 | ||
| De start van de 5 kilometer..... Klik op de link voor de foto's van Mees Prinsen fotoalbum
|
zaterdag 30 oktober 2021
Foto's van de 1e Boekeldercross in Aalten - deel 1
Info en uitslagen van de 1e Boekeldercross in Aalten
 |
| Het start- en finish gebied rond 't Romienendal Informatie Boekeldercross De laatste zaterdag van
oktober en de éérste drie zaterdagen in november kun je mee doen aan de
Boekeldercross competitie. Je doet mee aan de competitie als je 3 keer
gefinisht bent op de zelfde afstand. Kun je maar 1 of 2 keer meedoen of loop je
verschillende afstanden is dit geen enkel probleem. De wedstrijden: 1km Jeugdcross start 13:00
uur. 2km Jeugdcross start 13:10
uur. 10km en 15km start 13:35 uur. 5km start om 14:15 uur. Klik op de link voor de uitslagen |
zondag 24 oktober 2021
Finish van de 40e Marathon van Rotterdam
Het ziet er niet meer uit, maar we hebben de finish gehaald!
40e Marathon van Rotterdam - 42.195 meter - 4:17:19 uur - 160e plaats M60
 |
| Nog een kilometer en mijn marathon zit er op |
In 1995 heb ik mijn eerste en enigste marathon gelopen. Deze
happening vond plaats in Rotterdam en het leek mij ontzettend leuk om 25 jaar
later mijn 2e marathon in dezelfde stad te lopen. In de herfst van 2019 heb ik
dit binnen mijn atletiekvereniging AVA'70 kenbaar gemaakt en heb ik ook
geprobeerd om meer mensen hier enthousiast voor te laten worden. Dat lukte en
binnen de kortste keren hebben we ruim 30 atleten op papier staan, sommige
lopers kiezen voor de kwart- of de halve marathon. Een bus wordt geregeld en deze is
ook zo vol geboekt. Tot drie maal toe gaat de marathon vanwege corona niet door en
uiteindelijk wordt deze verplaatst naar zondag 24 oktober 2021. Het aantal
deelnemers is door diverse omstandigheden wat minder geworden maar de bus
blijft volgeboekt.
Ik heb voor
mezelf een schema van 100 dagen gemaakt en dat
betekende dat net na medio juli de trainingen beginnen, de maand daarvoor heb
ik het bewust wat rustiger aan gedaan. De hele periode heb ik lekker door kunnen
trainen, altijd bij daglicht en vaak ook nog onder heerlijke
weersomstandigheden. Op één training na, verliepen deze ook zonder problemen.
De week, voorafgaand aan de marathon, begint het toch wel wat te kriebelen. Aan
de ene kant heb ik er veel zin in maar aan de andere kant kan ik er op bepaalde
momenten ook tegen opzien. Mijn grootste doel voor vandaag is dan ook om over
de eindstreep te komen, de tijd is van ondergeschikt belang.
De bus vertrekt
al om 5.30 uur, omdat er enkele atleten al om 9.15 uur aan hun kwart marathon
moeten beginnen. Zonder oponthoud kan de chauffeur de bus al rond 7.30 uur
onderaan de Erasmusbrug parkeren, nog geen 250 meter van de startlijn. Een
mooiere plek kan er niet gevonden worden. We mogen de bus ook als
kleedgelegenheid gebruiken, dus we hebben alle tijd om nog een broodje te eten,
wat te drinken of gewoon te rusten. Buiten is het nog erg fris maar het
beloofd een prachtige dag te worden.
Even na 9.30 uur wandelen we met ons allen naar de start, wensen elkaar succes en hebben we de verschillende startvakken opgezocht. Ik ben ingedeeld in wave 2 en dat betekent dat ik om 10:07 uur mag vertrekken. Ik ben maar een beetje aan de zijkant van het vak gaan staan, want het lijkt wel of 'corona' vergeten en voorbij is. Ik heb geen mondkapje gezien, al staan we natuurlijk allemaal wel in de koele buitenlucht. Na het prachtige 'You never walk alone' vanuit een hoogwerker door Lee Towers, volgt een daverend kanonschot en kunnen we beginnen aan 'Nederlands mooiste'.
Ik wil rustig starten met kilometers van rond de 6 minuten om later niet
mezelf tegen te komen, het wordt al zwaar genoeg. Na een kilometer of 5 wordt
ingehaald door mijn clubgenoten Henkjan en Gido en rond de 12e kilometer door
Wim, Rinke, Herman, Evelien en Walter. Iedereen zit nog goed in de wedstrijd en
ook bij mij loopt het erg voorspoedig. Ook Henk-Jan Legters en Tonny halen me in en net voor het 15 kilometerpunt, waar we aan weerskanten van de
weg lopen, zie ik Theo aan de andere kant van de weg. Ik denk nog die is hard van stapel gelopen want hij moest starten
in wave 5 (10.28 uur) maar na afloop hoor ik dat hij in dezelfde wave is gestart als ik.
Net daarachter lopen Andre, Arja, Wim en Linde.
Ongeveer
halverwege, net na het wisselpunt van de halve marathon (2:03.20 uur), kom ik
Herman weer achterop. Het gaat niet, griepje gehad en waarschijnlijk niet
volledig hersteld. Enkele kilometers later stapt hij uit, erg jammer. Voor mij
is het nog steeds genieten en je merkt ook dat behalve de lopers, het
publiek ook weer toe is aan de marathon. Ik ben ook verschillende
jaren wezen kijken of heb een kortere afstand in Rotterdam gelopen maar zoveel
publiek heb ik hier nog niet meegemaakt. Doordat je naam op het startnummer
staat wordt je ook door onbekende mensen persoonlijke aangemoedigd en van de
vele muziekbands, zangkoortjes en dj's die onderweg staan kan je echt van genieten.
De tweede keer
dat ik de Erasmusbrug na 27 kilometer over ga, lijkt de brug al hoger dan de
eerste keer maar het geweldige AVA'70 publiek met hun grote AVA'70- en
Achterhoekvlag geven me een enorme boost. Ik loop de tunnel onder het
Churchillplein door en even later staan Ina, Merle en Bram me aan te moedigen. Ik neem een flesje drinken en een stuk banaan aan en loop verder. Tom heeft een stationsfiets gehuurd en heb ik onderweg wel een keer of
zeven gezien, erg leuk allemaal. Het grote voordeel van de Marathon
Rotterdam app is, dat ze precies kunnen zien waar je op dat moment loopt. Ik
heb er inmiddels 30 kilometer opzitten in 2:55 uur. In mijn eerste marathon was
ik al bijna over de finish en nu moet ik de hele ronde rond de Kralingse Plas
nog afleggen. Het loopt nog steeds erg lekker maar nu komen de gevreesde
kilometers.
