 |
| Een Chinees bruidspaar, maar het kan ook een Koreaans of Taiwannees stel zijn geweest, werd getrakteerd op een gratis fotoshoot met de 23 Dutch people in a running outfit |
Het lijkt een normale vrijdagmiddag, maar niets is minder
waar. Bij het clubhuis van AVA`70 staan een 23-tal atleten toch wel wat
gespannen aan een bakje koffie te lurken in afwachting van de dingen die komen
gaan. Na een lange aanloopperiode is het moment dan eindelijk aangebroken: de
citytrip naar Londen staat op het punt van beginnen en de verwachtingen zijn
hooggespannen. Het gezelschap is op zijn zachtst gezegd, bijzonder gemêleerd.
Een drietal leden hebben slechts 0 uren vliegervaring en die vuurdoop is op
zich al een belevenis. Wat te denken van het links autorijden, fietsen
hardlopen en wat al niet meer. Het vraagt toch voor een flinke omschakeling in
denken, maar vooral doen. een kleine 60 uur “opgescheept” te zijn met maatjes,
die je alleen kent van een rondje hardlopen… Allemaal zaken, die een rol gaan
spelen. Om
geen enkel risico te nemen, werd besloten om chauffeur Frankie van de FC Ditax
in te huren voor het vervoer naar het vliegveld van Köln, maar Keulen mag ook.
Het loopt als een tierelier, totdat in het zicht van de luchthaven de rij
auto`s en bussen dikker wordt dan de weg aan kan. Iets later dan gepland wordt
er een gang naar binnen gemaakt, waar de passage bij de douane al een
schouwspel op zich is. Koffers worden binnenste buiten gekeerd en ja, dan rolt
er wel eens wat uit, dat niet is toegestaan. Het geren heen en weer, het tonen
van ID-kaart of paspoort en meer van dat soort zaken, zorgde voor zweetdruppels
en vooral lachsalvo`s, die tot in de verre omtrek te horen moeten zijn geweest.
Afijn, eenmaal aan boord zorgde het mooie weer voor skitterende plaatjes en de
snoepzakken, bakjes dadels, vijgen, salade en nootjes gingen grif van hand tot
hand. De
landing ging als een tierelier en zelfs de grootste angsthazen kregen alweer
snel praatjes. Toen werd het echter pas echt spannend. Superreisleider, regelneef,
talk en creditkaartbewaker Patrick Weijers liet ons letterlijk en figuurlijk in
sneltreinvaart ervaring snuiven van het reizen met het openbaar vervoer in
Engeland. Menigeen vestigde een P.R. op de korte afstand, om alleen maar de
gids te kunnen volgen. Pasje scannen, roltrappen op en af, snel tussen de
klapdeuren naar binnen, zitten, staan, weer naar buiten, scannen en dan
eindelijk als beloning frisse lucht.
Het
zonnetje stond intussen bovenaan de hemel toen we een uur terug in de tijd het
hotel bereikten. De kamerindeling was al gemaakt door de organisatie, dus
discussie daarover was niet meer mogelijk. Het inkwartieren was teruggebracht
naar 10 minuten, want de eerste training stond op het programma. De dresscode
werd bekend gemaakt, want het sponsorshirt van Mitglied Björn Weier moest voor
enige herkenbaarheid zorgen. Na de eerste van in totaal 68 teamfoto`s slingerde
het gezelschap soepel door de straten van Londen. Nou ja, soepel. Auto`s rijden
aan de verkeerde kant, dus dat is wel opletten. Net als het feit, dat je de
ogen goed geopend moet houden, om niet te struikelen over op de grond liggende
zwervers, anders lig je er al snel naast. De primeur heeft Ingrid van Zolingen.
