Zwillbrocker Venn en de Leemputten

Het barok kerkje Sankt Franziskus in Zwillbrock

Op onze maandelijkse woensdagmorgen trainingsloop wordt vandaag een bezoek gebracht aan het Zwillbrocker Venn en de Leemputten, een mooie combinatie op Duits- en Nederlands grondgebied. Rob moet, vanwege een blessure, helaas afzeggen maar we vertrekken om half negen met zijn drieën uit Aalten (Inez, Ingrid en Geert) en onderweg nemen we Katja nog mee.

Het Zwillbrocker Venn is een natuurgebied in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen, vlak over de Nederlandse grens bij Eibergen en Groenlo. Het natuurgebied beslaat ongeveer 157 ha in oppervlakte, het is een Natura 2000-gebied. Het is ontstaan nadat hier turf is gestoken en het gebied werd al vele duizenden jaren geleden bewoond. Het natuurgebied omvat zowel bos als moerasgebied.

In het natuurgebied broeden meer dan honderd verschillende vogelsoorten. Het Zwillbrocker Venn herbergt de grootste kokmeeuwenkolonie van Duitsland, met circa 16.000 getelde dieren. Het is tevens de wereldwijd meest noordelijk gelegen broedplaats voor een kolonie van ongeveer veertig flamingo's. Waar de kokmeeuwen het gehele jaar in het gebied aanwezig blijven, trekken de flamingo's in de winter naar de wateren in het zuidwesten van Nederland. Vanwege deze unieke broedvogels staat het gebied onder vogelbescherming. Enkele flamingo’s zijn nu al neergestreken in het gebied en de kokmeeuwen laten zich met hun gekrijs prima horen.

Nadat we een rondje om het Venn hebben gelopen steken we bij restaurant ‘Haak en Hoek” de verharde weg over naar ‘De Leemputten’ in Zwolle (bij Groenlo). Waar ooit leem gegraven werd voor de steenfabriek in Groenlo, ontstond later een prachtig natuurgebied. We lopen langs de vele meertjes die hier liggen en we zijn na precies een uur weer bij het barok kerkje Sankt Franziskus in Zwillbrock. 

Klik op de link voor enkele foto’s

fotoalbum

Het Zwillbrocker Venn herbergt de grootste kokmeeuwenkolonie van Duitsland

De Leemputten

Katja Demkes, Inez Balke, Ingrid van Zolingen en Geert Wevers

Mariënvelde en Halle-Heide

De houten richtingaanwijzer

Kerkepaden of Kerkenpaden? Kerkepaden, logisch toch? Net als pannekoeken. Fout! Vanaf 1 augustus 2006 is de spelling al veranderd en schrijven we deze woorden met een tussen-n-. Dus pannenkoeken, maar ook kerkenpaden. Mariënvelde kent 5,33 kilometer van deze paden die veelal liggen langs gronden van boeren. Het is één van de kerkdorpen van de gemeente Oost Gelre. Voor de gemeentelijke herindelingen in de Achterhoek, die op 1 januari 2005 in werking trad, lag het plaatsje in twee gemeenten Lichtenvoorde en Ruurlo. 

Ik heb me deze keer totaal niet voorbereid op een route maar als ik er naar toe rijdt kom ik langs een kerkenpad dat je volgen kunt naar knooppunt 9 van het fietsenroutenetwerk. Dat lijkt me wel wat maar eerst de auto maar eens kwijt zien te worden. Deze parkeer ik midden in het centrum bij de kerk en schuin tegenover café Heutinck, onder andere bekend van het spel Tour de Mariënvelde. 

Ik loop dezelfde weg bijna een kilometer terug en sla rechtsaf het Piepersdiekske op waar aangegeven wordt dat ik me op een privé-eigendom bevindt. Vaak zijn dit de mooiste paden en aan het einde van dit pad kom ik op de Tulnersweg. Een paar honderd meter verder sla ik rechtsaf het volgende kerkenpad, genaamd 't Fort op. Het Gait Dammerspad, een kuierpad, laat ik links liggen. Nu zal je denken “Wie is Gait Dammers?” Gait Dammers was bezembinder en een ‘kluizenaar’ die in 1952 is overleden. Hij heeft altijd in een eenvoudige hut geleefd die ergens tussen het Fortpad, boerderij Wossink van ‘t Joost’ en de Veengoot heeft gestaan.

Ik kom door het 't Vildersveen, dat vroeger een uitgebreid moerasgebied was dat overging in het Halse Veen. Het vormde een zodanige natuurlijke barrière dat bewoners van Halle en Mariënvelde niet of nauwelijks van elkaars bestaan afwisten. Als ik over het riviertje de Veengoot ben, kom ik in de buurtschap Halle-Heide (gemeente Bronckhorst), een kleine leefgemeenschap met als spil de Heideschool. Op het informatiebord bij het boerderijtje "Den Dingsdag" lees ik dat het tot 1950 volop werd bewoond maar dat het daarna 50 jaar in originele staat leeg is blijven staan. Nu is het een recreatiewoning waar het oude is gecombineerd met moderne leefomstandigheden. Er is niet bezuinigd op stromend water en verwarming maar er wordt wel in de bedstee geslapen. Als afscheiding naar de deel is een zogenaamde "wand" (wilgentenen met leem aangesmeerd) gebruikt. Mooi dat dit zo behouden is gebleven.

Op advies van een houten richtingaanwijzer loop ik de kant van Lichtenvoorde weer op en sla ik linksaf De Riete, mijn derde en laatste kerkenpad van vandaag op. In de verte zie ik de toren van "Onze Lieve Vrouwe van Lourdeskerk" al weer schitteren, waar ik via het Vossenpad naar toe loop. Ik heb in ruim 8 kilometer veel gezien en een stukje Mariënveldse geschiedenis tot me eigen gemaakt!

