Uitslagen van de Hooiland Run in Lichtenvoorde

AVA'70 jeugd goed vertegenwoordigd in Lichtenvoorde

Prachtige prestaties AVA’70 jeugd in Lichtenvoorde

De AVA'70 jeugd was vandaag goed vertegenwoordigd op de Hooilandrun in Lichtenvoorde. Onder een lekker zonnetje werden op alle jeugdafstanden mooie prestaties neergezet en sleepten de Avajanen diverse prijzen in de wacht.

Op de 2 kilometer jongens was zelfs het hele podium geel gekleurd en werd het parcoursrecord met dik 1 minuut verbeterd. De eerste 5 jongens liepen onder het oude record van 8:02, waarvan Twan Meinen het beste deed met 6 minuut 55 seconden (foto's en tekst Marijn Lampio).

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Route 53: Winterswijk - Landgoed Mentink

In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 53e route uit deze serie: Winterswijk - Landgoed Mentink Geniet tijdens deze tocht van het gevarieerde landschap van Landgoed Mentink. Groene specht, wezel, kamsalamander, veelbloemig salomonszegel en bosanemoon: in zo'n gevarieerd landschap vinden veel planten en dieren een plekje van hun gading. In het boerenland even buiten Winterswijk vind je de Mentinkroute. De gevarieerde tocht voert over een landgoed met boerderijen, bos, akkers, houtwallen en heide. Het Mentink vormt bovendien een groene verbinding tussen het Korenburgerveen en het oude loofbos van Bekendelle.

Route 53: Een route over het Landgoed Mentink
Afstand: 5.4 kilometer
Start: Parkeerplaats Arrasveldweg 7102 GE in Winterswijk
Bewegwijzerd: Ja, palen met rode koppen met gele pijltjes
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
GPX bestand van de route
Laatst aangepast: 30 september 2018
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproute's in de omgeving van Aalten

Routebeschrijving met de auto: Voer 7102 GE in je navigatiesysteem in of neem vanaf Winterswijk de provinciale weg richting Groenlo (N319). Ongeveer één kilometer buiten de bebouwde kom linksaf, dit is de Meekertweg. Na ruim één kilometer linksaf de Arrasveldweg op. Vervolgens na ongeveer 200 meter ligt links van de weg de parkeerplaats.

De tocht begint bij de parkeerplaats aan de Arrasveldweg en is gemarkeerd met palen met rode koppen met gele pijltjes. Landgoed Mentink is rond 1930 gesticht door een textielbaron. Hij liet vijf boerderijen bouwen en verpachtte die aan de leden van één familie. Zo wilde hij voorkomen dat door ruzie zijn landgoed uiteen zou vallen. De gronden van het Mentink zijn al eeuwen geleden ontgonnen. Het Mentink is 136 hectare groot, het grootste deel bestaat uit kleinschalige elementen als bosjes, houtwallen, akkers en weiden.

De bossen van het Mentink bestaan uit naald- en loofbomen. De naaldbomen zijn aangeplant: alleen naaldhout levert op zulke arme grond als hier een goede houtproductie. De grove dennen leverden naast grenenhout ook terpentijn, hars en teer. Tegenover de derde boerderij die je langs het wandelpad tegenkomt, zie je goed hoe sterk de bolling van de akkers is. Eeuwen achtereen opbrengen van vooral koeien-, maar ook schapenmest én heideplaggen, heeft de grond soms meters doen stijgen. In dit landschap voelt de witte kwikstaart zich thuis. Dit vogeltje met zijn kenmerkende lange staart wordt ook wel ‘akkermannetje’ genoemd.

Winterswijk is ‘op een moeras’ gebouwd. Die natte oorsprong zorgt ervoor dat hier van nature amfibieën voorkomen. De meeste verdwenen doordat hun leefgebied werd opgeofferd aan land- en woningbouw. Het is voor een aantal soorten nog niet te laat: de poelen die worden gegraven, worden al snel bevolkt door kamsalamander, groene, bruine en heikikker. Op de oever van een poel tegenover het beheerkantoor van Natuurmonumenten Den Oppas staat een bescheiden beeld. De plaquette op de sokkel vertelt dat het kunstwerk ter nagedachtenis is aan de Nederlandse bioloog Victor Westhoff. Op de sokkel staan verder de woorden: “Hij observeert, Hij beschreef de natuur, In al haar verscheidenheid, Telkens weer, Hij volgt de natuur.”

