Road to Marathon van Rotterdam 2016 - deel 3

De familie Demkes in Oostenrijk

Katja en Björn Demkes doen in april 2016 mee aan de Marathon van Rotterdam en trainen op een schema van Greg van Hest. Via dit blog geven ze iedere maand een update van hun ervaringen en vorderingen, vandaag deel 3.

Vakantie Oostenrijk

We ontvangen ons 4 weken schema van Greg van Hest. In de bergen mogen we het wat rustiger aan doen. Dat is mooi om te horen. Als ik de trainingen bekijk, vraag ik mij af welke training dat dan moet zijn. We mogen elke dag aan de bak. Bjorn en ik hebben er wel zin in. Ook in de rest van de vakantie. Na een lange rit in de auto met veel file onderweg komen we aan in het plaatsje Wagrain. We parkeren de auto en lopen naar het VVV kantoor toe. Ik ben meteen buiten adem en denk krijg nou wat, ik lijk wel een bejaarde. Buiten adem komen we aan bij het VVV kantoor. Gelukkig hier kunnen we weer op adem komen.

Aankomst Appartement Amadeus. Tuurlijk we zitten helemaal bovenin het appartement. We hebben de bovenverdieping. De kinderen moeten de overloop over om op hun eigen kamer uit te komen. Die vinden het geweldig. Onze gastvrouw Wilma is ook helemaal buiten adem. Ik versta haar Oostenrijks amper. Gelukkig spreekt Bjorn vloeiend Oostenrijks. Het gaat helemaal goedkomen.

Maandag EASY RUN 40 minuten.

Bjorn en ik gaan om 07:00 uur trainen. Mooi koel buiten en we gaan even het dorpje verkennen. Dat even laat maar achterwege. We moeten alleen maar klimmen. Helemaal kapot en gesloopt komen we na 40 minuten terug. Nou hoop echt dat er ergens een vlak stuk is. Rond 08:00 uur terug, douchen en de broodjes en en beleg staat al voor onze deur. Lekker ontbijten. De kinderen slapen ook nog. Die hebben niet eens gemerkt dat we even weggeweest zijn. Zo zal het de hele week wel gaan lopen. Verder vandaag de Grafenberg op geweest. Naar boven met de skilift en daarboven heerlijk wandelen. Als we terugkomen bij het appartement sta ik voor de ingang en raak ik in gevecht met een wesp. Ik begin om mij heen te meppen en struikel of vergeet het opstapje. Ik val met een keiharde smak het appartement binnen en kom boven op mijn linkerknie terecht. Ik ben zo boos en aan het schelden en vloeken dat de kinderen en Bjorn niet eens durven te lachen. Verder zakt mijn boosheid later wat af en kan mijn gezin er hard om lachen en begekken ze me nog even. Hopen dat de pijnklachten niet erger worden.

Dinsdag Tempo's 10x300 m

Omdat het nergens vlak is besluiten we om in het plaatsje Wagrain op het voetbalveld de 300 metertjes te gaan lopen. Dit verloopt soepel. Als we weer klaar zijn en terug zijn in ons appartement ziet Bjorn dat hij er eigenlijk 15 moest ipv 10. Hier baalt hij van. Ja dat hebben lopers ook dat ze balen als ze niet volgens het schema werken. Zou je hierdoor minder snel worden. Je kent het wel. De hele dag is dit aan Bjorn te merken. Verder gaan we een andere berg op vandaag met de skilift en gaan we deze weer naar beneden wandelen. Hier hebben we alle vier ontzettende spierpijn van in de billen.

Woensdag Easy Run 40 en 50 minuten.

Vandaag gaan we een keer op het heetst van de dag rennen. Omdat het hier ook boven de 30 graden is dachten we dat maar eens te gaan doen. Ik hou helemaal niet van lopen in warm weer. Ook gaan we het plaatsje Wagrain verlaten en rennen we richting Moos. Dit is alleen maar heuvel op. Ik heb ontzettende last van mijn knie en zie het echt niet meer zitten. Na 3 kilometer voelt mijn knie wat beter aan en is het klimmen ook over en kan ik gewoon doordribbelen. Na 20 minuten gekeerd en teruglopen naar Wagrain. Verder de hele dag heerlijk naar het zwembad geweest en besloten om niet meer op het heetst van de dag te gaan lopen.

Donderdag Tempo's

Om 06:30 uur vertrokken. We vinden mooie heuveltjes en Bjorn mag er 24 keer aan op rennen en ik 19 keer. Ik zet de strepen uit zodat Bjorn vast kan beginnen. Dat ik dat ook doe he. Maar goed de training verloopt goed. Geen knieklachten en tevreden weer terug naar het appartement. Vandaag is het zo warm dat we de hele dag naar het zwembad gaan. Verder niks meer gedaan dan liggen en afkoelen in het zwembad. En Wespen wegslaan. Wat zijn er veel. Verder van de prachtige uitzichten in de bergen genieten.

Vrijdag EASY LONG 80 en 90 minuten.

Wederom om 06:30 uur vertrokken. Via Wagrain eerst weer die 3 klote kilometers klimmen, mijn knie voel ik niet, dat is een goed teken. Buiten adem kom ik in Swaighof aan. De 3 kilometer klimmen eindigt boven op een heuvel. Ik moet echt bijkomen. Het lijkt wel of ik zware bronchitis heb, zo hard adem ik in en uit en het voelt alsof ik 3 pakjes drum met vloei heb gerookt. Ik begin te hoesten. Gelukkig trekt het gauw weer weg en loopt de run heerlijk en kan ik nu echt genieten van de uitzichten en in de verte zie ik een groen stipje van mien man. Ik kom net niet in Flachau aan, ik keer me na 40 minuten en ren weer terug naar Wagrain. Bjorn komt wel in Flachau aan en kan dan ook weer omkeren.

Mooie training. Verder vandaag naar de Liechtensteinklamm geweest met de kinderen en naar de Rodelbaan. Ook een succes. Daarna toch weer naar het zwembad. Het blijft hier boven de 30 graden.

Zaterdag 3x 2500 meter.

