Klik op de link voor de tussenstand na 3 wedstrijden
zaterdag 18 november 2023
zondag 12 november 2023
Met de Vikings in Schotland
 |
| Eric Hoogerbrug Als donderdagochtend om 3:15
de wekker afgaat vraag je je wel af waar je in hemelsnaam mee bezig bent. Maar
het vooruitzicht van een trip met een groep van Viking Outdoor naar Schotland
met een stel mensen met dezelfde interesse (of afwijking, is maar hoe je het
wilt zien) helpt je met het wakker worden. Dus om 4:00 uur in de auto en om
5:35 op Schiphol afgezet door de allerbeste. Binnen even rustig kijken of er al
meer mensen van het Viking gezelschap waren, en die waren snel gevonden
aangezien ik een aantal ook al had ontmoet tijdens de social trail van een paar
weken geleden. In het restaurant en later bij
de gate konden we gelijk kennismaken met oude en nieuwe gezichten. Na een prima
vlucht op naar de huurauto’s en gelijk door naar de eerste trail. De speeltuin
die die dag door Peter Taai was uitgezocht was de Pentland Hills. Een prachtig
parcours met heul veul klimmetjes, vergezichten en het was duidelijk dat het
een zeer hoogtemeterrijk weekend zou worden. Het laatste deel voerde ons langs
een stuwmeertje en de afgaande rivier hiervan. Hier konden de kuiten en
hamstrings de laatste paar kilometers van de 20 even rustig herstellen. Uiteraard hebben we na afloop
gelijk nog even een “evaluatie” gehouden in een lokale eet/ drinkgelegenheid.
We moesten tenslotte even wachten op de groep wandelaars die dezelfde route
hadden afgelegd. De uitslag van deze evaluatie was unaniem dat dit een zeer
geslaagde start van het weekend was, en dat dit wel verwachtingen schepte. Dit
werd door Peter met een knik en blik duidelijk gemaakt dat dat wel goed kwam.
De overnachting in de Youth hostel in Edinburgh was heel bijzonder. Een oud
kasteel met heel veel authentieke details waar wij de gemiddelde leeftijd van
de gasten bijna verdubbelden….. Vrijdag was het de beurt om de
Lomond Hills maar eens te gaan bekijken. Na wat proviand ingeslagen te hebben
bij een lokale bakkerij (waar we nog even duidelijk gemaakt kregen dat we niet
naar de bergen gingen maar “those are only hills”) gingen we iets verderop op
pad. De hardloop- begeleiders Maaike en Rutger en Maaike hadden geen enkele
moeite om de groep(en) bij elkaar te houden. Vooral Rutger schepte er een waar
genoegen in om telkens van achter naar voor te rennen om iedereen maar zo stoer
mogelijk op de foto/film te zetten en af en toe de groep we samen te krijgen.
Om de vergelijking nu te gaan maken met een herdershond zou ik niet durven te
zeggen, maar….. Ook hier was het weer puur
genieten van al het mooie wat Schotland te bieden had. Hier werd wel even
opgesplitst in een lange en nog langere afstand. Opvallend was wel dat beide
groepen konden kiezen tussen vlak lopend om de berg heen of ploeteren over de
top, deze beiden kozen voor het laatste. Mijn overtuiging dat er in iedere
trailrunner een klein masochistje schuilt werd hierdoor weer bevestigd. Na 17km
genieten en een prettige nabespreking in een lokale gelegenheid werd er
vertrokken voor de overnachting in een volgend Youth hostel in Glencoe. Het diner hebben we genoten in
de Clachaig Inn. Hier werd ik door een niet nader te noemen persoon met de
initialen P.T. gedwongen tot het proeven van een whisky. Die was zo vervelend
dat er voor de zekerheid toch nog maar een andere achteraan moest om te kijken
of die nog beter was. De zaterdagochtend stonden we
bij Glencoe in de Scottish Highlands op een parkeerplaats rond te kijken naar
een paar pukkels, die naam berg toch zeker waard waren. Recht vooruit kijkend
zag ik twee bulten waarvan de toppen groen waren met daarachter een bult waar
sneeuw bovenop lag. “We gaan vast naar één van de twee voorste bulten” dacht
ik. Klopt, daar gingen we heen, en langs, en door naar boven richting de
besneeuwde toppen. Peter had al gezegd dat er
waarschijnlijk weinig kon worden hardgelopen. Daar bleek geen woord van
gelogen. Soms op handen en voeten klauteren en voor 80% met de stokken naar
boven sjouwen was voor mij ook een geheel nieuwe ervaring. Gelukkig was dit de laatste
tijd regelmatig geoefend met André op de Lochemse berg en in het Montferland. Was het uitzicht onderweg naar
boven al prachtig, bovenop was het werkelijk adembenemend. Denk dat er door de
medelopers voor zeker 50 GB aan foto’s en filmpjes is gemaakt. Na een
groepsfoto in de sneeuw zijn we iets vlotter verder gegaan aangezien er over de
bergen naast ons steeds meer bewolking kwam en je wilt niet afdalen met 1 meter
zicht, wat in Schotland niet denkbeeldig is. Het eerste stukje van de
afdaling ging via een soort glijbaan. Dus één voor één naar beneden zodat je
