Atletiekvereniging Aalten (AVA 70) deed met 36 deelnemers mee aan de Marathon van Rotterdam op 10 april 2022. Jan Oberink maakte mooie beelden van die dag.
zondag 10 april 2022
AVA`70 kleurt 41e Marathon van Rotterdam
 |
| De Marathonlopers van AVA'70 |
Zondag 10 april, 05.38 uur…
Een dik 70-koppig gezelschap vertrekt vanaf de AVA`70-basis voor een sportief dagje Rotterdam. Aan boord van de grote en wat kleinere touringcars is het opmerkelijk gezellig op dit eigenlijk best belachelijk vroege tijdstip. Marathonlopers en supporters praten, eten, drinken en bezoeken lichtelijk nerveus het toilet. Sommige bekkies staan behoorlijk strak, andere dravers hebben nog de grootste lol. De tactiek worden besproken, ervaren tips opgezogen en de gehoopte eindtijden snel nog even aan de binnenkant van de arm gekalkt. Het zijn de laatste spartelingen op weg naar de grote en allesbeslissende finale van the Road to Rotterdam. Duidelijk is al, dat dit in ieder geval weer een onvergetelijke dag gaat worden voor lopers en hun aanhang.
Goed twee uur later wordt er geparkeerd op een pleintje dat slechts een kleine 200 meter van de start is verwijdert. Een briljante plek met ook nog eens een fraaie blik op de skyline en 26 dixies op een steenworp afstand. Hoe luxe wil je het hebben? De marathonlopers laten zich uit de bus zakken en beginnen met het oprekken van de diverse spiergroepen. Enkele dravers zonder startnummer gaan een verkenningsloopje Rotjeknor doen en strikken alvast de veters. Het is reeds verdraaid aangenaam weer en dat is altijd prettig bij een gezellig dagje uit. De supporters zijn bezig met het gereed maken van de sfeermaterialen, want één ding is zeker: Rotterdam zal weer weten, dat AVA`70 van de partij was op het mooiste hardloopfeestje van Nederland.
De deelnemers aan de ¼ marathon vertrekken even na half negen vanaf de busbasis op het Willemsplein voor hun race en worden succes gewenst door de achtergebleven meute. Dat ook de kwart afstand zeker geen bijnummer is, bleek wel uit het feit, dat er voorafgaand aan de race een kippenvelmoment wordt bezorgd door niemand minder dan Lee Towers. Staand op een hoogwerker liet hij het “You`ll never walk alone”’ uit de boxen schallen en duizenden lopers vormen een dankbaar koor.
Inmiddels hadden de marathonlopers zich al in hun toegewezen wave geposteerd voor hun missie van 42 kilometer en 195 meter. Dat er hier en daar een overmoedige promotie werd gemaakt, door een dranghekje te verplaatsen, werd door de organisatie oogluikend toegestaan. Volkszanger Towers mocht voor de tweede keer het publiek toezingen en weer gingen er rillingen door de startvakken. Een betere adrenaline is nauwelijks denkbaar.
Vanaf 10.00 uur zette het peloton zich in beweging en ging het gelijk maar de Erasmusbrug op. De supportersschare van AVA`70 had zich inmiddels al voltallig geposteerd en was klaar voor de feestelijke passage van alle helden.
Na een kilometertje of 26 is het spel natuurlijk echt op de wagen en het kaf inmiddels wel een beetje van het koren gescheiden. De levensgrote AVA`70-vlag wappert fier in de lucht en is van verre al duidelijk zichtbaar. Als extra was er ook nog een Achterhoeks doek aan bevestigd om ook regionale lopers een hart onder de riem te steken. De AVA`70-toppers beginnen al van verre te zwaaien bij het zien van de clubkleuren en bij de vele aanmoedigingen moet menig loper toch wel wat traantjes wegpikken. Tot schrik van zijn razend enthousiaste aanhang lijkt de witste Keniaan van het land in de problemen te zijn. Kramp heeft hem gruwelijk bij de poot en verder gaan lijkt geen optie. Snel wordt hij volgepropt met gelletjes, koek, drinken en drie krentenbollen en moedig vervolgt hij met succes zijn weg.
Een prachtig moment was de passage van de loper met startnummer 2438. Van verre begon de atleet in zijn blauw shirtje al te zwaaien, tot groot enthousiasme van zijn fans. Het bleek de mannelijke helft van het duo Susan en Freek te zijn, die naast een getalenteerde muzikant ook een verdomd goede hardloper is. Eerder op de dag had het mateloos populaire tweetal al een “meet en greet” gehad met de jonge AVA`70 supporters en de sympathieke draver was ze zeker nog niet vergeten, zo werd duidelijk. Om de geweldige sfeer nog verder te vergroten, werden er af en toe wat rookbommen afgestoken. Uiteraard was hierover contact geweest met burgemeester Aboutaleb, maar die gaf in eerste instantie geen toestemming. Toen bleek dat de kleuren geel-blauw zouden te zien zouden zijn, ging de sympathieke Rotterdammer alsnog overstag.
De supportersschare verplaatste zich naar een volgend juichgebied op een metertje of 612 van de finishstreep. De aanmoedigingen voor de lopers werkten als een laatste adrenalinestoot en dat bleek voor het gros van de atleten geen overbodige luxe, want naarmate de tijd verstreek nam het tempo steeds verder af en het lijden zichtbaar, hoorbaar en soms zelfs bijna voelbaar toe. Onze clubgenoten waren uiteraard dolblij met de aanmoedigen om zo met een big smile de Coolsingel op te rennen en over de finishlijn te huppelen.