De laatste training van deze week gaan we ook weer richting Wagrain. Je kunt niet echt de versnellingen doen omdat het heuvelop gaat en weer heuvel af. In mijn hoofd klinkt telkens dat je het rustig aan mag doen en dat je de tempo's niet hoeft te halen. Dit sleept mij door de training heen. Verder geen last meer gehad van mijn knie. Bjorn ging de training ook goed af. Vandaag nog weer naar de Rodelbaan geweest en het zwembad.

Mooie vakantie. Met zware pittige en mooie trainingen. Heerlijk ongezond gegeten de hele week en mooi weer gehad. Wat wil je nog meer. En geweldige uitzichten. Zondag terug naar huis. Geen training vandaag, alleen maar in de auto zitten en weer in de file staan. Het was een prachtige week. Hopen dat we een beetje progressie hebben geboekt in de bergen.

Groeten Katja 

Voor Jan Wevers telde alleen kwaliteit

Jan Wevers, Hij was geen prater. Hij luisterde liever en stelde vragen (foto Arnold Joost)

Voor hem telde alleen kwaliteit

FRANS DIJKSTRA 

Jan Wevers 1959-2015

Als geoefend marathonloper spreidde hij zijn energie tot aan het einde. Hij genoot van zijn laatste weken.

Het was een lange nacht geweest. Ze hadden de hele Oudejaarsnacht doorgehaald met andere jongeren. Zoals gebruikelijk in hun streek in de Achterhoek, trokken ze van het ene ouderlijk huis naar het andere en overal dronken ze een glas op het nieuwe jaar en op elkaar. Tegen zeven uur in de ochtend waren ze bij iedereen geweest. "Zal ik met je meelopen naar huis?", vroeg hij haar. Toen wist ze hoe laat het was. Toen was het aan tussen Jan Wevers (20) en Ria te Bokkel (18).

Ze kenden elkaar al van de lagere school en later van de havo in Aalten. Maar ze hadden nooit iets gehad tot die Oudejaarsnacht. Ze zouden elkaar alleen in de weekeinden kunnen zien. Ria moest terug naar haar verpleegstersopleiding in Apeldoorn, Jan moest werken op een varkensfokkerij bij Nijmegen. Daar had hij het niet zo naar zijn zin. In zijn kosthuis kreeg hij de hele week dezelfde soep te eten en op zijn werk deed iedereen of dat een negen-tot-vijfbaan was, ook zijn baas. Dat had hij thuis anders geleerd. Daar werkte je door tot de varkens je niet meer nodig hadden. De beesten bepaalden het leven, niet de klok.

Jan had zijn zinnen gezet op de overname van de boerderij even buiten Aalten die zijn grootvader in 1929 was begonnen. Zijn ouders hadden het bedrijf overgenomen en Jan wilde de derde generatie op de boerderij zijn. Daar voelden zijn ouders aanvankelijk niet voor. Jan was de slimste van hun drie zonen en twee dochters, en hij zou het verder kunnen schoppen. Zijn vader ging met hem een dag naar Dronten om hem te verleiden tot de hogere landbouwschool. Maar Jan vond de middelbare opleiding mooi genoeg. Zijn vader legde zich er bij neer als Jan ook nog een praktijkschool voor de varkenshouderij zou volgen en drie jaar zou werken op een fokbedrijf.

Toen Jan en Ria serieus verkering hadden, was het haar duidelijk. Jan wilde nog steeds de ouderlijke boerderij voortzetten. Hij was een volhouder.

In 1982 vormde hij een maatschap met zijn vader, in 1984 trouwde hij met Ria en ze betrokken een huis in de buurt. In de twaalf jaar dat ze daar woonden kwamen hun drie zonen ter wereld, Emiel, Jasper en Yannic. Toen Jan in de zaak kwam, werd het aantal varkens verdubbeld tot 250. Eerst hadden ze alleen zeugen om de biggen te verkopen, later hielden ze het nageslacht zelf als vleesvarkens.

Terwijl de ene na de andere boer in de omgeving het opgaf, bleef Jan uitbreiden. Hij moest wel, de markt dwong hem te groeien. Op het hoogtepunt in 2008 had hij 2000 varkens.

Het was hard werken, tot 1996 met zijn vader, daarna alleen. Ook al liep het bedrijf goed, hij hield er niet veel geld aan over, of hij leed verlies. Daar kon hij weinig aan doen, hoe hard hij ook werkte. Zaken waar hij geen invloed op had, accepteerde hij. Zijn voldoening haalde hij uit de kwaliteit van zijn werk.

Om luxe gaf hij niet. Als hij een broek nodig had, kocht hij er meteen een paar zodat hij weer tijden vooruit kon. Een tractor had hij niet, ook al was dat iets waarmee boeren graag pronken. Als Ria vroeg of hij mee wilde naar een feest, zei hij: "Waarom zou ik, wie zit er nou op míj te wachten?". Hij zat liever te lezen, in de krant of een boek.

Reizen aan de keukentafel

Verre reizen maakte hij aan de keukentafel: in de atlas en in boeken volgde hij de vakanties van vrienden en familieleden. Soms wist hij meer over een land dan de mensen die er geweest waren.

Hij was geen prater, hij luisterde liever en stelde vragen. Dat deed hij ook met zijn kinderen. Met vragen leidde hij hen tot het inzicht wat de gevolgen konden zijn van hun daden. Verbieden deed hij niet.

Buiten gezin en bedrijf had hij niet veel. In zijn jonge jaren voetbalde hij op zaterdagmiddag. Na de wedstrijd moest hij altijd snel naar huis om de varkens te voeren. De 'derde helft' met een biertje miste hij.

Tussen de bedrijven door ging hij hardlopen. Dan genoot hij van het landschap waar hij zich thuisvoelde, met de boerenpercelen die beschut liggen tussen bosjes en houtwallen. Op een cursus Frans leerde hij een andere hardloper kennen en liet zich overhalen om in groepsverband te gaan lopen. Jan werd een fanatieke renner. Zijn clubgenoten leerden vooral zijn achterkant kennen, want hij liep meestal voorop in zijn karakteristieke huppelpas.