De textielbaron die het Landgoed Mentink stichtte is dus in zijn opzet geslaagd: het landgoed is niet uiteen gevallen. Hij wilde dat altijd één familie alle vijf boerderijen van het landgoed zou pachten, om versnippering te voorkomen. Sinds 1975 is Natuurmonumenten die ene familie. Ook de vijf boerderijen zijn nog steeds op Mentink te vinden, maar een landhuis ontbreekt. Deze is er ook nooit gebouwd. Een derde van het landgoed is in gebruik als boerenland. Maar eigenaar Natuurmonumenten stelt wel eisen aan de pachters. Op een groot deel wordt biologisch geteeld en alle boeren hebben de plicht stroken langs de bosranden te laten verwilderen.

FacebookTwitterGoogle+LinkedInWhatsAppEmailGoogle GmailPrintDeOver het landgoed loopt nu een vijf kilometer lange wandelroute. Paaltjes met daarop het teken van Natuurmonumenten wijzen de wandelaar de weg. De wandelroute voert over smalle wandelpaadjes en statige bomenlanen, door stroken bos, langs akkers en weilanden. Landgoed Mentink biedt de wandelaar veel variatie.

Aankondiging van de Wim Lebbink Herfstlopen in Wehl

De flyer van de Wim Lebbink Herfstlopen

Wedstrijdinformatie: 14 en 21 oktober 2018

Waar: Koningin Beatrix Centrum Wehl

Programma zondag 14 & 21 oktober 2018:

Tijd                Afstand                         Inschrijfgeld

 09:00 uur      10 KM                           € 7,00

10:15 uur        5 KM                            € 7,00

11:00 uur       Kidsrun 9 t/m 13 jaar    € 2,50

11:15 uur       Kidsrun 4 t/m 8 jaar      € 2,50

Parkeren: Er is voldoende parkeergelegenheid. Advies is om je auto te parkeren op de parkeerplaatsen bij het voormalige gemeentehuis of de parkeerplaatsen op het Wilhelminaplein. Voer in je navigatie het volgende adres in: P1 - Raadhuisplein 1, 7031 AW Wehl of P2 Koningin Wilhelminaplein 4-6, 7031 BH Wehl

Speaker: Mark Pessing

Speciale gast (alleen 21 oktober): Mascotte Guus van de Graafschap

Klik voor meer informatie op onderstaande link:

site organisatie

Met sportieve groet,

Stichting Sportpromotie Wehl

De 'Titan-RT' brug in Oberharz am Brocken(D)

Stevige schoenen en een beetje moed zijn genoeg om een ​​heel bijzonder avontuur op een hoogte van 100 meter te ervaren

Een bouwsel van superlatieven

In Oberharz am Brocken, in de voormalige DDR, overspant de 'Titan-RT' brug een ongelooflijke lengte van 458 meter over het Rappbodetall. De ijzeren constructie is voltooid in het voorjaar van 2017 en werd op 7 mei van dat jaar geopend voor het publiek. De brug heeft staaldraden met een enorme trekkracht van 947 ton, die in de leisteenrotsen aan beide zijden van de vallei zijn vastgezet. Vier hoofddraden met een diameter van 65 mm vormen de ruggengraat van de 120-tons constructie. Bovendien wordt de brug op zijn plaats gehouden met 2 stabilisatiekabels. De loopbrug, een rooster met een breedte van 120 cm is langs de gehele lengte bekleed met een 130 cm hoge reling en wordt aan de zijkant afgesloten door roestvrijstalen netten. Dit ontwerp maakt het mogelijk om zonder extra veiligheidsuitrusting de brug over te lopen.

Als we aankomen rijden zetten we onze auto op parkeerplaats P2 en vandaar is het nog ruim 800 meter wandelen om bij de brug te komen. Voor het luttele bedrag van zes euro koop je een retourkaartje uit de automaat maar zie je de eerste mensen ook al twijfelen en zelfs al wat licht wegtrekken. Zal ik het doen of toch maar niet. Wij zijn er speciaal voor gekomen en het is gelukkig niet druk. Stevige schoenen en een beetje moed zijn genoeg om een ​​heel bijzonder avontuur op een hoogte van 100 meter te ervaren. Alleen omringd door lucht en een hoeveelheid staal, is de natuur van het Rappbodetal te zien vanuit een uniek perspectief. Zelfs na zonsondergang schijnt het echt de moeite waard te zijn om het te bezoeken, omdat een subtiele brugverlichting zorgt voor een veilige en prachtige overtocht. Voor mensen met hoogtevrees is dit geen aanrader omdat de brug best wel schommelt en je over een doorzichtig rooster loopt en dus een diepe afgrond in kijkt.