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Boerderijtje "Den Dingsdag"

Prachtige natuur

Video van de Baggerloop in Didam

De video is gemaakt door Carel Stortelder

Verslag van de Baggerloop in Didam

Edwin Wissema

Beste mudfactor voor Edwin Wissema in Baggerloop

Door Benno Stevering

DIDAM – Edwin Wissema baggerde zondagochtend het best in de jaarlijkse Baggerloop, georganiseerd door triatlonvereniging Triathliem. Vorig jaar ging de winst naar Wim van Hilst uit Steenderen. Van Hilst was dit keer sociaal bezig voor zijn vereniging bij de drankvoorziening. Het motto verandert, de opbrengst gaat al sinds een aantal jaren naar een goed doel, de Stichting Duchenne, maar de modder blijft plakken! Vooraf nog onbesmeurd, liet Edwin Wissema na twaalf kilometer voor eigen publiek met zijn modderige  trialshoes de klok stil staan op 46.59 minuten. Vol trots liet hij weten: ’’Ik ben de laatste anderhalf jaar blessurevrij. Je zou zeggen dan zoek je bij een baggerloop enigszins weer de problemen op, maar ik kan hier op de fiets naar toe en loop voor eigen publiek. Dat geeft een kick. Feitelijk had ik van mijn trainer Titus Fierkens een negatief startadvies, maar hier wilde ik perse bij zijn voor eigen publiek. Daarnaast zijn mijn enkels zo sterk omdat ik veel in het bos loop. Soms vlieg je stad en land af om een mooie wedstrijd te kunnen lopen. Dan is deze prachtige Baggerloop toch een must en welkome afwisseling! In 2009 liep ik de twaalf kilometer mee en werd ik vijfde. Nu pakte ik een gat en behield de voorsprong tot de finish. Ik heb vanaf het begin alleen gelopen. Het is weliswaar totaal anders dan op de verharde weg lopen. Ik voelde het koude water terwijl ik tot op mijn knieen door de sloot heen waadde. De sloten waren dan ook het lastigste. Ook bij de Nevelhorst liepen we een meter of tien door het water heen. Vanaf de start eenzaam aan kop was het zwaar om het tempo hoog te houden. Aan het einde kwam ik pas echt in mijn ritme, de tweede ronde ging dan ook het best. Mijn hoogtepunt dit jaar was het goud bij het NK indoor over drie kilometer. Daar heb ik goed gepresteerd en dan mag je toch een klein beetje risico nemen bij een baggerloop. Mijn enkels zijn heelhuids uit de strijd gekomen. Op het werk is het momenteel vrij druk, dan zie je uit naar een weekend Texel met mijn trainingsmaatjes. Erwin Reijmer en Wouter Gijsberts zullen daar zeker de nodige kilometers maken voor de marathon die ze binnenkort gaan lopen weer. Eind april gaan we de atletiekbaan weer op.

’’ Triatlete en duatlete Judy van den Berg uit Doesburg won overtuigend bij de vrouwen in 54.48 minuten. Jolanda Zweep uit Rheden en Nicolette Ibink uit Hengelo hadden het nakijken. Op de zes kilometer was het Pim Venderbosch, de zoon van voormalig toptriatleet Eimert en lid van de organiserende vereniging die de Baggerloop won in 23.48 minuten. Hij was erg blij met zijn vijftien tellen voorsprong op de nummer twee Dennis Weijers uit Doetinchem. Pim over zijn wedstrijd: ’’De echte mud ondervonden we bij de start en bij die meststraat. Halverwege spande het er even om. Dennis Weijers kon ik uiteindelijk toch lossen bij het slootje springen. Volgens mij had ik nooit eerder tegen hem gelopen. Vorig jaar was ik nog vierde. Ik hou wel van deze blubberloop. De helft van de vereniging is hier aanwezig. Ik houd wel van deze modderloop.  Het zal een vast evenement worden op mijn sportkalender. Nu zit in het laatste jaar van het VWO in Zevenaar. Ik ben niet echt gericht aan het trainen voor een hardloopwedstrijd. Natuurlijk is dit wel erg leuk. Afgelopen jaar werd ik zevende in Doetinchem op de kwart triatlon. Dit seizoen loop ik met een team van Triathliem mee in de landelijke eerste divisie. Sinds twee jaar is deze competitie van start gegaan.’’ 

Dennis Weijers uit Doetinchem noteerde 23.56 minuten en Bob Winter uit Zutphen 25.13 minuten.  Vierde finisher, de 52-jarige Jaques Wouda van Nijmegen atletiek, woonachtig in Beek-Ubbergen, benadrukte nog eens dat heel hardlopend Nederland teveel op de weg is gefixeerd. ‘’Men moet oppassen voor totale crossontvreemding en wat vaker het bos of de polder kiezen. Volgens mij weten de mensen maar half hoe mooi het daar is en laten de lopers teveel kansen liggen. Daarnaast is een cross goed voor de krachtontwikkeling en het evenwichtsgevoel! Crossen, mudraces en Trials zijn erg in! Hier in Didam viel het met de modder wel mee. Het is een prachtige belevenis geweest hier op de akkers te mogen lopen. Het loopt onregelmatig, maar toch is het een unieke dimensie! Ik loop al zo’n veertig jaar en heb al vele lopen meegemaakt. In Harreveld heb ik wel eens een crossloop gewonnen. Hier in Didam lag ik constant op de derde of vierde plek. Het ging goed ondanks mijn lichte blessure’’. 

Baanatlete Christy van Beek uit Wageningen zegevierde bij de vrouwen op de zes kilometer. Het zoontje van haar vriend heeft Duchenne. ‘’Speciaal voor de ziekte Duchenne doe ik hier mee. Ik liep als een speer. Wel waren de waterdoorwadingen zwaar. Nu ga ik me weer richten op de 800 en 1500 meter.’’ Cindy Brusse uit Aalten, twee jaar geleden nog tweede nam nu genoegen met een derde plek in 29.04 minuten.  ‘’Ik zag ze van me weglopen. Het was goed te doen die blubber dit jaar. Het tempo lag wel hoog. Met de nummer vier heb ik nog de nodige strijd kunnen leveren wat me de derde plek opleverde. De eerste twee dames waren te ver voor!’’  Twee deelnemers, waaronder de ervaren mudrunner Dennis Moeremburg uit Zandvoort liepen de race blootvoets. Wel erkende hij dat het met die maïsstronken wel even goed uitkijken was. De als kabouter Plop uitgedoste triatleet Henri Polman liep weliswaar sneller, maar de jury erkende de Superheldencup voor de ludiekst uitgedoste deelnemer aan ‘de Toffe Meiden’ uit ’s-Heerenberg. Deze gezellige veelal zussengroep zoeken de uitdaging en gezelligheid op in de modderraces. Binnenkort zoeken ze hun vertier op Ameland. Met een totaal aantal van 540 deelnemers bereikte de Baggerloop een nieuw record. De organisatie Triatlonvereniging Triathliem maakte dankbaar gebruik van de westernboerderij de Baerle in Didam en mocht na afloop minimaal euro 1825,-- aan de Stichting Duchenne uitreiken.