Twee keer had hij te kampen met een falende nier. Twintig jaar geleden gebeurde dat voor het eerst, kort voordat zijn vader zich terugtrok uit het bedrijf. Jan stond een jaar lang op een streng dieet met hoofdzakelijk rijst, daarna onderging hij buikspoelingen. Hij bleef doorwerken. In 1999 was zijn gezondheid zo verslechterd, dat transplantatie noodzakelijk was. Zijn vader stond een nier voor hem af. Jan herstelde snel en voelde zich beter dan hij zich kon kon herinneren; hij had zijn aftakeling niet echt gemerkt.

Hij ging weer hardlopen en deed in 2004 mee aan de marathon van Rotterdam. Zijn tijd was 3 uur, 3 minuten en 49 seconden. Zijn doel was om later dat jaar in Amsterdam binnen de drie uur te blijven. Tot zijn ongenoegen deed hij er 42 seconden langer over.

Inmiddels kreeg zijn bedrijf het moeilijk. Wetten en regels werden steeds strenger. De volle mestputten waren het grootste probleem. De afvoer kostte handenvol geld. Jan was lid geworden van een vereniging die van de mest biogas wilde maken. Maar nu, tien jaar later, is dat nog altijd niet gelukt. De overheid steunde het plan alleen in woorden, vond Jan, in de praktijk mocht er niets. Hij zag dat het op den duur mis zou gaan met zijn bedrijf en hij vond niet erg dat geen van zijn zonen ambitie had om de familietraditie voort te zetten.

Ria was ondertussen een eigen bedrijf begonnen, zorgboerderij 'De Ontmoeting'. Een van de varkens werd in de wei gelaten, en verder was er kleinvee en een moestuin voor de zorgklanten. Op de deel werd een kantine gebouwd, waar ze met slecht weer binnen bezig konden zijn.

Zijn vierde zoon

Jan bemoeide zich er zakelijk niet mee, wel kwam hij graag 's morgens koffie drinken in de kantine. Met de eerste deelnemer had hij een bijzondere band, Albert, een man met het syndroom van Down, die hij als zijn vierde zoon ging zien. Ze hadden plezier als ze samen stront schepten of varkens wasten.

De nierproblemen staken de kop weer op, en deze keer was het Ria die hem in 2008 een nier gaf. Opnieuw ging hij weer snel aan het werk. Met hardlopen moest hij weer van nul af aan beginnen. Vorig jaar liep hij de moeder van de marathons, die van Athene in 3 uur 28 minuten en 24 seconden; hij was negentiende in zijn leeftijdscategorie.

Dit jaar voelde hij zich niet fit. In maart liep hij nog een halve marathon in Venlo, later ging ook dat niet meer. Hij bleek slokdarmkanker te hebben. In juni werd duidelijk dat hij dat niet zou overleven. Zoals altijd legde hij zich neer bij het onvermijdelijke. Hij concentreerde zich op het heden. Hij hield zijn humor. Tegen Ria en de kinderen trok hij een vies gezicht. "Jullie stinken naar varkens", zei hij.

Jan zat op mooie dagen onder de fruitbomen te praten met mensen die afscheid kwamen nemen. Het bezoek was soms terneergeslagen, Jan niet. Ria had wel een briefje op de deur willen plakken met de boodschap 'Doe maar gewoon gezellig hoor'.

Jan genoot van zijn laatste weken. "Als ik had moeten stoppen met het bedrijf en in een rijtjeshuis had moeten wonen, dan was dat veel erger geweest."

Jan Bernard Wevers werd geboren op 18 februari 1959 in Winterswijk. Hij stierf op 14 augustus 2015 in Aalten.

Jan Wevers. Hij was geen prater. Hij luisterde liever en stelde vragen (bron: Dagblad Trouw 31 augustus 2015).

Wanneer ken je iemand?

Jan Wevers

Wanneer ken je iemand…?

Als je lid bent van dezelfde vereniging? En in dezelfde trainingsgroep zit? Op de baan kwam hij me altijd hard voorbij gerend. Vooral zijn rug was mij dus bekend.

Een klein jaar geleden begonnen we samen aan een marathontraining. Mijn eerste. Zijn zoveelste. Met 6 lopers en vrijwel zoveel eega’s samen naar Athene. Voor De Marathon. Geweldig gezellig. Dan leer je elkaar wel beter kennen.

Dan blijkt de bescheiden varkensboer ook een vriendelijke hardloopvriend. Iemand met passie voor zijn vak en sport. Die tevens, samen met zijn vrouw, met veel warmte en aandacht een zorgboerderij runt. Bovendien een gezellige prater, aandachtige luisteraar en enthousiaste motivator. Die kanten kende ik nog niet.

Na de marathon gaat het lopen vaak even naar een lager plan. Je lichaam moet herstellen. En je denkt even na over je volgende uitdaging. Soms een week, soms een maand en soms gewoon nog wat langer. Zo gaat dat. Daar maak je je niet ongerust over.

Een paar maand geleden roept de trainer de groep bij elkaar. Het gaat niet goed met hem. Erg slecht zelfs. Geen kans op genezing. BAM!

Jan, het spijt me dat je er niet meer bent. Ik had je graag veel langer gekend.

Walter Vaags

Aankondiging van de 1e Sommerlauf in Bocholt (D)

De flyer van de Sommerlauf

Aanstaande zondag om 10.00 uur wordt op de Dingder Heide, net achter Bocholt, de 1e Sommerlauf gehouden. Het is een wedstrijd van 10 kilometer voor twee lopers, die samen als een team lopen. Beide lopers blijven dus tot aan de finish bij elkaar.De deelname van deze door Bjorn Weier georganiseerde wedstrijd is gratis. De start is op de hoek van de Weseler Landweg en Beltingshof.

Klik voor meer informatie op de volgende link

site organisatie

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 94

Eric Demkes: “Doelen stellen, dat is toch het belangrijkste.”

Doelloos!

(Typisch gevalletje van: ‘dit moet een grap zijn’)
Vlak voordat ik onderstaand stuk bij Geert op de post doe, kom ik aan de praat met Eric Demkes. We hebben het nog geen drie seconden over hardlopen en hij zegt: “Doelen stellen, dat is toch het belangrijkste.” Bedankt Eric……

De ‘hardloper’ die ik spreek weet precies wat die wil. De één wil bij de Kramp Run zijn PR fors aanscherpen, de ander wil de Montferland Run voor het eerst onder het uur lopen en weer een ander heeft een volledig uitgestippelde ‘road to Rotterdam’.  Alle lopers in mijn omgeving hebben een doel. Ik niet. Ik doe maar wat. Af een toe een vijf kilometer, dan weer een 600 metertje en als het even kan wil ik ook nog ergens een meerkampje meepikken.

