zaterdag 20 februari 2016

Uitslagen van de 2e Jutberg Trail in Dieren

Björn Demkes (links) en Gijs Oosterholt, deelnemers aan de 32 kilometer
Vandaag organiseerde atletiekvereniging AV Gelre de 2e editie van de Gelre Jutberg Trail. Deze loop gaat grotendeels over onverharde bospaden door de heuvelachtige bossen van Nationaal Park "De Veluwezoom". De lopers konden kiezen uit 8,1 kilometer, 16,4 kilometer of 32,2 kilometer, tevens was er een kidsrun van 1 kilometer. Er stonden ruim 25 leden van atletiekvereniging AVA'70 aan de start.

Klik op de link voor de uitslagen


site organisatie
Chantal Posthumus
Claudia Drenthel (foto's Henrie Drenthel)

donderdag 18 februari 2016

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 121

Erwin 
Een bijzonder NK 10 kilometer in Schoorl

“Achteraf wil ik niet van die smoesjes horen als: ‘het ging niet goed want mijn hamstrings werden stijf van het opspattende water’. Als je het zwaar hebt, gewoon keihard doorlopen en hopen dat het de volgende kilometer beter gaat.” Jan te Brake spreekt ons vlak voor de wedstrijd nog even streng toe en aan zijn humorloze gelaatsuitdrukking kan ik zien dat hij bloedserieus is. Jan heeft gelijk, we zijn niet voor de kat z’n kut naar Schoorl gereden.

Samen met Mark en Tim te Brake, misschien wel het beste wat Ava’70 te bieden heeft, sta ik aan de start van het NK 10 kilometer in Schoorl. Voor ons drieën een belangrijke wedstrijd. Hier moeten de trainingen van de afgelopen tijd zich uitbetalen. Het kwik komt net boven het vriespunt, het miezert en het waait stevig, maar dit valt te verwachten aan de kust. Jan heeft vandaag een heel arsenaal aan petten op. Chauffeur, adviseur, mental coach, pakhaas, trainer en natuurlijk vader. In de auto nemen de Te Brakes de startlijst door. Gevoelsmatig passeren alle deelnemers de revue. Ik praat interessant mee maar in negen van de tien gevallen heb ik geen idee over wie of wat het gaat. Stilletjes geniet ik van het enthousiasme van de drie hardloopdieren.

Een uurtje voor de start ben ik nog heel ontspannen, een slecht teken. Als ik enigszins wil presteren moet ik kotsmisselijk van de spanning aan de start staan, dat heb ik nu eenmaal nodig. In het startvak begint de spanning gelukkig te komen, totdat iemand mij aantikt. Het is Thomas Luttikhold! Mijn oude hardloopmaatje staat ook aan het vertrek. Schaterlachend om de verhalen van ‘vroeger’ staan we in het startvak. Terwijl we nog druk staan te babbelen, klinkt het startschot. Wederom ben ik alles behalve gefocust en is mijn hardslag gedaald naar standje ‘bankhangen’. Na twee kilometer kom ik, jammer genoeg, alleen te lopen. Zowel vijftig meter voor me als achter me loopt een groepje atleten. Halfweg staat er 19.30 minuten op de klok. Dit valt me vies tegen aangezien ik het gevoel heb alsof ik constant aan het sprinten ben. Gewoon doorrammen! In tegenstelling tot veel andere wedstrijden, geniet ik onderweg van de fantastische omgeving. Op veel open stukken in de duinen heeft de wind vrij spel en moet ik flink knokken om de snelheid vast te houden. In de verte zie ik Thomas lopen, hij is mij net als ‘vroeger’ weer te snel af. Uiteindelijk komt Thomas, die tegenwoordig uitkomt voor atletiekvereniging U-track uit Utrecht, na 38.18 minuten over de finish.

Bij het acht kilometerpunt zit ik helemaal kapot. Piepend en roggelend als een zware longpatiënt vervolg ik mijn weg. De woorden van trainer Jan spoken door mijn hoofd en hij had gelijk, in de laatste kilometer gaat het weer redelijk goed. Inmiddels halen de eerste vrouwen mij in. Zij zijn, net als Tim (A-junior), vijf minuten later dan de mannen gestart. Ik probeer krampachtig bij die dames aan te haken maar dit is onbegonnen werk. Indrukwekkend om die snelle vrouwen te zien ‘vliegen’. Een laatste krachtsinspanning brengt mij naar 39.15 minuten. Een tijd waar ik gematigd tevreden mee ben. Ik heb er alles uit gehaald en er zat echt niks meer in, dus ik heb er vrede mee.

De volgende dag blijkt dat de organisatie een fout heeft gemaakt bij het uitzetten van het parcours. Iedereen heeft 133  meter te veel gelopen. Een blunder van de bovenste plank. Omgerekend heb ik op de 10 km 38.44 minuten gelopen. Hier ben ik erg blij mee. Hoewel ik ooit 38.08 minuten heb gelopen, twijfel ik bij die wedstrijd over de lengte van het parcours. Mijn snelste tijd op een gecertificeerde 10 km was 39.45 minuten (GTM-loop). In Schoorl was ik dus een dikke minuut sneller, al zal ik die tijd nooit officieel zwart op wit krijgen. Tim liep, na aftrek, een fantastisch persoonlijk record van 36.07 minuten en Mark spant met zijn 33.06 minuten de kroon. Een geweldige dag voor ons allemaal.

Voor mij is het een bevestiging dat de trainingen zijn vruchten beginnen af te werpen en dat ik op de goede weg ben, en nog veel belangijker; ik vind het hardlopen leuker dan ooit te voren! Nu lekker doortrainen naar de Venloop om een aanval te doen op mijn 1.25.45 minuten van vorig jaar.

PS. Ik ben dit NK niet als laatste geëindigd, zeventien mannen deden er langer over! 
Mark
Tim

woensdag 17 februari 2016

Trailrunnen is meer dan alleen lopen

Slangenburg Trail 2015 
Als je eenmaal je hart hebt verloren aan trailrunnen, ontdek je dat er een hele wereld achter het trailrunnen zit. Het is een soort subcultuur binnen het loopwereldje. Met eigen ‘regels’, eigen afstanden,  eigen gewoontes en bijzondere gebruiken.