De soepel bewegende atlete kust als eerste het beroemde Londense asfalt en
houdt er een gebutste knie en wat krassen op de ziel aan over. In het beroemde
Regent Park en de Londen Zoo, werd het wat rustiger, maar als loon ging het
tempo omhoog. De AVA`70-brigade viel echter wel erg op en het publiek dat
aanwezig was, zorgde dikwijls voor een staande ovatie. Na een dikke 6
kilometer, doe maar 4 mijl, zit het eerste bedrijf er op. Maar rustig aan doen,
ho maar. Ieder had exact 17 minuten om te douchen, want er moest natuurlijk nog
wel gegeten worden. Er werd een bezoek gebracht aan een Ierse pub en je houdt
dan van tevoren je hart natuurlijk wel een beetje vast. Het gezelschap begint
te wennen aan de Engelse lucht en dan neemt vaak de luidruchtigheid toe.
Daarnaast zitten er een paar blonde kopstukken bij, die een behoorlijke reputatie
hebben opgebouwd. Gelukkig is het in de eet- en drinkgelegenheid al een best
kabaal, dus was de kans op een regelrechte ontsporing minimaal. Eigenlijk
verliep de avond meer dan wenselijk en net voor middernacht, arriveerde het
peloton in het hotel om de nachtrust te gaan pakken. De meesten tenminste, want
een enkeling kon het niet laten om de bloemetjes buiten te gaan zetten. Verdere
details ontbreken, maar de geruchten gaan, dat er een flink conflict is
ontstaan, dat slechts door een bijzonder charmante ingeving van 1 van de daders
in de kiem kon worden gesmoord.
Uitslapen
was er deze trip niet bij, want al om 06.45 uur in de ochtend, voor sommigen
nacht, klonk het reveille-geluid. De organisatie had het hele gezelschap
aangemeld voor een hardloopwedstrijd in het beroemde Queen Elisabeth Olympic
Parc. Speciaal voor de Nederlandse colonne stond er een ontvangstcomité klaar
van fotografen en ander grondpersoneel. Om de spanning wat op te voeren, had
Rinke ter Haar van ieder de gedroomde eindtijd op zo`n lullig Wibra-bloknootje
geschreven. De winnaar van het spel, was diegene die na afloop met zijn of haar
eindtijd de schatting het dichtst had benaderd. Een hoop hilariteit uiteraard
en opvallend was vooral het feit, dat er bepaald niet gebluft werd. Het had er
alle schijn van, dat niemand voor joker wilde staan, want de schattingen leken
werkelijk nergens op. Het parcours heette almost flat te zijn en hoewel
menigeen best redelijk Engels bleek te kunnen, was daar absoluut geen sprake
van. Het AVA`70 gezelschap had veel bekijks en de paparazzi hadden de ochtend
van hun leven. Het vertrek stond gepland om half 10 plaatselijke tijd en werd
vooraf gegaan door een warming-up van een mannelijke variant van Olga
Commandeur. Het gehuppel werd al snel minder, want er zat natuurlijk wel wat
spanning op. Na het startsignaal kwamen de honderden atleten in beweging en om
AVA`70 echt op de kaart te zetten, was in de briefing besloten, dat het 23-tal
geelhemden zich een beetje over het peloton zou gaan verspreiden. De wedstrijd
liep als een tierelier en bij de finish bleek dat Björn Demkes de snelste
Nederlander was en Gerdy Hoornenborg dezelfde titel behaald bij de Dames. Ze
werd in het Female-klassement zelfs tweede. Langzaam druppelden de AVA-janen
binnen. Druppelen deed het intussen ook bij de Sloffert, maar dan van het
bloed. Voor nestor Wimpie was de race letterlijk en figuurlijk een brug te ver.
In het zicht van de haven, stuiterde de zestiger keihard tegen het grind en
belandde daarbij vol op zijn ribbenkast. Het bloed sijpelde uit zeker 7 gaten,
maar opgeven is geen optie voor “Tarzan van de Wolboom.” Gelijk achter de
finish waren de hulptroepen ter plaatse om de onfortuinlijke atleet op te
lappen. Daar had men toch zeker een dikke drie kwartier voor nodig, want de schade
was groot. Gelukkig maakte de medaille een hoop goed en langzaam kwamen de
blosjes terug op het gezicht, waar de pijn echter ook vanaf te lezen was. Er
werd door het gezelschap nog even gewacht op het Wilhelmus voor Björn en Gerdy
als snelste Nederlanders en niet te vergeten die Nationalhymne voor Herr Björn
Weier als veruit snelste Duitse finisher, maar helaas bleek de brassband andere
verplichtingen te hebben. Lopend,
gevolgd door kort ondergronds gejakker, kwamen de atleten bepakt en bezakt met
een prachtig oranje wedstrijdshirt en een goed gevulde goodiebag weer in het
inmiddels redelijk vertrouwde Londense stadsdeel aan, waar men intrek had
genomen.