Als we halverwege de brug zijn, zien we dat je direct onder de hangbrug een 'Giga Swing' in de richting van het dal kunt maken, het is de meest spectaculaire swing in Europa. Alleen of met zijn tweeën storten de dapperste van alle Harzbezoekers zich in het diepe. Als wij er zijn staat er net een vrouw klaar voor haar exclusieve 'free-fall ervaring, een cadeautje voor haar 50e verjaardag. Na haar val zwaait ze vanuit de diepte op haar gemak naar het publiek op de brug, voordat ze terug naar het platform worden getrokken. Ook kun je vanuit een toren met zijn tweeën tegelijk een duikvlucht over het meer maken. Onderweg krijg je een beste snelheid mee als je naar beneden gaat maar daarnaast heb je een fantastisch uitzicht op het grootste stuwmeer van Duitsland.

Deze 'attracties' laten we maar links liggen en als we op het einde van de brug zijn heb je hetzelfde kaartje nodig om de brug weer af te komen. Na een kop koffie en een wandeling staan we een tijd later weer op hetzelfde punt om onze terugreis over de brug te aanvaarden. We hebben ondertussen al iets meer ervaring en weten wat ons te wachten staat. Na het maken van enkele foto's zit ons avontuur er voor vandaag al weer bijna op. Een mooie terugreis van bijna een uur staat ons nog te wachten maar al met al was het een prachtige nazomerse vakantieweek in de Harz.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 198

Rudi Meinen

Enthousiast, gemakkelijk uit de tent te lokken en bloedfanatiek!

Het zijn vaak oude grijze mannetjes die zichzelf autoriteit toedichten, gehuld in krijgstreepjespak en met denkbeelden uit de jaren zeventig. Je ziet ze eenmaal per maand in het clubgebouw en vluchten zo snel mogelijk de bestuurskamer in. Ze opereren vanuit een ivoren toren en hebben geen flauw benul wat er speelt binnen de club. (Sport)clubs staan tot hun lippen in het water, meestal te wijten aan falend bestuur. Ava’70 heeft hier geen last van: wij hebben Rudi Meinen!

Wat is dat voor zenuwachtige idioot? Verrek, het is Rudi! Het is 10:27 uur en over drie minuten klinkt het startschot van de bos- en duinloop op Texel. De kale snelheidsduivel ijsbeert onrustig heen en weer. Hij is spierwit, zelfs uw favoriete columnist heeft op het betreffende moment meer kleur op zijn gezicht. Terwijl 84 van de 85 deelnemers het zomerloopje totaal niet serieus nemen, heeft de Ava-preses al drie nachten niet geslapen. Enkele uren voor de wedstrijd is een toiletbezoek in de groepsaccommodatie voor de overige ava-leden onmogelijk, want het schijthuis is door de voorzitter geannexeerd. Rudi staat aan de start van de 4,3 kilometer en heeft maar één wens; zijn grootste concurrent - Sam ter Haar - verslaan. Het hele weekend is dit het voornaamste gesprekonderwerp, tot vervelends toe. Als het startschot klinkt, vliegen Rudi en Sam weg in een tempo waar Eliud Kipchoge jaloers op zou zijn. Als twee jonge reeën op de vlucht voor een schot hagel banen ze zich een weg door het bos. Ongetwijfeld krijgen ze over een paar kilometer de deksel gigantisch op de neus maar dat zal ze een zorg zijn. Het is een man tegen man gevecht en de eindtijd speelt voor de heren geen rol. Rudi trekt aan het langste eind. Hij eindigt ergens kleurloos in de middenmoot maar is zo blij als een kind. Enkele minuten na de race krijgt hij, voor de eerste keer dit weekend, weer wat kleur op zijn gelaat.

Dit is Rudi ten voeten uit. Enthousiast, gemakkelijk uit zijn tent te lokken en bovenal bloedfanatiek. Hij staat met zijn grote poten (schoenmaat 50) midden in de vereniging. Hij komt niet één keer per maand maar één keer per dag bij de club (vraag het maar aan zijn vrouw…), weet donders goed wat er speelt en is bij alle activiteiten aanwezig. De Carwash van Team Happy Code, het trainingskamp van het T&F-team, de clubkampioenschappen, de sponsoravond of het ‘meiboomfeestje’ bij de Ava-buurtjes, de lange magere gestalte van de heer Meinen zie je altijd en overal, een clubdier in hart en nieren!

Hij is misschien wat lang van stof en soms een tikkeltje verstrooid, het is ‘m allemaal vergeven. Iedere gek zijn gebrek. Rudi is niet alleen de snelste maar ook de meest gedreven voorzitter van heel Nederland! Wij mogen als leden in onze handjes knijpen met deze bijzondere leidsman!  