Het is eigenlijk altijd hetzelfde. In al die dertien jaar dat ik aan atletiek doe is er één ding dat overeen komt: ik pruts maar wat aan. Niet dat ik daar doodongelukkig van word, maar het schiet ook niet echt op. Mijn records staan gevoelsmatig al een eeuwigheid en mijn manier van trainen laat ook te wensen over. Wordt het voor mij nu ook tijd om doelen te stellen? Ik ben bang dat ik er niet aan ontkom.

Maar goed, eerst maar eens kijken waar mijn interesses liggen. Hoog- ver- en hink-stap-springen blijven mooie onderdeel. Toch denk ik dat daar de meeste rek wel uit is. Plus het feit dat mijn hamstrings de laatste jaren ernstig tegen beginnen te stribbelen. Door deze springnummers gaat dus een dikke streep. Sprinten misschien? Nee, weer die verrekte hamstrings die roet in het eten gooien. Daarnaast spreekt het ‘machocultjuurtje’ mij totaal niet aan. En er is nóg een kleinigheidje: ik ben zo traag als dikke stront in een trechter. Alle werponderdelen kunnen we ook van de lijst schrappen, reden: desinteresse.

Oké, de atletiekonderdelen en de sprint laat ik links liggen. De marathon dan? Dit is in mijn ogen het absolute summum! 42 kilometer lang het gevecht tegen jezelf en de elementen. Prachtig. Maar die ellendig lange eenzame duurlopen van 27 of 33 kilometer houden me tegen. De halve marathon is ook grandioos, maar de halve van Amsterdam en Venlo zitten al vol. En laat ik nu eerlijk zijn, in Doetinchem staan drie man en twee verdwaalde koeien langs het parcours, dit is mij gewoon te min. Iemand met mijn staat van dienst verdient een groter publiek. Dan heb je in januari ook nog de halve van Egmond, maar dan is het veel te koud. Een 800 of 1500 meter misschien? Dit zijn –op papier – geweldige afstanden, echter verdraag ik de verzuring niet. Verzuren doet pijn en daar houd ik niet van. Dan heb je nog die twee ‘twijfel-afstanden’; de 5 en 10 kilometer. Die afstanden raken ook kant nog wal. “Niet te langzaam beginnen, maar ook zeker niet te snel”.” Zorg dat je wel iets overhoudt voor het laatste stuk.” Veel te veel gedoe als je het mij vraagt. 

Zoals je ziet wordt het mij ook niet makkelijk gemaakt. Ik heb na deze intensieve inventarisatie alleen nog maar meer respect voor mensen met doelen als de Marathon van Berlijn of Rotterdam. Voor mezelf kan ik eigenlijk maar één conclusie trekken: gewoon blijven aankloten en misschien – als ik later groot ben – ligt er ook iets moois voor mij in het verschiet.  

Gerrit Dijkslag loopt Gouden Pijl Loop in Emmen

Gerrit Dijkslag verscheen in een gewone korte broek aan de start in Emmen

Emmen is eens per jaar het middelpunt van sportminnend Nederland en ver daarbuiten. Op de 3e dinsdag na de Tour de France vindt in Emmen een van de grootste wielercriteriums van Nederland plaats: De Gouden Pijl.

Tegelijkertijd werd afgelopen dinsdagavond de Gouden Pijl Loop gehouden in het centrum van Emmen. Er werd over een nieuw parcours gelopen, bochtig en met de nieuwe Hondsrugwegtunnel als lastig ingrediënt. Doordat de afstand 4 Engelse Mijl was werd het parcours drie keer gelopen en het benauwde weer maakte het de lopers niet makkelijk.

AVA’70 atleet Gerrit Dijkslag was één van de deelnemers en kwam er in Emmen achter dat hij zijn hardloopbroek was vergeten. Na drie keer zijn tas op kop te hebben gezet, bleek het sportbroekje er nog niet in te zitten. Maar Gerrit is niet voor één gat te vangen en liep de 6,4 kilometer in zijn korte broek. Zijn tijd was 23,27 minuten, wat goed was voor een 6^e plaats in zijn klasse. Na bijna 700 wedstrijden te hebben gelopen, was hem dit nog nooit overkomen!

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

foto's Gerrit Schuitema

site organisatie

Aankondiging van 8e Dwars deur Grolle in Groenlo

Komende zondag 5 kilometer stratenloop in Groenlo

Op zondag 16 augustus 2015 vind de hardloopwedstrijd over een afstand van 5 kilometer door de straten van Groenlo wederom plaats. De hardloopwedstrijd maakt deel uit van een sportief spektakel in de vestingstad Groenlo en wordt georganiseerd door de lopersvereniging Groenlo,  in samenwerking met de wielervereniging de Stofwolk en de RTC Groenlo.

De start van de hardloopwedstrijd vindt plaats om 12.30 uur. De start van de hardloopwedstrijd is op de kruising van de Lichtenvoordseweg met de Groeneweg. Finish aan de Mattelierstraat. Inschrijven kan uitsluitend  (vanaf 11.30 uur) bij Rockcafe Taste aan de Lievelderstraat 41 te Groenlo. Kleedkamers en doucheruimte bij de oude gymzaal van de scholengemeenschap Marianum aan de Deken Hooijmansingel 1 te Groenlo. Inschrijfkosten:  4 Euro. Prijzen voor de eerste 3 deelnemers bij de heren en bij de dames. Prijsuitreiking direct na afloop van de wedstrijd.

Programma:

12.30 uur start hardloopwedstrijd over 5 kilometer.

13.30 uur start wielerwedstrijd sportklasse over 50 kilometer.

15.00 uur start wielerwedstrijd voor recreanten over 35 kilometer. Deelname open voor iedereen.

16.00 uur start wielerwedstrijd amateurs over 60 kilometer.