Terug bij de bus, kwamen er uiteraard de mooie verhalen en ervaringen over geweldige prestaties die geleverd zijn. De sfeer werd steeds beter en het enthousiasme groter. Duidelijk was dat ondanks het vreselijke afzien onderweg en dan met name nadat de beruchte man met de hamer zijn werk had gedaan, het gejuich, geklap en geschreeuw de atleten op de been heeft houden. Groepsfoto`s en familiekiekjes werden geschoten en uiteraard was er bier om te proosten op de schitterende prestaties van de terecht trotse AVA-janen.
Nadat de bus soepeltjes de terugreis had afgelegd, bleek dat er onderweg toch wel wat nadelige sporen van de puike prestaties merkbaar en zichtbaar waren ontstaan.
En toch… zondag 16 april 2023 is al weer stiekem bij menigeen in de agenda omcirkeld. Reken maar dat AVA`70 de marathon van Rotterdam ook dan weer kleur gaat geven, want het is immers de mooiste en daar wil je bij zijn! (FR)
Verslag van de 41e Marathon van Rotterdam
 |
| Het debuut van Hans Monasso op de Marathon In januari van dit jaar liep
ik in mijn training voor het eerst de marathonafstand. Een snelle 21km sloot ik
af met nog eens 21km in een lekker rustig tempo. Uiteindelijk kwam ik rond de
vier uur uit. Ik besloot het er op te wagen en me in te schrijven voor de
Marathon van Rotterdam. Gelijk een hotel geboekt bij de Erasmusbrug zodat ik
geen stress zou hebben op de ochtend zelf. Daarna heb ik van januari tot en met
begin april mijn trainingen ingericht op het lopen van de marathon. Bij het inschrijven had ik een
eindtijd van 4 uur opgegeven en mijn doel toen was de marathon binnen de vier
uur te lopen. Gedurende het trainen leek er dusdanig veel progressie in te
zitten dat ik begon te dromen van een tijd tussen de 3:30 en 3:45. Toen ik in
Vorden de eerste 25km op 4:45 mee kon leek me dat ook best reëel. Dat ik die
laatste 5km van de 30km daar stuk was gegaan was ik blijkbaar voor het gemak
even vergeten. Ik had voetklachten gekregen bij mijn rechter grote teen en op
dat moment stelde ik daar niet al te veel vragen bij. Twee dagen later waren
die klachten ook weer verdwenen. De gemiddelde tijd lag ondanks die klachten
nog steeds ruim onder de 5 minuten per km. De laatste test was de halve
marathon Stevensloop. Daar liep ik de volledige 21km in een heel constant
tempo, hoewel ik aan het eind ook weer dezelfde klachten aan mijn voet had.
Maar ik liep de halve in 1:42 en ook hier vergat ik die tijdelijk klachten aan
het eind snel. Wel had ik ondertussen door dat het aan mijn wedstrijdschoenen
lag. Op mijn andere paar had ik bij trainingen niet de drukpijn die ik bij deze
schoenen had. Dat had eigenlijk het signaal moeten zijn om op andere schoenen
te gaan lopen voor de marathon maar dat is achteraf gepraat. Enfin, 10 april was
aangebroken. Ik had niet al te best geslapen maar dat had ik ook niet verwacht
en verder was ik heel relaxed en had er alle vertrouwen in. Ik had met Myrthe
een plan gemaakt waarbij zij rond het 32km punt zou staan met reserve schoenen
en eventueel wat bevoorrading. Het feit alleen al dat ik die reserveschoen
regelde had natuurlijk en alarmsignaal moeten zijn. Vooraf leek het alleen een
preventieve maatregel. Schoenen wisselen tijdens een wedstrijd leek me geen
strak plan. We moesten de Erasmusbrug
oversteken om bij het startvak te komen. Dat was door de organisatie erg slecht
geregeld. Vanaf die kant kon je eigenlijk niet bij de startvakken komen en ook
de beveiliging wist niet te vertellen hoe we er dan wel moesten komen. Het zal
vanuit het centrum vast wel goed geregeld zijn maar ik heb heel veel
vertwijfelde lopers gezien die van het kastje naar de muur werden gestuurd. Na een covertje van een oude
man in een hoogwerker, joe never walk aloon, ging dan de scheepstoeter van de
start. Onnoemelijk veel mensen om je heen die allemaal die achterlijke afstand
van de marathon gaan lopen. Fijn om te weten dat je niet de enige gek bent. De
eerste kilometer ging in 5:20. Het was erg lastig om je eigen tempo te gaan
lopen maar rustig van start vond ik helemaal niet erg. De volgende kilometers
ging net iets boven de 5 minuten en ook dat was helemaal prima. De temperatuur
was perfect, een licht briesje zorgde voor de koeling. Perfecte omstandigheden
op dat moment. Door de drukte kon ik toch af
en toe niet mijn eigen tempo lopen. Afremmen en zigzaggen was af en toe nodig.
Vind ik normaal gesproken helemaal niet erg maar nu op zoek naar redenen waarom
het niet ging zoals ik wilde was dat toch een puntje. Bij 11km begon ik het loopvlak
onder mijn rechter grote teen te voelen. Dezelfde pijn als bij eerdere lopen
alleen veel eerder. Ik kon niet anders dan door de pijn heen lopen en op zich
was dat ook best wel toen. Wel merkte ik dat het me extra energie kostte en dat
ik er niet beter van ging lopen. Ik besloot Myrthe een berichtje te sturen met
de vraag of ze naar voren kon komen zodat ik eerder van schoenen kon wisselen.
