.jpeg) |
| De Duitse atletiekvereniging Lowick stond afgelopen zaterdag met dik 50 atleten aan de start November staat bij AVA`70 al
jaren in het teken van de Boekeldercross. Gedurende 4 zaterdagen komen
honderden atleten van jong tot oud in actie op het schitterende Daalse
parcours. De wedstrijd levert, behalve prachtige sportprestaties ook altijd wel
een aantal mooie “genietmomentjes” op. Zo verschenen bij de eerste etappe onze loopmaatjes van het Duitse Sportfreunde 97/30 Lowick met dik 50 atleten in de sfeervolle hardlooparena. Gewoon, omdat ze het een heel gezellige wedstrijd vinden en graag aan wedstrijden van AVA`70 deelnemen. Hoe mooi is dat? Hun verslag van deze middag……. Zahlreiche Lowicker beim Boekelder-Crosslauf Der Crosslauf in Deutschland fristet leider ein Schattendasein. Und dies zu Unrecht, bereitet er doch Abwechslung, Laufen im profilierten Gelände und ist koordinativ anspruchsvoller als der Straßenlauf. Traditionell wird er, auch von den Profis, in den Wintermonaten genutzt, um sich auf die neue Laufsaison vorzubereiten. Zum Glück ist das bei unseren niederländischen Nachbarn in Aalten anders. Der Leichtathletikverein AVA’70 lädt alljährlich im November zur Boekelder-Crosslauf-Serie ein. An vier Wochenenden im November können die Läufer*innen das tolle Angebot nutzen und über 5, 10 und 15 km an den Start gehen. Besonders schön ist, dass auch für Kinder und Jugendliche Läufe über 1 und 2 km angeboten werden. So zieht es auch zahlreiche Lowicker Läufer*innen ins Nachbarland, um Rund um den Aaltener Wasserturm über Feld- und Wiesen- und Waldwege zu laufen. Beim 1. Lauf der Serie waren insgesamt 54 Lowicker am Start. Die Kleinsten durften als erstes an den Start gehen. Darunter auch 11 Kinder der Lowicker Laufschule. Die 1.000 m Runde führte über Wiesen, Waldwege und Strohballen. Unsere jüngste Teilnehmerin Thea Zingel konnte sich in ihrem ersten Wettkampflauf mit einer Zeit von 8:03 min. über einen tollen 2. Platz in ihrer Altersklasse M3-5 freuen. Mit ihren Geschwistern Helge und Martha waren damit gleich drei Zingels am Start, die ihrem Opa Georg Dohle nacheifern. Ebenfalls einen starken 2. Platz erlief auch Hanna Hebing in ihrer Altersklasse M6-7 (5:34 min.). Die älteren Kinder durften dann 2.000 m, also 2 Runden laufen. Hier gingen Jonah Hessling und Emilia Wenningmann an den Start. In einem starken Teilnehmerfeld lief Jonah auf Platz 13 seiner Altersklasse (J10-11) und Emilia auf Platz 9 (M10-11). Allen Kinder hat es viel Spaß gemacht und sie freuen sich schon auf den Lauf am nächsten Samstag. Die Läufe der Erwachsenen über 5, 10 und 15 km starteten anschließend gleichzeitig mit einem Startschuss. Schnellster Lowicker über 5 km war Björn Jansen der mit einer Zeit von 18:39 auf Platz 9 der Gesamtwertung und auf Platz 2 seiner Altersklasse lief. Ihm dicht auf den Fersen war Marcel Büssing, der lediglich 6 Sekunden später das Ziel als 10. der Gesamtwertung erreichte. Mit einer Zeit von 19:40 schaffte es auch Frederik Robert unter die begehrte 20 Minuten Grenze. Friedhelm Betting war, nach vielen verschiedenen Verletzungssorgen, wieder in erfreulich guter Form und lief mit einer Zeit von 20:06 als zweiter seiner Altersklasse ins Ziel. In den weiteren 7 Minuten folgten jede Minute gleich mehrere Lowicker Athleten. Simon Jansen gab sein Debüt für Lowick und lief mit einer Zeit von 20:39 ein starkes Rennen. Einige Lowicker bestritten die Anreise mit dem Fahrrad, so auch Dennis Elsweier. Er machte ein starkes Rennen, die Uhr stoppte für ihn bei 20:42. Er konnte direkt beim 1. Lauf der Serie seine Zeit aus dem Vorjahr um 1:19 Minute verbessern. Werner Enk lief eine starke Zeit von 22:34 und gewann damit erstmals beim Boekeldercross seine Altersklasse. Thomas Reinders und Andreas Walk freuten sich erstmals beim Boekeldercrosslauf mitzulaufen. Trainer und LAZ-Athlet Janek Betting wurde in einer Zeit von 17:23 Minuten 2. in der Gesamtwertung. Schnellste Lowicker Dame war Marlen Philip die trotz Sturz, mit einer Zeit von 22:29 ins Ziel lief. Hervorzuheben ist auch Michaela Lüth, die seit langen konstant guten Leistungen abliefert und mit einer Zeit von 23:23 erstmals beim Boekeldercross ihre Altersklasse gewinnen konnte. Wie gewohnt war auch Petra Moddenborg vorne in ihrer Altersklasse dabei. Obwohl sie bewusst das Tempo reduziert hat, konnte diese in einer Zeit von 23:57 ihre Altersklasse gewinnen. Steffi Porath lief, nach ihrem erfolgreichem Marathonfinish im September, mit einer Zeit von 27:36 eine neue persönliche Bestzeit über 5 km. Rita Möllmann und Britta Ihling starteten über 10 km und liefen die 5 km Runde zweimal. Beide konnten sich auf dem Podest in ihrer Altersklasse platzieren. Für die sehr ambitionierten Lowicker Läufe ist nächste Woche dann die letzte Chance sich für eine Nominierung für die Cross DM zu empfehlen. Diese findet am 26.11.2022 in Löningen statt. Wir danken für die tolle Gastfreundschaft des Veranstalters AVA 70 und freuen uns auf drei weitere Crossläufe in diesem Jahr. Die weiteren Termine sind 12.11., 19.11. und 26.11.2022. |
zaterdag 5 november 2022
Boekeldercross - Genietmomentje (1)
Foto's van de 1e Boekeldercross in Aalten - deel 1
 | ||
| Theo Stronks Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen 1 en 2 kilometer 5, 10 en 15 kilometer
|
Puike opening Boekeldercross AVA'70
 | ||
| Lisa te Molder Onder
voortreffelijke weersomstandigheden ging zaterdag de Boekeldercrosscompetitie
van start met bijna 400 deelnemers bij de diverse wedstrijdonderdelen. De hardlooparena
was uitstekend ingericht en tientallen
vrijwilligers van AVA`70 zorgden voor prima randvoorwaarden om lekker te kunnen
sporten. Om
13.00 gingen de jongste deelnemers van start voor hun wedstrijd over 1000
meter. Het pittige parcours zorgde voor menig zweetdruppeltje en het springen
en klauteren over de strobalen was leuk, maar voor sommigen ook best zwaar.