Even later merk dat ik wat lichte kramp in mijn bovenbenen krijg en de kilometers gaan voor mij wat langer duren. Het is jammer maar ook niet meer dan dat en ik zal de marathon ook zeker uitlopen al moet ik later ook een enkele keer even wandelen. Ik ben niet de enige die het zwaar heeft want overal zie ik atleten wandelen en sommigen zijn er zelfs nog veel slechter aan toe. Linde en even later Arja lopen nog steeds uitstekend en gaan me voorbij. Ze moedigen me aan om mee te gaan maar ik heb al genoeg aan mijn eigen.
Bij kilometer 39 kom ik door de volksbuurt Crooswijk en ik waan me hier even in een bergetappe van de Tour de France. Het publiek staat hier rijen dik te dansen, te hossen en te zingen en er blijft nog net een goeie twee meter over waar ik door kan lopen, wat een enthousiasme. Over kilometer 35 tot 40 doe ik
bijna 35 minuten maar nu ben ik er dan ook bijna. Nog een laatste kilometer
langs alle (Aaltense) supporters en een stop bij mijn familie, draai ik rechtsaf de Coolsingel op. Ik
kijk nog een paar keer om of ik Theo zie lopen om dan net als in 1995
gezamenlijk hand in hand over de finish te gaan, maar ik zie hem nergens. Wat
een enthousiasme heerst hier ook weer en de laatste paar honderd meter voelt
als een ware triomftocht. Mijn tweede en laatste marathon zit er op, ik heb er
bijna twee minuten per kilometer langer van mogen genieten als in 1995!
Foto's van de 40e Marathon van Rotterdam
De Aaltense lopers in Rotterdam
Klik op de link voor de foto's van Tim Mengerink
 |
| Theo Stronks, bezig aan zijn 13e en laatste Marathon in Rotterdam! |
AVA'70 kleurt Neerlands mooiste Marathon
De atleten van 'Rotterdam'
Na een chaotische voorbereiding van maar liefst 25 maanden, was het zondag dan eindelijk de wedstrijddag: de marathon van Rotterdam. Een peloton van AVA`70-leden had zich serieus voorbereidt om deel te nemen aan dit grootse hardloopevenement in de Maasstad. Uiteraard vormde de Marathon het hoofdprogramma, maar ook de 10,5 kilometer en de Halve leverde geel-blauwe atleten op, onder de deelnemers. De hele vereniging leefde geweldig mee met de dappere kilometervreters, zo was via social media overduidelijk op te maken. Hoogtepunt daarbij was zeker de persoonlijke boodschap van een drietal maffe clubleden, die in voorbereiding op de D-day zomaar voor vreugde, trots, maar ook rillingen en vochtige ogen zorgde.
Mede door de tijdige start van “de kwart”, vertrok de Ditax-bus al op het bespottelijk vroege tijdstip van 05.30 en behalve atleten puilde de bus tevens uit met familiefans. Uiteraard was ook de paparazzi en de feestcommissie van de partij, dus een gemêleerder gezelschap is feitelijk niet denkbaar. Om de sfeer wat te verhogen hadden een tweetal youngsters voor een aangename en stimulerende goodybag gezorgd. Uiteraard werd deze geste met gejuich en applaus gewaardeerd. Na een meer dan voorspoedige rit naar Rotterdam, wist de ervaren chauffeur de bus onderaan de Erasmusbrug te parkeren, een kleine 250 meter van de startstreep en vrijwel naast de hoogwerker van Lee. Hoe mooi is dat? De onrust onder de atleten begon natuurlijk toe te nemen en met name het sanitair in de nabije omgeving kreeg het zwaar te verduren. De bekkies begonnen langzaam wat te verbleken en de spanning op de spieren en ook de rest van het lichaam begon zich steeds verder op te bouwen. De deelnemers aan de 10,5 kilometer vertrokken stiekem naar hun startpositie, want zij moesten al vroeg aan de bak. Hoewel het fris was, liet ook de zon zich al zien en het beloofde dan ook een voortreffelijk hardloopweertje te worden. Terwijl de marathonners, debutanten en ervaren rotten, elkaar een laatste box gaven en naar hun wave-vak slenterden, nam de supportersschare alvast hun plek in op de beroemde én beruchte Erasmusbrug. Het moment suprême was in aantocht, de overtollige kleding werd uitgetrokken en de hartslag benaderde al een licht bedenkelijk hoog niveau. En dan is daar altijd nog Lee Towers. De Haagse volkszanger zorgt bij elke editie voor een fantastische sfeer, luidkeels gezang en een daverend applaus met de hardloophit bij uitstek “You`ll never walk alone.” De sfeerbeelden zijn geweldig en het allereerste AVA`70-hoogtepunt maakt daar ook zeker deel van uit. Op het moment dat de televisiecamera de Erasmusbrug inzoomt komt de AVA-vlag en de Achterhoekbanner vol in beeld. Juist bij dat shot doet commentator Leon Haan de memorabele uitspraak: “…. en dit is schitterend en maakt de marathon van Rotterdam tot Neerlands mooiste …” Menig clubhart gaat er harder van kloppen! ( en wie het niet live gezien heeft, kijk het nog even na bij NOS Studio Sport, uitzending gemist, aflevering 169, vanaf minuut 28,01……..) Tijd voor het afvuren van het kanon en na een proefschot vooraf, bleek het uitstekend te functioneren. De wedstrijd was begonnen. De duizenden dravers lopen direct al het eerste obstakel op en de AVA-janen krijgen gelijk al weer een rillerig moment bij het horen van de schreeuwende en klappende clubgenoten. Ware adrenaline natuurlijk die gelijk al een geweldige boost geeft. De massale publieke belangstelling is overweldigend en draagt de atleten door het eerste gedeelte van de race.. Halverwege zitten de meeste geelhemden er nog prima bij. Slechts een enkeling heeft problemen. Een griepaanval van enkele weken terug, heeft het lichaam meer gesloopt dan de geest. Heel verstandig wordt er besloten om de strijd te staken na een kilometer of 26. Onderweg blijken er tientallen fans voor de AVA-janen langs het parcours te staan en zorgen voor het juiste gevoel. De tweede keer Erasmusbrug gaat bij de meesten al wat minder soepel en is vaak het signaal dat de wedstrijd gaat beginnen. De bovenbenen gaan bij de Kralingse Plas echt kraken en protesteren. Het tempo zal moeten worden aangepast, want de rode loper van 400 meter op de Coolsinsel is