Helaas zat Rotterdam dusdanig op slot dat haar dit amper gelukt is.
Uiteindelijk troffen we elkaar op 30km. Toen ging het al 10km niet zo best meer
met het lopen. Wel had ik trouw mijn gelletjes, snoepjes en drinken genomen.
Ook de sponsposten waren meer dan welkom want ook de zon was ondertussen
behoorlijk beginnen te schijnen. Opnieuw starten op nieuwe
schoenen was ook pijnlijk maar de drukpijn die ik had was een heel stuk minder.
Maar het kwaad was al gedaan. De benen waren leeg en na 32 kilometer ben
ik af en toe gaan wandelen. Ik heb erover gedacht om uit te stappen maar
uiteindelijk wilde ik toch die marathon gewoon aftikken, dan maar niet onder de
vier uur. Het is ontzettend lastig om de
motivatie te vinden weer te gaan rennen na een stukje wandelen maar toch heb ik
dat steeds weer gedaan. Ik gunde mezelf bij elke kilometer even een stukje
wandelen om daarna weer door te kachelen. Er zijn trouwens heel veel lopers die
de laatste 12 kilometer wandelen. Je bent niet alleen in je lijden. Opgezweept door het publiek
kwam bij 39km mijn zusje mij nog achterop. We hebben samen twee kilometer
gelijk op kunnen lopen en dat was een mooie stimulans of het af en toe nog op
een rennen te zetten. Toch verloor ik haar weer uit het oog. De laatste twee
kilometer heeft Myrthe illegaal met me mee gerend tot ze van de baan werd
gehaald. Ze spoorde me goed aan en de laatste twee kilometer heb ik dan ook nog
kunnen rennen. De laatste 200 meter waren heel erg ver maar het bordje finish
was een bevrijding. Ik was compleet stuk en heb
zeker een half uur nodig gehad om weer bij te komen. Die belachelijke lange
fuik waar je dan eerst nog doorheen moet is vreselijk. Ik wilde zo snel
mogelijk naar Myrthe maar dat lukt dan niet door de drukte. Uiteindelijk teleurstelling en
tevredenheid. Tevreden omdat ik hem toch uitgelopen heb. Teleurstelling over de
tijd. Het was leerzaam en een volgende keer trek ik andere schoenen aan. 4:23
was mijn officiële eindtijd. De belangrijkste les die ik
geleerd denk te hebben: je beste voorbereidingslopen zijn geen maatstaf voor de
dag zelf. Ondanks een perfecte voorbereiding kan je gewoon een mindere dag
hebben en vooral voor een eerste keer kun je beter uitgaan van het feit dat je
misschien een mindere dag hebt en daar het tempo op aanpassen. Een langzamer
tempo is ook minder belasting voor de voeten en benen. Op naar het volgende
doel! Hans Monasso |
Wat was ie mooi de Marathon van Rotterdam!
 |
| Cindy Brusse |
Veel te hard van start gegaan
(maar het liep zo lekker!! Halve marathon in 1.39) en daardoor op 19km al pijn
in beide bovenbenen, oei!! Daar had ik geen rekening mee gehouden! Had pijn
verwacht na 32km en hoopte pas bij 37km. Wat nu?? Doorlopen en per km maar
bekijken. Zou ik er mee stoppen bij km 27? Daar bij de Erasmus brug stond de
touringcar van AVA-70. Ondanks waardeloos voelende benen kwam er na 24km toch
steeds nog een 5.02 of 5.04/km uit. Nou, op die manier de finish halen is dan
zo gek nog niet en het doel om onder de 3.30.00 te eindigen zou met een ruime
marge dan te halen zijn.
Blijkbaar is het mogelijk om
de martelgang op een redelijk tempo nog tot 35.5km vol te houden, maar toen was
het over. Flinke kramp in meerdere beenspieren en uit de scheenbeen spier trok
het niet weg. Toeschouwers schoten te hulp, hielpen me naar de grond en een
dame bood aan het eruit te masseren, geweldig! En ik kreeg ook nog ff wat water
te drinken. Na 2.5 minuut werd ik door 2 heren weer overeind getrokken (anders
had ik er nu nog gezeten) en kon ik weer verder rennen. Deze kilometer duurde
7.29 min, oei, waardeloos voor de eindtijd. Maar belangrijker, zou ik de finish
überhaupt wel gaan halen?
