 |
| De prachtige natuur van IJsland |
Eén van de beste manieren om
een land te leren kennen is om het gebied (hard)lopend te verkennen. Dat is
tenminste mijn mening en bij het inpakken zijn mijn sportspullen dan ook
ongeveer het eerste wat in de koffer gaat… Dit jaar had ik het geluk om eindelijk
de nummer één op mijn vakantie bucketlist te gaan afvinken: IJsland. Dat is
natuurlijk wel even wat anders dan bijvoorbeeld Madeira, waar ik heerlijk kon
trailrunnen in alleen een korte broek en een shirtje.
In de voorbereiding had ik al
gezien dat de temperatuur ergens tussen de vijf en vijftien graden zou kunnen
zijn en met de altijd aanwezige harde wind op IJsland levert dat een winterse
gevoelstemperatuur op. En daarom pakte ik, terwijl in Nederland de mussen zo
ongeveer van het dak vielen van de warmte, mijn complete winteroutfit in de
koffer. Lange tight, thermo shirts met lange mouwen, windjack, regenjack,
handschoenen. Gelukkig hebben we grote koffers want ook voor de kleren overdag
moest de wintergarderobe mee. Bij vliegen op IJsland zit ruimbagage bij de
prijs inbegrepen, dat is niet voor niets…
We hadden een huurauto geboekt
waar we heel IJsland mee rond gingen toeren en overnachtten in hotels en
guesthouses. De route van overnachting naar overnachting mocht je zelf bepalen.
Naast de toeristische highlights keek ik natuurlijk ook naar de mogelijkheden
voor een rondje rennen bij de diverse overnachtingsplekken en probeerde ik een
inschatting te maken van wat mogelijk was. Ter plekke zou ik dan wel kijken of
dat überhaupt mogelijk zou zijn qua tijd, weer en omgeving. Heerlijk om zo van
tevoren al wat voorpret te hebben.
Eénmaal onderweg bleek al snel
dat het best lange dagen in de auto zouden worden, met heel veel
uitstapmomenten voor foto’s en dergelijke. Het was dus maar de vraag wat er van
hardlopen na het avondeten terecht zou komen, aangezien het tegen kwart voor tien
’s avonds echt wel donker was. De eerste mogelijkheid deed zich voor in
Anarstapi, een kustplaatsje van 50 huizen in middle of nowhere in de
Westfjorden. Ik had nog net even tijd voor het avondeten in het hotel. Het
regende en het waaide flink, dus deed ik mijn regenpak aan voor een rondje over
de kustpaden. Na tien minuten hield het op met regenen en kon mijn regenbroek
uit. Het bleef wel waaien, dus de regenjas bleef aan. Prachtige kustpaden over
en met uitzicht op de kliffen en de oceaan. Het geluid van de meeuwen en de
golven die te pletter slaan op de kust. Geweldig ruig gebied. Het hardlopen
moest dan ook vaak afgewisseld worden met hiken en klauteren over de rotsige
bodem en grote stenen. Uiteraard moest het bergje achter het hotel ook nog even
bedwongen worden om het echt af te maken. Precies mijn ding dus. Het eerste
loopje van 6 kilometer haalde ik net binnen het uur, waarmee wel duidelijk
wordt hoe het terrein ongeveer was. Mooi op tijd voor het eten binnen in ieder
geval.
De tweede mogelijkheid was een
ochtendloop. We hadden een dag met iets minder auto kilometers en dus kon ik ’s
morgens na het ontbijt nog even een paadje op de berg achter het hotel volgen
tot aan een meertje en dan weer terug. De vlaggen hingen slap en de temperatuur
leek tegen de tien graden te zijn. Korte broek, isoshirt en shirt met lange
mouwen moest voldoende zijn dacht ik. Het stippellijntje op de kaart bleek al
snel de IJslandse versie te zijn van een single track. Er voerde een soort van
spoortje tussen de struiken en over de rotsen recht omhoog, maar dan moest je
wel goed opletten. Af en toe een paaltje in de grond om je de weg te wijzen als
er echt alleen maar rots was. Het tempo was tergend langzaam, de enkels niet
breken was al een hele kunst.