Klik op de links voor meer informatie

informatie

site organisatie

Ingrid van Zolingen loopt halve marathon van Vlieland

Ingrid van Zolingen

Iedere eerste zondag in augustus wordt op Vlieland de halve Marathon gelopen. Daarnaast zijn er afstanden van 2, 5 en 10 kilometer. Het parcours is zeer aantrekkelijk door zijn diversiteit en loopt door het dorp, bos, duin, heuvels, over schelpenpaden en asfalt.

De Aaltense Ingrid van Zolingen was deelneemster aan de halve marathon. Ondanks dat ze een aantal keren wandelen moest, liep ze een mooie tijd van 1:57:20 uur en eindigde daarmee net in de top 25 bij de dames 35+.

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Gezellige drukte bij de finish van de halve marathon van Vlieland

Aankondiging van de 1e Boer’n Drek-run in Nieuw Wehl

Sabine Hoekwater en Mark Pessink van Body Action Wehl verkennen alvast het parcours voor de eerste Boer’n Drek-run in Nieuw-Wehl

Boer’n Drek-run door modder en water, over karren en hooibalen

WEHL – Geïnspireerd door de populaire mud en obstacle runs vindt op vrijdag 21 augustus in Nieuw-Wehl voor het eerst de Boer’n Drek-run plaats. Op en om het terrein van het Wehls Cross Event wordt een parcours aangelegd met veel modder en water, boerenkarren en hooibalen, waar de deelnemers zich een weg door- en overheen moeten banen.

Bedenker van het nieuwe evenement is Mark Pessink van sportschool Body Action in Wehl. “De organisatie van het Wehls Cross Event vroeg me in het voorjaar of ik op vrijdagavond tijdens de kick off party de tent wilde huren voor een sportieve activiteit, zoals een spinningmarathon”, vertelt Pessink. “Daar had ik geen interesse in, maar ik wilde wel een keer heel wat anders doen. De mud runs zijn tegenwoordig gigantisch populair. Zoiets wilde ik in Nieuw-Wehl ook wel opzetten.”

Pessink keek daarbij ook naar het succes van de survivalrun in Loil, die onlangs met 850 deelnemers binnen no time vol zat. Hij heeft echter niet de ambitie om die runs te kopiëren. “Ik wil het wel laagdrempelig houden”, zegt hij. “Onze run wordt minder zwaar. We hebben wel hindernissen, maar er wordt bijvoorbeeld niet geklommen in touwen. Bij de inrichting van het parcours maken we gebruik van alles wat met het boerenbedrijf te maken heeft, zoals hooibalen, karren en hekken.”

De Boer’n Drek-run gaat bovendien over de baan, waar de motorcrossers zaterdag en zondag hun wedstrijden afwerken. “Voor het opbouwen van de schansen zijn overal gaten gegraven”, weet Pessink. “Die laten we door de brandweer volgooien met water, net als de sloten bij het terrein. Verder mogen we gebruik maken van de weilanden van een aantal boeren rondom het crossterrein. Bij Wormenkwekerij Lanters gaan de deelnemers zelfs door de paddenpoel.”

Het parcours wordt precies vijf kilometer lang. Deelnemers mogen het rondje één of twee keer lopen. Voor kinderen van 6 tot 14 jaar zet de organisatie echter een speciale KidsDrek-run van twee kilometer uit.

“Daarmee starten we om 19 uur. Een half uur later beginnen de individuele deelnemers vanaf 15 jaar en om 20 uur is het de beurt aan de groepen. Net als bij de mud- en obstacle runs wordt het een massale start. Iedereen krijgt bij de finish een origineel Boer’n Drek T-shirt en voor de meest ludieke groep hebben we een leuke extra prijs.”

Vanaf 20.30 uur is er in de feesttent vervolgens een drive in show met muziek van DJ, zanger en entertainer Henri van Vossen. “Dan zijn de laatste deelnemers aan de Boer’n Drek-run nog onderweg, maar ik verwacht dat iedereen rond 21 uur wel binnen is. Het mag allemaal niet langer dan twee en een half uur duren. Daarna kan het feest in de tent losbarsten.”

Ook het inschrijfgeld is in vergelijking met de mud en obstacle runs laag gehouden. Kinderen tot 14 jaar betalen 7,50 euro, de overige deelnemers 12,50 euro. Inschrijven kan tot 16 augustus via de website www.boerendrekrun.nl of bij Body Action aan de Beekseweg 29 in Wehl. “We hopen op een paar honderd deelnemers”, zegt Pessink. “De Boer’n Drek-run moet een jaarlijks terugkerend evenement worden.”

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 93

Het Comomeer

Home sweet home

4.550 reiskilometers, 14 steden, 13 verschillende slaapplekken, 6 landen, 5 talen en 4 verschillende munteenheden. Als ik die cijfertjes even goed analyseer lijkt het alsof ik drie maanden heb rondgezworven door Europa. Niets is minder waar. Dit hele pakket heb ik, samen met mijn reismakker Davey, in 15 dagen gepropt. We hebben het begrip ‘leven vanuit de koffer’ tot een hoger plan getild. Als twee cityhoppende Japannertjes zijn we van de ene na de andere locatie gesjeesd. Na een aantal dagen was ons besef van tijd of plaats volledig weggeëbd. In Venetië wilde ik de koffie afrekenen met 10 Poolse Zloty en in Wenen waren we tevergeefs opzoek naar de Brandenburger Tor. Al met al; een reis om niet snel te vergeten.

Na het ‘debacle van Turijn’ zijn we de volgende ochtend uit pure frustratie vertrokken naar het Comomeer. Na een adembenemend mooie treinreis door het Alpenland komen we aan bij een gezellig hostel. Het uitzicht is één grote ansichtkaart. Als je een krachtige straal hebt, kun je vanaf onze kamer zo in het meer pissen.  ’s Avonds komen we aan de praat met een bejaarde, wijndrinkende en wietrokende, Israëliër. Hij weet ons alles te vertellen over de Nederlandse artiest Ron Rettich. Mij volledig onbekend maar deze violist blijkt een goede vriend te zijn van de grappige en broodmagere Israëliër. De populariteit van het hostel is zo groot dat het voor ons helaas niet mogelijk is om nog een nacht te blijven. Na een tussenstop in Milaan reizen we eindelijk af naar Zwitserland. Dit land staat hoog bij ons op het lijstje en nu is het zover. We vinden een hotel in Lausanne, nabij het meer van Geneve. Lausanne is de Olympische hoofdstad. Hier zetelt het IOC en het officiële Olympische Museum is in de franstalige stad gehuisvest. Al snel komen we erachter dat Zwitserland één heel groot nadeel heeft; het is schofterig duur. Voor twee plastic bekers bier tikken we 14 euro af, een doodsimpele Pizza margherita kost ons 17 euro en een half litertje cola in de supermarkt gaat voor drie euro over de toonbank. In Lausanne brengen wij sportliefhebbers vanzelfsprekend een bezoek aan het museum. Het is een paradijs voor sportliefhebbers. Uren dwalen we rond door het prachtige gebouw. 