nog rijkelijk ver weg. De DJ`s, muziekbandjes, het massale publiek en de aanmoedigingen vormen dan de enige juiste doping. De laatste draai richting de finish is een ware must-have. Vele tienduizenden toeschouwers begeleiden de helden van de dag richting de eindstreep. En waar de ene atleet nog de kracht heeft om te zwaaien en af te sprinten, kampt een ander met een ware worsteling met zichzelf. Zo geldt het ook voor onze AVA`70-clubgenoten, die moe, doodmoe, maar zeer voldaan met glans slagen voor hun missie. De strompeling naar de bus verraad veel, zo niet alles, maar het kunstje is wel geflikt! Een fantastische individuele prestatie, maar zeker ook eentje van het collectief. Het weerzien van elkaar, de kameraadschap en de geweldige onderlinge sfeer geven aan dat de missie volledig geslaagd is! Hulde voor de AVA`70-atleten die een geweldige prestatie hebben neergezet bij de 40e editie van de Marathon van Rotterdam is op zijn plaats, evenals de hartverwarmende aanmoedigingen van de supporters langs het parcours! AVA`70 heeft zich duidelijk laten zien en horen bij Neerlands mooiste marathon..… In april 2022 is de volgende aflevering en de grote vraag is: Wie gaat de uitdaging aan? (FR) |
Verslag van de 40e Marathon van Rotterdam
Zo en dan nu het vervolg, nadat ik 2020 een inspirerend verhaal had geschreven over het niet doorgaan van de marathon. Hierbij het 2e hoofdstuk, ga er maar vanuit dat dit allemaal op waarheid berust is, met af en toe een kwinkslag. Had nog nauwelijks de ogen los of Lianne begon na het prachtige verhaal van Geert, woar blif ow stuksken. Tja om in de voetsporen van Geert te treden, dan moet ik toch pas op de plaats maken. Even terug in de tijd, nadat het evenement in 2020 niet doorging, wat door de corona maatregelen begrijpelijk was. Al die tijd op een redelijk niveau door kunnen trainen, vaak alleen of met enkele andere AVA leden toen dat nog mocht. Na verloop van tijd mochten we vanaf ‘t Noorden of een andere locatie met max.10 atleten hardlopen. Enkele “fictieve” wedstrijden gaven me het gevoel dat je het nog ergens voor deed.
Het jaar 2020 was voorbij en de hoop was dat er in april weer een marathon zou komen. Niets was echter minder waar, geen marathon en ook geen andere wedstrijden. Gelukkig waren Rinke en Geert de initiatiefnemers om ons in april te prikkelen. We konden in vier weekenden diverse afstanden lopen, veelal in kleine groepjes of alleen. Het moge duidelijk zijn dat hier gretig gebruik van is gemaakt. Toen de maatregelen in juli wat versoepeld werden gingen er geluiden rond dat er in oktober een marathon kwam in Rotterdam. Mijn besluit om daar niet aan mee te doen stond zo vast als een huis. Toch kriebelt er iets wat moeilijk te beschrijven is, kwam vaak met me zelf in conflict. Het moment dat er gezegd werd (Geert) je hebt toch een startbewijs. Natuurlijk had hij daar gelijk in, maar ik was niet gelijk overstag.
Wim Brinkman had een schema gemaakt met daarin veel lange duurlopen, wat ook logisch is. Zag wel dat dit voor mij niet weg gelegd was. Heb de langere afstanden van 30 km of meer bewust overgeslagen. Op 3 oktober met een groepje van 8 atleten 28 km gelopen dat was voor mij de langste afstand in de voorbereiding. Nadat dit goed ging, nam ook het zelfvertrouwen toe, daarna nog 1x 21 km gelopen en dat was het dan. Van verschillende mensen kreeg ik de vraag, ga jij een marathon lopen. Mijn antwoord was, ik ga starten en dan zie ik wel waar het schip strand, maak me geen enkele illusie. De laatste week voor afgaand niet veel meer gedaan, rusten schijnt ook goed te zijn.
Nog 1 nacht slapen en dan is het zo ver, zoals je je ook verheugde op het 1e schoolreisje. Het slapen hield niet over en op een bedroevende tijd (4.30 uur) op te staan viel ook niet mee. De sporttas goed gevuld met alles wat je evt. zou kunnen gebruiken, meestal is dat te veel. Om 5.30 uur bij AVA aangekomen heerste er een serene rust, iets wat je normaal voor onmogelijk houdt. In het stikke donker vertrokken we met een bus van Ditax richting Rotterdam. Zo af en toe hoorde je de schaterlach van Luuk ,maar dat was het wel zo’n beetje. Rond 8.00 uur arriveerde de bus dicht bij de beruchte Erasmus brug. Al snel werd duidelijk dat het omkleden om en nabij de bus moest gebeuren. De start voor de 10 km lopers was om 9.15 uur, dus wij hadden nog even tijd om ons voor te bereiden. Er werden nog diverse adviezen gegeven van, wat zal ik aantrekken en meer van die nietszeggende raad. Zo kon je de eigen onzekerheid enigszins verdoezelen,1 wijze raad: geloof in jezelf!!!
Rond half 10 richting startvak gelopen ,voor mijn gevoel was ik redelijk ontspannen. Zou in de laatste wave starten, toch na het zien van Henkjan en Gido in wave 2 gestart er werd trouwens niet gecontroleerd. Het startschot viel om 10.07 uur en eigenlijk liep het vanaf het begin lekker. Had me voorgenomen om iets boven de 6.05 per km te lopen, toch ging het te snel, maar ja weer teruglopen is ook geen optie. Na 15 km kwam ik nadat ik nog naar Geert had gezwaaid door in 1.28.48 acceptabel naar mijn idee. Dit gaf mij voldoende inspiratie om door te gaan.
Toen voor de 2e keer de Erasmus brug in zicht kwam bij ongeveer 28 km, ging mijn gedachte uit naar 2005 . In die marathon moest ik bij die afstand de strijd staken. Eenmaal daar aangekomen dacht ik, dit zal me niet weer gebeuren. Als je dan bij de 30 km bent, is de weg om terug te wandelen bijna net zolang dan als je hem uit loopt. Langzaam gingen de km tijden wat omhoog maar dat vond ik niet erg. Bij de drinkposten nam ik rustig de tijd om water of sportdrank te nemen. Rond de 35 km in 3.34.43 uur kreeg ik last van mijn knie, de gedachte gauw op wat anders gezet, zeker nadat Wim “slofferd” Rensink mij voorbij kwam. Als je dan bij de 40 km bent begint er al iets van een euforisch gevoel binnen te komen.