Uitslagen van de Baggerloop in Didam

Floor Molewijk 

Uitslagen Aaltenaren 6 kilometer: Dennis van Kapel 28:19, Cindy Brusse 29:04, Hanneke Gerrrits 31:34 en Nardie Somsen 39:05

alle uitslagen

site organisatie

Foto's, verslag en uitslagen van de 4e Woolderesloop in Hengelo

Ruim 900 deelnemers aan de vierde en laatste Woolderesloop in Hengelo (O)

Winst voor Mark Oude Bennink bij vierde Woolderesloop

Aan de vierde en gelijk ook laatste Woolderesloop, georganiseerd door atletiekvereniging MPM uit Hengelo, hebben ruim 900 lopers meegedaan. Maar liefst 123 kinderen zijn gefinisht op de 1,5 kilometer. Winnaar bij de jongens is Pim Bakker uit Rijssen in een tijd van 4.48 minuten. Tessa Huttenhuis uit Hengelo was het snelste meisje in 4.54 minuten. 

Wouter de Boer uit Enschede heeft de vijf kilometer op zijn naam geschreven in een snelle tijd van 16.22 minuten. Thomas Doesbug uit Rekken werd tweede in 16.46 minuten. De uit Ambt Delden afkomstige Thijs Koelen finishte in 17.21 minuten als derde. Bij de dames heeft Vanessa Lorkeers uit Wierden gewonnen in 19.46 minuten. Rianne Klein Brinke eindigde op de tweede plek in 20.20 minuten. De Hengelose Lisanne Wiggers kwam als derde over de streep in 20.42 minuten. 

Sam Landman uit Hengelo heeft de tien kilometer op zijn naam geschreven. Hij finishte na 33.16 minuten. Vlak achter hem eindigde Thijs Theunissen uit Hengelo als tweede in 33.27 minuten. Arnold Klieverink uit Deurningen werd derde in 33.47 minuten. Reina Visser uit Nijmegen kwam na 37.19 minuten als eerste dame op de tien kilometer over de finish. Reina loopt op 13 april de marathon van Rotterdam. Renee van Hoof uit Enschede passeerde na 39.15 minuten de finishstreep en werd hiermee tweede. Laura Kotte uit Oldenzaal finishte in 41.40 minuten als derde.

De vijftien kilometer is gewonnen door Mark Oude Bennink uit Oldenzaal in een tijd van 49.40 minuten. Fabian ten Kate uit Groningen kwam een kleine minuut later als tweede over de finish in 50.37 minuten. De Hengeloer Casper Koelma is derde geworden in 51.02 minuten. De Bornse Ingrid Prigge, onlangs nog Nederlands kampioen geworden bij de Masters op de halve marathon, heeft de vijftien kilometer gewonnen. Haar tijd: 59.28 minuten. Ingrid loopt in april de marathon van Enschede. Tweede is Esther Extercate uit Hengelvelde geworden in een tijd va 1.04.06 uur. Iris Ruinemans uit Beuningen is derde geworden in 1.05.02 uur. 

Klik op de link voor de foto's van PS Designfotografie

fotoalbum

uitslagen

site organisatie

Foto's en verslag van de 8e Galgenberg Marathon in Veenendaal

van links naar rechts Marieke Prinsen, Henk Lammers, Gerrit te Lindert, Peter Kroesen en Tracey Jewell. Op de hurken Wim Brinkman

Vanmorgen vroeg vertrokken enkele leden van AVA'70 naar Veenendaal om mee te doen aan de Galgenberg marathon. Deze trainingsmarathon loopt bijna alleen maar door het bos en er zitten een paar stevige heuvels in onder andere de Grebbeberg en de Utrechtse Heuvelrug. Om 9.00 uur startte de eerste groep en de bedoeling van deze loop is dat je bij elkaar blijft in de groep die je qua snelheid hebt opgegeven. Na goed 4,5 uur waren Wim Brinkman, Tracey Jewell, Marieke Prinsen, Gerrit te Lindert, Peter Kroesen en Henk Lammers weer terug. Het was een mooie loop en onderweg werden ze prima verzorgt, weer 42 kilometer erbij.

Klik op de link voor de foto's van Tracey Jewell

fotoalbum

site organisatie

Tracey Jewell

Henk Lammers

De route van vandaag

Foto's van de 8e Galgenberg Marathon in Veenendaal

De deelnemers aan de 8e Galgenberg Marathon

Klik op de link voor de foto's van Loopgroep Veenendaal

fotoalbum

Peter Kroesen

Gerrit te Lindert

Wim Brinkman

Marieke Prinsen

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 20

Lekker bakje AVA'70 koffie

Koffiegate

Espresso, Cappuccino, Latte Macchiato, Americano, Flat White, Café Mokka, Cortado en Wienermelange. Je kunt het zo gek niet verzinnen of Ava’70 heeft het in haar assortiment. Maar dit is alleen voor de bühne. Bestel je ook werkelijk een speciaal koffietje kom je van een hele koude kermis thuis. Verder dan een Haags bakkie pleur ga je binnen het veel geprezen AvaCafé niet komen.

Bij een nieuw clubgebouw hoort een nieuw koffieautomaat moet het bestuur een halfjaar geleden gedacht hebben. Weg met de filterkoffie en op naar de Italiaanse smaaksensatie. De ouwe druppelaar werd bij het grofvuil gezet en een peperduur automaat werd met veel bombarie gepresenteerd. Voor iedere ‘coffeespecial’ zijn speciale kopjes, met bijpassende schoteltjes, aangeschaft. Het oog wil immers ook wat. Hans Prinsen, bestuurslid en in zijn vrije tijd een vervend koffiedrinker, stak alle omliggende atletiekverenigingen de ogen uit met de ‘Ferrari onder de koffieautomaten’. Het was één grote jubelstemming binnen de ava-familie.

Maar zoals gewoonlijk komt er naar zonneschijn weer regen. De euforie heeft inmiddels plaats gemaakt voor cynisme en scepticisme. De espressokopjes en cappuccinobekers verdwijnen onder het stof. Atleten die zich verheugd hadden op een Latte Macchiato mijden het AvaCafé en de atletiekvereniging die nog met hun oude en vooral kostenbesparende druppelaar zitten, lachen zich nu keihard in het vuistje.

Naarmate de tijd vordert nemen de problemen toe. Koffiegate wordt door regionale media al vergeleken met de aanleg van de Noord/Zuidlijn. Een gebed zonder end. Het schijnt dat de perikelen rond de peperdure koffiemachine een breuk hebben veroorzaakt tussen de club en het welbekende kantineduo. Hardbewijs is er overigens niet. Alles wordt netjes binnenskamers afgehandeld. Er gaan zelfs alweer geruchten dat Anton en Hermien over enkele maanden hun rentree maken. Evelien Hillen, bestuurslid en in haar vrije tijd ambtenaar, is een belangrijke figuur in de bemiddeling tussen bestuur en kantinepersoneel. Een breuk lijkt, door haar inzet, net op tijd in de kiem gesmoord.