De volgende dag stappen we in een klein treintje dat ons binnen een uur van Montreux (300m) naar Rochers de Naye (2045m) brengt. De tocht bevat een hoog ‘Rail Away-gehalte’, met als hoogtepunt het uitzicht vanaf het hooggelegen Alpendorp. Na drie dagen Zwitserland zijn Davey en ik het eens over het feit dat het een prachtig land is, maar ik moet iedereen met klem afraden om er naar toe te gaan. Het is domweg niet te betalen. Oostenrijk, Zuid-Duitsland of Noord-Italië zijn meer dan voortreffelijke alternatieven.

Als we, volledig platzak, Zwitserland verlaten staan er nog twee dagen Duitsland op ons te wachten. Bestemming één is Freiburg, midden in het Zwarte Woud. Wederom een verassend mooie locatie. Deze middeleeuws ogende studentenstad wordt omringd door hoge bergen en grote bossen. En niet geheel onbelangrijk, na het financiële drama van Lausanne, hebben we hier een grote schnitzel en een berg patat voor minder dan negen euro. De laatste stop voor de Nederlandse grens is Keulen. We brengen een ‘verplicht’ bezoekje aan de wereldberoemde Dom van Keulen en daarnaast besteden we onze laatste uurtjes aan een avondje doorhalen in een duistere ondergrondse discotheek en houden we onze eigen ‘Currywurst-test’.

Het was een prachtige ervaring en – wellicht – voor herhaling vatbaar. Uiteraard dan in een ander deel van Europa. Bij dezen wil ik ook even zeggen dat vanaf volgende week het normale rooster weer van kracht is en dit betekent dat mijn columns hoogstwaarschijnlijk weer een keer op tijd worden aangeleverd.  

Rochers de Naye (Alpen)

Training B-groep AVA'70

De B-groep van AVA'70

Vanavond een heerlijke training gehad met de B-groep van AVA'70. Op de door Marco van Rijs uitgezette route door de Aaltense buurtschap Lintelo, was ik voorloper van de snelste groep. Afgelopen vrijdag hadden Marco en ik het rondje al eens gelopen. 

Meefietser, Samantha Zegers, werd kort voor haar huwelijk met een versierde fiets, nog even in het zonnetje gezet. Na de vele regen die 's middags was gevallen, kon er in de avond genoten worden van een prachtige zonnetje op de ruim 12 kilometer.

Een Franse vakantiegroet uit de Vendee van een clubgenoot

Verslag van de 13e Berg Run in Winterswijk

1.Koen Vossers, 2.Stefan Ritte, 3.Abdi Ali Ibrahim

Koen Vossers maakt trilogie waar als beste bergloper in Koopman Bergrun Winterswijk

Door Benno Stevering

WINTERSWIJK – Koen Vossers van Hanzesport, woonachtig in het Gelderse Hengelo won zondagmiddag overtuigend de jaarlijkse Koopman Bergrun in Winterswijk. Hij deed dit door voor het derde achtereenvolgende jaar vol overgave de 7,6 kilometer kuitenbijterrace op naam te zetten. Berglopen vereist een specialisme en Koen Vossers liet zien dit als beste te beheersen. Dit keer liet Vossers duidelijk merken geen tegenstand te duldden en wist hij zijn eigen parcoursrecord met twee seconden aan te scherpen naar 25.38 minuten. ‘’In het begin was de tegenstand sterk. Daarna vlakte die wat af. Naar beneden was het heerlijk afdalen met verbrede paden. Onlangs werd ik in de Walfortloop tweede en ging het lekker. Nu ging het nog beter. De Duitse atleet Ritter liep lang mee. Ik wist mijn tempo hoog te houden, was even bang voor strijd te leveren in de slotfase, maar hij moest na twee van de vijf ronden lossen. Ik trok uiteindelijk nog even door, wilde het niet op een sprint laten aankomen en kreeg een minuut voorsprong op mijn achtervolger. Heuvel opwaarts was het erg zwaar, maar ik ben niet verzuurd. Deze run was echt een ware bergloop! Eind augustus staat voor mij het NK triatlon Sprint in Veenendaal op het programma. Verder start ik in de kwart triatlon van Doetinchem en in Almere.’’  

De Duitser Ritte bleef tot na de tweede ronde tegenstand bieden en werd tenslotte tweede in 26.44 minuten. Stefan Ritte gaf aan hinder te ondervinden van zijn luchtwegen. De afgelopen periode had de Duitser veel baanwedstrijden gelopen. De jonge atleet Abdi Ali Ibrahim van Hanzesport werd derde in 28.13 minuten en toonde hiermee een stijgende lijn in zijn atletiekresultaten. Trainer Herman IJzerman keek tevreden toe langs het parcours naar de resultaten van zijn rekruten. Simon Janzen uit Bocholt werd vierde voor Pascal Schepers van Atletico’73 die een vijfde tijd noteerde in 28.23 minuten. Veteraan Jos Sasse uit Harreveld gaf aan naar boven toe in een lage hartfrequentie te lopen effect oplevert bij de afdaling. Je raakt namelijk maar al te snel verzuurd in dergelijke berglopen. Sasse werd zesde. 