Het zal toch niet, de emoties zijn al voelbaar, zeker na al die geweldige aanmoedigingen van AVA mensen en al die anderen die mij kenden. De laatste honderden meters het publiek nog wat opgezweept en een naar mijn idee glimlachend in 4:22,51 uur de finish gepasseerd. Nog gauw even de beste burgemeester ter wereld een hand geschud, iets wat niet iedereen gegund is. Samen met Wim R en Andre rustig naar de plek gelopen waar we de medaille omgehangen kregen. Toen de lange weg richting bus gelopen (Tom W) gaf ons tips wat de kortste route was.
Eenmaal bij de bus kwamen de emoties los, wat een ontlading zeg. Ruim 26 jaar na dato toch datgene geflikt wat Geert en ik afgesproken hadden. Rond 16.00 uur vertrok de bus richting Aalten, daar aangekomen kregen we een roos van mijn lieve vrouw Adrie. Nog snel even een groepsfoto en toen naar huis, dat de spierpijn toen begon moge duidelijk zijn.
De day after wat gewandeld en veel na genietend. Dinsdag op koffievisite geweest bij Geert, waarbij de heer des huizes vond dat we nog wel een ereronde konden maken door het centrum. Toen we langs Beth San liepen was wel duidelijk dat we geen intake gesprek nodig hadden om daar te komen wonen, je mag raden waarom niet. Niet wetende dat onze burgervader ons op stond te wachten en na een korte toespraak ons de daarbij behorende oorkonde overhandigde. Om de wandeling zinvol af te sluiten nog even bij het grootste warenhuis geweest waar een charmante dame ons voor zag van eten en drinken. Daarna gingen onze wegen uit een.
Al mijmerend liep ik naar huis, met maar 1 gedachte, ik heb het geflikt, trots op mezelf en al die anderen. Dit was mijn 13e marathon en tevens de allerlaatste. Iedereen ontzettend bedankt.
Theo Stronks
3D animatie parcours Marathon van Rotterdam
Vandaag is de 40ste editie van de NN Marathon Rotterdam in deze wereldstad. De enorme aantallen enthousiaste toeschouwers langs het hele parcours en de traditionele start van Lee Towers met “You’ll never walk alone” maken deze marathon uniek! Verken het prachtige parcours in deze unieke animatie. De start is om 10.00 uur.
Succes gewenst voor deelnemers aan Marathon van Rotterdam
Voor iedereen die vandaag de marathon van Rotterdam loopt, succes! Hier een leuk filmpje van Dirk, Jerrel en Joppe om alvast in de stemming te komen!
zaterdag 23 oktober 2021
Foto's trainingskamp AVA'70 jeugd in Saarbrücken
 |
| De AVA'70 groep op de atletiekbaan in Saarbrücken Een sfeerimpressie van het trainingskamp van de AVA'70 jeugd afgelopen week in Saarbrücken Klik op de link voor de foto's fotoalbum |
zondag 17 oktober 2021
Foto's van de Bergrun in Winterswijk
 | ||
| Dirk-Jan Robbe Klik op de link voor de foto's van Jan Ruesink Chantal Oortgiese
|
Verslag van de Bergrun in Winterswijk
Connor Kluivers zegeviert in
17e editie Sorba Bergrun
Prachtige 3e plaats voor Erwin Nieuwboer
Door Benno Stevering
WINTERSWIJK – De talentvolle 18-jarige Connor Kluivers uit Eibergen, lid van Hanzesport liet zien dat zijn korte pas bergopwaarts en hoge snelheid resulteerde in winst bij de Sorba Bergrun. Kluivers, ruim zes jaar trainende onder de hoede van Herman Ijzerman, noteerde na vijf zware rondes een winnende tijd van 27.20 minuten over 7,6 kilometer. Na 1 ronde liet hij zijn achtervolgers achter zich, trok het veld uiteen en nam snel meer afstand. Kwalitatief viel de deelname enigszins tegen. De directe concurrentie voor Kluivers bleef weg. Verval was er echter in de 3e ronde waardoor het parcoursrecord van Koen Vossers die in 2015 25.35 minuten liep, intact bleef. De te kloppen tijd was eenvoudig weg te rap om te verbreken. Connor Kluivers is de zoon van survivaltrainer Raoul Kluivers van survivaltrainingscentrum de Voshaar in Eibergen. Connor koos echter niet voor de survival, maar voor de midden- afstand atletiek. Opa Gerrit Kluivers behoorde tot de grondleggers in de survival. Connor Kluivers: ’’Eenieder heeft er vanwege de corona periode 1,5 jaar uitgelegen. Fijn dat wedstrijden weer mogelijk zijn. Helaas weerhield ook een scheenbeenblessure mij van trainingen. Nu gaat het wel weer. Het is hier een prachtig parcours. Na de start wist ik weg te spurten. Na 1 ronde was mijn voorsprong 30 seconden, die opliep tot 1.10 minuten. Op het vlakke gedeelte had ik het knap lastig. Richtpunt voor mij is nu het nationaal crosscircuit met als afsluiting het NK-cross. Later volgt het EK 1500 meter in 2023. Die zal worden gehouden in het Finse Ospoo. Mijn persoonlijk record ligt hier op 4.02 minuten.’’
Survivaltopper Dinant Huurneman uit Winterswijk kon niet verhinderen dat Bram Rhebergen uit Rekken en Erwin Nieuwboer uit Aalten hem passeerden. Bram Rhebergen uit Rekken werd tweede. Hij kiest voor het survivalcircuit. ‘’Het is toch geweldig hier vier survivalrunners bij de top tien te hebben. Ik ben blij met het resultaat. Tijdens de survivalruns moet ik Dinant gewoon voor me dulden. Hier in Winterswijk leek het erop of hij haasde voor ons. Hij verzwakte in de slotfase en wij konden hem passeren. Huurneman die de vierde plek pakte: ’’Het ging lekker, maar best pittig op de bulten. De nummer 1 kende ik wel. Het is een erg snelle loper. Ik heb wel eens intervaltraining met hem gedaan. Afgewisseld met wat hardloopwedstrijden als basis wachten ons survivalrunners nog een zevental wedstrijden in het circuit, met als piek het NK Survival in Beltrum. Tom van Capelle en Kerst Wind zijn toch wel de meest geduchte tegenstanders daar. In het circuit ben ik een keer vierde en een keer tweede geworden.’’