als je weggleed niet je voorganger een dwarslaesie zou bezorgen. Voor iemand
zoals ik, die héél slecht in afdalen is, was dit stuk het minst leuk. Daarna
ging het nog steeds steil naar beneden, maar was het goed te doen. Op de
helling zagen we op een gegeven moment nog een aantal herten kort bij ons staan
grazen die totaal niet onder de indruk waren van ons. Snapten we ook wel want
zij zijn wandelend sneller weg dan wij naar hen zouden kunnen komen. Na wat alternatieve laatste
paadjes die wel/niet op Garmin/Suunto stonden (dit discussie puntje kwam
regelmatig voorbij dit weekend) kwamen we na 9,99km, 8uur en 1250 hoogtemeters
terug in het dal en na een welverdiende douche was iedereen weer helemaal
opgeknapt….. Behalve wat lichte last van de kuiten, zo stram als de pest dus,
viel voor mij de schade mee. ’s Avonds ons weer culinair
laten verwennen in de Clachaig Inn met live muziek van de wereldberoemde zanger
Gary Alexander die ons zelfs nog de gelegenheid gaf om onze zangtalenten
tentoon te spreiden met een Nederlandstalig nummer. Hier werd spontaan door de
22 aanwezige Nederlanders een puik stukje Guus Meeuwis ten gehore gebracht waar
de lokale bevolking nog steeds van onder de indruk is. De zondag ochtend hebben we
nog een klein herstelloopje gedaan. 7km “bijna vlak” volgens de heer R.B. Was
even moeizaam op gang komen, waarschijnlijk door het genuttigde water van de
avond daarvoor. Misschien de volgende keer water nemen wat niet eerst door een
distilleerderij is gegaan. Daar kregen we nog een prachtig cadeautje van moeder
natuur met een geweldig uitzicht over een meertje naar een door de zon
verlichte bergtop. Terug in de hostel snel douchen, inpakken en “naar de
voertuigen”. Via de “Hidden valley” bekend van de film Skyfall en een bezoek
aan een mooie waterval waarvan de naam zo ingewikkeld was dat ik hem volledig
kwijt ben, terug naar Glasgow. De terugvlucht ging met wat vertraging door mist in Amsterdam uiteindelijk toch voorspoedig en na het afscheid waar iedereen het roerend eens was dat dit een zeer memorabele reis was geweest met een “goeie groep, echt een goeie groep” kon ik weer met de liefste die al een hele tijd op Schiphol stond te wachten weer terug richting de Achterhoek. Iedereen die deze reis op wat voor manier heeft mogelijk gemaakt héél erg bedankt! En nu maar toeleven naar het Wicklow Mountains weekend in april. (bron) Eric Hoogerbrug  |
Uitslagen van de Herfstrun in Beek
 |
| Een collage van de Herfstrun Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren: 7 kilometer: Luuk te Brake 27.18 min, Wim Brinkman 31.34 min, Erwin Wamelink 33.12 min, Gabrielle Bruil 33.46 min, Dirk-Jan Robbe 40.43 min 14 kilometer: Annemarie Arentsen 1:03.58, Bianca Piek 1:05.50 21 kilometer: Maarten Lubbers 1:36.31, Maarten Heersink 1:37.05, Hans Monasso 1:42.28, Evelien Hillen 1:55.32 Klik op de link voor alle uitslagen uitslagen site organisatie |
zaterdag 11 november 2023
Verslag van de Slangenburg Trail in IJzevoorde
 |
| Kasteel Slangenburg Glibberen door de Slangenburg Zaterdag stond de
Slangenburgtrail weer op de kalender. Gezien de overvloedige regenval afgelopen
weken kwamen al wat herinneringen naar boven van vorige kleddernatte edities.
Meteen een glimlach op mijn gezicht bij de herinnering aan heerlijk 20 km
glibberen en glijden door de vette modder. Angelique en ik hadden ons pas laat
ingeschreven en dat betekende dat we wat later zouden starten dan onze
loopmaatjes van AVA, LVG etc. We konden dus een keer rustig uitslapen, dat is
meestal anders. Het weer was nogal
wisselvallig en Buienradar wist het ook allemaal niet zeker. Ik had mijn tas
dus volgepropt met jasje, windstoppertje, van alles wat eventueel handig kon
zijn. Maar toen we naar IJzevoorde reden leek het weer heel redelijk, beetje
wind, maar droog en niet koud. Zelfs een waterig zonnetje liet zich zien. Het
(regen)jasje kon dus in mijn rugzak voor het geval dat. Lekker in korte broek,
want wat je niet aan hebt wordt ook niet nat. En het leek er op dat de meeste
nattigheid van beneden zou komen. De plassen stonden tenminste overal op het
land. Het was niet druk in de
Plokkershutte, maar we zagen wel meteen al een aantal loopmaatjes. Maar we
hadden niet veel tijd van kletsen want zij moesten al vrij snel starten. Nog
even geduld en toen mochten we ook los…. Angelique was een tijdje geblesseerd geweest
en we zouden het niet al te gek maken qua snelheid. Maar stiekem zat het tempo
er toch nog best redelijk in op de eerste helft. Het was een echte herfsttrail,
met volop rode, bruine en gele bladeren aan de bomen en op de grond,
paddenstoelen links en rechts, het hele plaatje was compleet. We hadden de
voeten al binnen 300 meter nat dus maakte het daarna allemaal niet meer uit.