Toch lijkt koffiegate geen ‘never ending story’ te zijn. Sander Wikkerink, bestuurslid en in zijn vrije tijd jeugdtrainer, heeft zijn hoofd gebogen over deze kwestie. Een handleiding van 1400 pagina’s heeft hij samengevat in een paar a4’tjes. Deze handleiding lijkt de laatste redding te zijn. Biedt deze handleiding ook geen uitkomst, mogen we spreken van grove kapitaalsvernietiging.

Voor een ‘normale’ sterveling is het koffieschandaal nog niet zo’n punt. De ‘gewone’ man van de straat neemt vaak wel genoegen met een simpele kop zwarte brandstof, maar dit geldt natuurlijk niet voor de bobo’s. En laat deze bobo’s nou toevallig volgende week vrijdag naar het AvaCafé komen voor de officiële opening van de nieuwe accommodatie. Nemen de Burgemeester en zijn wethouders ook genoegen met een simpele Hollandse bak? Even voor de duidelijkheid, dit zijn dezelfde personen die er voor hebben gezorgd dat Ava’70 nu een schitterende 400 meter euh ik bedoel 300 meterbaan heeft. Deze hoogwaardigheidsbekleders moet je als club dus extra in de watten leggen. Zouden deze bobo’s genoegen nemen met een eenvoudig bakkie troost? Het gaat er om spannen. Het bestuur heeft nog ruim een week de tijd om een gigantische flater te voorkomen. 

Verslag Rob Schoonbeek en uitslagen van de 19e Fatimaloop in Nieuw-Wehl

19E FATIMA LOOP – 1E KEER MEE GEDAAN - Verslag van Rob Schoonbeek (1956)

Stichting Pac-Tu-Wehl organiseert in samenwerking met Atletiekvereniging A.V. ARGO uit Doetinchem deze hardloop wedstrijd.

ZONDAG 9 MAART 2014 – WARMTE RECORD
Kortom – een prachtige dag, waardoor ik al had besloten om met korte tight en mouwloos shirt te gaan lopen, ook dat was de 1e keer dit jaar. Deze loop is bijna een thuis wedstrijd, want wonende aan de rand van De Huet [bij Golfbaan], ben ik lekker op mijn gemakkie op de fiets naar Fatima gereden. Ik hoefde niet op te zoeken waar het lag, want ben er al zo vaak langs gereden.

WAAROM 1e KEER
Hoewel al 21 jaar in Doetinchem wonend, ben ik feitelijk een nieuwkomer in het hardloopveld. Niet omdat ik nooit hardliep, zeker wel, maar als beroeps militair vaak binnen defensie en ook wel af en toe aan wedstrijdjes daar. Nu met militair pensioen heb ik me buiten de defensie poorten op het hardlopen gestort – 17 nov 2013 Kasterlee marathon uitgelopen en 23 feb j.l. de Trail by the Sea. De laatste was met 41,7km ook een bijna marathon.

Marathons loop ik dus, ik heb zat tijd om te trainen en 29 mrt zit die van Diever er aan te komen, dus dacht ik met de Fatima loop een mooie snelheids training te kunnen doen. Ik wou dus eigenlijk een beetje ingehouden starten en dan 2e deel geleidelijk versnellen, want zo wil ik het ook in Diever weer doen. Het liep allemaal iets anders.

STEEDS MEER BEKENDEN
Doordat ik sinds kort dus ook best veel aan regionale wedstrijdjes meedoe, kijk ik ook graag naar de uitslagen en mag me dan graag vergelijken met anderen. Zo ook naar uitslagen van eerdere Fatima loop edities en zie je vaak dezelfde namen tegenkomen. Nu ook van iemand die ook in Beek met de Bosloop had meegedaan, hij heeft me op derde plaats doen belanden [stond 2 edities 1e bij V2]. Ik zat er niet mee, want vond het allang leuk dat ik überhaupt zo hoog eindigde, dat is me nl. nog nooit overkomen. Niet geheel toevallig was John Peters er dit keer ook weer bij, al had ik dat pas na het finishen in de gaten. Ik ben verder niet aangesloten bij een vereniging, dus vanuit die hoek leer ik de hardlopers niet kennen, het dus meestal tijdens evenementen zoals vandaag of
bijvoorbeeld via een hardloop forum.

BIJ FATIMA – GEZELLIG DRUK
Afijn, toen ik ruim op tijd aankwam fietsen bij Fatima, was er al de kinder-loop bezig en er liepen al bosjes mensen in te lopen. Ik was nog nooit op het terrein geweest van Fatima en het viel me op hoeveel parkeer plek er was. Er was dus wat dat betreft in het geheel geen gestress van naar parkeerplek zoekende auto’s. Daarbij was het ook al door het geweldige weer best gezellig druk bij de aanmeld plek Banningshof. Bij het invullen van het inschrijfformulier was iemand zo vriendelijk me even te helpen, want ik natuurlijk had geen leesbril bij me. Hier ook het inschrijfgeld betaald en mijn startnummer in ontvangst genomen. Het inschrijven ging vlot, de rij was sowieso kort t.o.v. 7,5km. De meeste 15km lopers waren allang aan het inlopen. Ik was door het fietsen al opgewarmd, dus 500m inlopen was voldoende, wel aandacht besteed aan rekken, want dat heb ik wel nodig i.v.m. zogenaamde springers knie [humpers knee] die ik probeer te onderdrukken, met succes overigens, want vandaag had ik tijdens en na afloop geen centje pijn.

DE ROUTE
Kon ik toch niet meer terug vinden op internet. Dus ik wist het niet, maar ja wat
maakt het uit, ik had geen plan, gewoon meelopen…..

de route

Thuis gekomen, zelf maar even uitgepuzzeld met Garmin Mapsource. En zoals blijkt staat hij gewoon op internet.