Bij de vrouwen was het Lisa te Molder die voor het eerst deelnam in de Koopman Bergrun. Zij wist haar krachten het best te verdelen en won in 31.16 minuten. ‘’Ik heb geprobeerd een strak tempo te lopen en dat lukte. Bij deze bergloop moet je constant in het ritme komen met veel bochtenwerk omhoog de heuvel op. Eenmaal boven op heb je echt je herstel nodig. De heuveltraining met mijn clubgenote Katja Demkes levert nu resultaat op. Door korte pasjes heuvelopwaarts te lopen ga je zuinig om met je energie. Voor mij wachten de loop Dwars deur Grolle nog en de Twee Bruggenloop voordat ik in de Kramprun mijn pr wil aanscherpten.’’ Haar sterkste opponente Wendy Sasse uit Harreveld bleef in de eerste drie ronden dicht bij Te Molder en moest daarna lossen. Wendy werd tweede in 32.06 minuten maar hield de achterstand beperkt. 

De organiserende atletiekvereniging Archeus creeerde met de Koopman bergloop met start en finish boven op de Winterswijkse berg achter recreatiemarkt Obelink een unieke loop. RTV Slingeland deed live verslag van het evenement waar er ondanks de warme temperaturen in totaal 130 deelnemers aan de start verschenen. Vorig jaar waren dat er 120. De lopers loofden de organisatie voor het prachtige glooiende uitgezette, loodzware parcours.

1.Lisa te Molder, 2.Wendy Sasse, 3.Christiane Kempkes

Winterswijk 13e Berg Run - 7,6 km - 33,42 min - 27e plaats

De laatste beklimming zit er op

De Berg Run in Winterswijk, ik heb er haast een haat-liefde verhouding mee. Het zijn bijna altijd tropische temperaturen waaronder we lopen en het is ieder jaar de eerste wedstrijd na mijn vakantie. Als ik de berg weer oploop dan denk ik al, wat doe ik hier eigenlijk en ieder jaar sta ik weer aan de start. Bovenop de berg twijfel ik nog even of ik me voor de korte afstand zal inschrijven maar zo gauw ik de pen in de hand heb, zet ik maar snel een cirkeltje om de 7,6 kilometer zodat ik niet meer terug kan. 

Direct na het inschrijven beginnen we met zijn allen nog even allerlei smoesjes te bedenken waarom het vandaag niet helemaal zal gaan zoals het eigenlijk behoort te moeten gaan. Het is vakantie, ik heb te weinig getraind, ben niet in vorm, heb een kleine blessure, ben laat naar bed gegaan, maak er een rustige training van of ik doe er ruim 35 minuten over. Als je dan later in de uitslagen kijkt zijn ze net boven het halve uur geëindigd. En ik doe er net zo aan mee.

Waarom vraag je je later dan af, waarom moeten er allerlei redenen bedacht worden waarom het niet zal gaan?  Het startschot klinkt en iedereen gaat er op zijn eigen niveau als een haas vandoor. Weg zijn alle bedenkingen en we tellen alleen nog maar af hoe vaak we de berg op moeten. De vele toeschouwers beuren je op en proberen je moed in te praten. Ik kan de ronden mooi tussen de 6.30 en 7.00 minuten houden en dat is voor mijn doen gewoon goed. 

Onderaan de weg naar de bult heb ik een mooi aanzicht op de overige lopers die als een lint al aan de beklimming van de berg zijn begonnen. Ik wordt zelfs door de eerste twee atleten een ronde ingehaald maar ik kan aardig in mijn ritme blijven lopen. En als ik dan over de finish kom heb ik, sinds de start bovenop de berg is, nog nooit zo snel gelopen. Het geeft een heerlijk voldaan gevoel en dat geeft het eigenlijk nog steeds. Volgend jaar sta ik weer aan de start van deze prachtige wedstrijd en voor de atleten die twijfelen: trek ook de hardloopschoenen eens aan en probeer het ook eens, je zult er geen spijt van krijgen.

Video en verslag van de 13e Berg Run in Winterswijk

Geslaagde zonnige editie Koopman Bergrun: twee parcoursrecords!

WINTERSWIJK – De Koopman Bergrun was afgelopen zondagmorgen bijzonder geslaagd met twee parcoursrecords. De verbeteringen kwamen van de winnaars van de 7,6 km Koen Vossers uit Hengelo van Hanzesport en Lisa te Molder uit Zieuwent van AVA’70. De Bergrun leverde traditiegetrouw (tijdens de race al) veel ‘geklaag’ op: “wat is het zwaar” of “wat is het warm”. Maar na afloop was iedereen echter, terecht, zeer trots op de geleverde prestatie.

De jeugdafstand (1,6 km) werd gewonnen door Britt Oplaat van Av Rijssen in 6m32. Zij bleef nipt haar zus Milou voor. Maren de Koning werd derde in 7m03. De eerste jongen die finishte was Tijmen Wisselink van Av Argo uit Doetinchem; 6m54. Tweede werd Jelle Vreeman in 7m31. Moegestreden werd Finn Hoog Antink van Archeus derde.

Joost Somsen van ASV en Vincent te Brake van Archeus maakten het spannend op de 3,1 km. Uiteindelijk was Somsen één seconde sneller; 11m26. Hij bleef daarmee slechts twee seconden boven het parcoursrecord van Te Brake van 11m24. Bij de dames was Ilvia Hederik een klasse apart. Zij kwam op ruime voorsprong boven; 13m39. Daphne de Koning van Archeus werd tweede in 16m06. Christel Bouwmeester kwam op het podium met een tijd van 17m51.

Koen Vossers verbeterde zijn tijd van vorig jaar op de 7,6 km met 2 seconden; 25m38. Lisa te Molder liep anderhalve minuut sneller dan Dorothé Vrieze in 2013; 31m16. Bij de dames werd Wendy Sassse tweede; zij bleef ook onder de oude toptijd van 32m47. Sasse liep 32m06. De derde plek op het podium werd ingenomen door de Duitse Christiane Kempkes. De winnares van vorig jaar (in 36m30) liep dit keer veel sneller 35.43.

Vossers, ook al winnaar van de Lange Cross in januari tijdens de KroeseWevers Cross, was uiteraard blij met de overwinning. ‘Ik had in de eerste ronden goede tegenstand van Stefan Ritte. Maar die moest, zo leek het, op de klimmetjes steeds wat toe geven. Toen heb ik bij de derde klim gas gegeven. Want anders blijft hij bij en kan hij me misschien nog verrassen.” Ritte, van LAZ Rhede, werd tweede in een tijd van 26m44. In januari won hij de Korte Cross. De jonge Ibrahim Abdi Ali werd derde; 28m02.