Bad Sachsa - De Ravensberg

De Ravensberg

Bad Sachsa is een kleine stad op de zonnige en lieflijke zuidelijke rand van de Harz en ligt te midden van tot 600 meter hoge bergen. Het officiële kuuroord Bad Sachsa is vooral voor toeristen die een heilzame vakantie zoeken, interessant. Maar daarnaast is het ook een goed startpunt voor het maken van wandel-, nordic walking-, mountainbike- en in de winter langlauftochten.

Rond Bad Sachsa ligt een uitgebreid netwerk van wandelpaden. Eén van de belangrijkste bezienswaardigheden van Bad Sachsa is de Ravensberg. Vanaf de top van deze berg heb je een schitterend uitzicht over het Weserbergland tot zelfs het Kyffhäusergebergte en de Brocken, de hoogste berg van de Harz, aan toe. De Ravensberg is de enige berg van de Harz die met de auto bestegen kan worden, hierdoor is hij ook een uitstekend reisdoel voor de minder valide toerist. Vanwege zijn hoge ligging is Bad Sachsa ook in de winter een waar paradijs voor langlaufers, snowboarders en rodelaars, het heeft dan ook drie skiliften en kindvriendelijke pistes.

Wij lopen de Ravensberg echter op vanuit het net buiten het stadje gelegen vakantiepark Saltztal Paradies van Landal. Een prachtige tocht met best wat klimmen en dalen en we lopen overwegend door de prachtige bossen van de Harz. Bovenop de Ravensberg is een pension waar het na een kilometer of acht lopen goed toeven is, voordat we via een andere route aan onze terugweg beginnen.

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Duderstadt-Eichsfeld(D), op de grens van voormalig West- en Oost Duitsland

Een observatietoren in de voormalige DDR

Niet ver van Duderstadt bij de voormalige grensovergang Duderstadt-Worbis bevindt zich het Grenzlandmuseum Eichsfeld-Teistungen. De gedenkplaats bij de voormalige grensovergang bevat op een oppervlakte van meer dan 1.000 m² een informatie- en documentatiecentrum over de geschiedenis van de Duitse deling en de grens binnen Duitsland. Het museum bevindt zich deels in de originele vertrekken van het voormalige administratiekantoor van de grensovergang. Het is een erg uitgebreid museum dat vele foto's, getuigenissen, kaarten, filmmateriaal en producten uit de DDR-tijd van het dagelijkse leven belicht. De observatietoren op het buitenterrein, dat volledig is ingericht is te bezoeken en je ziet er enkele dienstwagens uit die tijd. Normaal ben ik helemaal niet zo van de musea maar dit vond ik erg interessant.

Een wandeling langs de Kolonneweg maakt het plaatje voor vandaag compleet. Over een lengte van 6 kilometer verbindt de aangrenzende ‘Grenslandweg’ 24 informatiepunten met elkaar. Dit zijn deels originele grensversperringen en observatiebunkers. En bij alle borden sta je dan even stil om ze te lezen en om je een voorstelling proberen te maken hoe het hier voor de deling is geweest. Het maakt dan ook wel indruk dat een aantal 'onschuldige' mensen hier hun vlucht met de dood hebben moeten bekopen, sommige waren nog maar 19 jaar oud!

Duderstadt is met zijn ruim 20.000 inwoners één van de grotere steden. De middeleeuwse stad is bijzonder goed bewaard gebleven en heeft meer dan 600 vrolijk geschilderde vakwerkhuizen uit verschillende stijlperioden. Daarmee behoort Duderstadt tot de belangrijkste vakwerksteden van Duitsland. Duderstadt wordt in 929 voor het eerst vermeld. Het voormalige leengoed verwierf stadrechten in 1250. In de late middeleeuwen groeide Duderstadt uit tot een welvarende stad. Dit was mede te danken aan het feit dat hij lag op het kruispunt van twee grote Europese handelsroutes. In de vijftiende eeuw werd de stad omgeven door wallen. Door een teruggang in de handel van de Hanzesteden, waarvan Duderstadt steeds geprofiteerd had, werd de stad minder welvarend. Een voordeel van de stagnatie was, dat Duderstadt als middeleeuwse stad goed bewaard bleef.

