkers aan de start van de Keiloop in Meddo; 3,2 km met een goed tempo over verharde en onverharde paden. Een heerlijke overwinning! Dít zouden meer mensen moeten kunnen beleven. Er werd dan ook al snel een trainingsgroep voor volwassenen opgezet . Bij deze trainingen is een fysiotherapeut aanwezig en zo kunnen we trainingen op maat aanbieden. Het aantal deelnemers groeit nog steeds, net als ons ‘wagenpark’.”

Winterswijk in beweging

Dankzij diverse schenkingen bezit de club inmiddels een rijke verzameling aan loopfietsen, Alinkers, framerunners en een step. Het materialenhok is nauwelijks meer begaanbaar en ook de stellingkast ligt vol met zadels, zadelpennen, sleutels en wielen. Mathijs: “De opslag van de hulpmiddelen neemt veel ruimte in gebruik. Dit mooie bedrag is dan ook meer dan welkom voor de bouw van een nieuwe berging.”

Nicole: “Het brengt zoveel goeds. Iedereen zou hier laagdrempelig gebruik van moeten kunnen maken. Zowel op de baan als erbuiten. Om dit te realiseren ontwikkelen we een website met een reserveringssysteem (Winterswijk in beweging). Op deze manier kan iedereen een loophulpmiddel reserveren, uit de berging halen en gebruiken. Een goede bergruimte met codeslot en beveiliging is hierbij onmisbaar. Daarnaast hebben we een inloopuur in het leven geroepen, waar mensen informatie kunnen krijgen en de verschillende middelen kunnen testen. Er is nauw contact met ergotherapeuten en buurtsportcoaches zodat potentiële gebruikers een passend advies krijgen. Hiermee maken we beweging voor iedereen mogelijk. In Winterswijk én omgeving.” (bron)

Te Brake: De Marathon-familie van AVA'70 - deel 1

Tim te Brake

Als er een start is, moet er ook een finish zijn…..

Er zullen in Nederland niet zo gek veel families in Nederland te vinden zijn, waar alle gezinsleden in 2021 een marathon hebben volbracht. Jan, Ankie, Luuk, Mark en Tim te Brake haalden dit huzarenstukje vorig jaar uit en zijn toevallig of niet, ook nog eens allemaal lid van AVA`70. Starten om te finishen was het motto en dat lukte het vijftal met glans.

Vijf diverse ervaringen, dus ook 5 verschillende verhalen!

De eerste aflevering gaat over de jongste telg, die eigenlijk helemaal (nog) niet van plan was om een marathon te gaan lopen, maar zich toch liet verleiden………

Tim te Brake: Jungfrau Marathon, 11 september 2021

“Twee collega`s hadden zich in 2020 al ingeschreven voor de Jungfrau Marathon, maar deze ging toen niet door vanwege COVID. Dit jaar wel, maar omdat 1 collega niet in de gelegenheid was om deel te nemen, besloot ik het avontuur maar aan te gaan. Omdat dit besluit pas 3 weken voor de wedstrijd viel, was er van een fatsoenlijke voorbereiding eigenlijk geen sprake. Ik zag deze wedstrijd dan ook vooral als een uitdaging met een prachtig parcours door de bergen en als extra de dik 2000 hoogtemeters. Ik moest er vooral van gaan genieten…..

De wedstrijd was op zaterdag en we startten in de derde groep van zo`n 500 lopers. De eerste 25 kilometer waren een beetje glooiend, maar ik kon goed doorlopen met een tempo rond de 4,30 minuten per kilometer. Ik begon al deelnemers van de startgroep voor ons in te halen en dat is natuurlijk goed voor de moraal. De waarschuwing dat het nu pas zou gaan beginnen, bleek volledig waar, want de beruchte “muur van Wengen” zorgde er voor, dat het tempo flink omlaag ging. Het stijgingspercentage was gemiddeld 20% en ontkwam er niet aan om stukken te wandelen. Het was waanzinnig mooi weer, waarbij de zon volop scheen. We kwamen steeds hoger en de kwaliteit van de hardlooppaden werd steeds minder. De laatste 5 kilometer was echt ruig berggebied, maar het lukte me om goed door te lopen. Het echte venijn zat hem echter ook nog eens in de staart, waar het bijzonder steil was en je bovendien op 1900 meter hoogte bent. De laatste 2 kilometer leverden tijden op van 11,49 en 15,26 minuten, dus dat zegt genoeg.