Na
alweer een quicke douche, stond het middagprogramma op de rol en hierbij kon
men zelfs vooral op inschrijven. Een tiental sportievelingen kreeg een cursus
links fietsen en kreeg daarbij gelijk de mogelijkheid om de Engelse highlights
te bewonderen en dat zijn er velen. Een best gevaarlijke missie dus. De
organisatie van deze fietstour had dit al snel in de gaten en daarom kregen de
deelnemers ook een volledig belachelijke pot op het hoofd gedrukt. Bij 10 van
de 10, zat dit ook nog eens scheef, dus zonder het zelf echt in de gaten te
hebben, was de groep al een attractie op zichzelf. Maar gezellig was het wel en
Londen heeft natuurlijk ook wel erg veel te bieden. De meerderheid besloot om
voor 1 dag fan te worden van Reading Fc. Dit is de voetbalclub van de voormalige
Nederlandse defensie-beul Jaap Stam en niemand minder dan onze eigen Aaltenaar
Andries Ulderink. De blauw-witten speelden de topper tegen Leeds United en dat
zorgde voor een bak vol publiek. Voordat de ruim 24.000 toeschouwers het
stadion in gingen, werd er eerst buiten op de parkeerplaatsen gegeten en
gedronken. Om vooral niet op te vallen, sloten de Dutch-fans zich hier maar bij
aan. Eenmaal binnen volgde een warme meet and greet met Ulderink, die alle tijd
had om het Nederlandse gezelschap te woord te staan. Er stond de nodige
prestige op het spel en vanaf het eerste fluitsignaal ging de beer los. Het was
allemaal bepaald niet even goed wat er getoond werd, maar de passie maakte
alles goed. Billenknijpend sleepte de thuisclub een 1-0 overwinning uit het
vuur en de euforie was hartverwarmend. De terugweg werd aanvaard en dat verliep
best wel redelijk voorspoedig, onder leiding van interim-gids Andre Bruil, die
evenals zijn grote voorbeeld Weijers, als een dolle stier door het metrostelsel
beerde. Met de tong op het derde knoopsgat, kon de leider gevolgd worden, maar
met name de gekwetste Rensink had het meer dan moeilijk. Sneu veur ut kerltjen, maar helaas had de leider
voor enkele uren hier weinig oog voor.
Intussen
was de uitslag van het gokspel van Rinke bekend geworden en het bleek dat Anky
Bruil de grote winnares was. Als dank voor deze prestatie werd ze enkele
momenten later alleen in het hotel achter gelaten en even leek het gedaan met
de voortreffelijke teamgeest. De
beide teams werden weer samengevoegd, na een poosje aangevuld met miss Bruil en
in een Belgisch etablissement kon de ervaringen uitgewisseld worden. Het bleek
een soort schuilkelder te zijn, waar een dikke 300 gasten in een veel te kleine
ruimte een orkaan van geluid bleken te produceren. Om iedereen te laten weten,
dat het AVA`70-gezelschap ook gearriveerd was, werd er om het half uur een lied
ingezet, of op ordinaire wijze met glazen op de tafel geramd. Best gênant,
zeker als je de samenstelling van de groep bekijkt. Kennis is er immers meer
dan voldoende. Omdat er best een flinke portie calorieën verdaan waren op deze
1e april, werd er fijn getafeld. Geen culinaire hoogstandjes
overigens, maar heerlijk Belgische haantjes, burgers en fish with potatoes. Het
drinken veranderde al snel in spoelen, dus de obers moest meer dan gewenst zijn
best doen om het gepeupel van dienst te zijn. Beregezellig was het natuurlijk
en de groep groeide meer en meer naar elkaar toe en dat is altijd fijn om te
zien als je in den vreemde bent. Een afzakkertje werd er nog genomen in een
plaatselijke kroeg en toen ook hier het licht aanging, keerde het gezelschap
huiswaarts, in zoverre daar sprake van kan zijn. In de foyer werden de laatste
flessen geleegd en in het zicht van het bed, werd het toch wel een beetje
luidruchtig en vloog een enkele deur zomaar hard uit de handen of werd er
gezongen door een enkeling die bij een sollicitatie bij de Jostiband resoluut
zou worden afgewezen. Jammer, dergelijke ontsporingen…..