Duderstadt bleef ook in de negentiende eeuw tamelijk geïsoleerd van de rest van Duitsland en die afzondering bereikte zijn hoogtepunt in de naoorlogse tijd, doordat Duderstadt praktisch op de grens tussen oost en west lag, werd hij ook afgesneden van de spoorverbinding. Het middeleeuwse Duderstadt herbergt een groot aantal unieke monumenten, zoals de St. Cyriakusproosdijkerk, de St. Servatiuskerk en de Westertoren die al meerdere eeuwen geleden tezamen met de wallen en muren van de stad is opgericht. Ook het Stadhuis van Duderstadt is een indrukwekkend monument, het is één van de oudste en mooiste van Duitsland. Verder is Duderstadt zeer aantrekkelijk door zijn mooie parken en kleurige tuinen en een omvangrijk voetgangersgebied.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Over een lengte van 6 kilometer verbindt de aangrenzende ‘Grenslandweg’ 24 informatiepunten met elkaar

Goslar(D), één van de bijzonderste steden van de Harz

 Het mijnbouwmuseum op de Rammelsberg in Goslar

Goslar is misschien wel de bijzonderste stad van de Harz. Het begon allemaal al in de Romeinse tijd met de ertsmijnbouw, waar de gehele Harz beroemd om is. De stad is waarschijnlijk gesticht in 922 door Hendrik I, die kort daarvoor in Quedlinburg tot keizer gekroond was. De eerste vermelding van Goslar is echter pas van 976. Goslar en het nabijgelegen mijnbouwgebied Rammelsberg op de noordelijke rand van de Harz, zijn sinds 1992 werelderfgoed van UNESCO. Sinds 2010 is aan het lijstje van het werelderfgoed ook het waterschap van de Oberharz toegevoegd. Dit waterschap is het grootste en belangrijkste systeem van vijvers en grachten ter wereld.

De naam van de stad Goslar is verbonden met het begin van het eerste Duitse keizerrijk in de tiende eeuw. Tot het midden van de dertiende eeuw was Goslar een palts, een van de belangrijkste verblijfplaatsen van de Duitse keizers. Een palts is een officieel paleis van de keizer dat echter niet als vesting dienst doet. Van de keizerlijke palts zijn tegenwoordig nog grote delen bewaard gebleven en vakkundig gerestaureerd. Daartoe behoort ook het hoofdgebouw van twee verdiepingen, dat met zijn 54 meter lengte en 18 meter breedte indertijd het grootste niet religieuze gebouw van Duitsland was. Verder is het voorvertrek van de voormalige domkerk bewaard gebleven. Hierin staat een kopie van de keizerstroon opgesteld, afkomstig uit de verdwenen kloosterkerk. Het gebouw waar ook standbeelden van verschillende keizers te vinden zijn, is één van de trekpleisters van het werelderfgoed.

Na een mooie tocht van enkele uren door de stad, bezoeken we het mijnbouwmuseum op de Rammelsberg. De mijnbouw die in Goslar al sinds minstens 968 plaatsvond op de Rammelberg, even buiten de stadspoorten, vormde één van de belangrijkste inkomstenbronnen van de stad. Niet verwonderlijk dan ook dat de afgunst op die rijkdom tot talrijke schermutselingen aanleiding heeft gegeven. In 1988 werd de mijnbouw uiteindelijk gestopt en werd het terrein op de Rammelsberg een mijnbouwmuseum. In dit unieke museum wordt meer dan duizend jaar geschiedenis getoond. Sinds 2012 worden er bij Goslar weer proefboringen gedaan om te onderzoeken of de mijnbouw niet hervat kan worden.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Aankondiging van de 32e Kaaks Kanonsloop in Groenlo

De flyer van de Kaak Kanonsloop

Op zondag 7 oktober 2018 organiseert de Lopersvereniging Groenlo voor de 32e keer de Kaak Kanonsloop in Groenlo. Net als vorig jaar voert deze loop door het historische Achterhoekse vestingsstadje, langs de Grolse grachten, over het nieuwe parcours, met de afstanden 5 en 10 km. Onze verkeersregelaars zullen er voor zorgen dat u veilig over het parcours wordt geleid. Na afloop ontvangt u een herinnering. Voor de snelste drie mannen en vrouwen op elke afstand zijn er mooie geldprijzen.

De tijdregistratie wordt gedaan met de systemen van Race Result. De chips zitten achterop het startnummer bevestigd. Omdat dit kostbare chips zijn, worden de startnummers meteen na de finish ingenomen door de organisatie. Voorinschrijven kan via de site en bespaart de organisatie veel werk. Het inschrijfgeld kan alleen contant betaald worden bij het afhalen van het startnummer. Na inschrijven kan op de wedstrijddag zelf tot een half uur voor aanvang van de betreffende afstand tegen contante betaling.