Dirk te Brake leek daar weinig last van te hebben, want hij werd overtuigend
winnaar bij de jongens, voor clubgenoot Milan te Brake. Bij de meisjes ging de
winst naar Lena ter Haar en was de derde plaats voor Iefke Eindhoven. Op de
2 kilometer ging het ook bijzonder hard vanaf het vertrek. Mats Lievers bleek
uiteindelijk de snelste met een tijd van 7,17 minuten. Met een sterke eindspurt
kwam Thom Berkelder nog heel dichtbij en hij finishte als tweede. Bij de
meisjes leverde Evie Scholten een dappere strijd, dat haar de zesde eindtijd
opleverde. Om
13.30 was het de beurt aan de Senioren voor hun wedstrijd op het selectieve
parcours, bestaande uit zandpaden, grasstroken en asfalt met hier en daar
verraderlijk hoogteverschil. Bij de 5 kilometer ging het gelijk kiezelhard en
lieten de AVA`70-talenten zich goed van voren zien. Dit leverde uiteindelijk
een fraaie derde plek op voor Stef Grotenhuis in een uitstekende eindtijd van
17,30 minuten. Bij de Dames was Lisa te Molder veruit de sterkste en ze zal er
de komende weken alles aan doen om onder de 20 minuten te finishen. Herman
Domhof was de ijzersterke winnaar bij de run over 10 kilometer. Stan Prinsen
kon lang in de nabijheid blijven, maar
moest uiteindelijk genoegen nemen met een fraaie tweede plaats. Bij de Dames een
geheel AVA`70-podium. Annemarie Arentsen zegevierde overtuigend, Karin Prinsen
werd knap tweede, terwijl Gerdy Hoornenborg de derde plek opeiste. Bij de 15
kilometer scoorde Mark Geesink de vierde tijd, maar deze diesel zal in de loop
van de competitie zeker nog progressie gaan boeken. Ingrid van Zolingen was op
de langste afstand de snelste en toonde aan te beschikken over het nodige
duurvermogen. Komende
zaterdag vindt de tweede etappe plaats van de Boekeldercrosscompetitie plaats
en zullen de nodige tijden sneuvelen, die bij de opening werden genoteerd. De
hardlooparena van AVA`70 bij `t Romienendal vormt komende zaterdag weer het
decor voor prachtige sport! (FR)
|
Foto's van de 1e Boekeldercross in Aalten - deel 1
 |
| De start van de 5, 10 en 15 kilometer, met Paula Verwaaijen en Tom van Beusekom |
Klik op de link voor de foto's van Mees Prinsen
 |
| Ingrid van Zolingen, Lienke te Brake en Henk Woolschot |
Uitslagen van de 1e Boekeldercross in Aalten
 |
| Boekeldercross: alle 4 zaterdagen in november! Klik op de link voor de uitslagen 1 kilometer 2 kilometer 5 kilometer 10 kilometer 15 kilometer site organisatie |
vrijdag 4 november 2022
Wedstrijdinformatie Boekeldercrosscompetitie 2022 in Aalten
Enkele belangrijke wetenswaardigheden over deze
serie wedstrijden:
De start van de competitie in 2021
Organisatie:
Atletiekvereniging AVA`70
Wedstrijdsponsor:
Boekelder BV betonboren, Bredevoort
Start- en finishlocatie:
De start en finish van alle wedstrijdonderdelen vindt plaats bij: `t Romienendal, Aladnaweg 3, 7122 RN Aalten
Programma:
13.00
uur: Start 1000 meter ( jongens en meisjes tot en met 9 jaar), 1 ronde
13.10
uur: Start 2000 meter ( jongens en meisjes t/m 15 jaar), 2 ronden
13.30
uur: Start 5 kilometer, 1 ronde
13.30
uur: Start 10 kilometer, 2 ronden
13.30
uur: Start 15 kilometer, 3 ronden
Parcours:
Het
cross-parcours is een prachtige afwisseling van zandpaden, grasstroken en
asfalt. Daarnaast is het parcours ook glooiend en dit maakt het extra
selectief.
Parkeergelegenheid:
Parkeren
kan in de nabijheid van start- en finishlocatie. Volg daarbij de borden en
aanwijzingen van de verkeersregelaars ter plekke.
Inschrijving:
De voorinschrijving sluit op vrijdagavond om 23.59 uur. Op de wedstrijddag kan er vanaf 12.00 uur worden ingeschreven bij het secretariaat, dat is gevestigd in `t Romienendal. Het inschrijfgeld voor kinderen tot en met 15 jaar bedraagt 2,50 euro bij voorinschrijving en 3,50 euro op de wedstrijddag. Volwassenen betalen 4,00 euro bij voorinschrijving en bij na-inschrijving 5,00 euro. Genoemde bedragen zijn per wedstrijddag!
Afhalen startnummers:
De organisatie verzoekt deelnemers om zoveel mogelijk gebruik te maken van de mogelijkheid tot voorinschrijving. Kom op tijd, want er wordt niet van het tijdsschema afgeweken!
Medische verzorging:
EHBO
Aalten
Prijzen:
Bij de jeugd zijn er prijzen voor de nummers 1, 2 en 3 per afstand beschikbaar per leeftijdscategorie. Bij de Senioren zijn er geldprijzen per afstand. De prijzen worden bepaald aan de hand van het eindklassement.
Om voor het eindklassement en een herinnering in aanmerking te komen, moet er aan minimaal 3 wedstrijden worden deelgenomen. Voor alle prijswinnaars geldt, dat men bij de prijsuitreiking aanwezig moet zijn.
Uitslagen:
De uitslagen zullen z.s.m. na de wedstrijd worden vermeldt op de site: www.ava70.nl
Algemene voorwaarden:
Deelname
aan dit evenement geschiedt op eigen verantwoordelijkheid en risico. De
organisatie vrijwaart zich van iedere aansprakelijkheid.
donderdag 3 november 2022
Uitnodiging voor een muzikale trainingsloop op zondag 4 december (nieuwe datum)
 |
| Het voetballen is klaar, nu weer hardlopen! Het muzikale vaartspel – een
speelse vorm van motiveren Het is alweer een poosje
geleden dat ik via dit fijne weblog van neef Geert, tevens opa, mijn
hardloopavonturen met jullie gedeeld heb. Ik kwam er niet aan toe, ik geef de
schuld aan de waan van de dag. Terwijl er heel wat hardloopavonturen beleefd
zijn! Eind vorig jaar, de Zevenbultenloop. Een prachtig festijn, met een bonte
verzameling aan deelnemers. Geen woord over geschreven. De marathon van
Rotterdam, april dit jaar. Een onvergetelijk avontuur, de voorbereiding met een
leuk stel mensen: geen verslag, geen terugblik, geen evaluatie. Nada, njente,
niks. Het stratenvoetbaltoernooi, met AVAZSV. Met een mooie mix van hardlopers
en voetballers die het beste in elkaar naar boven haalden, 2 schitterende weken
beleefd. Eerste in de poule, op een haar na de finale bereikt. Prachtig
toernooi, maar geen woord van op papier gezet. Geweldig van genoten.
Ontzettend veel leuke reacties gehad, geweldige ervaringen. En nog steeds heb
ik er plezier van. Die herinneringen zijn niet weg. Maar ja, niet vastgelegd
dus. Deze mooie belevenissen waren
ook mooie doelen om voor te trainen. Vooral voor de marathon. We hebben samen
schitterende duurlopen mogen doen. Na de marathon, na al dat gevoetbal merkte
ik dat ik wat minder gemotiveerd was. Ik heb tussendoor nog een 1/8 triatlon
gedaan. Ook mooi werk, maar niet echt voor kunnen trainen door het
stratenvoetbaltoernooi. En zeker, er stonden een paar mooie hardloopwedstrijden
op het programma. Vooral de memorabele wedstrijd voor en door Tom was
indrukwekkend. Walfortloop, de Tweebruggenloop, ook mooie loopjes. Maar echt
lekker ging het allemaal niet. Mij te warm en alle 3 wedstrijden zo’n 3-4
minuten boven mijn “normale” tijden. Het lijf en hoofd stonden in een soort
vakantiestand. Is heus niet erg, maar er begint dan altijd een stukje twijfel
te knagen: kan ik het nog wel, word ik nu toch te oud en te stram? Was het dit?