Allereerst de sfeer op een trailrunevent. Want van wedstrijdspanning is nauwelijks sprake, mensen keuvelen voor de start gezellig met elkaar, geen lange wachtrijen bij de dixies van zenuwachtige lopers die nog even snel wat weg moeten brengen, niet met 1000-en lopers opgepropt staan in het startvak en ook niet een half uur voor de start het startvak in duiken voor een goede startpositie. Bij trailrunning is alles veel gemoedelijker en relaxter. Zelfs zo relaxt dat ik zelf wel eens bij het startschot even moest uitzoeken welke kant ik eigenlijk op moest. Gewoon de meute achterna leidde me de goede kant op.


In de basis draait trailrunning niet om het lopen van je allersnelste tijd ever. Eerder het overbruggen van afstand en hoogtemeters is hier de uitdaging. Lopen in onbekend glooiend/bergachtig terrein vraagt een totaal andere mindset dan het lopen van een marathon voor een PR. Tijdens trailrunnen moet je anticiperen op de omgeving, de ondergrond, de weersomstandigheden, etc. Je gemiddelde loopsnelheid zal dan ook een stuk trager zijn dan tijdens een wegwedstrijd, zeker als je een trailrun met flink wat hoogtemeters loopt. Zo nu en dan moet je zelfs wandelen bij een steile klim of op een drukke singletrack. Deze andere manier van hardlopen geeft je de mogelijkheid om op een andere manier de race te beleven. Gun jezelf de tijd om te genieten van de vergezichten, neem uitgebreid de tijd om bij de verzorgingsposten bij te tanken en andere trailrunners te ontmoeten, vergeet geen foto’s te maken en laat vooral de tijd los. Beleef die vrijheid! Wedden dat je met een smile op je gezicht finisht?

Trailruns kennen over het algemeen niet de ‘standaard’ gecertificeerde afstanden, zoals we die van de wegatletiek kennen. De afstand wordt bij trails bepaald door het begin- en eindpunt en de paden en natuurlijke obstakels, zoals rivieren en bergketens, er tussen. Incourante afstanden als een 20 of 34 kilometer zijn normaal. Evenals afstanden boven de 50 kilometer, de ultra’s. Begin je net met trailrunnen? Leg de lat dan niet te hoog. Kies een trail die bij jou past, waarbij je je moet realiseren dat het lopen van trailruns fysiek zwaarder is dan het lopen op de weg. De natuur heeft hier de dikke vinger in de pap: je bent afhankelijk van de weersomstandigheden en hoogteverschil.

Van de 2 miljoen hardlopers die Nederland rijk is, weten zo’n 15.000 lopers de trailruns te vinden, die wekelijks in binnen- en buitenland georganiseerd worden. Deze groep bestaat vooral uit mensen tussen de 40-50 jaar (bron Elsevier), met net iets meer mannen dan vrouwen. Is dat ‘beleven’ toe te schrijven aan de gemiddelde leeftijd van de trailrunner?  Want waarom is juist deze groep zo graag op de trails te vinden? Op zoek naar innerlijke rust na een drukke werkweek, geen zin om tussen duizenden andere lopers je klem te lopen op een wegparcours, nieuwe dingen willen doen en je grenzen ontdekken? Of heeft het meer met fysieke capaciteiten te maken? Want op oudere leeftijd zijn de pezen en gewrichten in staat zwaardere belasting te doorstaan, mits hier wel jarenlange trainingsarbeid aan vooraf is gegaan.

Dit vind ik één van de fijnste dingen van trailrunnen: het lopen in de natuur. Niet via brede gebaande paden, maar via slingerende single tracks jezelf mee laten voeren naar plekken waar je anders niet snel komt. Je weg zoeken langs de oevers van snelstromende riviertjes, in het donker proberen op de been te blijven, wéér genieten van die vergezichten, de geur van het bos opsnuivend en met een beetje mazzel sta je oog in oog met loslopend wild. 
Omdat veel trails door natuurgebieden gaan, is er vaak een limiet aan het aantal deelnemers dat deel kan nemen aan de trail. Niet alleen om drukte op het parcours tegen te gaan, maar ook om de natuur niet te overbelasten. Om gebruik te mogen maken van de natuurgebieden moeten organisaties aan veel voorwaarden voldoen, zoals het niet bevuilen van de trails. En daar hebben wij als traillopers een heel belangrijke rol. Er geldt dan ook een (ongeschreven) regel voor trailrunning: alles wat het je mee de trails op neemt, neem je ook mee terug! Gooi dus geen afval in de natuur. Nee…. Ook geen gelletjes… Niet alleen slecht voor het milieu, maar door dit soort acties, die helaas te veel voorkomen, lopen organisaties het risico niet meer welkom te zijn in het natuurgebied.  En wij, trailrunners, dus ook niet.

De vrijheid van het trailrunnen brengt nog een ander aspect met zich mee: niet afhankelijk (willen of kunnen) zijn van anderen. Tijdens een trailrun zul je weinig of geen verzorgingsposten tegen komen en ben je op jezelf aangewezen. De meeste trailrunners staan dan ook aan de start met een rugzakje met daarin een waterzak voor het nodige drinken en koolhydraten in de vorm van gelletjes en repen. Wie ruiger terrein opzoekt zal vaak ook wat extra kleding, een EHBO-setje, thermodekentje, stokken. Een opgeladen telefoon, geld, hoofdlampje en extra batterijen zijn ook geen overbodige luxe.