De 40-jarige Wencke Stortelers uit Meddo, pas 2,5 jaar actief in de atletiek, werd de snelste dame in 38.23 minuten. ’’Ik loop relatief weinig wedstrijden. Ook hier bij de bergrun heb ik nooit eerder gelopen. Het was een prachtige ervaring. Het dalen ervaarde ik zwaarder dan de klim. Na een erg zware 4e ronde kreeg ik de ademhaling weer onder controle.’’ Bij de dames werd Jenni Bloom uit het Duitse Vreden tweede, gevolgd door Jenny Cooper uit Eibergen. Vincent te Brake van Archeus pakte de winst op de 3,1 kilometer in 11.05 minuten voor Tim Houwers van AVA’70. Beiden zien elkaar komend seizoen weer op de 800 meter. De 26-jarige Vincent te Brake, lid van Archeus traint bij Ronald de Rooy. ‘’De eerste ronde ging in een hoog tempo. De rest kon mijn tempo niet aan. Ik wist mijn voorsprong vast te houden. Het ging vrij gemakkelijk. Met korte passen wist ik een hoge frequentie te draaien. Ik heb een aantal jaren in het buitenland gewoond. In IJsland heb ik Hostelling International gedaan. Een mooie periode, maar ook fijn weer in Holland te zijn. Mijn focus ligt nu op de 800 meter . Maar ook de 3 en de 5 kilometer hebben mijn voorkeur.’’ Als 14-jarige liep Tim 2.08 minuten op de 800 meter. Terwijl hij op de 1500 meter al 4.30 minuten heeft staan. Tim is onlangs ook toegelaten tot de Papendal training. De 56-jarige Christiaan van Hasselen liep zich naar een derde plek in 12.45 minuten. De Duitse jonge atlete Heidi Schluter uit Vreden won de 3,1 kilometer in 14.12 minuten, ruim voor de Winterswijkse Froukje Stegeman. Atletiekvereniging Archeus uit Winterswijk was content met het verloop van de 17e editie van de Sorba Bergrun.
Verslag van de Marathon van Amsterdam
 |
| Tom van Beusekom Dit jaar besloten om de avond
voor de marathon dichtbij Amsterdam te logeren voor een rustige opstart. Het
werd een B&B Millsight in Uitgeest én na een goed verzorgde en ontspannen
overnachting in Uitgeest kwam de frisse start op gang. Trouwens een aanrader
deze B&B. Om half acht op de dag van de marathon vertrokken we richting
Amsterdam, hier aangekomen liepen we richting het Olympisch Stadion. Staand
voor dit imposante stadion ging er maar één ding in mijn hoofd ‘eindelijk weer
een wedstrijd’. Eén feit stond boven water, van deze wedstrijd ga ik genieten
én zeker uitlopen, kostte wat kost. Na al mijn trouwe vrienden en familie
begroet te hebben ging ik het stadion in en dat gaf een heerlijke kick, hier
ligt zoveel geschiedenis. Na deze ontboezeming op naar de start, wat een
heerlijk gevoel was dat. De eerste kilometers vlogen
voorbij en dit ging ook heerlijk ontspannen. Bij elke zes kilometer nam ik een
gel. Op elke gel had Paula grappige tekstjes gezet en dat gaf me steeds een
lach op mijn gezicht. Rond de 30 kilometer begonnen mijn benen toch tegen te
stribbelen die haperden behoorlijk en wilde zelfs stoppen. Door af en toe de spanning eraf te halen door
te wandelen om deze onmisbare benen toch maar te vriend gehouden. Uitstappen,
nee, dat wilde ik zeker niet! De editie van 2019 spookte regelmatig nog door
mijn hoofd, waar ik moest uitstappen. Zelfs toen ik een busje zag rijden, dacht
ik, nee vandaag ga ik daar niet in zitten. Vandaag is uitlopen mijn motto!
Aangekomen op kilometerpunt 38 in het Vondelpark kreeg ik weer een oppepper van
de aanwezige vrienden en familie. Wat is dit geweldig en ben daar dankbaar
voor. Vlak voor de finish sloeg de emotie toe en tranen van blijdschap
stroomden over de wangen. Zo bijzonder blij en trots, dat ik deze marathon heb
uitgelopen én deze is in de pocket, mijn vijfde marathon! Tom van Beusekom |
Verslag en uitslagen van de Bergrun in Winterswijk
 |
| Connor Kluivers |
WINTERSWIJK – Connor Kluivers
en Wencke Stortelers toonden zich zondag de beste klimgeiten bij de Sorba
Bergrun van atletiekvereniging Archeus.
Eibergenaar Kluivers gaf bij de mannen het complete veld het nakijken en
de Meddose Stortelers zette haar concurrentes op meer dan vier minuten
achterstand.
Het was voor het eerst in twee
jaar dat de voormalige vuilnisbelt bij Winterswijk weer het strijdtoneel van
hardlopers was. Ruim tachtig jongeren en volwassenen waagden zich aan de klim
die een tot vijf rondes met ruim 20 meter hoogteverschil omvatte. Connor
Kluivers (18) ging op de hoofdafstand, de 7,6 km als een razende van start en
leek aanvankelijk een aanval te doen op het parcoursrecord van Koen Vossers
(25.38), maar dat raakte na twee omlopen steeds verder uit zicht. “De benen
waren slecht vandaag”, hijgde Kluivers na afloop. “Mijn rechteronderbeen werd
stijf en dat trok op tot aan de hamstring. Bergop ging het nog wel goed en kon
ik herstellen”, klonk het opmerkelijk genoeg, “maar in de afdaling had ik er
veel last van”. Kluivers was enkele maanden uit de running geweest door een
scheenbeenblessure, maar is inmiddels weer hard aan het trainen (met negen
trainingen per week) en richt zich nu bijna volledig op het hardlopen. “Ik ben voorlopig gestopt met school, want
mijn mbo-opleiding was moeilijk te combineren met werk en trainen. Komend jaar
richt ik me met name de 1500 meter. Daarna begin ik mogelijk aan een
hbo-opleiding.” Kluivers heeft nu als junior een scherpe 4.02 op de anderhalve
kilometer staan, “maar als ik met de nationale top meewil moet ik dik onder de
vier minuten duiken. Vanaf januari zit ik bij de senioren en daar is de
concurrentie groot.”