Moet ik nu trails en zo ga lopen en niet meer op de tijd letten? Een schema, dat moest ik
hebben, had ik me bedacht. Na de Tweebruggenloop (ik deed 47.46 minuten over de
10 km terwijl ik de vorige editie in 42.44 minuten afraffelde…) heb ik trainer
Gerben gevraagd om een trainingsschema te maken voor de Boekeldercross. Dan heb
ik tenminste een doel en wie weet komt de motivatie weer wat terug. En Gerben
heeft een fijn schema gemaakt. Het hangt op de koelkast te shinen. En nu komt het
hardloopvrienden. Het bovenstaande was slechts een inleiding om tot het
onderwerp van de dag te komen: het muzikale vaartspel! Op het schema van Gerben
stond namelijk dat ik een “vaartspel” moest doen. Ik wist niet precies hoe ik
dit spel moest spelen, dus ik heb er op gegoogeld. “Een speelse vorm van
intervaltraining” las ik. Nou, speels ben ik wel, dus dat moest lukken. Ik had
me bedacht dat ik met muziek ging lopen. Tegenwoordig heb ik zo’n
koptelefoontje dat je voor je oren plaats zodat je ook nog de omgevingsgeluiden
kunt horen. Fijn dink. Op Spotify had ik een afspeellijst geselecteerd met van
alles en nog wat. Ik nam me voor om 2 liedjes lang op D1 tempo te lopen en 1
liedje lang te versnellen op D3 tempo. Ging mooi! Soms had ik geluk en soms had
ik pech. Zo moest ik versnellen op de live-versie van “Onderuit” van De Dijk.
7.25 minuten lang! En daarna maar 2 korte liedjes rust! (The Doors – Break on
through van 2.26 minuten en Vampire Weekend van A-Punk, 2.17 minuten.) Pure
Russische roulette dus! Toen dacht ik: dit kunnen we
ook samen doen, met een hoop andere hardlopers! We gaan samen het Muzikale
Vaartspel doen. Samen rennen en samen over muziek praten, een combinatie van 2
mooie werelden! Als je mee wilt doen met dit spel, geef je je op via de site
van Geert. Je stuurt mij een appje met 3 nummers die je mooi vindt en waar
lekker op te rennen is. Twee nummers van ca. 3 – 3.5 minuten en eentje van 5 –
6 minuten. Ik maak er een afspeellijst van. Zo krijgen we een bonte verzameling
aan nummers die we via een JBL boxje willekeurig laten afspelen (niet te hard
natuurlijk, we willen de medemens, flora en fauna niet tot last zijn. Niet meer
als anders tenminste…). Ik zorg voor het boxje. Als dan een nummer voorbij komt
shuffelen, zijn we natuurlijk benieuwd naar het verhaal wat er bij hoort. Leuk
toch? En we kunnen dus pech hebben: misschien moeten we ons 6 minuten lang in
het zweet lopen omdat het 3e nummer net de 12-inch versie is van De Vlam In De
Pijp. Om maar eens een nummer te noemen! Om jullie al wat te
inspireren, dit is mijn keuze: - Burning Love – Elvis Presley
– 3.29 minuten: Heerlijk nummer waar ik
vrolijk van word en met een hoog meezing-gehalte. - Love Sickness – The Robert
Cray Band – 2.59 minuten: Op elk lijstje zet ik Robert
Cray, mijn gitaarheld. Deze man heeft al zoveel ellende meegemaakt. Hij zou
eens moeten gaan hardlopen, misschien knapt ie daar van op. In ieder geval een
lekker up-tempo bluesy nummer. - Feel like makin’ love – Bad
Company – 5.13 minuten: Dit nummer was ooit op de
radio toen ik van mijn vakantieadres in Zeeland naar de hardloopwedstrijd “De
15 van Wolphaartsdijk” reed. Is blijven hangen, was een zware wedstrijd in 30+
omstandigheden. Dus zoiets! Het hoeven geen
levensverhalen te zijn. Natuurlijk zijn we benieuwd op welk nummer je je eerste
zoen hebt gegeven, maar het hoeft niet. Voel je vrij! Zo wou ik het doen, alles op
een rijtje: • Geert en ik hebben zondagmorgen 4 december geprikt voor dit
Muzikale Vaartspel; • Geef je op via deze site en geef 3 nummers door van de
genoemde lengte via de app (Rinke: 06 12939680); Je hoeft je verhaal er niet
bij te vertellen, dat komt wel tijdens het lopen; • We gaan zondagmorgen 4 december om 9.00 uur verzamelen aan
de Hofstraat 20 te Aalten, bij mijn
kantoor. Ruimte zat voor auto, fiets en gerei. Na het vaartspel kunnen we hier
een köpken koffie drinken; • We gaan lopen met een groep van maximaal 20 – 25 atleten. • We zetten een mooie ronde uit van ca. 12 km. Het basistempo
zal 6.00 – 6.15 minuten per km zijn; het versnellen doen we iets harder! Er
zullen zo’n 20 – 25 liedjes de revue passeren; • We gaan samen uit en samen thuis. Dus uiteraard wachten we
op elkaar, want we willen mekaars muziek natuurlijk wel horen; • AVA leden, niet AVA leden, clubloze hardlopers,
voetballers…iedereen is welkom. Je moet wel het genoemde tempo zo ongeveer aan
kunnen en wie het eerst komt, wie het eerst maalt; • De playlist wordt natuurlijk gedeeld: een mooie verzameling van hardloopnummers die je kan motiveren als je eens in een dip zit. • Wil je alleen maar meelopen en lever je liever geen muzieknummers in? Geen probleem, dan vult Rinke de lijst aan. Met sportieve en muzikale
groet, Rinke ter Haar Deelnemers aan het Muzikale
Vaartspel: 1. Rinke ter Haar 2. Geert
Wevers, 3.Andre Balke, 04.Theo Stronks, 05.Ingrid van Zolingen, 06.Katja Demkes, 07.Andre Bruil, 08.Henk ter Beest |
dinsdag 1 november 2022
Vijf dagen trailen in de Dourovalley in Portugal
 |
| Andre Bleumink en Henrie Drenthel (rechts) Vorig jaar deed Henrie samen
met Claudia mee aan een meerdaags evenement van Carlos Sa Nature Events in
Portugal. Dat was hem zo goed bevallen dat hij mij overhaalde om ook een keer
mee te gaan op trailvakantie. De 5 Days of Douro werd gehouden van 28 oktober
t/m 1 november. Het programma op de website was wat summier qua informatie,
maar volgens Google was de Douro vallei beroemd om de wijngaarden en de
olijfbomen. De beste portwijnen komen uit deze streek. Ook wat filmpjes op
YouTube lieten mooie en steile heuvels bedekt met wijngaarden en olijfbomen. We
besloten ons dus in te schrijven en te gaan genieten van alle moois wat
Portugal te bieden heeft. We moesten al op
donderdagavond vliegen omdat we vrijdag rond twaalven opgepikt zouden worden
voor de treinreis naar Pocinho. Een dag van tevoren werd dat nog omgegooid, we
zouden met een busje opgepikt worden omdat we maar met vier Nederlanders zouden
zijn. We boekten snel ons hotel om zodat we in hetzelfde hotel zaten als Barry
en Linda, dat was makkelijker qua oppikken. Vanaf Eindhoven is het maar een
paar uur vliegen en met de metro waren we in een klein half uurtje bij het
hotel in hartje Porto. Na het inchecken gingen we nog even lekker uit eten met