Een trailrunner herken je al van verre. De meeste trailrunners lopen met een rugzakje en in de bergachtige gebieden zijn ook de stokken geen uitzondering meer. Tel daarbij op de schoenen, met het grove profiel, die speciaal voor het trailrunnen ontwikkeld zijn. Maar wat bijna iedere trailrunner draagt zijn de neck gaitors, neck tubes, of beter bekend als buffs. Om de nek, om het hoofd, om de pols. Een heel veelzijdig item om de nek of het hoofd warm te houden of om met de pols het zweet van het hoofd te vegen. Meestal zijn ze bedrukt met het logo van een eerder gelopen trailrun.
Sta niet gek te kijken als je na de finish je medetrailers met een groot glas bier in de hand ziet staan. Zeker bij de zuiderburen is het geen uitzondering dat een bierbrouwer zijn naam verbonden heeft aan een trailrun en je na de finish dit bier gratis, of voor een klein bedrag, geschonken krijgt. Was je nog niet helemaal tot totale ontspanning gekomen tijdens jouw trailrun, dan komt dit wel tijdens het naborrelen met je trailmaatjes onder het genot van een biertje. Of je hersteldrankje. (bron)

Ik zie je zaterdag bij de Slangenburg trail!

zondag 14 februari 2016

Foto's en uitslagen van de Leestencross in Ugchelen

Lopen door het besneeuwde landschap van Ugchelen
Geen wedstrijd, maar een heerlijke recreatieloop door het bosgebied in de achtertuin van het dorp Ugchelen. De locatie van deze loop is zeker een top 10 locatie voor één van de beste hardlooplocaties in Nederland waard. Geen modderpaden en enkelsdiep bij deze loop. Gewoon bospaden, zand en heidepaden. Een mooie gelegenheid om je conditie en/of wedstrijdniveau te testen. Als toetje een schitterend uitzicht over de heide.

Klik voor meer foto's op de link van Eric Beatse, de Kiekjesdief




Parcours Schoorl NK 10 kilometer was 133 meter te lang

De atleten werden tussen de 7 en 8 kilometer via een kleine lus omgeleid
De organisatie van de Groet Uit Schoorl Run heeft vandaag laten weten dat het parcours van de 10 kilometer gisteren iets te lang was. Na afloop van het NK 10 kilometer waren de nodige atleten teleurgesteld over hun tijd en ook op social media werd over de lengte van het parcours gediscussieerd. Vandaag bevestigt de organisatie het te lange parcours.
Het probleem deed zich voor tussen 7 en 8 kilometer. Bij het uitkomen van de duinen hadden de lopers direct rechts gemoeten. Ze werden echter via een kleine lus omgeleid. De organisatie heeft excuses aangeboden hiervoor. 

Wedstrijdverslag NK 10 kilometer, met Erwin Wamelink goed in beeld

De 39e editie van de Groet Uit Schoorl Run gaat de boeken in als een gure editie. Regen, wind en kou maakten het niet makkelijk, maar de meeste lopers genoten van het schitterende parcours door het unieke duingebied in Schoorl.

Uitslagen van de 39e Groet uit Schoorl Run

Mark te Brake (links)
De Groet uit Schoorl Run trekt op de tweede zondag van februari jaarlijks een grote stroom lopers naar deze Noord-Hollandse badplaats. Iedere hardloopliefhebber wil dit grote loopspektakel meemaken. Het succes van de Groet uit Schoorl Run is voor een groot deel te danken aan een unieke afwisseling in het parcours. De parcoursen van de Mizuno 10 km en 21,1 en 30 km gaan grotendeels door het schitterende bos en duingebied van Staatsbosbeheer. Daarnaast komen de lopers door pittoreske oude dorpskernen als Groet, Bregtdorp en Catrijp.

De eerste editie van de Marathon Schoorl was in 1978. De organisatie bestond toen uit personen van de toenmalige voetbalvereniging Schoorl. Het lopen werd populair in Nederland en de organisatie trachtte toen der tijd extra financiële middelen te verkrijgen voor hun voetbalvereniging. In deze tijd had de Marathon Schoorl het predikaat “zwaarste marathon in de wereld”, het parcours ging dwars door het bos en door duinpaden waarbij het mulle zand niet werd ontzien. Na al die jaren is het evenement uitgegroeid tot een nationaal topevenement met een internationaal karakter.

Dit jaar stonden drie AVA'70 leden aan de start van de 10 kilometer wedstrijd en hun tijden waren als volgt: Mark te Brake 33:32 minuten, Tim te Brake 36:36 minuten en Erwin Wamelink 39:15 minuten.

Klik op de link voor alle uitslagen

alle uitslagen

site organisatie

zaterdag 13 februari 2016

Verslag van de 47e Februariloop in Bennekom

Wim Brinkman in het gele shirt
Vorige week vrijdag bedacht ik mij ,dat ik in het weekend nog wel ergens een wedstrijd wilde gaan lopen. Omdat de zondagmorgen al afviel in verband met de training van de marathongroep, bleef de zaterdag nog open. De wedstrijd agenda eens doorgenomen en daar viel mijn oog op de Februariloop in Bennekom, georganiseerd door CBFB. Deze loop zag er mooi uit, mooie omgeving, een cross door de bossen en ook het tijdstip van 10.30 uur sprak me wel aan. Het was nog even afwachten wat het weer zou gaan doen, maar toen ik zaterdagmorgen de gordijnen open maakte scheen de zon al vol op. 

Ik ben rond half negen van huis gereden en met een goed uurtje was ik in Ede. Vlak bij de atletiek baan die langs de A 12 ligt was de start bij boerderij Hoekelum. Dit is een onderdeel van landgoed Hoekelum, een mooi natuurgebied tussen Ede en Bennekom. Het was al erg druk en gezellig en de jeugdlopen waren in volle gang, met de muziek van een draaiorgel er bij. Er was een loop van 5 km ,10 km of halve marathon, ik zelf heb maar gekozen voor de 10. Iets voor elf uur was de start en via een aantal zandwegen gingen we de A12 onderdoor richting Bennekom, echt vlak was het niet want je bleef maar op en neer gaan, al viel het hoogte verschil wel mee. Jammer was wel dat alle fietspaden verhard waren en iedereen dan ook hier voor koos om op te gaan lopen in plaats van de zandwegen er naast. 