Elke km had ik wel heel even
kramp en door even (10-15sec) te wandelen trok t weer weg. De grote menigte
applaudisseerde als ik weer tot rennen overging. Zo zuur als ik was, bracht dit
toch steeds weer een grote glimlach op mijn gezicht! Ook op de Coolsingel, waar
het duidelijk werd dat ik de 3.30 wel of net niet zou gaan halen, was het weer
bal en dus weer even wandelen, zeer frustrerend!!! Zo goed als ik kon heb ik me
naar de finish gesneld en de klok bleef staan op .....3.30.00. 1 sec sneller
was zoveel leuker geweest! Nu moet ik m natuurlijk nog een keer lopen of ……
Cindy Brusse
Uitslagen van de 41e Marathon van Rotterdam
 |
| Wilco Bruil, Tom Arink, Evelien Hillen, Ingrid van Zolingen en Walter Vaags |
Marathon: Mark te Brake 2:33:36, Tim Mengerink 2:44:20, Tim te Brake 2:52:59, Luuk te Brake 3:09:40, Jaap Oberink 3:22:46, Rudi Meinen 3:24:39, Cindy Brusse 3:30:01, Roy Mengerink 3:32:48, Gerdy Hoornenborg 3:41:32, Jan te Brake 3:44:14, Maurice Magis 3:50:25, Walter Vaags 3:55:21, Evelien Hillen 3:57:51, Rinke ter Haar 3:58:04, Wilco Bruil 3:58:36, Wesley Huning 4:01:08, Erwin Wamelink 4:01:11, Linda Stronks 4:02:14, Vera Meinen 4:05:29, Gerjo Wevers 4:05:32, Tom Arink 4:12:29, Lienke te Brake 4:15:50, Peter Ligterink 4:22:17, Hans Monasso 4:23:47, Gabrielle Bruil 4:28:51, Ingrid van Zolingen 4:29:40, Frank Maarsingh 4:44:40, Eugenie Maarsingh 4:44:40, Henk Lammers 4:51:27
Kwart Marathon: Wim Rensink 52:12, Andre Bruil 54:40, Frank Roos 54:40, Jan Rademaker 54:40, Eljo Stronks 1:00:44, Sonja Eeftink 1:04:57, Kristel Wolterink 1:05:05, Hanny Rensink 1:05:46, Marianne ten Barge 1:05:46, Gert Tolkamp 1:06:24, Anna van Meurs 1:09:03
Klik op de link voor alle uitslagen
3 D route van de Marathon van Rotterdam - zondag 10 april 2022
Het befaamde parcours van de
NN Marathon Rotterdam kent sinds 2018 een nieuwe startlocatie. Deelnemers
starten aan de voet van de Erasmusbrug en lopen in de richting van de Kop van
Zuid. De prachtige route voert langs alle denkbare highlights van Rotterdam.
Onderweg staat het publiek rijen dik om de deelnemers aan te moedigen. De
finish is op de heroïsche Coolsingel. De uitzending op televisie begint om 9.30
uur op NPO 1.
vrijdag 8 april 2022
Uit de oude doos: Marathon van Rotterdam in 1996
Aanstaande zondag is de 41e Marathon van Rotterdam. AVA'70 is met bijna 100 personen (2 bussen, auto's en trein) in Rotterdam aanwezig. Ook op 28 april 1996 stond er een delegatie van AVA'70 van 12 atleten aan de start van de 26e Marathon. Ronald Pastoors was toen met 2.58 uur de snelste Aaltenaar..jpg)
Theo Stronks met het blauwe startnummer
.jpg) |
| Lia Assink |
donderdag 7 april 2022
De Ooyselandloop in een nieuwe jas: de 21e editie van de Liemerse Landloop!
 |
| De organisatoren van de Liemerse Landloop. Van links naar rechts: Henk Bruggeman,
Bert Cornelese en Erik van den IJssel namens Atletiekvereniging De Liemers. Goed nieuws voor alle
hardloopliefhebbers: op zondag 12 juni 2022 vindt de 21e editie van de LIemerse
Landloop plaats! Deze prachtige loop door Ooy en Oud-Zevenaar is een begrip in
de wijde regio als de voormalige Ooyselandloop en vindt gelukkig, na 2
corona-jaren, weer plaats. De nieuwe vaste datum van het evenement wordt de 2e
zondag in juni. De oorspronkelijke
organisator, Atletiek Vereniging de Liemers, heeft zich in de nieuw opgerichte
Stichting Liemerse Sportevents verbonden met een 2-tal hardloopliefhebbers, te
weten Bert Cornelese en Henk Bruggeman. Dit alles om de continuïteit van de
Liemerse Landloop te garanderen. Daarnaast verzorgt Danielle Soeters de
communicatie en is zij verbonden aan de Kidsrun. Het thema van de organisatie
is : “Vitaliteit en Beweging in De Liemers”. Het evenement werd gemist door
vele hardloopliefhebbers in de omgeving. En dat is ook wel te begrijpen: het is
een prachtig parcours met al het moois wat Ooy en Oud-Zevenaar te bieden
hebben. En daarbij is het een evenement voor jong en oud. Naast de 5 km en 10
km voor senioren lopen vele kinderen uit de gemeente Zevenaar de Kidsrun,
aangemoedigd door vaders, moeders, opa’s en oma’s. Voor het eerst dit jaar zal
er ook een bedrijvenrun georganiseerd worden. De gezellige sfeer van het
evenement zorgt ervoor dat men ieder jaar weer meedoet, op zoek naar een
sportieve uitdaging, een nieuw record of het ontmoeten van vrienden en
bekenden. Het evenement kan rekenen op veel spontane steun. Zo heeft
notariskantoor Prick & Van Houtum geheel belangeloos gezorgd voor het
oprichten van de stichting. Daarnaast is er een nieuw logo ontwikkeld door
Sprong Reclamestudio en eigenaar Niels Jansen. De organisatie hoopt vele
lopers te trekken naar dit mooie evenement. Professioneel looptrainer Titus
Fierkens zal als ambassadeur voor de Liemerse Landloop fungeren. Deelnemers
hebben de gelegenheid om zich via een clinic-programma van Titus Fierkens voor
te bereiden. U kunt zich vanaf heden
inschrijven voor de Liemerse Landloop via de website: www.liemerselandloop.nl.