DE START
Tegen 11 uur ging ik naar het startvak. Hoewel er aardig wat deelnemers waren, had ik geen idee hoeveel en of dat bijvoorbeeld ook een record aantal zou zijn. Zoals gezegd, wilde niet te hard van start maar stond wel redelijk vooraan. Vond ik ook niet erg, want dan is het ook geen dringen geblazen, al wist ik wel dat ik links en rechts wel ingehaald zou gaan worden. Na het startschot pak ik de eerste 100m wel altijd op tempo, dat zijn gewonnen seconden. Bij Fatima van het terrein af, rechtsaf en vlak daarna 2 keer links de Kerkhofweg op. Daar tempo iets laten zakken, maar lang niet zoals ik dat eigenlijk van plan was. Mijn hartslagmeter [HSM] was nog niet op orde, veel te hoge waarden, maar ik voelde wel aan dat ik boven een hartslag [HS] van 160 zat. Dus eigenlijk te snel. Maar ja, het voelde goed en ik haakte toch maar aan bij een klein groepje inhalers. 

Toen na 2 km de HSM goede waarden aangaf zat ik rondom 168. Dat is net onder mijn zogenaamde drempelsnelheid. Dat moest ik dus lang kunnen volhouden. De vorm was er sowieso. De Kleindorpseweg kop op de wind – ik ging dus maar lekker achter twee voor mij onbekende voorlopers hangen. Pas 200m voor de rotonde nam ik de kop over, want ik had het gevoel dat het goed ging. Er werd iets verderop nog iemand voorbij gelopen en eenmaal op de Kruithofseweg haakte ik aan bij een lange renner in geel shirt Hubert Hageman). Die zat mooi op mijn tempo, op dat moment al op HS 169. De anderen zaten iets achter ons en vanaf nu liepen we beiden verder. Wel nam ik steeds het kopwerk, maar dat vond ik wel lekker omdat je dan toch een beetje moet doorstampen. 

Nieuw Wehl weer in nog 500m naar de finish en ik zag dat de 1e ronde idd sneller was gegaan in ca. 31’ werd de finish de 2e keer vlot gepasseerd. De gele meneer moest zelfs ff afhaken. Ik liet mijn tempo dus iets terug zakken, maar eenmaal weer aangehaakt, vervolgden we samen ons pad, maar nu wel met HS van 170. We hebben zelfs nog wat kunnen kletsen, ik vertelde hem o.a. dat mijn stuk appeltaart van die ochtend een beetje opspeelde. Verder het enige mankement hoor! De gele renner, deed ook meer aan fietsen en schaatsen. Zo, mondje dicht en gaan – HS naar 171/ 172. Het ging toch heel best zo, want weer werden nog twee lopers ingehaald, de tweede bleek John Peters, al had ik dat toen nog niet door.

Toen we de Groenestraat naar rechts opdraaiden, was het met nog 2 km te gaan voor de gele renner het moment om niet meer aan te haken, voor mij het signaal om dan nog maar te versnellen. De eerste of eigenlijk de laatste 7,5km lopers werden nu ook ingehaald. Het ging zo soepel voor mijn gevoel, geen pijntjes geen verzuring. Mijn HS ging van 173 naar 176, in het dorp zelfs 180 en zo de laatste 500m doorgestampt. 30m voor de finish een beetje ingehouden, anders heb je zo’n verkrampt gezicht op de eventuele foto.

Mijn oplopende hartslag

ONBEDOELD PR GELOPEN
Klok ingedrukt 1:02, een PR in wat voor mij een soort snelle trainings-loop had moeten worden. Harstikke leuk en ook harstikke leuk om hier bij te zijn zo vlak bij huis! Ik ga vanaf nu vaker meedoen. Het is prima voor elkaar deze Fatimaloop. Over de finish gekomen werd mij gezegd dat ik wat drinken kon halen, heb ook een flesje gepakt voor de gele loper. Die kwam niet al te veel na mij binnen < 1:03 ik denk dat hij dik en dik tevreden was, misschien onbedoeld ook een PR gelopen!

Mijn vrouw stond aan de finish ik had haar in 1e instantie niet gezien. Zij was mijeven kwijt, maar we vonden elkaar en we zouden samen naar huis fietsen toen ik John Peters nog zag. Heb hem toch even aangesproken, ook over de Bosloop van Beek. Even bij gekletst en heb gedag gezegd en dat we elkaar waarschijnlijk nog wel eens bij een of andere loop zouden tegen komen.

En bij de weg – als ik dit schrijf heb ik geen idee hoeveelste ik geëindigd ben in het lopersveld. Er zaten heel wat snelle jongens voor me, ik ga het nog wel zien. Mijn dag kon met dit resultaat in ieder geval niet meer stuk.

De Fatima loop is goed georganiseerd ik kan niet anders zeggen, er zijn heel wat vrijwilligers voor in touw geweest, bedankt hoor voor dit mooie event.

Klik op de links voor de uitslagen

7,5 kilometer

15 kilometer

site organisatie

Rob Schoonbeek

Verslag van de 19e Fatimaloop in Nieuw-Wehl

Koen Vossers (zwarte shirt) en Frank Futselaar op de 15 kilometer (foto Theo Kock)

Koen Vossers verpulvert parcoursrecord in negentiende Fatimaloop

Door Benno Stevering

NIEUW-WEHL – De negentiende Fatimaloop werd zondagmiddag onder ideale omstandigheden een fraaie overwinning voor Koen Vossers uit Hengelo, lid van Hanzesport Zutphen. Met 48.25 minuten verbeterde Koen het parcoursrecord van Frans Jansen op de vijftien kilometer die in 1996 48.46 minuten liep.  ‘’Het voelde heel lekker aan, de temperatuur was goed en het zonnetje was niet overdreven warm. De omstandigheden waarin we het parcoursrecord wisten aan te scherpen waren kortom ideaal. Het werd een felle, spannende strijd met Frank Futselaar uit Westervoort.  Na vijf kilometer wist ik aansluiting te vinden bij Frank na een rappe start. We liepen in een lint achter elkaar verder om en om. De voorsprong op de resterende lopers was voldoende.  In de tweede ronde heb ik een aantal fikse versnellingen weten te plaatsen om te kijken hoe hij in de wedstrijd zat. Uiteindelijk heb ik tijdig voor de finish na 13 kilometer aangezet om te voorkomen dat het op een eindspurt zou eindigen. De komende periode zal ik in het voorjaar nog een halve marathon lopen en me verder richten op de triatloncompetitie met een team uit Goor in de eerste divisie.‘’  

Futselaar heeft zich sinds twee maanden aangesloten bij het Craft running team in Zevenaar en het voetballen beëindigd. Hij was content met zijn tweede plek: ‘’We hebben lange stukken samen opgelopen. Allebei probeerden we uit de wind te lopen. Het is daarbij belangrijk een soepel ritme te pakken. Ik baalde wel een beetje van de laatste twee kilometer dat ik niet mee kon gaan. Maar ik ben gemotiveerd en maak goede stappen in de atletiek waarbij ik me nu op het baanseizoen richt!‘’ De winnaar van vorig jaar, Erwin Reijmer uit Doetinchem pakte de derde plek. De atleet van het craftteam die vooraf al vijftien kilometer had gelopen achterhaalde Michael van der Kroon uit Pannerden die zijn kruit had verschoten halverwege de tweede ronde. In zijn aanloop naar de marathon van Rotterdam waar Reijmer 2.30 u wil realiseren voert hij de komende weken de kilometers op. Ronald Derksen van de Veluwe werd vijfde in 52.58 minuten, gevolgd door Dick Elzenga uit Eerbeek en Roland Besselink van av de Veluwe.  