Een verrassende winnares op de hoofdafstand was Wencke Stortelers (40 jaar). Ook tot haar eigen verrassing, “want ik heb pas vanochtend besloten hier mee te lopen”, vertelde ze na haar winnende race. Net als Kluivers ervoer zij ook het klimmen als gemakkelijker dan het dalen. “Heuvel af had ik moeite met mijn ademhaling en met name in de vierde ronde had ik het zwaar. Ik moet misschien meer aan intervaltraining gaan doen”, aldus de Meddose die haar duurlopen vooral in haar eentje afwerkt. Stortelers loopt pas 2,5 jaar en de Bergrun was na de recreatieve Landschapsmarathon van twee weken geleden haar eerste wedstrijd. Of ze er op Tweede Kerstdag weer bij is op de Keiloop in haar eigen Meddo? “Dat weet ik nog niet, we gaan het zien.”
De 3,1 km werd een prooi voor Vincent te Brake van het organiserende Archeus. Te Brake is sinds een halfjaar weer serieus aan het trainen en bereidt zich met crosses en indoorwedstrijden voor op het volgende baanseizoen. Daar wil hij zijn geluk beproeven op de 800 meter. “Ik heb met mijn trainer Ronald de Rooy een programma opgesteld dat me naar een tijd van onder de 1.55 minuten moet leiden. Ik heb er veel zin in en ga mijn hele leven er op inrichten met minimaal zes trainingen per week.” Bij de vrouwen/meisjes won de 10-jarige Heidi Schlüter uit het Duitse Ellewick deze afstand.
Uitslagen
1,6 km jongens: 1.Alexander
Stefas, Atletico ’73 6.57, 2. Twan
Roerdink, Archeus 7.18, 3. Liam Prinsen, 7.18, 4. Jurre Kolsté, Meddo 7.25.
Meisjes: 1. Zoë Meinen, Winterswijk 7.20, 2. Minke Dost, Winterswijk 7.31.
3,1 km mannen: 1. Vincent te
Brake, Archeus 11.05, 2. Tim Houwers, AVA ’70 11.58, 3. Christian van Haselen,
Doetinchem 12.45. Vrouwen: 1. Heidi Schlüter, Ellewick 14.13, 2. Froukje
Stegeman, Winterswijk 16.42, 3. Dide Geelen, Winterswijk 17.17.
7,6 km mannen: 1. Connor Kluivers,
Hanzesport 27.20, 2. Bram Rhebergen, Rekken 29.16, 3. Erwin Nieuwboer Aalten
29.24. Vrouwen: 1. Wencke Stortelers,
Meddo 38.23, 2. Jenni Bloom, Vreden (D) 42.27, 3. Jenny Cooper, Eibergen 45.22.
Klik op de link voor alle uitslagen
 |
| Wencke Stortelers |
Trainingsloop Viking Experience Rondes
 |
| De deelnemers aan de Viking Experience rondes Naast alle evenementen die wel
doorgaan was er afgelopen weekend eentje die die helaas niet doorging. Door te
weinig inschrijvingen kon de stoomtrein niet afgehuurd worden en moest de
Viking Steamtrail afgezegd worden. Als alternatief besloot ik met een groepje
de Viking Experience rondes te gaan lopen op de Veluwezoom/Posbank. Twee of
drie rondes van zo’n 10 km lang met behulp van GPS door grofweg hetzelfde
gebied als de Steamtrail zou toch ook een mooi loopje zijn. Via mijn app groepen en Facebook
hadden zich meer dan tien liefhebbers opgegeven, AVA-maatjes en leden van de
groep waar ik zaterdags regelmatig mee op de Lochemse Berg loop. Een mooi
overzichtelijk aantal om mee over de kleine paadjes te rennen. De helft zou
twee rondes lopen en een aantal in principe drie, maar dat was afhankelijk van
hoe het zou gaan. Helemaal prima, doordat we bij het Paviljoen zouden starten
en stoppen was er bovendien ook nog de mogelijkheid om na afloop een lekker
bakkie koffie met wat lekker te doen. Het was nog heel rustig op de
parkeerplaats toen we aankwamen. De drukte waar de kranten enige tijd geleden
vol van stonden was ver te zoeken. Een paar wandelaars en nog een groepje
sporters was zo’n beetje alles wat er te zien was. Nu was het ook niet super mooi
weer, maar het was ook zeker niet slecht. Perfect weer om te lopen zelfs,
lekker fris en droog. De herfst was al wel wat zichtbaar in het verkleuren van
de bladeren, maar lijkt dit jaar wat laat door te zetten. Het eerste rondje begon
rustig. Al kletsend met zijn allen het bos in en even in het ritme komen. Dat
ritme vinden was niet makkelijk aangezien de heuvels elkaar snel opvolgden. Op
en af, op en af, geen stukje vlak in deze ronde. Wat er wel aan ritme ontstond
werd na een paar kilometer al weer onderbroken doordat Ingrid de enkel even
flink verzwikte. Na wat krachttermen, die alle wild in de omtrek verjoegen, en
een stukje rustig wandelen liepen we weer verder. Het bos lag er goed bij, de
paadjes voerden ons door velden met afgestorven varens en paddenstoelen staken
overal hun kop boven de grond. Op sommige plekken waren duidelijk sporen te
zien van zwijnen maar we zagen eigenlijk helemaal geen wild. Zelfs de
hooglanders en de pony’s lieten zich in de eerste ronde niet zien. Wel een
kudde schapen, maar dat is natuurlijk geen wild. Heel af en toe zagen we nog
wandelaars of een eenzame hardloper, maar verder hadden we het bos helemaal
voor ons alleen. Na een korte pauze bij de auto
begonnen we met ronde twee. Hier mochten we een stevig stuk redelijk mul zand
overwinnen. Dat dit mulle pad door prachtig heidegebied liep viel sommigen
bijna niet meer op door de worsteling met het zand. Helaas was er geen spoortje
paars meer te bekennen, maar daardoor eigenlijk ook geen toeristen. We genoten
volop van de uitzichten op de toppen (als we eenmaal bovenaan waren) en de
afwisseling van heide en bos. Eindelijk kwamen we ook de pony’s tegen en een
paar koeien in de buurt van de Carolinahoeve. De befaamde Koningslaan zat er
uiteraard in, eigenlijk vele pareltjes natuurgebied. Heuvelop deden we het
inmiddels al wat rustiger aan en de hoogtemeters begonnen wat door te drukken.