of via www.inschrijven.nl. Op de website vindt u diverse informatie over de
loop. U kunt de Liemerse Landloop ook volgen op Facebook en Instagram. |
zondag 3 april 2022
Verslag van de Trailrun in Beek
Jordy
Kloet werkt zich met souplesse en elan naar eindzege in 2e Beekse
trailrun
Jordy Kloet
Door
Benno Stevering
BEEK - Voorin de wedstrijd bij de 2e editie van de Beekse Trailrun was het koploper Jordy Kloet uit Doetinchem die in eigen tempo de strijd bepaalde voor de beste positie op de smalle paden. Nederigheid tonend voor de pittige elementen, maar met de nodige ervaring in trailruns, liet de geroutineerde langeafstandloper zijn voetafdrukken achter. Onverschrokken liep de atleet van het Argo Topteam koelbloedig verder uit van de achtervolgende groep lopers op de bijna zestien kilometer en won dankzij het feit dat alle moleculen in zijn lichaam op groen stonden in 56.32 minuten. ’’Toptijden zijn niet belangrijk bij trailruns. Wel is het zaak om zonder blessures op dit oneffen parcours de finish te halen. Geweldig dat dit evenement weer doorgang kan vinden nadat de coronaperiode de winterbosloopcompetitie lam legde. Ik train hier vaak en onderstreep de historie van elementen waaronder de gereconstrueerde loopgraven uit de eerste wereldoorlog. Maar ook natuurlijke obstakels op het parcours waaronder diverse boomstammen, beklimmingen, waterdoorloop ’De Sprung’ en ‘t Zand’ bij camping Brockhausen zijn bijzonder in dit lastige en pittige parcours.’’ De in Beek oppermachtige Kloet richt zich nu op de halve marathon van Enschede waar de specialist een snelle tijd van 1.10u wil lopen.
De dappere, jonge atleet Thijn
van Elburg uit Westervoort - smeed te veel van zijn kracht - volgde Kloet tot
vier kilometer, maar werd in de slotfase ingelopen door specialist Weiner
Hardeman uit Emmerik. Bij de vrouwen heerste triatlete Wilma Van Hilst uit
Steenderen. Met enorme wilskracht won zij in 1.10.01 uur met grote overmacht.
Na een fraai resultaat afgelopen jaar in Almere richt zij zich dit jaar op de
hele triatlon in Hamburg. Op de negen kilometer uitte winnaar, hardloopcoach
bij de Graafschap Jeroen Reintjes uit Zeddam zich en sprak over een verrassend
parcours. Hij won in 34.11 minuten met in zijn kielzog de duellerende Bram
Enklaar uit Rheden. Glorie was er ook voor Eline de Jong met haar roots in
Didam. De tegenwoordig in Eindhoven wonende atlete, was hier de sterkste vrouw
in 37.21 minuten. De in totaal 260 deelnemers moesten afzien, maar waren vol
lof over het door de organiserende Stichting Omloop Beek neergezette,
uitstekend uitgezette parcours.
Verslag van de Trailrun in Beek
 |
| Hans Monasso |
Een weekje voor de marathon
van Rotterdam leek het me verstandig om nog een paar wedstrijdkilometers te
maken. Liefst een beperkt aantal kilometers om het lichaam niet al te veel te
vermoeien en op een dag dat ik er tijd voor zou hebben. Mijn oog viel op de
Beekse trailrun van 9km. Ook omdat ik nog nooit door deze omgeving gerend had.
In het verleden natuurlijk wel eens een wandeling gemaakt in het Montferland
maar daar is het ook bij gebleven. De weersverwachting was prima. Het had goed
gevroren en eventuele sneeuw zou zich na afloop pas laten zien. Korte broek en
twee shirts (mouwloos en met korte mouwen) over elkaar leken me heel geschikt.
Na overleg met Heini besloten om op de normale hardloopschoenen weg te gaan, de
trailschoenen bleven thuis.
De run begon om half 10 en de
reistijd was ongeveer een half uur dus uitslapen op zondag kon nog steeds. Eén
bruine boterham en een glas ranja voor ontbijt en toen door naar Beek. Iets na
Varsseveld begon het hevig te sneeuwen. Ik was blij dat ik mijn windjack ook
meehad maar eenmaal Terborg achter me te hebben gelaten kregen een strakblauwe
lucht met alleen in de verte wat donkere bewolking. De prachtige omgeving van
het Peeske was de start en finishplek van de 9 en 16km. De site van de
organisatie gaf me maar bijzonder weinig informatie maar aan de hand van het
enigszins chaotisch kaartje leek de 9km route zich zo rond de 5km af te
splitsen van de 16km. Gelukkig stonden op bijna alle knooppunten
verkeersregelaars en waar niet was de route afgezet met rood-wit lint. Prima
geregeld door de organisatie. Bij het afhalen van het startnummer kreeg ik een
envelop met inhoud. Het startnummer met speldjes en een hardplastic labeltje
met twee tie-raps. Het duurde even voor ik doorhad dat dit de chip was en deze
vastgemaakt moest worden aan mijn schoen. Krijg je als groentje in de sport.
Eenmaal klaar besloot ik het
windjack in de auto achter te laten. De zon scheen volop en uit de schaduw was
het heerlijk toeven. Het inlopen deed ik naar en van de auto en daarna was het
nog ongeveer 10 minuten tot de start. Het plan was niet te wild te gaan rennen,
ik had Rotterdam in het vooruitzicht en wilde geen blessure oplopen. Bij de
start een mooie grote groep enthousiastelingen waarbij ik besloot me ergens in
het middenveld op te stellen. Geen haast! Na de drukte van het startschot
liepen we over mooie zandwegen heerlijk in de zon. Al snel liep ik veel mensen
voorbij. Waarschijnlijk veel 16km lopers maar ik heb mezelf in die eerste twee
kilometers diverse malen tot rustig moeten manen. 4:38 de eerste kilometer en
4:27 de tweede kilometer. Een fractie te snel maar toch wel tevreden want ik
voelde me goed.