Na een km of 6 liep het parcours nog via het landgoed van een particulier, waarna we al weer bij de tunnel kwamen onder de A12 door. Via een mooie lus rondom het landgoed Hoekelum kwamen we weer bij de finish. De 10 km in 42.19 minuten, hier was ik tevreden mee. Al met al een mooie loop, goed georganiseerd en misschien door het mooie weer een grote opkomst op alle afstanden. Het blijft leuk om toch eens op een hele andere lokatie te gaan lopen.

Wim Brinkman


Ps Opgezocht wat CBFB voor staat: Comité ter Bevordering van Fietstochten en Boslopen, het is maar dat je het weet.

site organisatie

Patrick Ikink wint NK-brons op 60 meter horden

Patrick Ikink (geel hemd)

Zaterdag 13 en zondag 14 februari 2016 was Omnisport Apeldoorn voor de achtste keer het strijdtoneel voor de Nederlandse Kampioenschappen Indooratletiek Masters. Ook dit jaar weer georganiseerd in combinatie met het Nederlands Kampioenschap Meerkamp voor senioren en junioren A/B.

AVA'70 lid Patrick Ikink heeft een bronzen medaille in de wacht gesleept op de 60 meter horden. Een fenomenale prestatie. Daarnaast bereikte hij de finale op de 200 en 60 meter. Op deze afstanden werd hij 4e en 6e!


Triathlon Aalten na 16 jaar terug op de kalender

Dave Posthumus, Wilmar Westerveld en Piet Kraaijeveld dagen andere trio's uit om ook mee te doen (foto: Iefke Roodenburg)
AALTEN - Drie verenigingen hebben de koppen bij elkaar gestoken en dat leidt er toe dat op zondag 19 juni De Slingeplas weer eens het toneel is van een triathlon. Organisatoren zijn wielervereniging De Peddelaars, atletiekclub AVA'70 en zwemvereniging Natare.
Geschiedenis
Honderden deelnemers trok de triathlon in Aalten in de jaren tachtig en negentig. Het was landelijk een bekende. Deelnemers kwamen dan ook niet alleen uit de Achterhoek, maar vanuit alle hoeken van het land en zelfs daarbuiten. In het jaar 2000 was de laatste keer. Het jaar erop brak in de agrarische sector de MKZ uit. Een fietsparcours door het buitengebied, dat kon plots niet. De editie van 2001 moest worden afgelast. En daarna is de triathlon niet meer van de grond gekomen. Tot nu.
Hip
De combinatie van zwemmen, fietsen en hardlopen is een klassieker, maar op dit moment ook helemaal hip. De triathlons die elders in Nederland worden georganiseerd zitten steevast vol. De Nederlandse Triathlon Bond is dan ook blij met een extra editie op de triathlon-kalender. Voor wie het aandurft, er zijn twee afstanden: de achtste- en de kwart-triathlon. En op beide afstanden is er de mogelijkheid om met een trio mee te doen. Een achtste bestaat uit 500 meter zwemmen, 20 kilometer fietsen en 5 kilometer hardlopen. Een kwart triathlon is 1000 m zwemmen, 40 km fietsen en 10 km hardlopen. Maar aanmelden met een team van drie personen kan dus ook. Dan doet elk teamlid één van de disciplines. En als er mensen zijn die nog op zoek zijn naar een zwemmer, fietser of loper, dan is de facebookpagina van de GUV Triathlon Aalten natuurlijk een mooi forum om een bericht te plaatsen. De organisatie heeft overigens de Nederlandse Triathlon Bond, www.triathlonbond.nl ingeschakeld om haar te adviseren.
Eén team al aangemeld
Van de deelname van één trio-team zijn de organisatoren al zeker. De voorzitters van de drie verenigingen riepen bij het eerste overleg gekscherend dat zij natuurlijk het goede voorbeeld moeten geven. En dat hebben de organisatoren even vastgelegd. Dave Posthumus van AVA, Wilmar Westerveld van Natare en Piet Kraaijeveld van De Peddelaars zullen samen aan de start staan. :

De organisatie is op dit moment druk doende om alles op poten te zetten. Het exacte programma staat nog niet vast. Dus de starttijden bijvoorbeeld volgen later. De inschrijving opent over enkele weken en is via de website te benaderen (bron).

vrijdag 12 februari 2016

Verslag van de 2e Smokkeltocht met Schorre Piet

van links naar rechts Andre Bleumink, Marco van Rijs, Ingrid van Zolingen, Ronnie Boekelder, Andre Bruil, Luuk te Brake Peter Baten, Geert Wevers en Mark Geesink (foto Andre Balke)
Toen ik de aankondiging voor de tweede smokkeltocht op Geerts site zag verschijnen wist ik het al: ik doe weer mee! De eerste editie was al weer een paar jaar geleden, maar stond me nog helder voor de geest. Maar dat kan ook komen omdat ik toen met de auto was en tijdens de nazit fris dronk. Een aantal andere deelnemers wisten zich beduidend minder details te herinneren… Een grote toeloop aan deelnemers kwam helaas niet op gang aangezien het trainingsschema van de marathon van Rotterdam dat niet toestond. Ik moest zelf bijna nog afzeggen wegens een virus dat me de hele week het  trainen al had belet, maar was net voldoende opgeknapt om toch mee te kunnen gaan.

Tien deelnemers verzamelden zich op ’t Slaa 75 om de geheimzinnige en uiterst illegale route van de smokkelaars te gaan volgen. Een mooie groep, redelijk aan elkaar gewaagd, ideaal om de strijd met de commiezen aan te gaan. Getooid met reflecterende vesten en uitbundig schijnende koplampen, dat dan weer wel. We wilden immers ook niet de indruk wekken dat we illegaal de grens over slopen om vervolgens asiel aan te vragen of zo. Door het geklets kon je de groep ook al op ruim 100 meter afstand aan horen komen, dus echt heel erg illegaal kon het nooit zijn.