Rechtdoor de modderplassen is meestal de beste optie en het kind in mij genoot
volop want plassen waren er volop. De Slangenburg en omliggende
landerijen vormden een geweldig decor om doorheen te lopen. Mooie bossen met
veel oude en dikke bomen, prachtige doorkijkjes over de landerijen en
boerderijen. Een schoolvoorbeeld ook van het Achterhoekse coulisselandschap. En
dat geheel leek onder een heerlijk herfstzonnetje wel een reclamespotje. De
route was super goed uitgezet met lintjes en je zou moeite moeten doen om
verkeerd te lopen (hoewel dat toch sommige mensen gelukt is). Op de meest
afgelegen plekken in het bos stonden nog vrijwilligers om ons de goede kant op
te wijzen. Top organisatie dus, complimenten! Halverwege kwamen we bij
kasteel Slangenburg. Met dit weer echt een plaatje, waar ook traditioneel de
verzorgingspost was. Plakje ontbijtkoek met een stuk banaan, wegspoelen met
water en weer door. Het mooiste stuk moest namelijk nog komen. Het eerste stuk
was qua bospaden nog best goed beloopbaar maar in de tweede helft werden de
paadjes smaller en de hoeveelheid modder evenredig groter. Boomwortels hielden
zich schuil onder herfstbladeren en de modderplassen bleken soms een stuk
dieper dan gedacht. Maar wonder boven wonder bleven Angelique en ik allebei
overeind. Wij waren in het bijna laatste
groepje gestart en mijn verwachting was dan ook dat we in het begin wel
regelmatig ingehaald zouden worden door de lopers van de 12 km die na ons
zouden starten. Maar tot mijn verbazing gebeurde dat niet. Wij haalden af en toe
wat lopers in, maar ook niet heel vaak. Door de gespreide start was het hele
veld over een behoorlijke afstand verspreid geraakt. Heerlijk rustig dus. Af en
toe passeerden we ook wat wandelaars, al dan niet met hond. Die keken vol
verbazing hoe wij dwars door de plassen en de modder voorbij draafden. Pas in het laatste kwart
gingen we zelf veel mensen inhalen o.a. van de korte afstand, maar ook een
aantal loopmaatjes die een stuk eerder gestart waren. Altijd leuk om dan even
iemand wat bemoedigende woorden toe te voegen. Zeker bij de lopers van de korte
afstand waren er veel die een modder fobie hadden en weinig ervaring met
trailrunning. Ik denk dat ze aan het eind van hun ronde op beide vlakken punten
hebben gescoord. Vooral in het allerlaatste stuk was er een mooie lange rechte
zandweg die helemaal kapotgereden was door bosbouwmachines. Modder tot boven de
enkels en glibberen van links naar rechts. Niet iedereen wist blijkbaar dat
rechtdoor de beste oplossing is, maar wij gaven het goede voorbeeld. Met de benen van boven tot
onder dik onder de modder en een grote glimlach op het gezicht kwamen we na
ruim twee uur en twintig km bij de finish. Daar hadden ze heel slim een aantal
bakken water neergezet om de grootste drek er even af te spoelen. Dat scheelt
nogal met het schoonmaken van de sportzaal. Blijkbaar waren er ook al best veel
lopers weg, want er was ruim plek in de kleedkamer en er was nog ruim warm
water onder de douche. Tot slot nog even een lekkere bak erwtensoep (zat gewoon
bij het inschrijfgeld inbegrepen) in de kantine en gezellig nakletsen.
Uiteindelijk werden we bijna door de vrijwilligers uit de kantine gezet… Geweldig genoten dus.
Angelique had al een tijdje niet meer zo’n afstand gelopen, dus die had het wat
moeilijker aan het eind maar bleef toch goed doorlopen. Onze loopmaatjes hadden
ook allemaal veel plezier gehad onderweg en waren heel tevreden over het
verloop. De organisatie had er duidelijk veel moeite en tijd ingestoken,
eigenlijk verdienen ze dan ook veel meer deelname. Volgens jaar allemaal
inschrijven dus. (bron) Andre Bleumink  |
Foto's van de 2e Boekelder Cross in Aalten - deel 2
 | ||
| Een mooi treintje aangevoerd door Gerdy Hoornenborg en Hans te Lindert Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen 1 en 2 kilometer 5 en 10 kilometer
|
Geert Wevers loopt 100e Novembercross van AVA'70
 | ||
| Een toespraak van Frank Roos voor mijn 100e wedstrijd Hoogtepunten
moet je vieren en bij mijlpalen moet je even stilstaan… Op zaterdag 11 november nam trouw AVA`70-lid Geert Wevers voor de 100e keer deel aan een crosswedstrijd, die door zijn club in de afgelopen decennia werd georganiseerd. Voorafgaand aan deze jubileumeditie werd Geert letterlijk en figuurlijk even in het zonnetje gezet. Als blijk van waardering voor deze bijzondere prestatie ontving hij een rugzakje met hebbedingen en een uniek, speciaal voor hem, ontworpen medaille. Daarnaast natuurlijk een luid en warm applaus van de overige deelnemers aan de run. Uit de
archieven van Geert zelf, maakte Tijn Piest het volgende verslag: “De 1e Loohuiscross
werd volgens mij in 1978 georganiseerd, al werd het pas een competitie in 1980
toen er op 4 zaterdagen in november werd gelopen. De start was destijds aan de
Loohuisweg en we konden ons omkleden in een schuur. Alle spullen die in de
schuur stonden werden door de eigenaren iedere zaterdag aan de kant gezet om
ruimte te maken voor de atleten. Een week later kon je in die tijd pas de
uitslagen zien, die dan getypt op papier in dezelfde schuur klaarlagen. De
afstanden waren 6, 10 en 16 kilometer (3, 5 en 8 ronden). Jan te Brake senior
en Jan Raben waren de parcoursbouwers, ze hebben dit 30 jaar lang gedaan. In 2008 zijn we verhuisd naar
de Ringkamp op de Haart, de naam van de cross veranderde in de 3DnB cross en 3
jaar later kreeg het de huidige naam: de Boekeldercross. Vanaf dat jaar
veranderden de afstanden in 5, 10 en 15 kilometer (1, 2 en 3 ronden), waarbij we nog steeds een
aantal kilometers door het Loohuisbos liepen. In november 2016 werd de start
en finish verplaatst naar het gemeenschapshuis ’t Romienendal in Dale. Hier is
een schitterend parcours uitgezet met veel variatie. Na de start loop je via
sloot-en graskanten naar de heuvelachtige omgeving van Klein Zwitserland, om
via de befaamde Gesinkbult weer in de richting van het gemeenschapshuis te
lopen. Onderweg moeten er ook nog enkele boomstammen en een trapje beklommen
worden. Een parcours waar van alles inzit en die door weersomstandigheden alle
vier zaterdagen anders kunnen zijn. Het is leuk om te zien dat het aantal
deelnemers ieder jaar nog meer lijkt te worden en dat ook veel Duitse atleten
de weg naar deze Boekeldercross in Dale weten te vinden. Mijn 1e
Loohuiscross liep ik in 1982, samen met Wim Brinkman. Het voetballen bij AZSV
was afgelast en onze leider Johan Assink stimuleerde ons om ’s middags mee te
doen aan de wedstrijd. We schreven ons meteen in voor de 10 km. Inmiddels heb ik dit jaar dus aan
de start gestaan van mijn 100e November cross. Vanaf 1990,
toen ik met voetballen gestopt ben, heb ik bijna ieder jaar 3 of 4 keer mee
gedaan. Dit hoop ik zeker nog even vol te kunnen houden….” Naast actief deelnemer doet Geert ook op zijn eigen hardloopsite altijd uitgebreid verslag van de Boekeldercrosscompetitie met verhalen, foto`s en uitslagen en hij is daarom ook in meerdere opzichten een uitstekende ambassadeur van deze populaire wedstrijdenreeks van AVA`70. De vereniging hoopt dan ook van harte, dat hij zijn bijdrage nog een lange tijd mag leveren! (FR)
|
Verslag van de 2e Boekeldercross in Aalten
 |
| Jana Groß-Hardt, noteerde een winnende tijd van 19.09 minuten |
Modderballet bij de 2e
Boekeldercross van AVA’70
De enorme regenval van de
afgelopen week op de toch al doorweekte paden en grasstroken zorgden er voor
dat de 2e etappe van de Boekeldercrosscompetitie een heuse
drek-in-de-nek-editie werd. Gelukkig scheen er gedurende de wedstrijd een
waterig zonnetje en dit maakte het voor de deelnemers nog best aangenaam om te
lopen.