Maar
de klasbakken stonden op zondagmorgen om exact 08.00 uur wel weer in de rij om
een typisch Engels ontbijt te nuttigen. Geen stilte voor de storm, maar
gezellig de ervaringen van de vorige dag doornemen en de tussenbalans opnemen. De
eieren, croissants en pancakes werden in sneltreinvaart naar binnen gewerkt,
dan wel weggespoeld met koffie, jus of kwark, al gaat dat laatste wat lastiger.
Om 09.00 uur stond de ochtendsessie op de agenda. Het betrof een ronde van 10
kilometer sightseeing Londen. Uiteraard in uniforme kleding en bepakt met
camera`s en mobieltjes ging de kudde weer achter Weijers aan. De 22 dravers
werden gevolgd door de Sloffert, die een fiets toegewezen had gekregen van de
organisatie. Dat vond hij wel fijn natuurlijk, maar al snel bleek, dat het in
Londen nog al behekst is met trappetjes, dus moest Willem met enige regelmaat
van de bike, om de hoogteverschillen te overbruggen. Hier stond overigens
tekens een teammaatje voor klaar, dus daarmee had hij het wel getroffen.
Londense cultuur snuiven en hardlopen tegelijk. Het is niet gemakkelijk, maar
wel fantastisch om te doen. Vrijwel onder de wereldberoemde Londen Eye, dat
niet meer is dan een kermisattractie, volgde nog een opvallend hoogtepunt. Een
Chinees bruidspaar, maar het kan ook een Koreaans of Taiwannees stel zijn
geweest, werd getrakteerd op een gratis fotoshoot met de 23 Dutch people in a
running outfit. De dank was groot en gelukkig kon Erwin Wamelink zich inhouden,
toen hij achter het bruidje werd opgesteld. Nadat de Garmins ruim 10 kilometer
aanwezen en Patrick ons op onnavolgbare wijze weer in veilige haven had
geloodst, volgde een erg kort verfrissingsmoment. De trip werd `s middags
afgesloten met een sport gerelateerde activiteit, namelijk een rondleiding door
Olympic Park. De Spelen vonden in 2012 in de Engelse hoofdstad plaats en een
68-jarig, typisch Engelse wife, wist hier heel erg veel over te vertellen. In
ruim 4600 stappen volgens de teller van Ingrid, doorkruisten we het Olympisch
dorp, namen een kijkje in het Velodrome, poseerden voor de 5 gekleurde ringen,
passeerden het atletiekstadion en eindigde de wandeling bij het
Aquaswim-stadium.