De schitterende finish lag boven op de Eigergletscher waar de klok stil bleef staan op een eindtijd van 4:24:41. Al met al was het een fantastische ervaring met een geweldige sfeer onderweg, mede door de honderden vrijwilligers, die er een waar feestje van maakten! Gelukkig konden we voor de afdaling gebruik maken van de skilift, want als dit lopend had moeten gebeuren, weet ik zeker dat het lijf en met name de benen wel in protest wasgekomen….” (FR)

AVA`70 raapt in 2022 de kerstbomen coronaproof

Op de werf bij Aalbers staat een losploegje klaar om de broodnodige ondersteuning te bieden

De Kerstdagen en de Jaarwisseling zijn inmiddels achter de rug en het was allemaal wel wat anders dan normaal. Het coronavirus bepaalt al vele maanden ons leven en dat zal gedurende de Feestdagen niet anders zijn. We hebben er mee te dealen, al is dat zeker niet altijd gemakkelijk. Het hardlopen is natuurlijk hierbij in principe van ondergeschikt belang, maar toch worden de geluiden steeds sterker, dat het trainen met de AVA`70-maatjes in groepsverband door velen wel enorm gemist wordt. Net als de gezelligheid voor de activiteit als nadien in het clubhuis natuurlijk. We zullen nog wel een poosje geduld moeten hebben….

En toch staat er een gezamenlijke activiteit aan te komen, al zal deze wel volledig coronaproof plaats gaan vinden. We hebben het hier over het jaarlijkse kerstboom razen. Er is de laatste weken veelvuldig contact geweest met de gemeente Aalten over de praktische invulling hiervan en aan de hand van de geboden informatie is besloten om het licht op groen te zetten. 

Op de tweede zaterdag in het nieuwe jaar, 8 januari 2022 gaan de man- en vrouwschappen van AVA`70 in de kern van Aalten en Bredevoort wederom de kerstbomen inzamelen. Dit jaar zal het rapen er wel wat anders uit gaan zien. De groepjes van voorheen worden nu duo`s, bestaande uit een chauffeur en een raper. Daarnaast staat er op de werf bij Aalbers een losploegje klaar om hier de broodnodige ondersteuning te bieden. Op deze wijze moet het mogelijk zijn om volgens de geldende maatregelen Aalten en Bredevoort ook in 2022 weer kerstboomvrij te maken.

Chef d`organisation, Gerben Duenk heeft inmiddels al een mooi aantal toezeggingen mogen ontvangen van leden en zelfs niet-leden om op 8 januari a.s. te komen helpen. Er kunnen echter zeker nog een paar chauffeurs en sjouwers bij om het lijstje te complementeren, dus schroom niet en meldt je aan: gerbenduenk@outlook.com Te zijner tijd zal iedereen een mail ontvangen met aanvullende informatie, afspraken en spelregels. Mogen we op jullie support rekenen om ook dit jaar Aalten en Bredevoort weer kerstboomvrij te maken?    

Jaaroverzicht 2021

Bezig aan de laatste kilometer van de Marathon van Rotterdam

De trainingen verlopen dit jaar gelukkig zonder blessures, al gaat het allemaal een stukje rustiger dan enkele jaren geleden, ik kan me er gelukkig goed bij neerleggen. Ook dit jaar kan er lang niet aan wedstrijden worden deelgenomen en dan heb je na een training wel eens de gedachte 'waar doe ik het allemaal voor'? Zeker als het dan ook nog regent, vroeg donker of rond het vriespunt is. Eigenlijk heeft iedere hardloper dan ook wel een doel nodig en met de organisatie van Aprils Prachtige Prijzenloop komt er een prachtig evenement om voor te strijden. Ieder weekend in deze maand staat er een 3, 5, 10 of 15 kilometer op het programma en de deelname hieraan is uitstekend. Ik merk wel dat ik het moeilijk vindt om alleen op een mooi tempo te kunnen lopen en de kilometers lijken voor mijn gevoel ook langer! Daarna heb ik nog enkele virtuele wedstrijdjes (halve marathon van Veldhoek en Aalten) gelopen.

De eerste officiële wedstrijd heb ik dit jaar pas op 12 september, de 30 kilometer van de Achtkastelenloop in Vorden, ik loop deze afstand in een mooi constant tempo van ruim 58 minuten per 10 kilometer. Gek genoeg was dit ook vorig jaar op 1 maart mijn laatste officiële wedstrijd. Ook toen was ik aan het trainen voor de Marathon van Rotterdam. Inmiddels zijn we ruim anderhalf jaar verder en is de marathon al verschillende keren door Covid 19 uitgesteld. De groep die in Rotterdam gaat lopen is inmiddels bijna gehalveerd, door blessures, een zwangerschap, medisch advies of motivatieproblemen maar ik wil het nog één keer proberen.