Barry en Linda, een mooi begin van onze trailvakantie. Vrijdagmorgen liepen Henrie en
ik nog even een paar uur als toeristen door de binnenstad van Porto. Mooie oude
gebouwen en heel veel weggetjes die steil omhoog of omlaag liepen. We genoten
van een lekkere koffie en een heerlijke pastel de natas, de beroemdste
lekkernij van Portugal. Stiekem maakten we al heel wat hoogtemeters, terwijl
het evenement nog moest beginnen. Helaas waren de terrasjes langs de Douro nog
gesloten, maar we wisten gelukkig nog een mooi tentje te vinden waar we een
lekker broodje zalm konden scoren voor de lunch. ’s Middags werden we opgehaald
door Marina en Sergio van de organisatie en reden we door een regenachtig
Portugal. Door de regendruppels op de ramen zagen we prachtige ruige heuvels,
bezaaid met grote rotsen. Volgens Marina was de Douro Valley de droogste streek
van Portugal en had het er al vanaf mei niet meer geregend. Maar de
vooruitzichten voor de komende dagen waren niet goed: bakken met regen op
zaterdag en daarna nog buien. We hadden de koffers dan ook vol met extra
kleding en schoenen. De temperatuur zou wel redelijk zijn, dus we maakten ons
er niet erg druk om. Eénmaal aangekomen in het
pittoreske gehucht Pocinho, prachtig gelegen aan de rivier Douro, konden we ons
onderkomen voor de komende dagen bekijken. Het Centro de Alto Rendimento was
een mooi architectonisch verantwoord gebouw dat tegen een helling aanlag. Alle
verdiepingen verzonken als het ware in de heuvel. Heel mooi. Van binnen was het
ook veel beton en strakke looks. De lange gangen met eenpersoonskamertjes leken
daardoor wel een beetje op een gevangenis in mijn ogen, maar alles was
aanwezig. De harde matras en het kleine raampje versterkten het gevangenisgevoel
nog meer maar de deur ging gelukkig gewoon open. ’s Avonds verzamelden we ons
bij de uitgang voor het eerste loopje. Een stuk of dertig personen stonden
klaar, die 5 Daagse was nog kleinschaliger dan we dachten. Na een speech van
Carlos (waar we niets van begrepen) gingen we van start. Als vrij snel liepen
Henrie en ik achteraan met de linten ophaler. Gelukkig sprak die ook een paar
woorden Engels en kon hij ons een beetje begeleiden. Na een paar kilometer in
het donker langs de oever van de Douro ging het omhoog en kregen we onze eerste
ervaring met de heuvels in het Douro gebied. Ik was blij dat we onze stokken
mee hadden want het ging al snel steil omhoog. Het zweet liep ons alle poriën
uit. Boven ons hoorden we gelach en gezang van degenen die voor ons liepen en
die maakten er echt een feestje van…. De route was geweldig mooi,
zelfs alleen in het licht van onze hoofdlampjes. Mooie klimmen en technische
afdalingen over prachtige paadjes met af en toe een mooi uitzicht over de
lampjes van het dorp en de brug over de rivier. Het laatste stuk liepen we weer
terug langs de oever van de Douro. Inmiddels begon het al te regenen, maar het
was niet koud. Na ruim 15 kilometer in 2:10 uur met 595 hoogtemeters waren we
weer terug bij de finish. Na de finish was er tijd van
douchen en daarna moest er nog gegeten worden. Gezellig met zijn allen in de
kantine van het CAR. Toen pas kwamen we er achter dat de overige deelnemers
voor het grootste deel winnaars waren in het circuit van wedstrijden die Carlos
georganiseerd had. Dat verklaarde natuurlijk dat wij zo snel achteraan kwamen
te lopen. Dat zou de komende dagen dus ook wel niet veranderen, maar voor ons
maakte het eigenlijk niet uit. Dag twee begon met een stevig
ontbijt. De rugzak had ik daarvoor al gevuld met eten en drinken voor de route
van dag 2. Het zou een kleddernatte dag worden, met 30 kilometer en ruim 1000
hoogtemeters. Een goed ontbijt was dus niet overbodig. Eerst werden we met de
bus naar de start gebracht. Met een Portugese chauffeur is dat al een avontuur
op zich… We moesten nog even wachten voor de start en iedereen schuilde nog
even onder het bushokje. Maar na de korte briefing moesten we toch de regen
gaan trotseren. Na een pittig klimmetje naar
de ruïnes van een kasteel om op te warmen volgde er een lange afdaling naar de
oevers van de Douro. Zelfs in de stromende regen waren de uitzichten prachtig,
je kon je alleen maar voorstellen hoe geweldig het zou zijn als de zon zou
schijnen. De route langs de oever voerde via een paadje dat nauwelijks die naam
mocht hebben. Lopend en af en toe klauterend over een paadje hoog boven de
rivier kwamen we goed vooruit. De temperatuur was eigenlijk prima ondanks de
voortdurende regen. Na een redelijk vlak stuk over een boerenlandweggetje langs
de rivier kwamen we bij de verzorgingspost. Heerlijke Portugese lekkernijen en
een paar bekers cola voor de energie naar binnen werken en weer verder. Al snel bleek dat we het
makkelijkste gedeelte van de route gehad hadden, het begon nu echt. Klimmen en
afdalen en dan nog maar weer klimmen en afdalen. En dan wel op hele steile, met
stenen bezaaide hellingen. Door de voortdurende regen was het soms een route
zoeken tussen de stromen water die van de bergen naar beneden kwamen. Soms was
het ook gewoon een kwestie van er dwars doorheen. Ondanks alle nattigheid
hielden we de stemming er goed in en het tempo bleef hoog (voor ons doen dan). Door het gebrek aan uitzichten
kregen andere aspecten veel meer nadruk. Het geluid van de waterstroompjes, de
reuk van wilde rozemarijn en lavendel, alle zintuigen kwamen aan bod. Wat een
mooie route, we genoten echt volop. Het laatste stukje nog door het stadje tot
bij een soort dorpshuis waar de finish was was nog het minst mooi van de route,
maar dan heb je het over een paar honderd meter. Geheel naar Portugese traditie
moest er na een snelle douche nog wel uitgebreid geluncht worden. Alle verloren
calorietjes waren in no time weer aangevuld en dan ’s avonds ook nog een keer
eten, we kwamen niets tekort. Om de avond te besluiten keken we met het
Nederlandse clubje samen naar de Formule 1 kwalificatie en daarna op tijd naar
bed. De derde dag moesten we al
bijtijds er uit voor het ontbijt. We zouden wat beter weer krijgen, maar het
zag er nog wat nevelig uit buiten. Het jasje bleef nog even aan in de bus naar
het volgende kasteel waar we gingen starten. Op de heenweg pikten we nog
wandelaars op, er werd nl. tegelijkertijd ook een wandeltocht georganiseerd.