Direct na het startsignaal bij
de 1000 meter voor de jongste talenten werd het deelnemersveld uit elkaar
gerekt. Aan kop ging de sterk lopende Dirk te Brake en hij hield het uitstekend
tot de finish vol. Achter hem liep Milan te Brake naar een mooie 2e
plaats, gevolgd door trainingsmaatje Tijn Waalder. Bij de meisjes toonde Lena
ter haar klasse en pakte op zeer overtuigende wijze de winst.
De 2 kilometerlopers moesten
het loodzware parcours twee keer afleggen en na afloop was duidelijk dat dit
voor velen een flinke kluif was. Niet voor winnaar Lars Meinen, die nog zeer
fris oogde toen hij in een uitstekende tijd van 6,44 minuten onder de finishboog
door liep. Clubgenoot Age Eindhoven knokte zich naar de derde plek. Bij de
meisjes liep Fiep Meinen een hele goede wedstrijd, die haar een 4e
plaats in het klassement opleverde.
Om half 2 was het de beurt aan de Senioren voor hun wedstrijd over 5 of 10 kilometer. De 190 atleten vormden na de start een prachtig gekleurd lint en gingen na een rustige aanloop in de richting van de slootkanten, waar de modder zorgde voor loodzware omstandigheden, waar de lopers soms tot de enkels in de bagger zakten en de deelnemers soms veel moeite hadden om op de been te blijven. Aan kop nestelden zich een aantal hele sterke lopers, waarvan uiteindelijk ARGO-atleet, Ruben Garretsen, gehuld in een AVA`70-shirt, in een sterke tijd van 16,42 minuten de sterkste bleek. Mark te Brake is in voorbereiding op de najaarsklassiekers, wilde daarom geen risico nemen en liep solide naar de tweede plaats, voor Stan Prinsen. Bij de Dames was de ijzersterk lopende Duitse atlete Jana Groß-Hardt veruit de sterkste en noteerde de winnende tijd in 19,09 minuten. AVA`70-atlete Leonie Abrahams werd vierde en verbeterde haar tijd van de eerste run met dik een minuut.
De deelnemers aan de 10
kilometer moesten twee ronden afleggen op het zware parcours en dat zorgde er
mede voor dat het veld flink uit elkaar werd geslagen. Bij de Heren liepen drie
Aaltenaren aan kop met verschillende sportachtergronden en ze toonden hun
klasse door prachtige prestaties te leveren onder de moeilijke omstandigheden.
De winst ging naar Hans Waalder, Joran Luiten werd tweede, terwijl Mark
Schreurs de derde plaats voor zich opeiste. Bij de Dames was Lynn Rusink
wederom de sterkste, terwijl ook Gerdy Hoornenborg haar tijd verbeterde en
tweede werd. Anita Jansen zwoegde zich naar een verdienstelijke derde positie.
Komende zaterdag krijgt het
klassement vorm en zullen de favorieten voor de eindoverwinning zich weer aan
het front melden. Vanaf 13.00 uur staat de hardlooparena bij het Romienendal
weer centraal bij de 3e etappe van de Boekeldercrosscompetitie! (FR)
Foto's van de 2e Boekelder Cross in Aalten - deel 1
 | ||
| Een mooi groepje dames op de 5 en 10 kilometer Klik op de link voor de foto's van Michiel Tebeest fotoalbum
|
Aalten 2e Boekelder Cross 5 km - 23.57 min - 5e Plaats M60
 |
| Mijn 100e Novembercross |
De 1e Loohuiscross werd in 1978 georganiseerd, net als nu op 4 zaterdagen in november. De start was destijds
aan de Loohuisweg en we konden ons omkleden in een schuur. Alle spullen die in
de schuur stonden werden door de eigenaren iedere zaterdag aan de kant gezet om
ruimte te maken voor de atleten. Een week later kon je in die tijd pas de
uitslagen zien, die lagen dan getypt op papier in dezelfde schuur klaar. De
afstanden waren 6, 10 en 16 kilometer (3, 5 en 8 ronden). Jan te Brake senior
en Jan Raben waren de parcoursbouwers, ze hebben dit 30 jaar lang gedaan.
In 2008 zijn we verhuisd naar
de Ringkamp op de Haart, de naam van de cross veranderde in de 3DnB cross en 3
jaar later kreeg het de huidige naam: de Boekeldercross. In de Ringkamp veranderden de afstanden in 5, 10 en 15 kilometer (1, 2 en 3 ronden), waarbij we nog steeds een
aantal kilometers door het Loohuisbos liepen.
In november 2016 werd de start
en finish verplaatst naar de huidige locatie het gemeenschapshuis ’t Romienendal in Dale. Hier is een
schitterend parcours uitgezet met veel variatie. Na de start loop je via sloot-en
graskanten naar de heuvelachtige omgeving van Klein Zwitserland, om via de
befaamde Gesinkbult weer in de richting van het gemeenschapshuis te lopen.
Onderweg moeten er ook nog enkele boomstammen en een trapje beklommen worden.
Een parcours waar van alles inzit en die de door weersomstandigheden alle vier
zaterdagen anders kan zijn. Het is leuk om te zien dat het aantal deelnemers
ieder jaar nog meer lijkt te worden en dat ook veel Duitse atleten de weg naar deze
Boekeldercross in Dale weten te vinden.