Het weer was ideaal. Fris, zo rond een graad of 4, maar helder. Een klein maantje en ontelbare sterren deden hun best om ons bij te schijnen, maar tegen het geweld van de koplampen kon het mannetje in de maan niet op. Eerst volgden we nog wat (asfalt)paden die me nog bekend voorkwamen van de oudejaarsloop, maar even later draaiden we het bos in en was ik al snel de oriëntatie helemaal kwijt. Lopen in het donker is vreemd wat dat betreft, je kunt ergens tientallen keren gelopen hebben en dan ziet het er toch volkomen onbekend uit als het helemaal donker is. Ik was vast niet de enige die dat gevoel had overigens, maar organisatoren Andre en Peter hielden de koers scherp in de gaten.

De altijd goedlachse en spraakzame trainers Ingrid en Marco hielden uiteraard de vinger aan de pols om het tempo niet al te ver op te laten lopen. Een D1, hooguit D2  was de bedoeling. Was het vervolgens door de spanning van het donker dat Ingrid zelf regelmatig aan kop liep te sleuren? Hierbij geholpen door Geert die al snuffend als een drugshond bij een grenscontrole aan de lijn liep te trekken. Die arme Luuk moest van pure narigheid zelfs even een noodstop maken om wat contrabande te dumpen, maar liep toen hij eenmaal van dat gewicht verlost was weer zoals gebruikelijk als een opgefokte Jack Russel van voor naar achter en weer terug door de groep te rennen.

Gedurende de tocht over kleine paadjes, door bossen, akkers en weilanden werd het trailgevoel goed geprikkeld, ik vermaakte me dan ook opperbest. Een paar plassen water en wat modder zorgden regelmatig voor opwinding en vertwijfelde pogingen om vooral de voeten droog te houden, maar ik geloof niet dat iemand met droge voeten overgekomen is. Gelukkig was de organisatie hier ook op voorbereid, halverwege hadden handlangers een hartversterkertje achtergelaten. Virussen werden op die manier al bij voorbaat de kop ingedrukt en de tocht werd, zo mogelijk, nog vrolijker en luidruchtiger vervolgt.

Commiezen hebben we overigens niet gezien op onze tocht, wel oude grensstenen, een paar reeën, een uil, wat katten en honden en heel veel modderpoelen en waterplassen. Tegen het eind van de route kwamen sommigen toch wat aan het elastiek te bengelen doordat het terrein vrij nat en zwaar was. Op onverklaarbare wijze waren er ook stiekem wat kilometers bij gesmokkeld, maar dat waren uiteraard die stukjes die we echt niet hadden willen missen. En anderen wilden sommige stukjes wel missen en liepen dus wat om. Ik had bijna 17 km op mijn Garmin, een mooie afstand nadat ik bijna een week slecht in orde was en niet gelopen had. Lekker gelopen met gelijkgestemde zielen, dat is vaak nog mooier dan een wedstrijd lopen.

Na afloop werd er uiteraard weer even lekker nagezeten onder het genot van een drankje en een hapje. Prima geregeld allemaal weer! Het bleef nog lang onrustig in de buurt…
Het was weer helemaal top, volgende keer ben ik er weer bij!

De route

Sportieve groeten,

André Bleumink
Prima organisatie van Peter Baten (links) en Andre Balke

donderdag 11 februari 2016

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 120

Op zoek naar een NK-succesje

Aankomende zondag doe ik mee aan het NK 10 kilometer in Schoorl. In de Noord-Hollandse kustplaats ga ik op jacht naar een verbetering van mijn persoonlijke record. Een mooie uitdaging. Mocht ik slagen in mijn missie, kom ik daar volgende week uitgebreid op terug, faal ik, dan houd ik mijn kaken stijf op elkaar.

Drie keer eerder deed ik mee aan een nationaal kampioenschap. In 2007, 2008 en 2010 stond ik aan de start van de NK cross. Erg succesvol was ik niet en dan druk ik mij heel mild uit. Vandaag duik ik even in mijn NK-verleden en het mag eigenlijk een wonder heten dat ik nog niet zwaar getraumatiseerd thuis zit.

Mijn debuut maak ik als B-junior in Wageningen. Direct na het startschot word ik met de neus op de feiten gedrukt. Dit is andere koek dan de Besselinkschansloop! Na de eerste ronde kijk ik over mijn schouder en zie slechts één loper achter me, clubgenoot Sjaak van den Bosse. Een achterhoedegevecht in optima forma. 500 meter voor de finish lijk ik mijn één na laatste plaats veilig te hebben gesteld maar dan slaat het noodlot toe. Ik haak met mijn ene been achter de ander en val met mijn snufferd in de modder. Sjaak maakt hier optimaal gebruik van en trekt aan het langste eind. Ik kom, in een veld van 60 deelnemers, als 60e over de streep.

Een jaar later word ik opnieuw uitgedaagd om me in te schrijven. Ach waarom ook niet, slechter dan een jaar eerder kan ik het namelijk niet doen. Wat schetst mijn verbazing, ik ben dit jaar niet de enige sukkel in het deelnemersveld. Met mijn kenmerkende soepele tred loop ik fluiten naar plek 57. Ik laat vier atleten achter me, een prestatie van formaat. Na een welverdiende sabbatical van een jaar maak ik in 2010 wederom mijn opwachting,  Mijn succes van 2008 zorgt ervoor dat ik vol vertrouwen afreis naar Hellendoorn. Ik nestel me brutaal tussen de toppers op de eerste startrij. Het wordt een grote afgang. Ik kan het veld ruim 130 meter volgen. Razendsnel is iedereen uit mijn gezichtsveld verdwenen. Achter me hoor ik twee kutpubers keuvelen en giechelen. Als ik zwaar geïrriteerd omkijk, zie ik dat het de achterfietsers zijn. “Kom op meneer, nog een klein stukje”, roept één van die twee bloedzuigers. Met het stoom uit mijn oren loop ik richting de eindstreep. Plek 41, laatste!