Die kregen wat voorsprong terwijl wij een rondje om het kasteel renden. De route was wat korter met 17
km, maar volgens het hoogteprofiel zou het geen makkie worden. Uiteindelijk
bleken het 775 hoogtemeters te zijn. Al redelijk in het begin zat er een flinke
klim in waar we echt moesten scramblen, op handen en voeten omhoog klauterend
over de rotsen. Gelukkig waren er een aantal toplopers die zich even terug
lieten zakken om ons te begeleiden. Spectaculair om te doen en best pittig.
Later vertelde Carlos wel dat hij er over getwijfeld had of dat stukje wel
veilig genoeg was. Maar volgens mij waren we wel geslaagd in zijn ogen. Na deze klim liepen we nog een
stukje op met één van de andere lopers tot de lopers die ons begeleid hadden op
de klim weer achterop kwamen. Al kletsend en lachend en met onwaarschijnlijk
gemak renden ze vrolijk bij ons weg bij de eerstvolgende klim terwijl wij in
een hike met onze stokken terug moesten vallen. Maar de zon kwam inmiddels door
en ons humeur was opperbest, dus we lieten ze net zo vrolijk lopen. Wij haalden
inmiddels de wandelaars weer in, dus dat maakte dat wij ons weer heel goed
voelden. De route voerde ons over de
prachtige steile heuvels die bedekt waren met druivenstruiken in allerlei
herfstkleuren. Geweldig mooi gezicht in de herfstzon. Die zon deed overigens
nog behoorlijk zijn best, in de laatste afdaling voelde het alsof we richting
of over de twintig graden gingen. En toen zagen we een prachtige houten
constructie tegen de berg omhoog kronkelen. Een gloednieuwe houten trappen
constructie met volgens het bordje meer dan 900 treden. Van onder kon je de
bovenkant niet zien, zo hoog was het. Vol goede moed begonnen we aan de klim,
maar dat viel nog niet mee. In de warme zon lieten we treetje na treetje achter
ons, de zweetdruppels spoten uit de poriën. Na meer dan een kwartier
onafgebroken trappenklimmen stonden we eindelijk boven. De finish was bereikt! Nou ja finish…. We genoten
even van een kleine gezamenlijke lunch in het stadje en daarna liepen Henrie en
ik het laatste stuk naar de CAR in plaats van in de bus te stappen. Het was
immers nog vroeg op de middag en dat leverde dan toch weer een mooie totaal
dagafstand op. Het was immers nog een kilometer of negen en meer dalen dan
klimmen. Vol goede moed en met hernieuwde energie van de lunch gingen we op
weg. We hadden eigenlijk een hele mooie middagtocht door de boomgaarden met
olijfbomen, prachtige vergezichten. Op het laatst wisten we zelfs nog een
verkeerde afslag te pakken, maar dat betekende wel dat wel door Pocinho kwamen.
Daar konden we nog een welverdiend ijsje scoren in het enige cafeetje dat open
was. Na het avondeten trok het
Nederlandse kamp zich weer terug om samen de Formule 1 te kijken. Met chips,
chocola, bier en fris moedigden we onze Max aan en dat leverde een eerste plek
op. Een perfect eind van een mooie dag! Tijd om weer op tijd in bed te kruipen
en de vermoeide spieren wat rust te gunnen. Dag vier was de groep een stuk
kleiner. De deelnemers aan de driedaagse waren naar huis en wij moesten we
extra vroeg op staan voor het ontbijt. We gingen nl. een oud treintracé lopen
net over de grens in Spanje. Dat was een eindje rijden en bovendien was er een
uur tijdsverschil terwijl we voor een bepaalde tijd moesten starten. De groep
was zo klein dat we met een busje en één auto konden gaan voor zowel de
organisatie als de overgebleven groepsleden. De sfeer werd zo wel een stuk
knusser. Het weer was ons ook deze dag
niet heel gunstig gezind. In ieder geval de ochtend zou het regenen,
waarschijnlijk de hele tijd dat we aan het lopen waren. De jasjes konden weer
aan en ook de hoofdlampjes waren verplicht voor in de tunnels. We moesten de
hele tijd het pad langs het spoor volgen, makkelijk zat. Ook leuk voor ons
vlakkelanders, geen hoogtemeters. Sterker nog, het spoor liep iets naar beneden
over de hele route. Gewoon rennen dus! Maar zo makkelijk was het natuurlijk ook
niet. Het paadje langs het spoor hield regelmatig op aan de ene kant en dan
moest je weer over de stenen, rails en bielzen naar de andere kant om daar
verder te lopen. Toch was het een schitterende
route. De tunnels waren aardedonker en zelfs met een hoofdlampje moest je goed
opletten met de gaten in de grond, uitstekende rotsen aan de zijkanten van de
tunnels en de bielzen lagen ook lang niet gelijk. Maar in de tunnels was het in
ieder geval droog…. Het spoor liep langs de Douro, wat mooie vergezichten
opleverde (zelfs in de regen). De bruggen overspanden flinke hoogtes en even
naar beneden kijken was niet voor iedereen weggelegd. Maar wat echt speciaal
was in mijn ogen: de cactussen die links en rechts in het wild groeiden.
Metershoge exemplaren met kleurige cactusvruchten, het leek wel een
westernfilm. Aan het eind van het tracé
konden we wat droogs aantrekken en moesten we nog een uurtje wachten op de rest
van de groep. Die wandelden de route namelijk, eindelijk konden wij eens iets
sneller. Toen iedereen er was en droge kleren aan had gingen we uitgebreid
lunchen in een prachtige ouderwets ingerichte eetgelegenheid. Daar werden we
voorzien van allerlei heerlijke lokale lekkernijen. De wijn erbij was ook
lokaal en bijzonder goed. Het haardvuur knapperde en er kwamen wat mooie sterke
verhalen naar boven. Het gaf het gevoel de we er echt bij hoorden, superfijn. Na het eten gingen we met de
groep een aantal bezienswaardigheden bekijken. Aan de Portugese grens barst het
van de kastelen en burchten die vroeger de grens met Spanje bewaakten. Sommige
burchten zijn alleen nog ruïnes, anderen zijn heel mooi opgeknapt en echte
toeristen trekpleisters. Eén ding hebben ze allemaal gemeen, ze liggen meestal
strategisch op een heuvel in een verder redelijk onherbergzaam gebied. We
genoten volop van ons toeristische tripje en het was wal weer donker toen we
weer bij het CAR aankwamen. Nog een keer warm eten en daarna nog een potje pool
spelen in de gemeenschappelijke ruimte. Supergezellige laatste avond. De laatste run was op de
laatste ochtend. 1 November is een feestdag in Portugal en Carlos had met de
lokale trailclub geregeld dat ze ons meenamen op een rondje door hun
trainingsgebied. We startten op het dorpsplein en nadat we via wat achteraf
paden een stukje hadden gelopen begon het echte werk. Een steile rotswand
doemde voor ons op en waar ik geen pad zag bleken we toch omhoog te moeten. De
stokken in de rugzak en met handen en voeten omhoog klimmen, gelukkig met wat
hulp van de locals die voor en achter ons bleven om in te gaten te houden of
het allemaal wel goed ging. Ik had wel het idee dat ze gaandeweg meer
vertrouwen in onze klimkunsten kregen. Maar wat omhoog gaat moet ook
weer omlaag en zo mochten we ook via supersteile klauterpaadjes naar beneden.