Maar de sfeer zat er nog goed in. Lekker gemoedelijk kletsend en met volop
aandacht voor de mooie natuur maakten we de ronde af. Met de tweede ronde
hadden we er ongeveer een halve marathon opzitten, hoewel de diverse horloges
het niet eens konden worden over de juiste afstand. Op de parkeerplaats
splitste de groep zich in een klein groepje die nog een gedeelte van de derde
ronde gingen doen en de rest die het wel goed vond en naar de koffie ging. Een paar lopers die eigenlijk
de derde ronde wilden doen konden de reuk van de koffie niet weerstaan en dus
bleven we met drie personen over voor de laatste ronde. Deze gingen we niet
helemaal doen, maar met een afkorting zouden we op een kleine 30 km uitkomen en
dat was voldoende voor de huidige vorm. Want ook bij ons ging het niet meer
vanzelf, zeker het weer opstarten na even rust te hebben gehad was even lastig.
Stramme hamstrings werkten niet echt mee. Maar na een paar kilometer over de
heide ging dat wel weer. Om de route af te korten
pakten we een prachtig binnendoor paadje door het bos dat uiteindelijk een deel
van een MTB route bleek te zijn. Gelukkig kwamen we maar een handjevol fietsers
tegen en die waren vriendelijk genoeg. Meer ontzag hadden we voor een wilde
zwijnen familie die vlak voor ons besloot over te steken. even afwachten wat er
zou gebeuren. Op een meter of twintig afstand bleven ze staan kijken tot ze na
een paar minuten knorrend het bos inliepen. Mooie beesten wel, maar ik heb er
minder vertrouwen in dan in zo’n Hooglander hoewel die veel groter is. Uiteindelijk hadden we na ruim 29 km de parkeerplaats weer bereikt en konden we met droge kleren aan even gaan genieten van ons welverdiende bakkie koffie. Het was weer een mooie trainingsloop. Prachtig gebied, leuke groep mensen, wat wil je nog meer. Op naar de volgende trainingsloop, eens kijken waar we dan weer heen gaan. (bron) Andre Bleumink |
zaterdag 16 oktober 2021
Jeugd AVA'70 werkt alvast aan het crossgevoel
 |
| Om alvast weer het echte crossgevoel te ervaren, trainde de jeugd op en rond het parcours |
Volgende
week vindt, na een afwezigheid van een jaar, de eerste etappe plaats van de
Boekeldercrosscompetitie. Start en finish is wederom bij `t Romienendal, waar
wederom een prachtige arena zal worden opgebouwd. Het parcours voor de jeugd is
altijd bijzonder pittig en met name de hindernissen die onderweg genomen moeten
worden, vragen om een extra inspanning en maken de run vaak bijzonder spannend.
Om
alvast weer het echte crossgevoel te ervaren, trainde de jeugd op zaterdag 16
oktober jl. op en rond het parcours. Daar werd gretig gebruik van gemaakt want
tientallen pupillen stonden om 10.00 uur te trappelen van ongeduld om in het
terrein lekker te gaan draven. Het was een prachtig gezicht om de jongste
AVA-talenten in het Daalse buitengebied aan het werk te zien. Naast het
geploeter langs de sloot en de zandpaden, werd er zeker ook genoten. De
inspanning leverde mooie rooie koppies op. Na afloop was er als beloning warme
chocolademelk en speculaasjes en dat werd bijzonder gewaardeerd. Daarna was het
de beurt aan de junioren om te gaan crossen en ook hier namen tientallen
jeugdleden aan deel. Na een uurtje trainen op het crossparcours konden ook zij
zich melden voor de chocolademelk.
Op de zaterdagen 30 oktober, 6, 13 en 20 november gaat het er echt om en zal de strijd, maar zeker ook het plezier er vanaf spatten. Voor alle informatie en inschrijving: www.ava70.nl
Na afloop was er warme chocolademelk en speculaasjes
zondag 10 oktober 2021
De helden van Helden
 |
| Linda de Vries en Yvette Heusinkveld Ergens eind augustus begin
september zag ik de aankondiging van de Koeberg trail voorbij komen. Nog nooit
van gehoord misschien maar eens kijken
waar die gelopen wordt. Helden in Noord Limburg was de locatie nooit geweest
dus laten we het maar proberen. Om het inschrijfgeld hoef je het niet te laten
dat is maar liefs zes hele euro’s en een kop koffie en een stuk vlaai bij
terugkomst. Yvette maar eens gevraagd of ze zin had om mee te gaan dus dat was
geregeld. Om kwart voor 6 ging de wekker
en om half 7 stond Yvette voor de deur. De weersvoorspellingen waren goed dus
kom maar op! Een beetje fris maar met goede zin en een kop koffie komt alles
goed. Na een ritje van anderhalf uur kwamen we aan in Helden. De Startlocatie
vinden was nog een uitdaging, er stonden geen bordjes of zoiets ,maar na een
bonus ronde door Helden was de start
plek gevonden. In een prachtige sporthal/
buurthuis konden we ons melden voor de 16 km trail. De gehele route was uit
gepeild dus dat moest goedkomen. Het aantal deelnemers op de 16 km waren
ongeveer een man of 30 zagen we op het lijstje en wij waren wel de deelnemers
die het verst weg kwamen (ach ja altijd in voor iets nieuws). Tijdsregistratie was niet
aanwezig dus we konden beginnen nadat we tussen 2 vlaggen waren doorgelopen. De
route was zeer goed uit gepeild met bordjes en linten dus dat gaf bijna geen
problemen. We hadden gister nog een mail gehad met een waarschuwing dat we goed
moesten opletten dat de wegen elkaar nergens kruisen maar wel soms vlak langs
elkaar heen lopen. Nou dat was zeker waar je
hoorde regelmatig andere lopers naast je in het bos al kletsend voorbij rennen.