Op een gegeven moment kwam ik
in het bovengedeelte van de berg en toen kwam ik er achter dat het niet
windstil was, maar dat het hotel in de luwte van de berg lag… Een harde koude
wind recht van voren blies dwars door me heen en hardlopen om warm te blijven
leek onmogelijk zonder op de rotsen neer te storten. Spijt dat ik niet voor de
zekerheid een jack mee had genomen! Na een kilometer of twee in de wind was ik
de snijdende wind en de kou zat en besloot ik 500 meter voor mijn einddoel om
terug te keren naar het hotel en een lange en heerlijk warme douche te nemen om
weer warm te worden. Met de wind in de rug was het een stuk beter te doen
gelukkig, maar ook afdalen over ruige en rotsachtige ondergrond is niet
gemakkelijk. Ik kwam echter wel weer lekker op temperatuur en dat was al heel
wat. Daarnaast had ik op de terugweg een prachtig uitzicht over de fjord waar
het hotel aan gelegen was. Deze keer maar 5,6 kilometer in ruim een uur, het
moest toch niet gekker worden…. Er zijn dagen dat ik sneller wandel…
Eind van dezelfde dag bleek ik
een mogelijkheid te hebben voor nog een rondje, aangezien het ’s morgens maar
een klein eindje was… Dit keer een stuk vlakker en meer runnable. De MTB club
van Isafjordur had een mooie route gecreëerd door de heuvels langs het fjord
waar ik dankbaar gebruik van maakte. Niet al teveel enkelbrekers in het pad en
mooie uitzichten over de fjord. Heerlijk genieten dus. De temperatuur was deze
keer goed te doen. Bijna tien graden was nog steeds niet veel, maar ik had nu
dan ook een lange tight en een windjack extra aan. Ik had mijn lesje geleerd.
Ruim 10 kilometer in bijna anderhalf uur…. dat steeds maar stoppen voor foto’s
neemt toch wel tijd in beslag…
De volgende mogelijkheid deed
zich voor in Akureyri, de hoofdstad van het Noorden. Een stadje met net zoveel
inwoners als bijvoorbeeld Aalten. We hadden er weer een lange dag rijden
opzitten, met onder andere hele mooie watervallen onderweg. We besloten vroeg
te eten, dan kon ik daarna nog een rondje lopen door en om de stad. Het was
best fris, een graad of acht en ik had uitzicht op een berg waar nog sneeuw op
lag. Het was ook één van de weinige plekken op IJsland waar ik een stukje door
een soort van bos kon rennen.
Door de lage temperatuur, de
harde wind en het korte groeiseizoen vind je bijna geen bomen, alleen struiken.
Ik stopte nog even om IJslandse paardjes te bekijken en op adem te komen. De
eerste derde deel van mijn rondje was namelijk één lang stuk heel vals plat
omhoog. Net niet steil genoeg om te wandelen en te steil om te rennen. Gelukkig
was het daarna heerlijk naar beneden en kon ik eindelijk weer eens iets van
tempo lopen. Bijna een derde deel van de route liep ik over een paardenpad aan
de rand van het stadje, maar de rest allemaal asfalt binnen de bebouwde kom.
Niet de mooiste route van mijn vakantie dus. Bijna 13 kilometer in 1:20 uur.
Het begon bijna op hardlopen te lijken.
De volgende mogelijkheid tot
rennen was een twijfelgevalletje. Het zou in ieder geval regenen en waaien en
de temperatuur was zeven graden. En in de tweede week van onze vakantie was het
inmiddels al om half tien donker, na negen uur schemerde het al behoorlijk. Een
rondje na het eten moest dus wel een beetje op tijd begonnen worden. Nu lag er
naast het hotel ook een atletiekbaan die vrij toegankelijk was. Er was dus een
mogelijkheid voor snelle intervallen of iets dergelijks. Maar aan de andere
kant van het hotel lonkte een heuvelrug… Na ongeveer 0,5 seconde bedenktijd was
de richting bepaald en ging het de paadjes op.