Door de regen was het allemaal wat modderig en glibberig. Tot mijn verbazing
deden we het in deze afdalingen helemaal niet zo slecht. Maar dat komt
natuurlijk omdat we wel modder en nattigheid gewend zijn. Op alle andere
stukken werden we er zelfs door het zoontje van één van de lopers compleet
vanaf gelopen. Maar onze mobiele verzorgingspost in de vorm van een pickuptruck
leverde steeds een mooi punt voor de snelle mannen op om even te wachten onder
het genot van wat lekkers. Tegen de tijd dat wij er weer waren konden we dan
weer verder. Na een kleine 15 km en 700
hoogtemeters kwamen we weer aan op het stadsplein. Het was inmiddels lekker
warm geworden en we zaten met zijn allen op de traptreden van een monument na
te kletsen. Er kwam ergens een mooie fles port tevoorschijn en wat bekertjes en
zo zaten we heerlijk te genieten in de zon. Uit de open deuren van de kerk kwam
gezang om het geheel nog extra luister bij te zetten. Zelfs Carlos de
organisator zat heerlijk relaxt te genieten, hoewel hij nauwelijks een drupje
zweet kwijtgeraakt was tijdens ons loopje. Aan alle goede dingen komt een
eind en zo werden we na een douche en lunch weer teruggebracht naar Porto. Een
geweldige 5 dagen Douro zaten er op. Mentaal een enorme opkikker, lekker vijf
dagen doen wat je leuk vind zonder dat werk of zo in de weg zit. Heerlijk! Het
lichaam was wel aardig moe inmiddels. De hoogtemeters, maar vooral ook het
dalen, telde flink door. Achteraf viel het eigenlijk best mee met de schade,
doordat je elke dag toch ook weer kunt herstellen. Het weer had misschien wat
beter gekund wat ons betreft, maar we gunden de Portugezen best wat regen na
zo’n lange droogte…. Na een korte nacht namen we een hele vroege vlucht weer terug naar huis. Gelukkig hoefde de douane geen steekproef te houden want onze koffers vol natte en smerige sportspullen stonken een uur in de wind. Een paar wasjes later en een aantal dagen weer wat bijslapen en het hele avontuur begint alweer te vervagen tot een mooie herinnering. Carlos Sa organiseert meerdere evenementen per jaar in diverse gebieden van Portugal. Henrie en ik kunnen het in ieder geval van harte aanbevelen. Volgens mijn weegschaal hoef je er niet heen te gaan om wat af te vallen overigens….  |
zondag 30 oktober 2022
Foto's van de 37e Halve Marathon van Doetinchem - deel 1
 | ||||
| De start van de 7.5 kilometer Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen fotoalbum
|
Verslag van de 37e Halve Marathon van Doetinchem
 |
| Daan Reintjes |
Daan Reintjes maatje te groot voor Jordy Kloet Door Benno Stevering DOETINCHEM – Daan Reintjes uit Oud-Zevenaar maakt een grote progressie door. ’’Vorige week liep ik nog in Valencia dezelfde afstand in 1.08.14u. Ook de vier mijl van Groningen en de 10 miles van Tilburg verliepen relatief gunstig. Mijn doel is om mee te blijven doen met NK-medailles en er nu ook een te scoren. Na een enigszins rustige start zondagochtend tijdens de 37e halve marathon in Doetinchem begon ik bij 15 km te rekenen en gaf gas. Het zat er niet meer in om 1.05.58 uur, het parcoursrecord van Korir Evans Kipkoech aan te scherpen. Ik ging overigens weg op 1.10u. Vanaf het begin wilde ik er eigenlijk gewoon een mooie, ontspannen training van maken.’’ In een voor Reintjes onbekend parcours liep hij ongekend goed en won in een tijd van 1.08.41 uur. Zijn vader Frank Reintjes begeleidde hem per fiets. Reintjes ging weg op 1.10u. De vijf kilometer verliep goed in 16.40 minuten. Vervolgens liep Reintjes de tien kilometer in 33.10 minuten. Rond de vijftien kilometer liep hij 50 minuten. Om richting parcoursrecord te lopen had hij daar al 1 minuut rapper moeten zijn. Jordy Kloet uit Doetinchem liep in beginsel dezelfde tred als Reintjes. Argonaut Kloet: ‘’Op voorhand wist ik dat Daan veel sneller zou zijn en voor mij geen maat!. Ik heb een snelle eindtijd dan ook helemaal losgelaten. Verder had ik gebrek aan wedstrijdritme omdat er gewoon weinig aanbod aan wedstrijden is, en speelde de warmte ook een grote, zware tegenstander.’’ Wel kende Kloet het om als winnaar over de streep te gaan. In Doetinchem won hij reeds tweemaal. Gert-Jan Wassink zou voor Kloet als haas fungeren bij de halve van Doetinchem, maar Wassink moest helaas vanwege een blessure verstek laten gaan. Voor beiden wordt het komende doel de Zevenheuvelenloop. Reintjes zal daar echter voor een tijd van rond 45 minuten gaan, terwijl Kloet 48 minuten ambieert. Famke Heinst uit Arnhem van team Titus Sport noteerde met 1.25.29 uur de vierde dames tijd ooit gelopen in Doetinchem. Het parcoursrecord staat nog steeds op naam van Nancy Chepkurui met 1.17.07 uur. Famke gaf aan: ‘’Het is voor mij belangrijk vertrouwen op deze afstand op te bouwen. Ik wilde de halve marathon rustig starten en deze als goede duurlooptraining beschouwen. Mijn langste afstand die ik gelopen had was tien kilometer. Toch vond ik het achteraf best leuk. Ik ga me straks deze winter niet op de indoorwedstrijden, maar op het landelijke crosscircuit richten.’’ Ieneke Voets uit Elst werd tweede in 1.31 uur. Nicole Voet uit Wageningen liep met een hoge ambitie en noteerde de derde tijd 1.33.10 uur. Ruben Garretsen was superieur en won de 7,5 kilometer in 24.20 minuten. Ook voor hem was het parcoursrecord van Dennis Weijers die 22.58 minuten destijds liep te ver verwijderd. Garretsen over zijn zege: ‘’Het is altijd erg gezellig om hier te hardlopen. De laatste twee kilometer waren het zwaarst. Gelukkig beschik ik nu over de kracht om mijn tempo goed te kunnen vasthouden. Ik zit nu in mijn vierde jaar geneeskunde in Groningen. Over enige jaren hoop ik uiteindelijk me als sportarts te vestigen. Het gaat erg goed. Mijn besttijden weet ik nog steeds aan te scherpen. De eerste grote wedstrijd die op het programma staat is de Zevenheuvelenloop. Ik ben lid van Vitalis in Groningen, maar ook nog steeds van Argo in Doetinchem, waar ik loop op schema’s van trainer Stephan Scanu. Voor komend seizoen zou een tijd onder de vijftien minuten een loflijk streven zijn.’’ Tijmen Wisselink uit Zelhem noteerde de tweede tijd achter Garretsen met 25.15 minuten. Voor hem was zijn clubgenoot zondag te sterk. Ook het record van Linda Ooms uit Tonden bleef met 27 minuten bij de vrouwen intact. Sophie van der Most uit Arnhem was zondag de rapste vrouw met 27.39 minuten, gevolgd door Eline de Jong uit Eindhoven met haar roots in Didam die 28.33 minuten op de klokken bracht. Van der Most: ‘’Ik heb continue aan kop gelopen in mijn eigen tempo. Dit was een lekker landelijk, mooi rondje. De plotse warmte heeft iedereen last van. Het is niet echt wat je in het najaar verwacht. Ik denk dat je er gewoon niet te veel aan moet denken en accepteren. Wel is het uiteraard belangrijk om goed te blijven drinken onderweg. Net als vele anderen hier komt voor mij ook de Zevenheuvelenloop in het verschiet en zal ik me weer profileren in diverse triatlons. Ik heb geen specifieke richttijd voor handen.’’ In totaal kwamen er meer dan 500 deelnemers aan de start. Het leverde fraaie herfstkiekjes op van lopers over de vele bladeren langs de Boldiek en het kasteel Slangenburg. Door haar vele bochten en onverharde parcours is de halve marathon Doetinchem erg afwisselend, maar geen echt parcours om een pr aan te scherpen. Uitzonderingen daarop echter nagelaten. Harry Striekwold uit Gaanderen, reeds 60 jaar lid van Argo en 50 jaar sprak het evenement aaneen. Uitslagen: 21,1 kilometer: Mannen: 1. Daan Reintjes (Oud-Zevenaar) 1.08.51 uur, 2. Jordy Kloet (Doetinchem) 1.13.30, 3. Maarten Zeegers (Maastricht) 1.18.08. Vrouwen: 1. Famke Heinst (Arnhem) 1.25.29 uur, 2. Ieneke Voets (Elst) 1.31.00, 3. Nicole Voet (Wageningen) 1.33.10. 7,5 kilometer: Mannen: Ruben Garretsen (Argo-Keijenborg) 24.20 minuten, 2. Tijmen Wisselink (Argo-Zelhem) 25.15, 3. Thijs van Aalten (Arnhem) 25.27. Vrouwen: 1. Sophie van der Most (Arnhem) 27.39, 2. Eline de Jong (Eindhoven/Didam) 28.33, 3.Milou de Kleijn 31.18. |
Uitslagen van de 37e Halve Marathon van Doetinchem
 |
| Enkele AVA'70 leden die in Doetinchem hebben mee gelopen |
 |
| Drie AVA'70 leden op het podium van de 2.5 kilometer vlnr Thom Berkelder, Mats Lievers en Jurre de Jong |
Aankondiging van de 40e Oudejaars Crossloop in Vorden
.jpeg) |
| De flyer van de Oudejaars Crossloop |
Op vrijdag 30 december 2022
organiseert de stichting Oudejaars Crossloop Vorden voor de 40e keer
de Oudejaars Crossloop in Vorden. Hardlopers uit de regio krijgen de kans het
oudejaar sportief af te sluiten en te genieten van de prachtige bossen tussen
Vorden en Lochem. De Oudejaars Crossloop biedt voor iedere loper een uitdaging.
De vrijwel geheel onverharde routes gaan over de mooiste paden van natuurgebied
'Het Grote Veld'. Het is dan ook niet voor niets dat velen zeggen dat het de
mooiste crossloop is van de Achterhoek! Kijk voor een sfeer impressie op: www.oudejaarscrossloop.nl.
Er kan 5, 10 of 15 km gelopen worden, waarbij elke afstand één ronde betreft. Daarnaast is er de 1 km Kidscross voor kinderen van 4 tot en met 12 jaar en de 2,5 km Juniorencross voor 12 tot en met 16 jaar. Alle kinderen starten tegelijk en krijgen een herinnering! Na afloop van de cross kan er door de deelnemers worden nagepraat onder het genot van een gratis kopje koffie of thee (ranja voor de kinderen) en natuurlijk een heerlijke oliebol.
Na afloop van de crossloop zijn er mooie prijzen voor de snelste deelnemers. Ook worden er prijzen uitgereikt in de 45+ categorie en is er voor iedere afstand een prijs voor de snelste man en vrouw uit Vorden. Tevens zal de Ton ten Have wisselbokaal worden uitgereikt aan de snelste loper en loopster uit Vorden op de langste afstand.
Programma
·
12.15 uur; 1 km Kidscross (deelname 4-12 jaar)
·
12.30 uur; 2,5 km Juniorencross (deelname 12-16
jaar)
·
13.30 uur; 15 km
·
13.45 uur; 10 km
· 14:00 uur; 5 km
Alleen voorinschrijving
Inschrijven is mogelijk tot 21 december 18.00 uur. Tevens is er dit jaar ook een inschrijvingslimiet van 850 deelnemers. Na-inschrijving op de dag zelf is niet mogelijk. Verzeker je je van deelname en schrijf je dus op tijd in via www.oudejaarscrossloop.nl. Het startnummer met chip kan op de dag van de crossloop in de kantine worden opgehaald en wordt niet vooraf toegestuurd.
Kosten per afstand
Inschrijfgeld voor de Kidscross en Juniorencross bedraagt € 6,00. Voor alle overige afstanden € 12,50. Dit is inclusief een gratis oliebol en koffie of thee na afloop. Voor de kinderen is er een oliebol en limonade.
Proefloop
Er is op Zondag 18 december om 10.00 uur (5, 10 of 15 km) een proefloop om het parcours te verkennen om tips te krijgen waar je aan moeten denken bij het lopen van een crossloop. De kosten zijn EUR 3,- inclusief een kopje koffie of thee. Zie voor meer info en opgeven www.oudejaarscrossloop.nl.
Zwembad In de Dennen, de
IJsbaan en Runners Vorden
Dit jaar hebben zijn zwembad In de Dennen (www.zwembad-indedennen.nl), IJsbaan Vorden (www.ijsbaan-vorden.nl) en Runners Vorden (www.runnersvorden.nl) als goed doel verbonden aan onze loop. Het zwembad In de Dennen ligt direct naast de start en finish van de Oudejaars Crossloop in Vorden. Het is een prachtig zwembad en veel lopers die meedoen met de Oudejaars Crossloop Vorden maken er graag gebruik van. Het openluchtzwembad wordt grotendeels beheerd door vrijwilligers, moet rondkomen zonder enige vorm van subsidie en dat is niet makkelijk. Dit jaar zal de opbrengst worden gebruikt voor aanschaf van een nieuw speeltoestel voor de kinderen! Tevens zal er een bedrag gaan naar de IJsbaan van Vorden voor renovatie van de Kantine. Runners Vorden kan een bijdrage goed gebruiken voor de aanschaf van materialen voor het geven van looptrainingen. Alle goede doelen leveren tevens vrijwilligers tijdens de Oudejaars Crossloop Vorden. Zonder deze vrijwilligers is de organisatie van een dergelijk evenement niet mogelijk en zo helpen we elkaar! Bij het inschrijven is het tevens mogelijk om extra te doneren!
Start en finish
Op
het complex van Voetbal Vereniging Vorden, Oude Zutphenseweg 11, 7251 JX
Vorden. Douche- en kleedgelegenheid is aanwezig.
Wij zien u graag op zaterdag 30 december 2022 aan de start bij de mooiste crossloop van de Achterhoek!