Mijn 1e
Loohuiscross liep ik op 20 november 1982, samen met Wim Brinkman. Het voetballen bij AZSV
was afgelast en onze leider Johan Assink stimuleerde ons om ’s middags mee te
doen aan de wedstrijd. We schreven ons meteen in voor de 10 km.
Uitslagen van de 2e Boekelder Cross in Aalten
 |
| De start van de Boekelder Cross Klik op de link voor de uitslagen 1 kilometer 2 kilometer 5 kilometer 10 kilometer site organisatie |
woensdag 8 november 2023
Aankondiging van de Herfstrun in Beek
 |
| De flyer van de Herfstrun in Beek Beekse herfstrun door het
prachtige Montferland. Wie van hardlopen in het bos
houdt moet op zondag 12 november aanstaande zeker meedoen aan de Herfstrun in
Beek Montferland. Tijdens deze editie kun je afstanden lopen van 7,14 en de
halve marathon 21,1 km. Het betreft rondes van 7 km,
waar tussentijden digitaal zichtbaar
worden aangegeven. De route staat aangegeven op onze site: www.sob-beek.nl Kom
lekker genieten van de herfstkleuren in het Bergherbos. Voorinschrijving is
mogelijk en kan tot 20.00 uur 11 november 2023. De tocht wordt georganiseerd
door Stichting Omloop Beek. Bij alles staat sportiviteit buiten in de natuur
voorop. Er is een mogelijkheid tot omkleden en douchegelegenheid is ook
aanwezig. De tocht gaat alleen door het
Montferlandse bos en gaat alleen over onverharde paden. Start en finish
bevinden zich op het plein achter Uitspanning het Peeske aan de Peeskesweg 12
in Beek Montferland. Meer info op: www.sob-beek.nl |
maandag 6 november 2023
Scholtenpad 7e etappe: Huppel
 |
| Theo, Frank en Geert |
De 8 dagwandelingen van het
Scholtenpad zijn tussen de 19 en 23 km lang, voeren door de fraaie
buurtschappen van Winterswijk en gaan zoveel mogelijk over onverharde paden.
Het gaat om 7 rondwandelingen en één wandeling van station naar station. Het
doet het stadje Bredevoort aan en verder de buurtschappen rond Winterswijk
zoals Woold, Kotten, Corle, Ratum, Brinkheurne, Miste, Huppel en het dorp
Meddo. Daarnaast ook de kerkdorpen Vragender en Lievelde in de gemeente Oost
Gelre. We willen proberen om ieder kwartaal één van deze tochten te gaan lopen.
Scholtenpad 7e etappe Huppel:
maandag 6 november 2023 (22.3 km)
Het gebeurde in Huppel’
De aanloop naar de
wandeletappe van het befaamde Scholtenpad verliep tot noch toe zelden soepel en
ook bij de 7e en voorlaatste shuffel bleek dit het geval. Geen dubbele
afspraken, werksmoes of lichamelijke malheur was de aanleiding, maar dit keer
op het psychische vlak. Geert gaf zaterdagmorgen aan, dat het doorgaan op losse
schroeven stond, vanwege het feit dat hij last had van de spanning. Opvallend
genoeg ging het niet om toenemende spanning, maar juist dalende en dat maak je
niet vaak mee bij hem. We besloten het even aan te zien en na een
voortreffelijke prestatie `s middags bij zijn 99e deelname aan de
Boekeldercoss, hadden we het idee dat het wel goed zou komen. Niets bleek
echter minder waar, want ook op de day after, bleek het probleem zich nog steeds
voor te doen. Nestor Theo nam het initiatief om gewoon van start te gaan en dan
zou onderweg wel blijken of en waar het schip zou stranden. Geert stemde er mee
in en Frank sloot zoals gewoonlijk maar nietszeggend aan.
Om even over half negen werd
tred gevat voor de etappe met een lengte van een kleine 22 kilometer. Via het
centrum van Winterswijk ging het al redelijk snel naar het buitengebied, waar
bekende paadjes en slootkanten werden afgewisseld met prachtig nieuwe
karrasporen, bospassages en klinkerwegen. De stemming was, evenals het weer,
opperbest en het vrolijke drietal was
zoals altijd ouderwets luidruchtig op dreef. Hier maalde echter niemand om,
want iedereen lag in bed of was aan het werk, want de eerste 7,8 kilometer
haalden we geen mens in, hoefden we geen anderen te begroeten, zodat Frank van
verveling maar naar de koeien begon te zwaaien, die gepasseerd werden. Zij
zullen er wel hun bedenkingen bij hebben gehad, want de meesten gingen rustig
door met hetgeen ze bezig waren.
De eerste rustpauze zullen we
niet snel vergeten, want Theo trakteerde. Uit zijn fraaie groene rugzakje
toverde hij een zak met haverkoeken tevoorschijn, die vrouwlief erin had
gestopt om te delen. Allemachtig wat een lekkernij was dit en met name Geert genoot
met volle teugen. Hij leek helemaal over zijn dip heen te zijn en begon
waarachtig weer wat plaatjes te schieten van de prachtige omgeving en dat is
een goed teken, zo weet iedereen die zijn site een beetje volgt. Het trio ging
verder op weg naar Huppel, maar dit Wenterse gehucht bleek verder weg te liggen
dan gedacht. Bij het passeren van de Ratumse beek, fladderde ineens een
prachtig gekleurd vogeltje voorbij. Volgens spotter Theo was het een vrouwelijk
roodborstje, terwijl Frank zeker wist dat het een mannelijke goudvink was. Nou,
toen hadden we daadwerkelijk de poppen aan het dansen. Beiden zijn immers aller
gruwelijkst eigenwijs , dus had Geert alle moeite om de boel te sussen. Zeker
230 meter lang werd er niet gepraat en dit was een geheel nieuwe ervaring, die
nog niet eerder was voorgekomen.
