Boereneschpad in Gelselaar

Bijna aan het eind van de route, tijd om nog even een foto te maken

Boereneschpad, een juweeltje…..

“Waar Berkelland zijn aders spreidt

en beken vloeien door de tijd,

ligt Gelselaar in `t groene rond,

diep geworteld in de grond!”

Op donderdagmorgen 17 september jl. vertrokken we goedgemutst voor ons 16e wandelavontuur richting Gelselaar, waar de Achterhoek en Twente elkaar kussen. Het beloofde weer een aangenaam gebeuren te gaan worden want de stemming was goed, het zonnetje scheen al duftig en dus lekker korteboksen-weer. Aangekomen bij ons startpunt, Erve Brooks, moesten we ons even oriënteren, want het bleek dat de Boereneschpad- route een klompenpad was dat werkte met blauwe bordjes en we zijn rode markeringen gewend, dus dat zorgde effen voor lichte commotie. We werden gelijk het weiland ingestuurd en Frank toonde zich direct van de goede kant door het voortouw te nemen en besloot het spoor te gaan trekken. Geert had de smaak ook al direct flink te pakken en begon zachtjes te zingen over groene weiden en fluitende vogels. Nou dan weet je gelijk al dat het helemaal goed gaat komen, al had Theo wat moeite met de vocale kwaliteiten van de tenor, die zelf best wel genoot van zijn zangkunsten. We waren nog geen 280 meter op pad toen bleek dat de voeten en enkels al zeiknat waren en het gesop in de schoenen duidelijk hoorbaar was.

Uiteraard werden de politieke ontwikkelingen als eerste besproken, maar daar ben je tegenwoordig snel klaar mee, want de Haagse puinhopen zorgen immers voor bijzonder weinig vreugdeverhalen. Al gaf Theo, onze enigste pensionado, toch wel aan dat zijn pensioenpremie flinke was verhoogd en hij nu eigenlijk meer kreeg dan in de tijd dat hij werkte. Geert en Frank keken elkaar met grootse kijkers aan, maar omdat Theo altijd een grote gunfactor heeft gehad, kunnen ze hier prima mee leven. Via de verschillende weilanden en bospaadjes ging de route richting Geesteren en na dik 4 kilometer kwamen we tot de conclusie dat het leven hier wel erg rustig verloopt, want we waren nog werkelijk niemand tegengekomen.

We sloften dapper door en via een smal grindpaadje kwamen we op natuurpark de Bollert, waar een paar prachtig Scandinavische chalets waren getimmerd. Omdat er toch niemand gebruik van maakte, besloten we op een terrasje plaats te nemen voor de eerste calorie-aanvullende pauze. Tussen de happen door, kwam het onderwerp AI ter sprake en de gemene deler was dat we er alle drie helemaal niks mee hebben. Dus gauw over op het onderwerp voetbal en Theo begon gelijk te glunderen, want zijn cluppie uit Rotterdam had  het weekend ervoor immers met 7-0 gewonnen, dus begon hij direct een kleine lezing welke spelers zeker in Oranje zouden gaan verschijnen. Geert temperde zijn makker even met het maken van een foto, waarbij de Feyenoord-fan ineens te bewonderen was in een schitterend Ajax-shirt. Hij verschoot pardoes van kleur en verslikte zich van schrik in een broodje gebraden gehakt. Bevoegd BHV`er Frank sprong direct op en stond al klaar om een Heimlich greep te gaan toepassen, maar net op tijd begon Stronksie weer te ademen.

Er werd besloten om de wandeltocht te vervolgen en nadat maar liefst 2 fietsende scholieren onze eerste ontmoeting met medemensen waren deze ochtend, kwamen we aan bij landgoed Hilhorst, waar de natuur ook al weer vreselijk zijn best had gedaan om er iets moois van te maken. De vogels fladderden in het rond, een eekhoorntje kroop in sneltempo een eikenboom in en een sprinkhaan sprong van grasspriet naar grasspriet. Je moet er natuurlijk een scherp oog voor hebben, maar dan is het wel genieten geblazen.

Vlak voor de finish werd er nog een extra rustpauze ingelast om wat te knabbelen en te lurken. Theo had wel een heel bijzondere variant van Rivella bij zich. Het had erg veel weg van chocomelk, maar hij beweerde dat het een nieuwe smaak van de frisdrank zou zijn. Afijn, hij kreeg het voordeel van de twijfel. Geert, die altijd graag huishoudelijk medewerker had willen worden, begon met het schoonmaken van het bankje en het verzamelen van het afval, dat hij vervolgens keurig netjes in de prullenbak mieterde. Nog een paar bruggetjes en poortjes over en de eindstreep kwam in zicht. Omdat we tijdens de tocht gemiddeld toch meer dan 100 calorieën hadden verbrand, kon de traditie van cappuccino en wat lekkers worden voortgezet. Al 15 keer werd de koffie aangevuld met appeltaart met slagroom. Frank en Geert besloten hiermee niet te breken in tegenstelling tot Theo. Hij ging namelijk vreemd en koos voor hazelnootschuimtaart. Een geweldige misrekening, zo bleek even later. Terwijl zijn loopmaatjes een overheerlijke appellekkernij kregen voorgeschoteld, dat nauwelijks op het bordje paste, moest de altijd goedlachse senior het doen met een petit fourtje, dat hij in twee kleine hapjes naar binnen schoof. Stilzwijgend en met een gezicht als een oorwurm. Klompenpad “Boerenesch-route” is een absolute aanrader met als tip om bij nat weer wel een paar extra droge sokken mee te nemen…….