Wedstrijdsecretariaat

Basisschool De Ni-je Veste

Wheme 30

7141 BV Groenlo

Het Klooster in Walkenried(D)

Het klooster in Walkenried

Op de tweede dag van onze vakantie in Bad Sachsa is er een Kloostermarkt in Walkenried. Het plaatsje ligt, op de zuidelijke grens van de Harz en direct aan de voormalige grens tussen de Bondsrepubliek en de DDR en ruim 7 kilometer lopen van ons vakantiepark. In het jaar 1127 werd hier het Cisterciënzersklooster gesticht. Dit klooster is tot op de dag van vandaag het beeldbepalende element van Walkenried. De monniken van het klooster veranderden het moerasland rond Walkenried in een uniek vijverlandschap, waarvan nu nog ongeveer vijftig vijvers zijn overgebleven. 

Ten tijde van de Duitse scheiding lag er tussen Walkenried en Ellrich één van de belangrijkste spoorverbindingen tussen oost en west. Middelpunt van het luchtkuuroord Walkenried is dus het Cisterciënzersklooster, dat tegenwoordig bezichtigd kan worden en verschillende tentoonstellingen herbergt. In 2010 kreeg het klooster van de UNESCO de titel “Wereldcultuurerfgoed”.

Het unieke landschap en de schitterende natuur bieden een prachtige gelegenheid voor het maken van een mooie tocht tussen de middeleeuwse visvijvers. Bovendien liggen bij Walkenried het Karstwandelpad en de Hexenstieg, twee langeafstandswandelpaden dwars door de Harz. Een groot gedeelte van de route lopen we over het eerstgenoemde pad en de natuur en de vergezichten geven vaak een prachtig aanzicht. 

Als we bij het klooster aankomen lijkt het aan de buitenkant in eerste instantie net één grote ruïne maar het heeft ook wel wat. Voor de 11e keer wordt er dit weekend een Kloostermarkt georganiseerd. Veel Duitse- en zelfs twee Oostenrijkse abdeien en kloosters doen er met hun standje en vaak zelfgemaakte producten aan mee en het is er een gezeliige boel. Ook het Klooster zelf is vandaag te bezichtigen en neemt ons mee in de gebruiken en tradities van vroegere tijden. Het duurt dan ook niet lang of ik ben aan het schrijven met een ganseveer. Via een prachtige route lopen we terug naar ons vakantiepark. Het is maar goed dat ik een kaart van de omgeving heb gekocht want anders waren er zeker nog de nodige kilometers bij gekomen.

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Prachtige omgeving

Aankondiging van de Hooiland Run in Lichtenvoorde

De flyer van de Hooiland Run

Wedstrijdinformatie:

Datum: 30 september 2018

Waar: Wijkgebouw de Schoppe, Johannes Vermeerstraat 50 te Lichtenvoorde

Programma: 

1 km (t/m 10 jaar)  10.30 uur, 

2 km (t/m 14 jaar) 10.45 uur  (aansluitend prijsuitreiking 1 & 2 km)

5 km volwassenen   11.15 uur

10 km volwassenen   11.25 uur  (aansluitend prijsuitreiking volwassenen)

Speaker: Dirk-Jan Vreman

Klik voor meer informatie op onderstaande links

inschrijven

site organisatie

Uitslagen van de All Comers Meet in Aalten

Rudi Meinen (midden) liep de 600 meter in 1:32,0 minuten en zit met deze tijd in de top 5 van de Nederlandse Masters van 2018

Er heerste vrijdagavond een fijne sfeer op de All Comers Meet bij AVA'70 in Aalten. Hoewel het weer niet mee werkte, het was koud, winderig en regenachtig, waren er toch leuke prestaties op het verspringen, het kogelstoten en op de 150- en 600 meter. 

De opvallendste prestatie was van Rudi Meinen. Hij liep de 600 meter in 1:32,0 minuten en zit met deze tijd in de top 5 van de Nederlandse Masters van 2018. Michiel Wellink praatte als volleerd speaker het geheel aan elkaar. 

Klik op de link voor de uitslagen

AVA'70 leden

alle uitslagen

site organisatie

Speaker Michiel Wellink

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 197

Lianne ter Haar: “Als ik je tegenkom geef ik je geen bloemetje maar een stuk oude kaas.” 

De medemens kan de kolere krijgen!

Ik kan natuurlijk niet alles recht lullen wat krom is, maar soms zit iets gewoon anders in elkaar dan het lijkt. Mijn cynische ondertoon, die vileine messteken in ruggen van kwetsbare sukkels, de neiging tot beledigen van etnische minderheden en het afgeven op mensen die zich van geen kwaad bewust zijn. Het heeft een reden. Af en toe ben ik zo ontiegelijk teleurgesteld in de medemens, dat ik op een grove wijze stoom moet afblazen.