Na twee kilometer het bos in.
Prachtig zandpaden, de schoenkeuze leek perfect. Opeens moesten we een stuk
door de loopgraven. Slingeren en een klein trapje en toen ik daar doorheen was
kwam de verrassing van de dag: een gigantische bult midden in het bos. Welke
gek had dat bedacht? Van 30 naar 50meter moest ik opeens klimmen. De
versnelling maar twee standjes lager gezet en de bult rustig opgerend. Een
bovenaan had ik de ademhaling nog redelijk onder controle en voelde ik de
kuiten licht. Een heel kleine stukje vlak en toen begon de ellende opnieuw!
Weer bijna 20 meter omhoog nog voor kilometer vier bereikt was! Gelukkig mocht
ik daarna 10 meter naar beneden rennen om vervolgens nog eens 20 meter omhoog
te moeten rennen. Daarmee was kilometer vijf bereikt maar was ik redelijk stuk.
Kilometer vier ging dan ook in 5:24 en kilometer vijf in 5:04. Tot kilometer
zes was het redelijk vlak en daarna begon het grote afdalen. Heerlijk om zo
naar beneden te mogen rennen. Maar de race had nog twee verrassingen in petto.
Op 7km mochten we nog een keer 20 meter stijl omhoog.
Het werd bijna wandelen en op
dit punt werd ik dan ook door twee lopers ingehaald. Daarna was het alleen nog
maar bult af richting finish. Het tempo kon op punten omhoog naar 3:30 per km.
200 meter voor de finish waren er nog een paar kuilen gegraven en een aantal
boomstammen over het pad gelegd. Met een kleine vloek werden ook deze
hindernissen genomen en kon ik nog een sprintje trekken tot over de finish. Een
tevreden gevoel maakte zich van mij meester. Mijn eerste trailrun met
hoogtemeters. Uiteindelijk werd ik 14de overall en 3de bij de M50. Leek me een
goede prestatie zo een week voor Rotterdam. 43:41 over 9km en 131m
hoogteverschil.
Hans Monasso
Foto's en uitslagen van de Trailrun in Beek
 |
| Maria Griffioen |
Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief
site organisatie
Tom van Beusekom en Paula Verwaaijen
Uitslagen van de halve Marathon van Hengelo(O)
 |
| Prachtige tijd Wim Brinkman op de 15 kilometer |
Klik op de link voor de uitslagen
Verslag van de Trailrun in Beek
Toen ik half januari een bericht op Facebook voorbij zag komen over de Beekse trailrun leek het mij een mooie gelegenheid om daar weer een langere loop mee te pakken. En toen André Bleumink met een “start to trail” groep begon en deze loop als mooie afsluiter zag, heb ik me hier nog als “zij-instromer” bijgevoegd. 
Marieke, Eric en Inge
Vandaag was het dan zo ver. Gisteren gedacht: ach, korte mouwen en korte broek kan wel. Maar dat werd op aanraden van de leidinggevende na een vlugge check op de weer-app omgezet naar lange broek en Thermo shirt. Samen met Inge en Marieke om 8:30 richting het Peeske om daar weer ouderwets in een groot startvak met beide afstanden van start te gaan. Onderweg op de A18 de enige (soort van) sneeuw van die dag gezien de rest van de tijd was het geweldig weer! De start was weer uitermate gemoedelijk en het lint van lopers was mooi te zien door het stuk open landschap. De hele route was perfect uitgepijlt en overal stonden op cruciale punten verkeersregelaars om de kruisingen met de mountainbike paden zo perfect mogelijk te laten verlopen.
Petje af voor S.O.B. voor de organisatie en vooral de vrijwilligers die voor ons in de kou hebben gestaan en natuurlijk top-fotograaf Erik Beatse die weer voor de nodige sfeerbeelden heeft gezorgd. Helaas moest deze één foto van een deelnemer censureren omdat deze iets te veel enthousiasme vertoonde. Er zijn inderdaad grenzen die hierin gesteld moeten worden, straks denkt iedereen dat trailrunning leuk is….
Samen met de dames genoten van het heerlijke weer en de prachtige omgeving die qua uitzicht regelmatig wisselde van bos naar grasland, hei en alle bulten met de nodige hoogtemeters. Na de splitsing van de 9 en 16km werd het een stuk rustiger op de paden, de meeste lopers hadden blijkbaar voor de minder lange afstand gekozen. We hebben zoals André had geleerd lekker “hennig oan” gelopen om vooral de andere lopers niet in de weg te zitten. Dit was zeer goed geslaagd aangezien wij als langste van het parcours hebben genoten!
Na de finish nog met een deel van de andere Avajanen die hadden gelopen genoten van de welverdiende koffie met de legendarische appel/noten taart van ’t Peeske. Alwaar ook nog even moest worden ingegrepen omdat er twee niet met naam te noemen Ava leden samen onder een dekentje wilden verdwijnen…. Deze werden door André streng doch rechtvaardig teruggefloten!
Nadat we weer lekker warm in de auto zaten stelde Inge voor om toch nog even bij een wegomlegging in Didam te gaan kijken. Marieke en ikzelf hadden daar niet zo’n behoefte aan, maar ja de chauffeur bepaald… En dus hebben we deze even aanschouwd en Inge meermaals bedankt dat zij ons die prachtige bouwput heeft laten zien. Inge en Marieke bedankt voor het gezelschap en hopelijk zijn jullie ook geënthousiasmeerd in het trail runnen. Volgens mij is dat wel geslaagd!