Bij de vrouwen zegevierde Astrid Weinans uit Gendringen in 1.12.23 uur.  De bijna 50-jarige atlete van Atletico’73 koos haar eigen tempo, zag marathonloopster Sandra Huntink uit Drempt even voor zich, maar koos na drie kilometer voor de koppositie om deze niet meer af te staan. Corine Jansen uit Zwolle, met haar roots in Beek werd tweede in 1.13.25. Huntink richt haar vizier op de marathon van Rotterdam en werd derde. 

Guus Schmitz uit ’s-Heerenberg was met 79 jaar de oudste deelnemer op de 7,5 kilometer. Hij heeft zijn vizier gericht op de halve marathon van Parijs. De winst ging op die afstand naar Ruud van der Meulen uit Nijmegen in 23.56 minuten. ‘’Ik heb me geen moment geforceerd, wel merkte ik dat ik rond de vijfde kilometer de wind tegen had. Het ging erg lekker. Ik ben blij dat het goed ging, want ik had weinig duurtraining gedaan, maar wel hard getraind! De komende periode concentreer ik me op de 800 en de 1500 meter.’’  Tom van Beusekom uit Duiven werd tweede in 25.59 minuten voor Henri te Braak van de Liemers die 26.41 minuten klokte. Dennis Weijers van Argo uit Doetinchem werd vierde in 27.08 minuten. 

Kirsten van Emden uit Elten die de afgelopen weken veel extensieve tempolopen had gedaan, pakte de winst voor Bregje Sloot van het Craftteam met een tijd van 29.07 minuten tegen 29.53 minuten. Sloot die de eerste twee kilometers nog voorop liep kreeg snel last van de zon, verzuurde en liep haar eigen wedstrijd maar was wel sneller dan vorig jaar.  Met 360 deelnemers was de organiserende Stichting Pac-tu-Wehl in samenwerking met atletiekvereniging Argo zeer tevreden. Mark Pessink sprak het evenement aaneen. Het team van Theo Putman security zorgde voor de wegafzetting. Voorzitter Fons Nieuwenhuis reikte na afloop de prijzen uit.

Video van de 3e Salland Trail in Nijverdal - deel 4

)

De video is gemaakt door deelnemer Gerben Deunk

Verslag van de 3e Salland Trail in Nijverdal door Gerben Deunk

Gerben Deunk

Mijn eerste echte TRAIL!!!!

8 maart 2014 De Salland Trail staat al een hele tijd in mijn agenda. Het is al geruime  tijd een wens van mij om eens een trail te lopen. Lekker gemaakt door de heroïsche verhalen van Henrie Drentel, Heini Rave, Geert Wevers en nog een stuk of wat avajanen, moet dat voor mij ook zeker wat zijn. In december al meegedaan aan de Montferland nighttrail, wat overigens ook een hele belevenis is. Maar.......... is toch niet echt, je ziet niet veel.

De hele week al bezig met de voorbereiding voor De Trail. De weersverwachting is geweldig maar ja, wat doe je aan op zo'n dag? Lang, kort, driekwart? Wat neem je mee een rugzak (de trailers die hebben dat), een gewone drinkbelt of gewoon alleen pakken wat de organisatie te bieden heeft? Zo kun je er de hele week al mooi druk mee zijn. Ik besluit om gewoon een drinkbelt mee te nemen, waar ook een gel in gepropt kan worden. Vocht is toch het belangrijkste.

Vrijdagavond begint het een beetje te kriebelen, de tas inpakken: heb ik alles wat ik meen nodig te hebben? Meestal blijkt, dat ik veel te veel meeneem, het lijkt soms alsof ik op vakantie ga. Pas gelezen in een interview met een Belgische topper dat een biertje geen kwaad kan, dat is voor mij gelijk een vrijbrief om er dan maar 2 te nemen (op 1 been kun je niet lopen toch). Niet te laat in bed, je wilt toch uitgerust zijn. 

Zaterdagmorgen om 6,45 u ging de wekker, ik heb altijd ruim de tijd nodig om wakker te worden. Eerst maar eens een sterke bak koffie maken, schijnt  goed te zijn voor de sportieve prestaties. Om iets voor 8uur komt Walter me ophalen, en rijden we naar AVA toe. Daar worden we opgewacht door Geert, Gerrit-Jan, Gerrit, Ingrid, Marieke en Wim. Henrie en Heini zijn al eerder vertrokken zij starten om 9 uur al. Na het schieten van een paar plaatjes en wat film, op weg naar Lievelde om Katja op te halen. We rijden snel richting Nijverdal, het weer is geweldig en binnen het uur zijn we daar. De start van 75km is net weg. We gaan onze startnummers ophalen, en in de kantine van het zwembad een kop koffie drinken. De locatie waar het hele gebeuren plaatsvind, is bij het zwembad. Eerst gaan we nog de gebruikelijke groepsfoto maken en daarna kijken we hoe om 10 uur de 150 kanjers aan hun 50 km beginnen.

Langzaam moeten we ons opmaken voor onze wedstrijd van “maar” 25km. Kwart over 10 is het zover, het startschot valt  en we zijn onderweg voor mijn 1e echte trail. Na 50m gaat het direct de bult op en hebben we een idee hoe de rest van de dag gaat worden. Het eerste stuk is smal en met 350 deelnemers dus een beetje dringen, maar niet vervelend: trailers zijn gemoedelijke mensen;-) we hebben afgesproken met een paar man/vrouw om op 6 min. per km te gaan lopen en dat is best lastig!! De 1e km, ondanks de drukte binnen de 5.30! Dan maar een foto en film maken, om het tempo te drukken. Het terrein is erg afwisselend, veel wortels, hier en daar struikelt er één of een enkeling gaat onderuit, maar dat hoort bij het trailen;-) Later bleek dat Gerrit-Jan van een boomstam gegleden was en had hij na afloop hier nog wel wat last van.