Besloten werd een
afkoelingsperiode in te lassen bij het passeren van een houten bankje. De
kilometerteller stond intussen op 14,1 dus werd het tijd voor krentenbolletjes,
mueslirepen en een fris bekertje kiwisap. Puur genieten natuurlijk en de sfeer
klaarde gelijk op. Dit was echter van korte duur, toen Frank ineens geweldig
begon te foeteren. Een schijtlijster vond het nodig om een kwakkie op de broek
van de krullebol te deponeren, tot groot vermaak van zijn twee kompanen.
Wrijven maakte de boel alleen nog maar gekker, dus zat er niets anders op, dan
de enorme flats gewoon te accepteren. Maar geluk bij een ongeluk, want
nauwelijks twintig meter verder ging de youngster juichend door zijn hoeven.
Zijn oog was gevallen op een in de zon blinkend kwartje uit 1951. Zijn dag was
gelijk weer goed en het muntstuk werd direct veilig op opgeborgen.
Het drietal maakte zich
intussen op voor de passage van het centrum van Huppel, maar dit liep helaas
uit op een bittere teleurstelling. Onduidelijk was of het kwam dat het
maandagmorgen was, maar alle winkels bleken gesloten te zijn. Feitelijk stelde
het allemaal niet zo gek veel voor, want precies 4 minuten later liepen de
wandelaars al aan de oevers van het Hilgelo. De Wenterse zandafgraving stond
door de enorme hoeveelheid regen van de afgelopen periode boordevol met water
en dat is altijd een prachtig gezicht. De eindsprint werd ingezet, maar de
overmoed sloeg toe. Door forse onoplettendheid werd er nog zeker twee, maar
mogelijk drie keer verkeerd gelopen, alvorens de finish werd bereikt. Helaas
weer geen fanfare voor de dappere wandelaars, dus maar snel richting huis. Bij
de Twee Bruggen werd bij een knapperend haardvuurtje nog snel even geëvalueerd
en de algehele conclusie was, dat de voorlaatste etappe er ondanks wat kleine
oneffenheden zeker eentje was om in te lijsten!!! Op naar de Grand Finale. (FR)
 |
zondag 5 november 2023
Geweldige prestatie Carla Hoornenborg bij Marathon van New York
 |
| Carla Hoornenborg |
I
wish it, I dream it…
Ik had 3 marathons gelopen:
Amsterdam, Berlijn en Parijs. Alle 3 geweldige marathons maar er was er nog één
die ik nog graag wilde lopen en dat was de New York Marathon.
En toen kreeg ik in april 2019
de diagnose borstkanker. Ik moest eerst het traject chemotherapie van 20 weken
volgen. Bij uitleg over de chemotherapie vroeg de oncoloog of ik de periode van
20 weken wel zag zitten, omdat het een pittige periode zou worden. Mijn
antwoord hierop was dat het bijna vergelijkbaar was met een marathonschema, dus
dat het wel te doen moest zijn. De oncoloog moest lachen en gaf als antwoord
dat hij deze vergelijking nog nooit had gehoord.
Na het chemotraject volgden er
3 operaties, de laatste eind maart 2022. Bij de nacontrole van de laatste
operatie kreeg ik het goede nieuws dat het traject was afgerond en dat ik weer
mocht hardlopen.
In de zomer van 2022 heb ik
mij voor de fun ingeschreven voor de Londen Landmarks Halve Marathon op 2 april
2023. En paar weken later kreeg ik een mail
met “Congratulations”, ik was ingeloot voor een startbewijs. Al was ik
pas net weer begonnen met hardlopen, het gaf mij wel weer een doel om voor te
gaan.
En toen dacht ik: als ik toch
aan het trainen ben voor de halve marathon in april 2023, waarom zou ik
mij dan niet voorinschrijven voor de
marathon van New York op 5 november 2023. Dus in november 2022 heb ik mij ingeschreven
bij Rijnmond Marathon Reizen, terwijl ik eigenlijk nog geen 10 kilometer kon
hardlopen. Maar ik voelde mij goed en wilde er ervoor gaan. Als ik de halve
marathon in Londen niet kon finishen, dan kon ik altijd nog de marathon in New
York annuleren.
Op 2 april 2023 was de halve
marathon in Londen. Wat was het geweldig om weer een halve marathon te kunnen
lopen en dat in Londen. Ik heb er zo van genoten en ook goed kunnen finishen!
En toen kwam de volgende
missie, trainen voor de marathon van New York. Ik heb veel slapeloze nachten
gehad, want kon mijn lichaam nu nog wel een marathonschema aan. Door de
chemotherapie en de operaties was mijn energielevel niet meer hetzelfde. Moest
ik niet gewoon al tevreden zijn dat ik weer een halve marathon kon lopen. Maar
de hele marathon van New York is mijn grootste wens. Ook de artsen waarbij ik
nog onder controle sta, waren enthousiast en gaven mij toestemming hiervoor.
Dus ik wilde het wel gaan proberen.
Ik heb contact met Mark te
Brake opgenomen voor de hardloopbegeleiding. Samen hebben wij mijn wensen
doorgenomen, het belangrijkste is heel finishen en indien mogelijk onder de 5
uur, want dan sta je de dag na de marathon in de New York Times. Zou leuk zijn,
maar finishen is echt het belangrijkste!
Mark maakte iedere 3 weken een
schema voor mij en in die periode heeft hij wel tig-duizend appjes van mij
gekregen, over terugkoppeling van de training maar ook over steeds te hoge
hartslag en vooral dat ik onzeker was of het wel ging lukken. Maar Mark bleef
gelukkig rustig en had er alle vertrouwen in.
Ook ging ik naar Han Tieltjes
om op de massagetafel mijn benen te laten masseren maar vooral om de denkbeeldige bomen die ik steeds weer zag
om te zagen. Als het echte bomen waren geweest dan was Nederland nu helemaal
kaal geweest.
Op 1 november vertrokken Hans
en ik om 4 uur s’morgens naar Schiphol om samen met de andere deelnemers en
supporters van de RijnmondGroep naar New York te vliegen.
Woensdagmiddag komen we aan op
vliegveld. Het eerste wat we zagen was de skyline van New York, dit is in het
echt nog mooier dan op de foto’s.