Eric Hoogerbrug
Uitslagen van de Voshaar 5.000 meter in Eibergen
De 2 editie van de Voshaar 5000 leverde een mooie strijd op tussen Joost Somsen en Lucas Villechevrolle (F). De Franse atleet wist in de laatste 200 meter een gat te slaan en won in 15’03”, tevens een nieuw parcours record. Bij de dames won Lesley te Pas-Smit in 17’37” wat ook een nieuw parcours record is.
Het niveau lag hoog met 4 lopers ruim binnen de 16 minuten en 26 lopers binnen de 20 minuten. Ook rekening houdend met de stevige tegenwind tussen kilometer 2 en 4 zijn dat hele mooie tijden.
Uitslagen:
Heren:
1- Lucas Villechevrolle 15’03”
2- Joost Somsen 15’05”
3- Niels te Pas 15’26”
4- Connor Kluivers 15’51”
5- Ingmar Neple 16’01”
Dames:
1- Lesley te Pas-Smit 17’37”
2- Vera Toet 18’24”
3- Gerja Zielman 19’41”
4- Vera Mensink 19’45”
5- Pien Schotman 20’35”
Klik op de link voor alle uitslagen
zaterdag 2 april 2022
Wij zijn AVA'70!
Vrijwilligers van Atletiekvereniging AVA`70 zijn echte ambassadeurs van de club, leden met het hart op de juiste plek. Zij worden op handen gedragen bij AVA`70, pakken kansen binnen de club en hebben de neuzen dezelfde kant op staan. Zo gaan we als vereniging vooruit. Met elkaar, voor elkaar……
Bovengenoemde
tekst vormde een onderdeel van de inzending van de Nationale
Vrijwilligersprijzen met dit jaar als thema: Trots op je team! Joost Lammers en
Joppe Roos staken de koppen bij elkaar, wisselden ideeën uit en maakten een
draaiboek voor een prachtig filmpje, waarin de vrijwilligers Ingrid van
Zolingen, Paul Eijkelkamp, Erwin Wamelink en Marloes Wensink hun mening als
vrijwilliger bij AVA`70 laten horen. Een beeld dat door velen zeker gedeeld zal
worden en waarin de club op een mooie en herkenbare wijze wordt neergezet. Hopelijk
zal de inzending ook de jury positief stemmen! (FR)
vrijdag 1 april 2022
Pieterpad 2e etappe: Winsum-Groningen
 |
| Oostum, met op de achtergrond het kerkje |
Het Pieterpad is de bekendste lange-afstand wandelroute van Nederland. Het pad loopt van Pieterburen aan de Noord-Groningse Waddenkust naar de Sint-Pietersberg in Zuid Limburg en slingert daarbij door een groot aantal verschillende landschappen, afwisselende natuur en gebieden met een uiteenlopende cultuurhistorie. De bijna 500 kilometer van het Pieterpad gaan over de kleinste wegen en paden en is zoveel mogelijk onverhard. We proberen in een aantal jaren de 26 etappes van het Pieterpad te volbrengen.
2e etappe: Winsum-Groningen - vrijdag 1 april 2022 - 21.5 kilometer
In december 2021 hebben we
voor dit jaar al een aantal datas vastgesteld om weer enkele etappes van
het Pieterpad te gaan lopen. We hebben er echter geen rekening mee gehouden dat ze
voor 1 april sneeuw voorspellen en dat het sinds het begin van de weermetingen
de koudste 1 april ooit zal worden. De vrijdag voor vertrek hebben we nog even
spoedoverleg en als alternatief komt er uit de bus dat we altijd een etappe van
het Pieterpad dichter bij huis kunnen gaan lopen. Als om 5.00 uur 's morgens de
wekker gaat valt het met de sneeuw in Aalten erg mee en glad is het ook niet
echt. We besluiten dan ook om naar het hoge Noorden af te reizen om verder te
gaan waar we in september 2021 zijn opgehouden.
Het startpunt is rond de klok
van negen uur aan het Winsumerdiep gelegen Winsum, waar de molens de Ster
en de Vriendschap hoog boven het dorp uitsteken. Het dorp is in 2020 door de
ANWB uitgeroepen tot het allermooiste dorp van Nederland. Een prachtdorp
volgens de jury en de Groningse plaats gaf 50 andere dorpen het nakijken.
Specifiek roemde de jury het haventje en over een mooi jaagpad langs dit water
wandel je het dorp uit. Net buiten het dorpje loop je, door weidse landschappen, veel over asfalt en
betonplaten.
Na bijna 6 kilometer komt het
dorpje Gangwerd in zicht en in die verte zie je al de korenmolen en het kerkje
van het oude dorp. Het dorp ligt, zoals veel dorpen in de omgeving, op een
wierde, een kunstmatige opgeworpen heuvel, om bij hoogwater droge voeten te
houden. We hebben zin in koffie met appelgebak en gaan naar een unieke locatie 'Gangwerd aan Zee'. Een half uurtje later lopen we verder langs het
schilderachtige Reitdiep, de rivier die de stad Groningen vroeger verbond met
de zee. Monumentale boerderijen, roestige sluizen en bruggen uit vroeger tijden
vind je op je verharde pad. We genieten van het uitzicht over het water, al
voelt de wind hier soms erg fris aan. Dan doemt in het landschap iets moois op:
tussen hoge bomen, op één van de meest schilderachtige wierden van Groningen,
ligt het kerkje van Oostum. Het Romaanse kerkje stamt uit de 13e eeuw.