Neem nou mijn column van 1 februari jongstleden. Tamelijk geëmotioneerd schrijf ik over het feit dat mijn ouders mij het huis uit hebben getrapt. Ik beschrijf geraffineerd tegen welke moeilijkheden ik aanloop. Zo doe ik uit de doeken dat mijn favoriete snack – een lekker stukje old Amsterdammer – niet meer binnen mijn budget past en dat dag-in-dag-uit mijn koelkast wordt leeg geplunderd door naar alcohol hunkerkende vrienden. Na publicatie van mijn verhaal, stroomden de steunbetuigingen binnen. 

Lianne ter Haar: “Als ik je tegenkom geef ik je geen bloemetje maar een stuk oude kaas.” Ik ben haar in de tussentijd menigmaal tegengekomen, echter sta ik nog met lege handen. Marco van Rijs: “Ik heb ook nog wel een blok kaas voor je liggen.” Ligt die nog op dezelfde plek Marco? “Jij zult de komende tijd genoeg kaas krijgen schat ik zo”, concludeerde Hans Sielias. Nou Hans, keep on dreaming! Niks, nakkes, nada! Zoals zo vaak blijf ik gedesillusioneerd achter. Het enige wat overblijft zijn de valse beloften. Het is een wassen neus. Het individu is koning en de medemens kan de kolere krijgen.

Pijnlijk om te zien hoe ‘vrienden van weleer’ je in de steek laten als het er echt op aankomt. Misschien moet ik er gewoon aan wennen dat sociale controle en ‘naoberschap’ termen uit het verleden zijn. Hopelijk hebben jullie in de toekomst een klein beetje mededogen als ik per ongeluk een keer uit mijn slof schiet, ik ben immers ook maar een mens van vlees en bloed.  

Uitnodiging voor de All Comers Meet in Aalten

De flyer van de All Comers Meet

All comers meet!

Komende vrijdag 21 september staat de laatste All Comers Meet van het seizoen op het programma. Het strijdtoneel: onze eigen Hamelandbaan. Laagdrempelig 'wedstrijdje' voor masters, senioren en alle junioren. Ook mensen die nog nooit aan een atletiekwedstrijd hebben deelgenomen, zijn meer dan welkom. We nemen gewoon de tijd om je te voorzien van de benodigde tips. Dit is de perfecte gelegenheid om kennis te maken met de adembenemende atletieksport.

Deelname is helemaal gratis en je bent vrij om te kiezen aan welk onderdeel je meedoet. De onderdelen zijn 150 meter, kogelstoten, verspringen en 600 meter. Heeft je buurman of schoonmoeder ook zin om een kogeltje weg te duwen, neem hem of haar gezellig mee! Inschrijven kan al via onderstaande link. Hier vind je tevens wat meer informatie. We beginnen in ieder geval om 19:00 uur!

inschrijven

tijdschema

deelnemers

site organisatie

Verslag van het Montferland Trailweeekend 2018 in Braamt

Trailen in de prachtige omgeving van het Montferland

Het Montferland Trailweekend stond voor de deur! Na een stevige rugblessure die ik half juni opliep kon ik een tijd bijna helemaal niets doen en pas sinds enkele weken liepen de trainingen weer een beetje lekker. Met een 15 km nighttrail op vrijdagavond laat en 30 km op zaterdagochtend zou het voor mij dus een flinke klus worden.  Maar wel een uitdaging waar ik naar uitkeek. Het Montferland is één van mijn vaste trainingsgebieden als ik weer eens lekker hoogtemeters wil maken zonder steeds hetzelfde rondje te herhalen. Ik was dan ook benieuwd wat de organisatie van MudSweatTrails er van weer had weten te maken. Zaterdagavond reed ik met mijn maatjes Eric, Linda en Angelique naar Outdoorcentrum Markant in Braamt. Dat was dit weekend het epicentrum van de Montferlandtrail.

Aangezien wij deze keer maar een half uurtje hoefden te rijden konden we wat later weg. Het was dan ook al gezellig druk en het was ook flink donker. Overal sfeervolle lampjes en er hing een beetje een schoolkampsfeer met wat spanning vanwege het feit dat het voor velen weer de eerste nachtloop was van het seizoen. Voor sommigen zelfs überhaupt de eerste nighttrail. Na de start liepen we de eerste kilometer over een breed zandpad richting de Montferlandse heuvels. Al snel vormde zich een langgerekt lint van lampjes. Een prachtig gezicht, zeker op het moment dat we de lange klimmen op gingen. Het veld viel echter al snel zo ver uiteen dat Eric en ik nog maar een paar lampjes voor en achter ons zagen. We zouden lekker samen blijven lopen, dat maakt het toch wat makkelijker.