In de dagen voor de marathon
genoten hebben wij genoten van ”The City That Never Sleeps”. De hele reis was
perfect geregeld door Rijnmond Reizen!
En dan is het 5 november 2023,
de dag van de marathon. ‘s Ochtends om 7 uur galmt bij het ontbijtrestaurant
uit de speakers van Rijnmond Reizen “New York, New York” en “You will never
walk alone” en iedereen van de RijnmondGroep zingt volop mee. Daarna worden we
met bussen naar de start gebracht. Bij iedere wave wordt het volkslied gezongen
en worden we met een kanonschot over de start geschoten. De start op de
Verrazanno-Narrow Bridge is zo mooi, wat een uitzicht. Door het hoogte verschil
is het parcours pittig maar je wordt 42,195 km lang door de New Yorkers naar de
finish gejuicht, kippenvel. Na ruim 27 kilometer was het supporterspunt van
Rijnmond Reizen en daar stond Hans, wat was het fijn om hem even te zien en
toen weer door naar de laatste 15 kilometer.
And I did it: Finisher New York Marathon 2023!!! Zo blij mee. Mijn doel
is behaald en ik ben gefinisht in 4:35:35, dus de volgende dag stond ik ook in
de New York Times.
De New York Marathon is echt
magisch en voor mij de allermooiste marathon maar ook een persoonlijke
overwinning! Ik wil iedereen maar vooral mijn gezin bedanken voor alle hulp en
steun in de afgelopen periode, want alleen had ik het niet gered!
New York Marathon, je loopt ‘m
niet maar je beleeft ‘m!!!
Carla Hoornenborg
Foto's en uitslagen van de 27e Warnsborncross in Arnhem
 |
| Hans Monasso, deelnemer op de 11 kilometer Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief allerlei jeugd senioren - deel 1 senioren - deel 2 Uitslagen: 1,2 kilometer 5,5 kilometer 11 kilometer 16,5 kilometer site organisatie |
zaterdag 4 november 2023
Aalten 1e Boekelder Cross 5 km - 24.07 min - 4e Plaats M60
 |
| De 1e Boekelder Cross zit er weer op |
Als ik op de eerste zaterdag van november de 3 kilometer lange route naar 't Romienendal fiets, dan laat ik mijn gedachten de vrije loop en komen er onderweg allerlei vragen op. Hoe zal het parcours erbij liggen na de overvloedige regenval van de afgelopen weken, zal er veel deelname zijn, hoe zal het gaan na bijna twee maanden geen wedstrijd gelopen te hebben en zal ik nog onder de 25 minuten kunnen finishen? Vragen waar ik op de fiets nog geen direct antwoord op heb.
Als ik bij het gemeenschapshuis aan kom en mijn startnummer ophaal, zitten er geweldig veel vrijwilligers om ons op te vangen en alles goed te regelen. Ook loop ik nog even naar de tijdsregistratiewagen van Marco van Rijs, die inmiddels in de verre omtrek bekent is om zijn snelle update van de uitslagen. Een deelnemer hoeft maar te finishen en enkele seconden later staat de uitslag al op internet. Later lees ik in het verslag van Frank dat er in totaal maar liefst 50 vrijwilligers deze dag in actie kwamen. Wat heeft atletiekvereniging AVA'70 dit toch altijd geweldig voor elkaar.
Voor de wedstrijd maak ik met verschillende atleten een praatje, loop een paar kilometer warm en maak me gereed voor de 5 kilometer. Na de jeugdlopen, wordt om klokslag half twee een erg sterk deelnemersveld van de 5 en 10 kilometer weg geschoten. Wat opvalt is het hoge gras net na de start en een paar slechtere stukken langs de eerste sloot maar verder is het parcours prima te lopen. Tot in Klein Zwitserland loop ik in de buurt van Andre Bruil en hij stimuleert mij om aan te blijven haken maar hier moet ik hem langzaam laten gaan.
Na de befaamde Gesinkbult en het trapje over de boomstammen valt me de drie kilometer tijd nog niet eens tegen maar erg gemakkelijk gaat het vandaag niet. De afdaling van de Welinkweg voelt wel lekker en even later beginnen we al weer aan de laatste kilometer. Ik groet onderweg fotograaf Rob Jansen en dik binnen de 25 minuten kom ik over de streep.Na afloop hang ik een goede minuut uit te puffen over de dranghekken en hoop dat het me met de 2e editie iets gemakkelijk af gaat, we zullen het zien!
Foto's van de 1e Boekelder Cross in Aalten
 | ||
| Net na het startschot Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen 1 en 2 kilometer 5 en 10 kilometer
|
Verslag van de 1e Boekelder Cross in Aalten
 |
| De start van de 5 en 10 kilometer (foto Ron Rensink) |
Prachtige start Boekelder
Cross competitie AVA’70
Zaterdag vond de eerste etappe
plaats van de Boekeldercrosscompetitie 2023 en er verschenen maar liefst 350
atleten van jong tot oud aan de start. De frisse wind en de miezerige regen
zorgde voor echt crossweer en leverde dan ook een prachtige strijd op.
Om exact 13.00 uur ging de
Boekeldercross van start met de 1000 meter voor de jongste hardlopers.
Opvallend hierbij was de zeer grote Duitse deelname, die direct aantoonde dat
er veel talent bij de Oosterburen loopt. Het parcours was behoorlijk pittig door
de vele regen van de afgelopen tijd en daarnaast moesten de fanatieke pupillen
ook nog enkele hindernissen nemen in de vorm van strobalen. Bij de jongens gaf
Dirk te Brake gelijk na het startsignaal vol gas en snelde naar een prachtige
overwinning in een tijd van 3,41 minuten. Achter hem liep teamgenoot Milan te
Brake naar een hele knappe tweede plaats in een tijd van 4,01 minuten. Bij de
meisjes pakte Lena ter Haar de zoveelste winst van het seizoen en klokte 4,21
minuten. Roos Oberink liep ook erg goed en werd tweede.