Het bleef bij ons bij 1 keer een klein foutje omdat ik achter andere deelnemers
aan liep. De route is bijna helemaal door een bos en was geheel onverhard. Ik
denk dat we wel ongeveer elk mooi paadje in het bos hebben gezien. Het gebied lijkt een beetje op
de Vennebulten maar dan wel een heel stuk groter en met meer stukken met geel zand, ook de nodige
klimmetjes zijn aanwezig. Maar wel prima hardlopend te doen. Na ongeveer een
kilometer of 9 komt een man ons achterop die we al eerder gezien hebben, hij
was dus ook ergens verkeerd gelopen maar omdat de routers zo dicht bij elkaar
ben je zo weer terug op de route. Dan komen we bij de pauze plek
bij een bankje staat een vrijwilliger met een jerrycan met water en een kan
koffie. Na een praatje gemaakt te hebben gaan we beginnen aan het laatste stuk
van de prachtige route. Onderweg komen we ook steeds mountainbikers tegen en
sommige groepen zelfs meerdere keren
maar een goeie morgen kan er amper af maar dat mag de pret niet drukken. Dus moe maar voldaan komen we
na een kleine 16 km weer terug bij de start. Even een boks met de man bij de
begin en eind vlag en het zit er weer op voor vandaag. Snel onze tas uit de
auto halen en op naar de koffie met vlaai. De keuze is riant kersen, abrikozen
of rijstevlaai en zelfs nog een met appel dus met een lekkere kop koffie en een
stuk vlaai ons in de zaal een plekje gezocht. Maar dat vlaai eten met een
plastic vorkje is voor ons wel een uitdaging want na twee happen is mijn vork
al in twee stukken. Om ons heen blijft alles wel heel dus we missen nog wat
ervaring blijkbaar. Ook het vorkje van Yvette heeft het inmiddels ook begeven. We gaan maar een kijken waar de
kleedkamers zijn want even onder de douche voordat we terugrijden is wel fijn. Boven in de sporthal zijn
meerdere kleedkamers en we hebben de ruimte voor ons zelf. Na een fijne warme
douche stappen we weer in de auto terug naar Aalten. Bij deze wil ik nog een
bedankje doorgeven aan de echte Helden van Helden want dat zijn natuurlijk de
vrijwilligers die zich voor zo’n leuk evenement inzetten. Toppers Bedankt en
misschien tot later. (bron) Groet Linda de Vries en Yvette Heusinkveld  |
zaterdag 9 oktober 2021
Verslag van de Jutbergtrail in Dieren
 |
| Gijs, Marieke en Sandra Jutbergtrail, een ontspannen
loop, maar vandaag met een beetje spanning… Normaal is een trail voor ons
een ontspanning in de bossen. Niet op tempo lopen, gewoon lekkere kilometers
maken. Maar vandaag is dat toch even anders. Op een verjaardag in de familie
was het idee ontstaan dat het leuk zou zijn dat mijn broer Gijs en ik allebei
mee zouden doen aan de Jutbergtrail. Gijs de 30 kilometer en ik de 21. Nou dat
zag ik wel zitten, want ik had net ervaring opgedaan in de Vikingtrail van Rheden naar Dieren en die was mega zwaar,
en dat smaakt naar meer. Maar al snel werd het met een
kermis-uitje, met de nodige wijntjes en bier op, een weddenschap. Wie zou
eerder binnen zijn? Gijs op de 30km of Marieke op de 21km. Nou dat was
natuurlijk Gijs.. volgens velen dan hè.
Dit lieten Sandra en ik niet over onze kant gaan, dus begonnen we snel
met trainen. We zochten off-road routes op en namen deel aan een serieuze
heuveltraining van André Bleumink, waardoor ik bijna een week niet fatsoenlijk
kon lopen, maar dat mocht de pret niet drukken. De toon was gezet en iedereen
was ondertussen nieuwsgierig geworden wie van ons het eerst zou finishen op 9
oktober. Sandra en ik waren allebei
weer klachtenvrij na de heuveltraining en hadden een weekje wat minder
kilometers gemaakt. Dus volledig uitgerust gingen we deze strijd aan. Het was
heerlijk ontspannen in de auto, lekker gekletst over van alles en nog wat,
behalve de te lopen kilometers. De dag begon ook lekker fris met nog een dichte
mist. Aangekomen in Dieren kwamen we nog een handjevol Avajanen tegen die ook
de 21 kilometer zouden lopen. Als je om je heen keek, zag je wel heel veel goed
getrainde trailers….alleen maar bijna. Oeps… dat was even slikken. Maar goed,
eenmaal aan de start begon het zonnetje te schijnen en dat was heerlijk.
Iedereen was meteen goed gestemd. Gijs had ons ook aardig bang
gemaakt voor de hoogtemeters en wij hadden de Vikingtrail als ervaring en
werden al stiller aan de start. De grote mond die ik nog had met de kermis was
inmiddels wel verdwenen. Toen we met zijn allen in het startvak stonden was dit
al weer even wennen, dit had je toch al lang niet meer gedaan, gezamenlijk
starten. Het begin was heerlijk… een
beetje vals plat naar boven voordat we het bos in gingen. In het bos was het
genieten, een beetje naar boven en naar beneden, mooie bospaden, paden met mul
zand en een serene rust. Dit was gewoon genieten. De kilometers gingen vrij
soepel voorbij. Tot de 10 kilometer konden we eigenlijk wel tegen elkaar zeggen
dat dit dikke prima ging en zagen zeker niet op tegen de 10 kilometer die
gingen volgen. Om ons heen zagen we ondertussen niemand meer, en hadden dan ook
het idee dat we de laatste lopers van de 21km waren. Dit bleek niet geval. Op een gegeven moment werd het
zand echt mul en de plassen steeds groter. We liepen nog steeds trots door.
Toch kwamen met een kilometer of 15/16 de zware benen… en toen moesten we er
nog 5. Bij de 17km kregen we nog een pittige klim voor de kiezen. Een mooie
heuvel met 3 klimmetjes achter elkaar….met mul zand… Nou, dat hakte er wel in. Daarna was de pap
op en bij het 20 kilometer punt maar even gewandeld. We hadden al een tijdje
geen lopers meer gezien, maar nu kwamen ons ineens een aantal lopers van de 30
kilometer achterop. Door de bossen heen konden we
de omroeper al horen die de lopers aankondigde die over de finish kwamen. Nog
een klein stukje dus. Toen kwam het ‘winnaarsgevoel’ in ons naar boven. Zouden we Gijs voor
blijven? Zijn PR op de Jutberg 30km was 2:30 en daar zaten we nog net niet op.
De laatste kilometer, ok dan… nog even een versnelling. En daar was de finish!
Zou Gijs er al zijn…? Bij de finish keken we om en zagen Gijs net de bocht om
komen voor zijn laatste 200m. Nog geen halve minuut voorsprong….maar toch,
weddenschap gewonnen! Volgend jaar weer
Gijs? Jutberg wat was je mooi en vol
lof over de organisatie. Wat zijn we leuke mensen tegen gekomen onderweg die
ons de weg wezen en met water stonden te wachten, tot twee maal toe. Voor
iedereen was er nog een broodje knakworst en koffie. Heerlijk in het zonnetje
met een lekkere beat uit de boxen. Sandra had nog pannenkoeken gemaakt. Dit is
weer zo’n geluksmomentje. Topdag! (bron) Marieke ter Beeke  |
Abonneren op:
Posts (Atom)