De eerste loper van Archeus die over de finish kwam was Tom Baak. Hij werd achtste in 29m58. “Ik wilde binnen het half uur finishen, dat lukte net met een eindsprint. Vorig jaar werd ik zevende maar was ik een minuut langzamer. Er is dus hard gelopen. Mijn extra trainingen op de belt werpten hun vruchten af.”

Nicole Nijmeijer van Archeus werd dit keer zevende met 38m37. Vorig jaar werd ze vierde in 39m21. Een mooie progressie. En het geeft ook aan dat het bij de dames een stuk sneller ging. Voor de organisatie een stimulans om ook volgend jaar de wedstrijd op de eerste zondagochtend van augustus te organiseren; 7 augustus 2016 (bron site AV-Archeus)

De prachtige beelden zijn gemaakt door RTV Slingeland

Foto's van de N70 trail in Beek

N70 Trail Marathon in Beek-Ubbergen

Zondag was dé N70 Trail Marathon in Beek-Ubbergen, een kleinschalige trail over 28 en 42 kilometer. Een trail door de geweldig mooie omgeving van de N70 natuurroute tussen Beek, Ubbergen en Berg en Dal in het Rijk van Nijmegen. 

Voor de marathon dienen ruim 1.100 hoogte meters te worden overwonnen, voor de 27K zijn dat nog steeds 770 hoogte meters! Het parcours is voor 90% onverhard. Deze trail beleeft volgend jaar haar 5e editie en zal dan verder gaan onder de nieuwe naam Beek-Ubbergense Trails.

Klik op de link voor de foto's van Mischa Visser

fotoalbum

site organisatie

Foto's en uitslagen van de 13e Berg Run in Winterswijk

Lisa te Molder, Luuk te Brake, Denis Woeltjes, Gerrit Dijkslag en Patrick Ikink net voor het startschot van de 7,6 kilometer

Klik op de link voor de foto's van Marco van Rijs

fotoalbum

foto's Dik Kortschot

uitslagen

site organisatie

Verslag van de 2e tocht van het Safari Joggen op de Veluwe

Het wild was er weer

Op zaterdag 23 mei hebben we met een groep van 8 personen en een gids een Safari tocht over de Veluwe gemaakt (zie verslag). Dat is me toen zo goed bevallen dat we donderdagmorgen weer met een groepje van 5 personen zijn geweest, dit keer om te wandelen. De wekker liep al om 4.00 uur af maar het was de moeite weer meer dan waard. 

De weersomstandigheden waren geweldig en onder een opkomende zon hebben we weer van alles gezien, waaronder edelherten, reeën, wilde zwijnen en runderen. Dit keer heb ik zelf de route uitgezet en ik blijf het prachtig vinden om te doen. In de toekomst zal ik nog zeker eens vaker gaan.

Deelnemers: 1.Henk Grievink, 2.Arda Obbink, 3.Ina Wevers, 4.Joop Obbink, 5.Geert Wevers

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 92

Als zigeuners door Europa

Op iedere hoek van de straat kijken de hangjongeren ons met ijzige blikken aan. Een enkeling mompelt iets in het Italiaans als we passeren. Een vriendelijke jongen kijkt vluchtig om zich heen wanneer hij ons hasjiesj probeert aan te smeren. Bij ons zakt langzaam de moed in de schoenen. In de achterbuurten van Turijn zijn we op zoek naar een slaapplaats. Een paar minuten terug kregen we bericht van het door ons geboekte hostel: we hebben toch geen plek voor jullie. Naar veel bellen en rondvragen belanden we in een 1-sterrenhotel. Waarom dit hotel die ster heeft is mij een raadsel. De portier kijkt de hele avond filmpjes over de gruweldaden van de IS-strijders, WC-brillen ontbreken en de groene plekken op de muur zitten er ook niet uit luxe. Na dat ik mezelf heb opgesloten in de badkamer, moest ik de deur als een American  Football-speler forceren. Hoewel er een aantal plintjes afbraken, heb ik mezelf kunnen bevrijden. Als ook nog blijkt dat onze 'finale-bestemming' Barcelona door de hoge reiskosten niet te bereiken is, is er officieel sprake van een kutdag!

Dit is trouwens onze eerste tegenslag. Na een flitsbezoek aan Berlijn zijn we doorgereisd naar het prachtige Praag. Vanaf verschillende plaatsen heb je een fabelachtig uitzicht over de Tsjechische hoofdstad. Vanuit Praag zijn we op de nachttrein naar Polen gesprongen. Een oncomfortabel maar gezellig vervoersmiddel. Met zes personen word je in een hokje van enkele vierkante meters gedropt. In alle vroegte rijdt de trein het station van Krakau binnen. Voordat wij deze stad gaan bewonderen, pakken we een busje naar Auschwitz. Het kippenvel-gehalte is hoog tijdens de rondleiding. Tijdens de rondleiding hoorde ik een jongen zeggen: "En dan zeuren wij al als we 10 minuten geen wifi hebben." Natuurlijk is dat een scheve vergelijking maar ik vond het wel een alles omvattende opmerking.

Nou, in het kort de rest van ons avontuur. Na Krakau zijn we naar het sprookjesachtige Wenen gegaan. Dit is misschien wel de mooiste stad die ik ooit bezocht heb. Op onze route naar Venetië zijn we nog even gestopt in het in de bergen gelegen Klagenfurt. Een aanrader mocht je ooit naar de Oostenrijkse Alpen gaan. Na ons verblijf in het verbluffende maar snikhete Venetië, zijn we aanbeland op onze huidige bestemming: Turijn.

Zoals je kunt lezen hebben we al behoorlijk wat reiskilometers op de teller staan. Nu Barcelona definitief van onze route is geschrapt gaan we op zoek naar een aantal schitterende alternatieven. Zwitserland staat bij ons beiden bovenaan het verlanglijstje en voor de rest zien we het wel. Her is echt een feest om een paar weken als zigeuners door Europa te trekken!

Arrivederci!!

Ps. excuus voor het onsamenhangende verhaal; haastige spoed is....