Een kwartier later gingen maar
liefst 81 jeugdigen van start voor hun race over 2 kilometer, waarbij de
hindernissen twee keer genomen moesten worden. Er werd kiezelhard gelopen en
met name bij de jongens werd aangetoond dat AVA`70 over het nodige talent
beschikt. Met een voortreffelijke tijd van 6,44 minuten zegevierde Lars Meinen
en hij liep de hele race solo. Age Eindhoven spurtte naar een tweede plek. Bij
de meisjes was er sprake van een grootse Duitse hegemonie en nestelde Fiep
Meinen zich met een keurige 8e plaats in de subtop.
De wedstrijd over 5 kilometer
bleek net zoals bij alle vorige edities bijzonder in trek te zijn, want er
stonden 122 deelnemers aan de start, die een selectief en zwaar parcours
moesten afleggen. De regen had gezorgd voor enkele gladde stroken onderweg en
menigeen kwam behoorlijk aan het glibberen en glijden. Ondanks deze echte
crosselementen lag het tempo aan kop hoog, getuige het feit dat 10 lopers ruim
onder de 20-minutengrens doken. De race leverde een ijzersterke top 3 op met
hele snelle tijden. Vincent te Brake klokte 16,24 minuten en was zeer tevreden
met het de overwinning en de eindtijd. Dit gold ook voor Stan Prinsen die
ondanks de pittige omstandigheden een mooie tweede plek opeiste. Bij de Dames
finishte de Duitse atlete Jana Groß-Hardt in een ijzersterke finishtijd van
19,04 met grote voorsprong als eerste. Lisa te Molder snelde naar een tweede
positie, terwijl het jonge talent Lobke Hendriksen derde werd.
De tien kilometerlopers
moesten het selectieve parcours twee keer afleggen en dat bleek een behoorlijke
opgave, gezien de vermoeide gezichten bij de finish. Oud-Aaltenaar Jan Hendrik
Oldenhave leverde een geweldige prestatie en liep solo naar een eindtijd van
36,35. Hans Waalder pakte de tweede plek voor Bredevoorter Koen Hoornenborg.
Winst op deze afstand was er bij de Dames voor Lynn Rusink, die haar AVA-jaanse
concurrentie Gerdy Hoornenborg te snel af was.
Gezien de bijzonder snelle
tijden die er werden gelopen tijdens de eerste etappe van de
Boekeldercrosscompetitie zullen er in de komende weken nog veel schitterende
duels worden uitgevochten. De organisatie toonde zich na afloop zeer tevreden
over het verloop van de wedstrijd, waarbij er een peloton van maar liefst 50
(!) enthousiaste vrijwilligers in actie kwam om alles in goede banen te leiden.
De bijzonder gezellige sfeer in de hardlooparena bij `t Romienendal draagt
zeker in hoge mate bij aan de populariteit van de Boekeldercross, die atleten
uit de hele regio trekt.
Komende zaterdag wordt de reeks vervolgd met de tweede wedstrijd en zal er vanaf 13.00 uur weer volop gestreden worden voor goede eindtijden. (FR)
Uitslagen van de 1e Boekelder Cross in Aalten
 |
| Op alle vier zaterdagen in november Klik op de link voor de uitslagen 1 kilometer 2 kilometer 5 kilometer 10 kilometer site organisatie |
Vier keer Boekelder Cross bij AVA'70 in Aalten
.jpg) |
| Even op het artikel klikken om het stukje uit de zaterdag editie van de Gelderlander beter te kunnen lezen |
woensdag 1 november 2023
Wedstrijdinformatie Boekeldercross in Aalten
 |
| De jeugd in actie op de 1 kilometer |
Enkele belangrijke wetenswaardigheden over deze serie wedstrijden:
Organisatie:
Atletiekvereniging AVA`70
Wedstrijdsponsor:
Boekelder BV betonboren, Bredevoort
Start- en finishlocatie:
De start en finish van alle wedstrijdonderdelen vindt plaats bij: `t Romienendal, Aladnaweg 3, 7122 RN Aalten
Programma:
13.00 uur: Start 1000 meter ( jongens en meisjes tot en met 9 jaar), 1 ronde
13.10 uur: Start 2000 meter ( jongens en meisjes t/m 15 jaar), 2 ronden
13.30 uur: Start 5 kilometer, 1 ronde
13.30 uur: Start 10 kilometer, 2 ronden
Parcours:
Het cross-parcours is een prachtige afwisseling van zandpaden, grasstroken en asfalt. Daarnaast is het parcours ook glooiend en dit maakt het extra selectief.
Parkeergelegenheid:
Parkeren kan in de nabijheid van start- en finishlocatie. Volg daarbij de borden en aanwijzingen van de verkeersregelaars ter plekke.
Inschrijving:
De voorinschrijving sluit op vrijdagavond om 23.59 uur. Op de wedstrijddag kan er vanaf 12.00 uur worden ingeschreven bij het secretariaat, dat is gevestigd in `t Romienendal. Het inschrijfgeld voor kinderen tot en met 15 jaar bedraagt 3,50 euro en volwassenen betalen 7,00 euro. Genoemde bedragen zijn per wedstrijddag!
Afhalen startnummers:
De organisatie verzoekt
deelnemers om zoveel mogelijk gebruik te maken van de mogelijkheid tot
voorinschrijving. Kom op tijd, want er wordt niet van het tijdsschema
afgeweken!
EHBO Aalten
Prijzen:
Bij de jeugd zijn er prijzen voor de nummers 1, 2 en 3 per afstand beschikbaar per leeftijdscategorie. Bij de Senioren zijn er geldprijzen per afstand. De prijzen worden bepaald aan de hand van het eindklassement. Om voor het eindklassement en een herinnering in aanmerking te komen, moet er aan minimaal 3 wedstrijden worden deelgenomen. Voor alle prijswinnaars geldt, dat men bij de prijsuitreiking aanwezig moet zijn.
Uitslagen:
De uitslagen zullen z.s.m. na de wedstrijd worden vermeldt op de site: www.ava70.nl
Algemene voorwaarden:
Deelname aan dit evenement geschiedt op eigen verantwoordelijkheid en risico. De organisatie vrijwaart zich van iedere aansprakelijkheid.
Abonneren op:
Posts (Atom)