De tijd begon een beetje te dringen, dus werd het tempo wat opgeschroefd. Metro in, nog een keer rennen en tenslotte met de benenwagen naar het hotel. Koffers grijpen en bezakt en bezakt weer retour naar het vliegveld. De bomvolle wagons maakten het er bepaald niet gemakkelijker en de vermoeidheid, veroorzaakt door activiteiten en indrukken, begon lichtelijk een rol te spelen. De douane deed niet erg kinderachtig, al hoewel. Een enkeling moest toch bijna met de billen bloot, of bleek een ID-kaart opvallend weinig vergelijking te vertonen met de werkelijkheid. Het AVA`70-gezelschap kon op tijd aan board en de terugvlucht kon gaan beginnen. De wine-gums gingen nog eens in het rond, maar de kijkers vielen bij menigeen dicht. Na exact 49 minuten en 34 tellen, was het vliegtuig klaar om te gaan landen en dat noemen ze tegenwoordig een recordvlucht. Ook dat maakte de atletiekbroeders- en zusters op de valreep nog even aan den lijve mee. Op de Duitse luchthaven bleek onze privéchauffeur inmiddels ook al te hebben ingecheckt en snel werden de koffers van de 22 sporters in het ruim geflikkerd. De oplettende lezer zou de conclusie kunnen trekken, dat er een verstekeling is achter gebleven. Dat klopt ook. Gerrit Ormel, bleek zich te hebben ingeschreven voor een plaatselijk zaadcongres. Niemand heeft hem hierover vragen durven stellen, maar inmiddels is ook hij weer op Nederlandse bodem gesignaleerd. De sfeer op de terugreis, was bepaald geen afspiegeling van de uren in Londen. Het was bijzonder geruisloos aan boord van de bus, totdat de klok twaalf uur sloeg. Niemand minder dan Sabine Ikink, bleek jarig te zijn en natuurlijk werd zij luid toegezongen en kreeg tevens 63 kussen en een fantastisch cadeau, waar elke vrouw van droomt. Even voor 01.00 uur bereikte de AVA`70-selectie het eigen clubhuis, waar iedereen ook werkelijk iedereen bedankte. Er was een einde gekomen aan een fantastisch weekend in Londen, waar nog lang over nagepraat zal worden. De 17481 foto`s die er zijn gemaakt, de 875 apps die er rond zijn gestuurd en de vele honderden likes spreken voor zich. “Londen meets AVA`70” was een prachtige happening, die zeker een vervolg zal krijgen!
De tijd begon een beetje te dringen, dus werd het tempo wat opgeschroefd. Metro in, nog een keer rennen en tenslotte met de benenwagen naar het hotel. Koffers grijpen en bezakt en bezakt weer retour naar het vliegveld. De bomvolle wagons maakten het er bepaald niet gemakkelijker en de vermoeidheid, veroorzaakt door activiteiten en indrukken, begon lichtelijk een rol te spelen. De douane deed niet erg kinderachtig, al hoewel. Een enkeling moest toch bijna met de billen bloot, of bleek een ID-kaart opvallend weinig vergelijking te vertonen met de werkelijkheid. Het AVA`70-gezelschap kon op tijd aan board en de terugvlucht kon gaan beginnen. De wine-gums gingen nog eens in het rond, maar de kijkers vielen bij menigeen dicht. Na exact 49 minuten en 34 tellen, was het vliegtuig klaar om te gaan landen en dat noemen ze tegenwoordig een recordvlucht. Ook dat maakte de atletiekbroeders- en zusters op de valreep nog even aan den lijve mee. Op de Duitse luchthaven bleek onze privéchauffeur inmiddels ook al te hebben ingecheckt en snel werden de koffers van de 22 sporters in het ruim geflikkerd. De oplettende lezer zou de conclusie kunnen trekken, dat er een verstekeling is achter gebleven. Dat klopt ook. Gerrit Ormel, bleek zich te hebben ingeschreven voor een plaatselijk zaadcongres. Niemand heeft hem hierover vragen durven stellen, maar inmiddels is ook hij weer op Nederlandse bodem gesignaleerd. De sfeer op de terugreis, was bepaald geen afspiegeling van de uren in Londen. Het was bijzonder geruisloos aan boord van de bus, totdat de klok twaalf uur sloeg. Niemand minder dan Sabine Ikink, bleek jarig te zijn en natuurlijk werd zij luid toegezongen en kreeg tevens 63 kussen en een fantastisch cadeau, waar elke vrouw van droomt. Even voor 01.00 uur bereikte de AVA`70-selectie het eigen clubhuis, waar iedereen ook werkelijk iedereen bedankte. Er was een einde gekomen aan een fantastisch weekend in Londen, waar nog lang over nagepraat zal worden. De 17481 foto`s die er zijn gemaakt, de 875 apps die er rond zijn gestuurd en de vele honderden likes spreken voor zich. “Londen meets AVA`70” was een prachtige happening, die zeker een vervolg zal krijgen!
Frank Roos
 |
| Wim Rensink, staand met de rug naar de brug, waar hij met de hardloopwedstrijd lelijk ten val kwam |
 |
| Voor de Tower Bridge |