Zondag ga ik er weer vol tegenaan! En als ik wederom als laatste de finish passeer, hoop ik op zijn minst op een notering in het Guinness Book of Records.

dinsdag 9 februari 2016

Route 22: Arnhem Noord - Sonsbeek en landgoederen

In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 22e route uit deze serie: Een route aan de noordkant van Arnhem. Eigenlijk loop je steeds langs de randen van de stad, maar soms heb je eerder het idee dat je midden op de Veluwe loopt. Op Centraal station Arnhem neem je via de tunnel over het spoor de uitgang aan de Sonsbeekzijde. Je loopt al snel door park Sonsbeek, langs vijvers en beekjes. In het park zijn een bezoekerscentrum, een watermuseum en diverse horecagelegenheden. Je komt langs kasteel Zypendaal en loopt over de glooiende randen langs beekdal, bos en open velden. Na de oversteek van de N785 loop je over een eikenlaan en door de dennenbossen van voormalig landgoed Schaarsbergen. Het tweede deel van deze tocht gaat over de prachtige, glooiende landgoederen Warnsborn, Vijverberg, Lichtenbeek, Boschveld en Mariëndaal. Deze landgoederen staan garant voor veel landschappelijke variatie. Groot Warnsborn met z'n fraaie Oranjerie, heideveldjes, graslandjes, brede beukenlanen en kronkelende paadjes, beekjes en vijvers. Je passeert een fraaie theekoepel op landgoed Boschveld en als toefje op de pudding loop je door 'De Groene Bedstee' op landgoed Mariëndaal. Langs het diep gelegen spooremplacement loop je terug naar het station.

Route 22: Arnhem Noord - Sonsbeek en landgoederen
Afstand: 16,5 kilometer
Start: Station Arnhem Centraal (Sonsbeekzijde), Amsterdamseweg 210 - 6813 GK Arnhem
Bewegwijzerd: Nee
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
GPX bestand van de route
Laatst aangepast: 9 februari 2016
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproute's in de omgeving van Aalten