Gelukkig gaat hij dit najaar wel door en op zondag 24 oktober sta ik aan de start van mijn 2e marathon. In de zomermaanden heb ik voor mezelf een schema van 100 dagen gemaakt en dat betekent dat net na medio juli de trainingen beginnen, de maand daarvoor heb ik het bewust wat rustiger aan gedaan. De hele periode heb ik lekker door kunnen trainen, altijd bij daglicht en vaak ook nog onder heerlijke weersomstandigheden. Op één training na, verliepen deze ook zonder problemen. De week, voorafgaand aan de marathon, begint het toch wel wat te kriebelen. Aan de ene kant heb ik er veel zin in maar aan de andere kant kan ik er op bepaalde momenten ook tegen opzien. Mijn grootste doel is dan ook om over de eindstreep te komen, de tijd is van ondergeschikt belang.

De bus vertrekt al om 5.30 uur en zonder oponthoud kan de chauffeur de bus al rond 7.45 uur onderaan de Erasmusbrug parkeren, nog geen 250 meter van de startlijn. Een mooiere plek kan er niet gevonden worden. We mogen de bus ook als kleedgelegenheid gebruiken, dus we hebben alle tijd om nog een broodje te eten, wat te drinken of gewoon te rusten. Buiten is het nog erg fris maar het beloofd een prachtige dag te worden. Even na 9.30 uur wandelen we met ons allen naar de start, wensen elkaar succes en hebben we de verschillende startvakken opgezocht. Ik ben ingedeeld in wave 2 en dat betekent dat ik om 10:07 uur mag vertrekken. Ik ben maar een beetje aan de zijkant van het vak gaan staan, want het lijkt wel of 'corona' vergeten en voorbij is. Ik heb geen mondkapje gezien, al staan we natuurlijk allemaal wel in de koele buitenlucht. Na het prachtige 'You never walk alone' vanuit een hoogwerker door Lee Towers, volgt een daverend kanonschot en kunnen we beginnen aan 'Nederlands mooiste'.

Ik wil rustig starten met kilometers van rond de 6 minuten om later niet mezelf tegen te komen, het wordt al zwaar genoeg. Ik kan lang net iets onder deze tijd blijven lopen en het gaat lekker. Ongeveer halverwege is het nog steeds genieten en je merkt ook dat behalve de lopers, het publiek ook weer toe is aan de marathon. Ik ben ook verschillende jaren wezen kijken of heb een kortere afstand in Rotterdam gelopen maar zoveel publiek heb ik hier nog niet meegemaakt. Doordat je naam op het startnummer staat wordt je ook door onbekende mensen persoonlijke aangemoedigd en van de vele muziekbands, zangkoortjes en dj's die onderweg staan kan je echt van genieten.

De tweede keer dat ik de Erasmusbrug na 27 kilometer over ga, lijkt de brug al hoger dan de eerste keer maar het geweldige AVA'70 publiek met hun grote AVA'70- en Achterhoekvlag geven me een enorme boost. Ik loop de tunnel onder het Churchillplein door en even later staan Ina, Merle en Bram me aan te moedigen. Ik neem een flesje drinken en een stuk banaan aan en loop verder. Tom heeft een stationsfiets gehuurd en heb ik onderweg wel een keer of zeven gezien, erg leuk allemaal. Het grote voordeel van de Marathon Rotterdam app is, dat ze precies kunnen zien waar je op dat moment loopt. Ik heb er inmiddels 30 kilometer opzitten in 2:55 uur. In mijn eerste marathon in 1995 was ik al bijna over de finish en nu moet ik de hele ronde rond de Kralingse Plas nog afleggen. Het loopt nog steeds erg lekker maar nu komen de gevreesde kilometers.