Ik had al op de kaart gezien
dat de route een paar waterloopjes kruiste en vroeg me af hoe dat er uit zou
zien. De route was een soort van paadje dat tussen de struiken door onder de
hoogspanningslijn doorliep. Waarschijnlijk een inspectie pad, maar er werd
duidelijk niet zo heel vaak geïnspecteerd. De regenbui bleek een enorme
stortbui die ook nog eens aardig aanhield en de temperatuur kelderde meteen
naar beneden. Ik had gelukkig aardig wat kleding aan. Lange tight, isoshirt met
lange mouw, loopshirt met lange mouw, windjack en daarover heen nog een
regenjack, de complete winteroutfit had ik aan.. En nog steeds zweette ik niet,
maar kon het net warm genoeg houden. O ja, het kruisen van de waterloopjes
betekende gewoon dat je enkeldiep door het ijskoude water moest lopen. Na een
hele zomer met hitte training in Nederland was dit duidelijk een koudetraining.
Gelukkig kwam ook hier na regen zonneschijn en was ik na 12 kilometer in
anderhalf uur weer terug bij het hotel voor een heerlijke warme douche.
Eén van de hoogtepunten qua
rennen was bij de Skogafoss, één van de mooiste watervallen van IJsland en op
slechts tweehonderd meter vanaf het hotel. Je kon naast de waterval met een
trap omhoog (een uitdaging op zich om dat op tempo te doen) en dan een prachtige
trail langs de rivier volgen. In de loop van de rivier bevonden zich nog een
vijftien watervallen en stroomversnellingen die allemaal de moeite van een foto
waard waren. Dat schiet niet op natuurlijk, maar ik had speciaal daarom voor de
zekerheid maar een hoofdlampje in mijn rugzak gestopt.
Het pad zelf was uitdagend,
met rotsblokken en erosiegeulen waar je goed op moest letten om niet te
zwikken. Extra punt van aandacht was het feit dat het naast het pad een meter
of veertig bijna recht naar beneden ging. En in IJsland doen ze niet echt aan
afscheidingen. Blijkbaar gaan ze er van uit dat je, als je gek genoeg bent om
zo’n pad te nemen, je ook wel op je zelf kunt letten. Reden temeer om niet als
een dolle te rennen, maar waar nodig gewoon even tempo terug te nemen. Hoewel
het wel steeds met kleine klimmetjes op en neer ging bevond ik me eigenlijk op
een soort hoogvlakte waardoor het met het totaal aantal hoogtemeters eigenlijk
reuze meeviel. Het was meer de ruigheid van het terrein die het tempo flink
drukte.
Na een tijdje begon het toch
al behoorlijk te schemeren en besloot ik terug te keren naar het hotel om voor
het donker weer binnen te zijn. Het hoofdlampje was niet bedoeld om te
gebruiken behalve in noodgevallen en ik had geen zin om er een noodgeval van te
maken. Inmiddels was ik ook zo ongeveer de enige persoon die nog op de trail
liep. Pas bij de waterval zag ik eindelijk weer andere toeristen. Terug in het
hotel had ik bijna 10 kilometer in 1:39 uur afgelegd en een hele reeks aan
mooie foto’s gemaakt.
Op de laatste dag van onze
reis had ik nog de mogelijkheid om een toeristisch rondje door Reykjavik te
maken. Lekker weer, in ieder geval redelijke temperatuur. In een uur en ruim 8
kilometer mooi de highlights van de stad bekeken. Heel veel kunst in het park
hebben ze bijvoorbeeld:
Wat een geweldige vakantie was
het! Samen met mijn vrouw en dochter mooie dingen gezien en heel veel mooie
herinneringen gemaakt. Ik vermoed dat IJsland voorlopig nog bovenaan onze top
drie van mooie vakanties blijft staan. Als je puur kijkt naar het aantal keren
en het aantal kilometers dat ik gelopen heb zou je kunnen zeggen dat het een
beetje magertjes was qua training. Maar zo voelde het zeker niet. De combinatie
van lange dagen in de auto en de vele indrukken maakte het soms heel lekker om
er even op uit te gaan, maar op andere momenten was het ook helemaal prima om
juist niets te doen en gewoon lekker te relaxen. De geo-thermale baden maakten
dat relaxen ook wel heel fijn bijvoorbeeld. Daarnaast zorgde het enorm ruige
terrein er voor dat het aantal kilometers weliswaar laag bleef, maar de
inspanning was er niet minder om. En het genieten was altijd maximaal, en dat
is uiteindelijk toch wat het hardste telt!
Andre Bleumink
Geen opmerkingen:
Een reactie posten