01.Je gaat op station Arnhem Centraal vanaf het perron via de traverse over het spoor naar de uitgang Sonsbeekzijde
02.Bij stoplichten oversteken en RA over het trottoir
03.Na de fietsenstalling de eerste klinkerweg LA (Brantsenstraat)
04.Op splitsing rechts aanhouden (Bouriciusstraat) 
05.Nu de eerste weg links, direct daarna rechts aanhouden en met de bocht mee naar rechts naar beneden
06.Weg oversteken en RD, een klinkerweg in naar bezoekerscentrum Sonsbeek
*Sonsbeek is waarschijnlijk een verbastering van Sint Jansbeek, een spreng die is aangelegd om diverse watermolens te laten draaien. Arnhem is niet ontstaan langs de Rijn, zoals veel mensen denken, maar langs deze beek. Er zijn nog twee watermolens op Sonsbeek: de Begijnemolen waar tegenwoordig het Watermuseum in gevestigd is en aan de voet van de heuvel in de Sonsbeek¬weide de Witte Molen, die nog steeds koren maalt en waar ook meel te koop is. Naast deze molen is een bezoekers¬centrum. Het park is in zijn huidige vorm grotendeels aangelegd tussen 1775 en 1850 in de Engelse landschapsstijl. Er zijn vijvers, watervallen, heuvels, bos en weide. Er staan ook enkele boerderijen. Het witte landhuis zelf is vanaf 1744 gebouwd in classicistische stijl.
07.Links aanhouden langs het bezoekerscentrum
08.Klinkerpad gaat over in grindpad RD, je passeert aan je rechterhand het Nederlands Watermuseum
*Het Nederlands Watermuseum is een eigentijds en interactief museum over alle aspecten van water. Een écht doe-museum waar je bijvoorbeeld een tochtje kunt maken door het riool, een prachtige film over water kunt bekijken, waterproefjes kunt uitvoeren, maar waar je ook van alles te weten kunt komen over dijkbeheer, drinkwater, grondwater of water-gebruik in Nederland en de rest van de wereld. 
09.Pad met bochten volgen, langs een beekje aan je rechterhand
10.Op driesprong bij bruggetje RD, nu asfaltpad langs een vijver
11.Op een kruising bij een brug met zwanen RA over de brug en direct daarna het meest linkse asfaltpad nemen
12.Op een driesprong links aanhouden
13.Op een kruising bij bank en prullenbak RA, asfaltpad, het gaat over in een klinkerpad omhoog
14.Aan het eind links, een breed asfaltpad
15.Op een kruising bij een bank en prullenbak RD 
16.Op driesprong RD, langs de vijver vervolgen
17.Het eerste pad LA via een houten bruggetje het water over
18.Aan het eind LA en direct daarna op driesprong RD langs Brasserie De Boerderij
19.Je komt uit bij een asfaltweggetje, hier oversteken en even LA
20.Op splitsing naar rechts, direct links aanhouden naar beneden, het grindpad langs de vijver volgen
21.Op een driesprong met beelden aan je linkerhand ga je RD, langs een tweede vijver, het pad gaat omhoog
22.Je komt uit op een asfaltpad en daar ga je LA in de richting van kasteel Zypendaal
*Huis Zijpendaal is aangelegd door de Arnhemse regentenfamilie Brantsen als buitenplaats omstreeks 1762-1764. Deze familie bewoonde dit huis tot 1926. Het werd op dezelfde plek gebouwd als waar het oude huis Zypendaal stond. In 1883-1884 werd het kasteel verbouwd en voorzien van een toren die lijkt op de toren van kasteel Ruurlo. Aan de voorkant werden een vestibule, een balustrade op het dak, en balkons toegevoegd. In 1900 nog werd de Rode Salon gerealiseerd in een nieuwe aanbouw. In 1975 verwierf de Stichting Geldersche Kasteelen het huis in langdurige erfpacht van de gemeente Arnhem, op voorwaarde dat het een culturele bestemming zou krijgen. Het huis werd gerestaureerd en is tegenwoordig het hoofdkantoor van zowel de Stichting Het Geldersch Landschap als de Stichting Vrienden der Geldersche Kasteelen. Het landgoed is vrij toegankelijk en de benedenverdieping van het huis is opengesteld voor publiek
23.Op een kruising RA over een grindpad, je passeert aan je linkerhand het kasteel
24.Op een kruising RD, een pad in de bosrand met aan je linkerhand grasland
25.Op de hoek van het grasland opnieuw RD in de lengterichting van een bankje, nu een pad tussen de velden door
26.Op een kruising LA langs de bosrand, op een kruising bij banken RD
27.Op een Y-splitsing voor een wit hek links aanhouden en direct daarna ook links, je loopt dan in omgekeerde richting langs het grasland
28.Nu neem je het eerste pad rechts naar de asfaltwegen
29.Alle asfaltwegen oversteken en rechtdoor langs een bordje 'Schaarsbergen', een brede eikenlaan
30.Na ongeveer 500 meter kom je rechts langs een elektriciteitscentrale
31.Aan het eind van het pad RA en vrijwel direct daarna het eerste pad LA
32.Je passeert vlak achter elkaar een pad naar links en een pad naar rechts
33.Opnieuw een pad naar rechts negeren, dan neem je het eerstvolgende pad LA
34.Aan het eind LA, nu het eerste pad RA
35.Op een kruising met een breder bospad RD, daarna op een veelsprong rechtdoor
36.Op een kruising vlak voor een witte afsluitboom RA
37.Op een kruising RD, je komt uit bij een asfaltweg
38.Hier even naar links over het fietspad
39.Direct daarna RA de weg oversteken en RD langs een bord 'Schaarsbergen'
40.Op kruising (bij warme bakker) direct daarna ook RD (Het Lage Erf)
41.Op driesprong LA langs een bordje 'doodlopende weg'
42.Bij huisnummer 23 rechts aanhouden over een smal paadje langs de rand van bos
43.Aan het eind van dit pad in het bos LA, direct daarna op een kruising RA 
44.Op een volgende kruising RD, op een Y-splitsing RD 
45.Op een kruising RA, een smaller bospaadje naar beneden
46.Na 100 meter kom je uit op een asfaltpad, hier naar rechts
47.Nu het eerste brede bospad links in de richting van enkele gebouwen
48.Op een breed grindpad voor een parkeerplaats RA, het eerste pad links langs een stenen muur
49.Op kruising rechts en direct met de bocht mee naar links
50.Op driesprong RD, je passeert aan je linkerhand de Oranjerie
51.Waar de grindweg naar links buigt, ga je RA in de richting van een bordje 'Landgoed Warnsborn' 
52.Je steekt een ander pad over en volgt een paadje langs een beekje
53.Je volgt het beekje (tussen twee stenen muren) in de richting van een houten brug, brugje over en RD
54.Aan het eind RA, op een driesprong RD, water aan je rechterhand blijven volgen
55.Op een kruising met aan je rechterhand een stenen brug even RD en direct daarna op een Y-splitsing schuin links aanhouden, bospad
56.Op een driesprong RD
57.Op drie verschillende kruisingen RD, het pad gaat stijgen
58.Boven aangekomen op een splitsing van paden bij een bank RD
59.Naar beneden en je komt uit op een bredere bosweg
60.Hier even naar rechts en direct weer scherp naar links, een smaller pad in de richting van een heideveld
61.Bij een overstapje het draadhek over en volg het pad LA over de hei
62.Loop door tot het eind van het heideveld en ga door een klaphekje
63.Je komt uit in de bocht van een brede zandweg, hier RA
64. Op driesprong met aan je linkerhand een bruggetje RD, een pad naar rechts negeren
65.Op een kruising rechtdoor langs een vijver
66.Na het eerste huis aan je linkerhand (nummer 234) op een splitsing LA, een graspad tussen hoge eikenbomen
67.RD in de richting van een wit hek van het Geldersch Landschap
68.Na het hek asfaltweg oversteken en RD door een klaphek, een brede beukenlaan langs een bordje 'Lichtenbeek'
69.Op eerste kruising LA, een asfaltweg in slechte staat, deze weg steeds vervolgen 
70.Op een driesprong met aan je linkerhand een huis ook rechtdoor, nu een asfaltweg
71.Op een Y-splitsing vóór een huis RD en direct daarna RA, een onverharde weg langs de bosrand
72.Dit pad op de rand van bos en grasland steeds blijven volgen, je passeert een bankje aan je rechterhand
73.Op driesprong daarna pad naar links vervolgen
74.Op een kruising LA, even daarna met de bocht mee naar links
75.Op een driesprong bij een bankje aan je linkerhand rechtdoor, een beukenlaan tussen de velden door
76.Op kruising met een asfaltweggetje RD langs een bordje 'Landgoed Boschveld'
77.Het brede grindpad RD vervolgen, zijpaden negeren, je passeert een theekoepel aan je rechterhand
78.Het pad gaat dalen, op een kruising RA, brede beukenlaan, je passeert een wit afsluithek, asfaltweg oversteken.
79.RD tussen twee witte palen door (Landgoed Mariëndaal), asfaltpad
*Omdat Landgoed Mariëndaal op de flank van de stuwwal ligt en wordt doorsneden door een erosiedal, is het landschap hier flink geaccidenteerd. Van oudsher waren er op Mariëndaal bronnen, die werden uitgegraven tot sprengenbeken om watermolens aan te drijven. 
80.Op driesprong LA, harde weg vervolgen
81.Nu neem je het eerste pad RA naar beneden langs een houten afsluitboom
82.Beneden aangekomen eerste pad LA, beukenlaan
83.Het eerste pad RA omhoog door de berceau, voetgangerssluis passeren
*Voorbij de spreng op Landgoed Mariëndaal is rond 1865 een berceau geplant, die ook wel de ‘Groene Bedstee’ wordt genoemd. Een berceau, oftewel loofgang, is een pad waarlangs aan weerszijden bomen staan, die aan de bovenkant met elkaar verbonden zijn. Zo is als het ware een tunnel ontstaan. Zulke paden werden vroeger speciaal aangelegd voor dames van adellijke families. Zij moesten er zo wit mogelijk uitzien, om zich te onderscheiden van het gewone volk met een bruine getinte huid, ontstaan door het harde werk buiten op het veld. Zo konden de dames van adel in de schaduw van de bomen toch genieten van de buitenlucht. De Groene Bedstee is een voor Nederland uniek grote berceau, oftewel loofgang. Hij dateert uit 1865, is 650 meter lang en wordt gevormd door beuken. De loofgang is onderdeel van Landgoed Mariëndaal en werd vroeger door de dames van het landgoed gebruikt. Hier konden ze hun wandelingetje maken in de schaduw van het bladerdak, waardoor hun huid mooi blank bleef. Dit was destijds een teken van welvaart. Wie op het land moest werken had een bruine huid en verraadde daarmee dat hij hard moest werken voor zijn geld. 
84.Bij bankje met de bocht mee naar rechts, op een driesprong RD, voetgangerssluis passeren
85.Aan het eind van de berceau kom je uit op een kruising, hier scherp LA, je loopt als het ware iets terug
86.Bij de bank direct rechts aanhouden, een breed pad langs de bosrand dat licht gaat stijgen
87.Eerste pad RA, gaat omhoog, je komt uit bij een grindpad en gaat RA
88.Loop voor de brug links met het pad mee, loop links langs het water tot aan de verharde weg
89.Ga hier LA en loop de verharde weg helemaal uit
90.Bij Paddestoel -21091/001 RA, met de weg meebuigen naar links, Heijenoordseweg, over het voetpad parallel aan het spoor
91.Vlak voor de stoplichten de weg naar links oversteken en het tegelvoetpad naar beneden volgen 
92.Weg meebuigen naar rechts, op driesprong RD, de weg langs het spooremplacement blijven volgen, Tormentilstraat, gaat over in Noordelijke Parallelweg
93.Op driesprong met Brouwerijweg RD, nog steeds weg langs het spoor blijven volgen
94.Ter hoogte van de fietsbrug trap af en even verder ben je weer bij terug de ingang naar het Centraal station.