Even later merk dat ik wat lichte kramp in mijn bovenbenen krijg en de kilometers gaan voor mij wat langer duren. Het is jammer maar ook niet meer dan dat en ik zal de marathon ook zeker uitlopen al moet ik later ook een enkele keer even wandelen. Ik ben niet de enige die het zwaar heeft want overal zie ik atleten wandelen en sommigen zijn er zelfs nog veel slechter aan toe. Bij kilometer 39 kom ik door de volksbuurt Crooswijk en ik waan me hier even in een bergetappe van de Tour de France. Het publiek staat hier rijen dik te dansen, te hossen en te zingen en er blijft nog net een goeie twee meter over waar ik door kan lopen, wat een enthousiasme. Over kilometer 35 tot 40 doe ik bijna 35 minuten maar nu ben ik er dan ook bijna. Nog een laatste kilometer langs alle (Aaltense) supporters en een stop bij mijn familie, draai ik rechtsaf de Coolsingel op. Ik kijk nog een paar keer om of ik Theo zie lopen om dan net als in 1995 gezamenlijk hand in hand over de finish te gaan, maar ik zie hem nergens. Wat een enthousiasme heerst hier ook weer en de laatste paar honderd meter voelt als een ware triomftocht. Mijn tweede en laatste marathon zit er op, ik heb er bijna twee minuten per kilometer langer van mogen genieten als in 1995!

Na de Mararthon volgen nog enkele Boekeldercrossjes en daarna wordt de ene na de andere hardloopwedstrijd weer geannuleerd. Dan moeten we zelf maar weer wat verzinnen! Het organisatieteam van Aprils Prachtige Prijzenloop wordt weer van stal gehaald. Ze heeft immers bewezen om zo maar uit het niets een prachtig hardloopevent op de benen te zetten, dus dat moet nog een keer weer lukken! Voor 7 heuvels hoeven we niet naar Nijmegen of naar het Monfertland, die hebben we hier ook wel. We hebben een mooie route uitgezet van 15 km, over 7 heuveltoppen van Aalten en omgeving. Om de feestdagen een beetje sportief door te komen, mag je de route rennen tussen 19 en 31 december. De nummers 1, 7 en de 7e van onderen wint een prachtig T-shirtje met het Zevenbultenloop-logo, een unicum in de hardloopwereld! Voor dit evenement is de animo dan ook weer bijzonder groot en bijna alle credits hiervoor zijn dan ook voor Rinke ter Haar. Hij heeft een prachtige ronde uitgezet, die door sommige deelnemers in de laatste weken van het jaar zelfs enkele keren wordt gelopen.

Rond deze tijd geef ik mij ook op voor de Silvesterlauf in het Duitse Bocholt en meerdere leden van AVA'70 denken hier precies hetzelfde over. Ook mijn beide zonen Tom en Bram willen graag mee. Lekker op de laatste dag van het jaar nog even een wedstrijd meepikken waar het kan, al heb ik later nog wel heel even getwijfeld of ik er wel naar toe moest gaan. Voor de 5 kilometer hebben zich het maximum aantal van 500 deelnemers ingeschreven. Hiervan staan er 349 in de uitslagen en dat betekent dat er toch een goede 30% niet is komen opdagen. Op de warmste oudejaarsdag ooit gemeten rijden we met ons drieën de grens over. Na het checken van de corona-app en de ID kaart krijgen we ons startnummer. Het mondkapje mag alleen net voor de start- en onder de wedstrijd af en ook het publiek wordt er verschillende keren op attent gemaakt als ze deze niet dragen. In een tijd van 25.19 minuten kom ik over de streep. Tom en Bram staan dan al even op me te wachten en finishen in een nette tijd van 18.22 en 18.40 minuten. Dit smaakt echt weer naar meer en hopelijk gaat alles in 2022 weer de goede kant op! 

12e Nieuwjaarsloop

Gerben, Henk en Geert

Allereerst wil ik iedereen een gelukkig, gezond en sportief Nieuwjaar toewensen.

Ook op deze Nieuwjaarsdag staat er het traditionele rondje Slingeplas naar Bredevoort op het programma. Door alle maatregelen heb ik er dit jaar geen ruchtbaarheid aan gegeven maar toch krijg ik in de afgelopen dagen twee appjes van atleten die er bijna ieder jaar bij zijn.

Zo staan we vanmorgen met zijn drieën klokslag 10.00 uur klaar. Het is vrij warm weer en we beginnen rustig aan onze duurloop. De eerste kilometer gaat langs de Slingebeek en via het Nannielaantje lopen we in de richting van het Walfortbos. Langs de Keizersbeek gaan we in de richting van het boekenstadje Bredevoort, om even later via de Slingeplas en de Grote Gracht door de prachtige Vestingtuin terug naar het Walfortbos te lopen. Na ruim een uur zitten de eerste 10 kilometers van het nieuwe jaar er weer op.