Het weer is fantastisch en we genieten volop. Geert en ik komen langzaam achterop bij de anderen maar lopen nog steeds boven ons schema. Geert moet even een sanitaire stop maken, ik wacht even en maak nog meer foto's en filmpjes . Later kom ik er pas achter hoeveel ik gemaakt heb;-) wel een mooi overzicht van de dag. We lopen samen verder en even later staat Ingrid op ons te wachten, dat duurde al langer dan ze verwacht had. Met ons drieën lopen we verder, ik praat af en toe  eens met iemand(gek hé) maar dat hoort erbij. En nog maar weer een foto en een filmpje. Na 12 km is er een verzorgingspost, alles wat je nodig kunt hebben is er: taart met slagroom, banaan, koek, chips, zoute stengels, thee, soep en (die is heerlijk, lekker zout), sportdrank en water. Ik neem alles, je hebt wat nodig op zo'n dag.!!!!!

We nemen ruim de tijd om alles naar binnen te werken want het motto is “genieten”. Ingrid wilde vaseline hebben! Ik heb maar niet gevraagd waarvoor;-) Nog even sanitair ontspannen en we gaan weer op pad. De km-ters vliegen voorbij.  Een smsje naar huis, op facebook een foto zetten en genieten van de prachtige omgeving. De beruchte zandkuil komen we goed door, maar is heftig om te lopen, mul zand. Bij km 20a22, bij avonturenpark Hellendoorn voor de ingang, komt de eerste loper van de 75 km ons voorbij. Hij liep een lekker tempo maar wij konden het niet bijhouden. Nog een paar km, en de finish is in zicht. Ik voel me zo goed dat ik in de laatste 8 km weer ouderwets aan het intervallen ben. Alles heb ik ervoor over om mooie plaatjes te maken;-) In de laatste km geef ik gas om Geert en Ingrid over de finish te kunnen filmen. Ze komen in 2.44 over de streep en we hebben allemaal ons doel gehaald.

Na de finish was er genoeg om aan te sterken van na inspanning. We gaan er gemoedelijk bij zitten om lekker bij te kletsen. De locatie is een zwembad en je mag daar gebruik van maken, en dat doen we dan ook. Heerlijk een half uurtje in het water rustig bijkomen. Geert zegt op een gegeven moment dat de patat hier erg lekker is. Ik hoef niet lang na te denken, ik wil ook een patatje. Even douchen een patatje en we gaan richting Aalten. Rond vier uur zijn we terug bij het AVA-complex en gaan we ieder onze eigen weg. Het was een mooie ervaring zo'n Trail, en het duurt zeker niet lang of we gaan weer voor een volgende uitdaging: NOG EEN TRAIL!!!

Gerben Deunk, Ingrid van Zolingen en Geert Wevers

Video's van de 3e Salland Trail in Nijverdal - deel 3

De beelden zijn gemaakt door Eric Beatse, de Kiekjesdief

Foto's en uitslagen van de 3e Salland Trail in Nijverdal - deel 2

Rob Roelofsen - 75 km in 8:50:10 uur

Klik op de links voor de foto's van Mischa Visser

gallery

fotoalbum

uitslagen

site organisatie

Petra Domhof (links) en Jet Klomp - 75 km in 8:27:52 uur

Rob Roelofsen met de Aaltense kanjers Henrie Drenthel (715) en Heini Rave (747)

Foto's van de 3e Salland Trail in Nijverdal - deel 3

Heini Rave en Henrie Drenthel

Klik op de links voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

fotoalbum

deel 2

Er komen meer foto's van Eric

De Duitser Manfred Fleige wil ons wel even op de foto zetten

Verslag van de 3e Salland Trail in Nijverdal door Andre Bleumink

Deze prachtige foto zal wel voor de start van de 50 kilometer zijn genomen, 3e van links Andre Bleumink

Acht maart was het eindelijk tijd voor de derde editie van de Sallandtrail. Bij de inschrijving zaten bijna alle trailliefhebbers uit Nederland ‘s nachts achter de laptop om zich in te schrijven en de limieten op de 25, 50 en 75 km wedstrijden waren dan ook al snel bereikt. Dit succes is niet alleen te danken aan de geweldig mooie natuur waarin de wedstrijd gehouden wordt, maar zeker ook aan het enthousiasme van de organisator Bertus van Elburg en zijn team. Als er één trailrun is die bekend staat om het feit dat je er bij elke verzorgingspost helemaal in de watten gelegd wordt door vriendelijke en enthousiaste mensen dan is het de Sallandtrail.

Toen ik ‘s morgens aankwam bij zwembad het Ravijn in Nijverdal, waar start en finish was, wemelde het dan ook van de trailrunners. De helden van de 75 km waren net vertrokken om 9:00, maar ik kwam al snel vele bekenden tegen. Oost Nederland was goed vertegenwoordigd natuurlijk, maar de deelnemers kwamen dit jaar zelfs uit het buitenland. Ik was zelf met een stel clubgenoten en ook ‘buurclub’ AVA’70 was in grote getale aanwezig. Erg gezellig dus voor de start. De 25 km zou een kwartier na ons starten we konden dus verwachten dat we door heel wat snelle lopers ingehaald zouden worden in de eerste gemeenschappelijke ronde.

Het dreigde een fantastische voorjaarsdag te worden, met temperaturen tot een graad of 18. Lekker in de korte broek en de zonnebril op. Ik had er zin in en voelde me eigenlijk wel klaar voor de 50 kilometer die me te wachten stonden. Echt makkelijk zou het niet worden, gezien het feit dat ik maar net op tijd hersteld was van een redelijk stevige blessure. Qua trainingskilometers moest het net kunnen en het parcours was inmiddels redelijk opgedroogd, wat het allemaal wat makkelijker zou maken. Makkelijk is natuurlijk relatief als je in de laatste 25 kilometer ongeveer alle heuvels van de Sallandse Heuvelrug nog voor de kiezen krijgt.

Na de start konden we meteen kennismaken met die heuvelrug door in een lange file de heuvel bij het Ravijn te beklimmen. Met mijn maatjes Rik en Peter vertrokken we in een rustig tempo, we gingen immers niet voor de overwinning. De eerste 25 kilometer zijn relatief makkelijk, maar we zouden ons niet later verleiden om te snel van start te gaan. Rik had geen goede dag en bleef regelmatig wat achter, gewoon een slechte dag blijkbaar. Bij de eerste verzorgingspost namen we rustig de tijd om te genieten van vlaai, cola, wat winegums en wat voor lekkers er verder nog te snaaien viel. Ik vulde mijn bidon bij en verder ging het weer.