maandag 8 februari 2016

Uitnodiging voor een Smokkeltocht met Schorre Piet

Vrijdag 12 februari 19.00 uur
Op vrijdagavond 12 februari 2016 organiseren André Balke en Peter Baten een “Smokkel” loop. Deze smokkeltocht gaat over unieke Kommiezenpaden op de grens van Nederland en Duitsland, tussen Aalten en Bocholt. Schorre Piet, smokkelaar van het eerste uur, zal ons begeleiden en met de duisternis zal een hoofdlampje geen overbodige luxe zijn. Het is verboden een gps horloge te dragen vanwege de te verwachten grenscontrole. Wij kunnen dan ongestoord onze route volbrengen. Eventueel  kan men naderhand via de organisatie de route downloaden en overzetten op je eigen Garmin Connect en/of Strava.

Smokkelen is eigenlijk iets uit een ver verleden maar met deze route krijg je de kans om weer eens wat dingetjes uit die goede oude tijd op te doen. Bij terugkomst van deze ruige, avontuurlijke, vol spanning en sensationele loop, kan er onder het genot van een hapje en een drankje gezellig worden nagepraat en mag je vertellen hoe jij de smokkeltocht hebt ervaren.

De smokkeltocht gaat onder alle weersomstandigheden door, hevig onweer uitgezonderd. We verwachten iedereen bij de familie Balke op ’t Slaa 75 in Aalten. Om 19.00 uur begint de donkere en duistere duurloop van bijna 15 kilometer in een tempo van ongeveer 6 minuten per kilometer. De gehele avond is voor eigen risico.

Wil je graag meelopen geef je dan even op:

Deelnemers: 1.Andre Balke, 2.Peter Baten, 3.Ingrid van Zolingen, 4.Ronnie Boekelder,  5.Andre Bleumink, 6.Geert Wevers, 7.Marco van Rijs, 8.Mark Geesink, 9.Luuk te Brake, 10.Andre Bruil 

zondag 7 februari 2016

Beek 3e Winterbosloop 5 km - 20.51 min - 8e plaats M50

Bram
Om voor het klassement in aanmerking te komen moet ik nog één keer mee doen aan de winterbosloop in Beek en zondag 7 februari is de laatste mogelijkheid hiervoor. Bram hoeft dit carnavalsweekend niet te voetballen en heeft wel zin om mee te gaan. Hij heeft nog nooit een vijf kilometer in Beek gelopen en in de auto bereid ik hem maar iets voor op het beruchte klimmetje. Hij reageert er vrij nuchter op.

Ook Wim Brinkman en Gerrit Ormel zijn, net als twee weken terug, weer mee. Gerrit staat in het tussenklassement bovenaan bij de M60, al zal hij Theo Schootman niet te ver weg moeten laten lopen. Wim gaat voor een tijd van onder de 21 minuten en mijn doel is om iets sneller dan de eerste keer te lopen (20,46 min). Het startschot valt deze keer wel op tijd en weg zijn we.

De eerste ronde kom ik 5 seconden sneller dan de vorige keer door en Wim en Gerrit lopen net achter me. Bram is aan mijn gezichtsveld onttrokken en loopt wat meer van voren. De tweede ronde krijg ik er toch meer moeite mee en Wim loopt me al vrij snel voorbij. Ik blijf er de hele tijd zo'n 10 a 15 meter achter lopen. Ook de klim loopt niet echt lekker en dan blijft het toch altijd een rot bult.

In de laatste kilometer kan ik zelfs nog iets op Wim inlopen en aan de finish ben ik hem weer tot op één seconde genaderd, Gerrit zit hier nog geen 20 seconden achter. Mijn doel heb ik niet gehaald maar met een zevende (Geert) en achtste (Wim) plaats komen we nog net in de top tien bij de M50. Gerrit wint het eindklassement van de 5 kilometer bij de M60. Bram heeft maar één keer mee gedaan en komt in een knappe tijd van 18,57 minuten over de finish.