Met vriendelijke groet,
De stichting Oudejaars
Crossloop Vorden.
vrijdag 28 oktober 2022
Prachtige prestatie Cindy Brusse op Ironman 70.3 St.George (Utah) in Amerika
 | ||
| Cindy Brusse met haar verdiende medaille Op woensdag registreerde ik me
en kreeg daarbij een hele mooie Ironman rugtas! Daarbij ook nog even door
Ironman village gelopen waar je tal van mooie spullies kon kopen. Donderdag
moesten de spullen in de transitie zones gelegd worden. Hierbij lagen T1
(zwemmen en daarna op de fiets stappen) en T2 (van de fiets stappen en beginnen
met lopen) 30 km uit elkaar! Via een tijdschema moest je opgeven hoe laat je
dat kwam doen. Dit ivm met bijna 2400 deelneemsters. De fiets werd gestald en
de blauwe bike-bag met helm, arm stukken en windbody werd 200m verder
opgehangen. Daar mocht je op de wedstrijddag voor het zwemmen niet meer bij. De wedstrijddag begon met 41 F
, lees 5 Celsius, vrij fris. De professionals gingen bij zonsopkomst om 7.30 te
water en ik in de 12e en laatste wave om 9.06. Dat scheelt dan alweer een graad
of 3-4! Ik had heerlijke thermo-merinoswol sokken aangetrokken, want ik moest
voor de start eerst nog 2 uren in de buitenlucht daar overleven. De schoolbus
had ons vanuit het centrum van St George naar Sand Hollow reservoir gebracht.
Ik bedacht me dat sokken op de fiets ook geen overbodige luxe zouden zijn, maar
ja, die had ik niet in de bike-bag gedaan. En daar mocht ik niet meer bij. Ik
had ook niet aan wegwerpslippers bij de voorstart gedacht. Daar stonden we dan
15 minuten op het asfalt te wachten totdat we met heel wave 12 naar
voorstartplaats 2 op de (plas)mat mochten gaan staan. Op het asfalt had ik mijn
heerlijke thermosokken nog aan en vond t zonde om ze weg te werpen en helemaal
jammer dat ik ze niet op de fiets aan kon. Dus bedacht ik het volgende
experiment: het plaatsen van de sokken tussen de 2 badmutsen die ik op had. Na
de (plas)mat te hebben verlaten op weg naar de laatste voorstartplaats werd er
nog even flink gewaved door de enthousiaste groep blauwe badmutsen van wave 12
F45-49 en stonden we te dansen op Dancing Queen van ABBA! Om 9.06 gingen we te water. Het
zwemmen ging wel lekker, maar mijn tempo was niet zo hoog als gebruikelijk. De
gebrekkige zwemvoorbereiding door langdurige verkoudheid en een hele week voor
de wedstrijddag niet zwemmen was niet de juiste taper-methode. Na 1900m zwemmen
stond ik na 31.51 op de kant. Vervolgens rennen naar mijn blauwe bike-bag nr
2253 en daarna zitten op een stoel om de armwarmers, windbody en de hopelijk
nog droge sokken aan te trekken. En ja hoor….ze kwamen droog tussen de 2
badmutsen vandaan!! Vervolgens rennen naar mijn fiets waar ik in het gelletjes
bakje s’ ochtends nog ff survival-fleece-wantjes in had gestopt (die mochten
namelijk ook niet meer in de bike-tas) Goed ingepakt begon ik dus bij 8-9
graden, maar wel met een gezellig zonnetje, aan de 90km fietsen. Ik was tijdens
het zwemmen al deelnemers aan het oprollen van de 9 minuten ervoor gestarte
wave en tijdens het fietsen ging ik ermee verder en begon ze te tellen. Het parcours was mooi glooiend
met af en toe een pittige klim gevolgd door een snelle afdaling. Binnen 30km
had ik inmiddels ruim 100 deelneemsters ingehaald, best leuk fietsen zo! Ik had
t niet koud en na 1.5 uur begon het zowaar lekker van temperatuur te worden en
gingen mijn wantjes weer terug in het gelletjes opbergvakje. Na ruim 60km en 250 inhaalmanoeuvres verder
(voelde me net Sam Long zoals hij iedereen voorbij speert) stonden daar mijn
supporters enthousiast te zwaaien! Ze waren aangesproken door een Amerikaan dat
ze wat “louder’ moesten doen en dat deden ze dan ook even tijdelijk. Na een
stukje heen en weer parcours stonden ze er weer en boog ik af naar het zwaarste
en mooiste stuk van de wedstrijd: klimmen door het natuurreservaat Snow Canyon!
Op de stukken van 11% werd het
denken en bijhouden van hoeveel voorbij gereden deelneemsters lastiger, maar ik
probeerde dat toch zo goed mogelijk te doen. En natuurlijk ook nog even leuk
lachen naar de fotograaf, hopend op straks mooie plaatjes! Op het steilste stuk
stond nog een amerikaanse grappenmaker met een bord: watch out, over 50 meters
you will see a naked man! En inderdaad, daar stond een man, die niet veel aan
had, behalve een bordje voor zijn edele delen, enthousiast te supporten. Eindelijk was daar na 5 km klimmen de top en
kon er 11 km lang over 1 rechte weg naar beneden afgedaald worden. Op bepaalde
stukken hoefde je op het grote verzet niet meer mee te trappen en kon er
gesupertucked (benen stil en aero houding) worden. Dat leek me het beste moment
om de blaas te legen. Na 90 km en +/- 320 ingehaalde medestrijdsters mocht ik
de fiets afgeven aan een “bike-grabber”. Dat scheelt weer zoeken naar
ophang-plek 2253. Dus door naar de rode run-bag 2253 en op een stoel wisselen
naar de hardloop attributen. Ik loop weg en na 100m bedenk
ik me dat ik de windbody ben vergeten uit te doen. Ik zoek tussen de
toeschouwers naar mijn supporters, maar ze staan er niet. Ik besluit de eerste
ronde van 10.5km dat ding dan maar aan te houden,puf puf. Ik wist dat het
parcours veel hoogtemeters had, maar waar die zouden liggen wist ik niet. Het
werd me snel duidelijk: eerst 5 km lang klimmen en daarna 5km lang dalen en dat
2x. Het klimmen viel me heel zwaar en kon absoluut geen tempo houden. Bij de
steilere stukken moest ik zelfs steeds even wandelen. Daar voegde ik wandelen
bij de verzorgingsposten elke 2km aan toe. Dit alles leidde tot de slechtste looptijd
ooit over een halve marathon, namelijk 1.58u. Tussendoor kreeg ik een schrale
neus van het snuiten en bleek de verkoudheid, die ik nu heb daar te beginnen. Uitstappen
vanwege een slechte looptijd is geen optie, de finish bereiken was het enige
doel geworden. Lang lag ik tijdens de
wedstrijd binnen de top 20, maar op finish bleek ik na een bagger-loop
onderdeel 40e van 262 vrouwen F45-49 in 5.35 uur. Zwemmen 19e, fietsen 38e
(heel blij mee), lopen 132e Zoals ze bij de fiets aankomst
bike-grabbers hadden, waren en bij de finish “finishers-grabbers”. De aardige
lady ondersteunde me door de finishstraat, waar ik eerst een mega-grote
medaille kreeg, vervolgens een mooie WK strandhanddoek, een T-shirt en daarna
een dames model finishers petje. Superleuk allemaal. Ze zette me af bij het
buffet! Daarna volgde liggen in het gras en het opzoeken van mijn supporters
Arie, Anneke en Dennis! Het was een bijzonder en echt geweldig evenement. Over
een paar jaar wil ik wel weer aan zo’n WK meedoen als het weer op zo’n mooie
plek plaats vindt. AVA’70 lid Danny Boom kwam in
een schitterende tijd van 4:48:52 over de finish!
|