Het was een echte nighttrail, zowel ontzettend donker in het bos als een echte trail. De reflecterende pijltjes en stukjes tape lichtten op in het licht van onze hoofdlampjes en op die manier vonden we de route over de singletracks door het donkere bos. We konden zelfs een redelijk vlot tempo aanhouden, hoewel we ook weer niet te snel wilden gaan. De volgende ochtend mochten we immers ook weer. Her en der in het bos stonden ook nog wat vrijwilligers om een verzorgingspost te bemannen en ook op kritische punten om zeker te weten dat iedereen goed ging. Perfect georganiseerd. Weer terug bij de finish trokken we snel wat droogs aan en namen we een lekker colaatje om de calorieën weer aan te vullen. Nadat ook Angelique en Linda binnen waren vertrokken we al snel om zoveel mogelijk nachtrust te pakken. Je kon eventueel ook een tentje opslaan en blijven overnachten, maar er gaat toch niets boven je eigen bed.

De volgende ochtend voelde ik me wel wat stram, maar verder nergens last van. Hetzelfde gold voor Eric, we gingen dus maar zien wat de dag ging brengen. Bij Markant was het een heel stuk drukker dan de avond er voor. Overal mensen die zich inschreven, een nummer ophaalden of rustig in het zonnetje zaten te kletsen. Geweldig ontspannen sfeertje, heerlijk. Na de start liepen net als de avond ervoor eerst een kilometer over een breed zandpad. Het veld verspreidde zich weer en, eenmaal bij de eerste heuvel aangekomen, was er ruimte genoeg op de smalle paden om lekker in je eigen tempo omhoog te kunnen. De Kale Jacob omhoog was meteen een mooie kennismaking met de Montferlandse heuvels voor velen. En na die taaie klim volgden er nog vele klimmen en afdalingen. Na afloop had ik 530 hoogtemeters op mijn sportwatch gemeten. Niet slecht voor een trail in Nederland.

Of het nu aan het tempo van de avond ervoor lag of aan de korte hersteltijd, maar Eric kreeg de motor niet echt aan het draaien. Gelukkig besloot hij toch maar niet de afkorting te kiezen en maar 15 km te doen. Door het tempo omlaag te gooien naar een rustig dribbeltje en de steilere en langere klimmen te powerhiken zouden we immers best aan de finish komen. Gewoon wat langer genieten van de natuur dus. En genieten deden we zonder meer. Het nadeel van een nighttrail is dat je alleen dat ziet wat binnen je lichtbundel komt. Alles wat daarbuiten valt zie je niet, of alleen de schaduwen er van. Nu konden we de varens langs het paadje bewonderen in alle kleuren groen, geel en bruin. De herfst was al duidelijk ingezet door de droge zomer. Ook de bomen verkleurden al flink. Vooral de mooie uitzichten en doorkijkjes die je kunt tegenkomen op het Montferland maken het tot één van mijn mooiste trainingsgebieden.

Tussendoor maakten we af en toe kort een praatje met anderen die voorbij kwamen of die wij in haalden. Sommige mensen klimmen beter en andere dalen makkelijker, hierdoor doe je met sommige mensen vele malen een soort van haasje over. Ook de posten op de fiets die her en der in het bos waren opgesteld en de verzorgingsposten waren een welkome afwisseling om de zinnen even te verzetten op momenten dat het minder lekker liep. En die momenten kwamen tegen het eind steeds vaker. Eric liep de hele weg al niet lekker, maar vanaf de laatste verzorgingspost was bij mij de puf ook aardig op. Het gebrek aan training en vooral aan hoogtemeters deed me langzaam maar zeker de das om. We kwamen er wel, maar het zag er niet mooi uit op de streep.  Zo werd het Montferland trailweekend een stevige karaktertraining voor ons beiden.

Zielsgelukkig dat we er eindelijk waren bleven we nog even zitten op het finishterrein om nog wat te kletsen met clubmaatjes die vandaag op verschillende afstanden meegedaan hadden. Ook leuk om andere trailmaatjes weer eens te zien en wat bij te kletsen. In het lekkere nazomerzonnetje op het terras was het dan ook prima zitten. Iedereen die ik sprak was het er roerend over eens: dit was toch wel een hele mooie trail. Perfect georganiseerd, mooie routes, top sfeer. Vooral niet teveel reclame voor maken dus, voor je het weet wordt het druk. Dan zou zo maar ten koste kunnen gaan van het gemoedelijke Achterhoekse, wat juist zo kenmerkend is.

Andre Bleumink