Het terrein was niet echt heuvelachtig en ook niet zo modderig als vorig jaar, maar de vele boomwortels maakten het er niet makkelijker op. De zon scheen flink, maar stond ook laag waardoor het af en toe wat verblindend was. Regelmatig hoorde en zag ik dan ook medetrailers struikelen en vallen, maar gelukkig meestal zonder gevolgen. Ik had weliswaar mijn zonnebril op maar ik had beter mijn petje op kunnen doen als bescherming tegen de zon.

Doordat ik zo op het pad zat te letten en we inmiddels regelmatig ingehaald werden door 25 km lopers bleken we ineens maatje Rik kwijt te zijn. Blijkbaar had hij het even zo moeilijk dat hij de aansluiting met ons tweetjes kwijt geworden was. We vervolgden onze weg in de hoop dat hij bij de 25 km verzorgingspost weer aan kon sluiten. Maar dan moesten we eerst nog even de grote zandkuil door. Altijd een mooi fotomomentje en ook deze keer waren er weer meerdere fotografen aanwezig.

Bij de verzorgingspost namen we het er weer van: eten, drinken, bidon vullen en ondertussen even een praatje maken. Tot mijn verrassing kwam ik iemand tegen die vorig jaar met de Stuwwaltrail nog maar net met behulp van reanimatie en een AED gered was. Het feit dat hij nu de 50 km liep is de beste reclame om vooral ook een cursus reanimatie te volgen! Intussen bleef ik kijken om maatje Rik ook in zicht kwam, maar op een gegeven moment vertrokken we toch maar weer voor de tweede ronde.

Deze ronde stuurde ons meteen weer de heuvel op, lekker nadat je even stil gestaan hebt bij de verzorging…  Na een rondje door het bos met een heleboel hobbels en boomwortels staken we de provinciale weg over. Hier waren vrijwilligers neergezet die de lopers tegenhielden als er verkeer aankwam, en tot onze verbazing zat er een groepje jongeren die met borden hun vriend(in) wilden aanmoedigen. Alle anderen werden in afwachting daarvan ook aangemoedigd. En een beetje aanmoediging konden we wel gebruiken nu we de heuvels in gingen.

De temperatuur was inmiddels lekker opgelopen en ik had mijn ondershirtje al uit en de mouwen opgestroopt. Klaar voor de strijd met de vele heuvels. Ik liep nog ontspannen en kon nog volop genieten van de omgeving. Peter had het wat moeilijker en ik probeerde hem dan ook wat af te leiden door hem te wijzen om mooie dingen en wat anekdotes te vertellen uit andere wedstrijden.  Dat hield een tijdje maar na een kilometer of 30 gaf hij aan dat ik maar alleen verder moest gaan, hij ging in zijn eigen tempo verder.

Ik liep in mijn eigen tempo verder en dat ging best lekker voor mijn gevoel. rustig heuvelop en wat vlotter weer naar beneden. volgende heuvel, zelfde recept. Ging prima eigenlijk, ik haalde zelfs wat andere lopers in. Ineens hoorde ik echter een vrolijk geklets achter me en toen ik even achterom keek zag ik Pascal van Norden al flauwekullend met zijn ATB begeleider met een noodgang aankomen. De eerste loper van de 75 km had er al 25 km meer opzitten dan ik en liep nog makkelijker dan ik in zelfs de eerste vijf kilometer gelopen had. Toen de stofwolk weer wat ging liggen kwam ook nummer 2 Ronnie Duinkerken voorbij, maar die keek wat minder makkelijk.

Na 40 kilometer begon bij mij de puf echter ook wat minder te worden. Heuvelop werd het wandelen, maar daar kon ik nog wel een stevige pas aanhouden. Het gebrek aan training begon zijn tol te eisen, maar op karakter kom je een heel eind. De blaren aan mijn beide kleine tenen waren hinderlijk, de spieren begonnen behoorlijk te protesteren van vermoeidheid, maar geen pijntjes die op echte schade duidden. Doorgaan was dus het motto, je kunt meer dan je denkt en zoveel mensen halen je niet eens in.

Alsof het zo moest kwam ik een loper achterop, hij liep nogal zwalkend en ongecoördineerd, maar keek vastberaden. Ik herkende hem van een verhaal van Bertus. De man is een Parkinsonpatient en loopt toch dit soort wedstrijden, o.a. om aandacht en geld voor een stichting voor Parkinson onderzoek te verzamelen. En ik zat een beetje te piepen over wat onbeduidende pijntjes… vooruit met de geit.

Met nieuwe moed begon ik aan het laatste stuk, ik begon me zelfs weer wat beter te voelen met het eind in zicht. Zolang het maar niet omhoog ging tenminste, naar beneden liep ik als een kievit (hoewel het er vast niet zo uitzag). Een stel wandelaars keken vol verbazing naar de lopers die met rugzakjes en flitsende outfits door het bos renden. Toen ik vertelde dat ik 50 km liep, maar dat er ook lopers waren die 75 deden dachten ze dat ik ze voor de gek hield. Lachend begon ik dan ook aan mijn laatste kilometers.

Uiteindelijk kwam ik weer bij de oversteek van de provinciale weg en was het dus nog maar een klein stukje. Ik was blij toen ik de trein hoorde en even later zag ik het dak van het zwembad. Nog even het heuveltje af en daar zag ik Bertus al met een grote lach op zijn gezicht en een uitgestoken hand bij de finishlijn staan. Na 5:28 en 50 kilometer zat mijn eerste serieuze trail van dit jaar er op.

Ik was blij met mijn prestatie, maar wat minder toen ik mijn maatje Rik al zag zitten op een bankje. Hij was helaas uitgestapt. Mijn andere maatje was net over de streep toen ik me omgekleed had. Top prestatie voor een vrachtwagen chauffeur die eigenlijk maar eenmaal per week serieus kan trainen. Ook mijn trailmaatjes op de 25 km hadden het allemaal goed gedaan en later bleken ook mijn trailmaatjes op de 75 km het er goed van afgebracht te hebben.

Waar iedereen het over had was de perfecte organisatie. Bertus en je team van vrijwilligers, jullie hebben jezelf overtroffen. Wat een geweldig evenement weer. Bij de inschrijving zat ik te mopperen omdat het om 0:00 uur begon en ik op moest blijven, maar het was het zeker waard. Volgend jaar ben ik er weer bij.

Andre Bleumink