We wandelen verder in de
richting van de stad Groningen. Lange rijen elektriciteitsmasten doen wat
afbreuk aan het plattelandsidylle en de Paddepoelsterbrug is voor onbepaalde
tijd gestremd. Maar de omleiding langs het van Starkenborghkanaal is een mooi
traject en zelfs een gedeelte onverhard! Even later schemeren de futuristische gebouwen van
het Zernike Science Park door de bomen. Via een park in de wijk Paddepoel en
het aangename Noorderplantsoen komen we de stad binnen. Dit park is aangelegd
op de plek waar in de 17e eeuw de verdedigingswallen van de stad werden
gebouwd. In dit park hebben we onze 2e en laatste pauze. In het oude deel van
Groningen volgt een schilderachtige haven met silo’s, pakhuizen en
binnenvaartschepen. De haven ligt overigens aan hetzelfde Reitdiep waar we
eerder langs hebben gelopen. Het mooie stationsgebouw rondt deze etappe af. Van
hieruit nemen Theo en Geert de trein naar Winsum om de auto weer op te halen.
Klik op de link voor de foto's
zondag 27 maart 2022
Verslag van de Zandvoort Circuit Run
 |
| Leon en Jelle |
Even omkleden en het festijn kon begonnen. Jelle was keurig gekleed in zijn AVA-teneu. T-shirtje, korte broek. Leon is, zoals altijd wanneer de temperatuur nog niet stabiel boven de 20°C stijgt, altijd wat huiverig om kou te vatten. Hij had daarom zijn lange hardloopbroek aan en zelfs een thermoshirt met lange mouwen. Door de wat latere aankomst was er geen tijd meer om nog in te lopen en werd er meteen naar het startvak vetrokken. Dwars door de pitboxen, waar normaal gesproken gesleuteld wordt aan de Red Bulls en Ferrari's, werd er doorgelopen tot aan de pitstraat waar enkele minuten later het startschot klonk. Als eindtijd hadden de heren 1u15m doorgegeven en het plan om dit te realiseren luidde als volgt: niet te snel starten, 6m/km als tempo aanhouden en dan maar kijken hoeveel km dit vol te houden was. Mocht dat ergens onderweg niet meer gaan, dan is er altijd nog 3 minuten speling om de gekoesterde eindtijd alsnog te halen.
De 1e km liepen de heren schouder aan schouder en waren ze vooral onder de indruk van de toch wel heel bijzondere plek om hard te lopen. 10km/u is al een best tempo voor deze bikkels, maar dat de snelheid hier vaak toch ca 300km/u hoger ligt is wel bijzonder. Nadat de eerste indrukken waren ingedaald zat de 1e km erop in een tijd van 5m45. Leon noemde nog dat dit iets te snel was t.a.v. het opgesteld plan, Jelle dacht daar duidelijk anders over. Hij besloot namelijk vanaf dat moment gas te geven (waarom ook niet, als je toch op het circuit bent). Binnen enkele minuten was hij op dit bochtige parcours uit het zicht van Leon verdwenen, om pas na de finishlijn weer herenigd te worden met elkaar. Leon besloot de race vanaf toen maar tegen de klok te lopen, maar vooral te genieten van de schitterende entourage van deze run. Na een volle ronde op het circuit werd richting de 4e km het circuit verlaten. Tussentijd Jelle: 22m52, tussentijd Leon 23m47 (13 tellen voor op schema).
Nadat de lopers het (overigens onverwacht glooiende) circuit achter zich hadden gelaten ging de route richting zee, van km 5 t/m km 7 werd er langs de waterkant gelopen. Dat dit een pittig stuk parcours was behoeft waarschijnlijk weinig verdere toelichting. Zeker toen het strand verlaten werd via een stuk zacht zand en aansluitend een klim over de duin werd het moeilijk(er) om het tempo hoog te houden. De warmte (!) speelde hier ook zeker een rol in, want ondanks een zeebries liep men vol in de zon en dus ook best te zweten! Bij km 8 werden de volgende tussentijden genoteerd: Jelle 47:57, Leon 48:33, beide heren zaten te worstelen met de snelheid en bleken achteraf dus wat dichter tot elkaar gekomen.
Vanaf het strand ging de route verder door het centrum van Zandvoort. Hier was veel publiek en, net als overigens tijdens de hele route, stonden er veel muzikale ondersteuners langs de kant. DJ's, dweilorkesten, maar ook vanuit aanliggende tuinen klonk geregeld muziek. Beide heren wisten nog een eindsprint in te zetten en toen de finishlijn in zicht kwam zetten ze zich nog 1x schrap en raapten alle kracht bij elkaar. Jelle wist te finishen in een prachtige tijd van 1u11m39s! De hele race werd het tempo van 6m/km dus volgehouden. Leon eindigde in 1u12m11s en kwam uiteindelijk net 11 tellen tekort op het door hem bedachte schema. Echter beide atleten finishten ruim sneller dan de vooraf bedachte 1u15m. Beiden kijken dan ook zeer tevreden en trots terug op de prestatie. Na afloop werd tijdens het uithijgen nog even over het circuit rond gekeken en toen was het tijd om schone kledij aan te trekken. Aan het strand werd nog even een welverdiende dorstlesser genomen en daarna keerde het duo moe maar zeer voldaan huiswaarts.
Klik op de link voor alle uitslagen
Abonneren op:
Posts (Atom)