Die van mij
Pam van der Veen
Esther (44): ,,Als het om
sporten gaat, heeft Heini (43) er een handje van om overal 'te' voor te zetten.
Van duiken tot mountainbiken, hij koopt eerst alle benodigde spullen en stort
zich er dan helemaal in. Zijn voorlaatste sport was survival; in de kou, door
de modder, boven in een boom. Had ik opeens een survivalbaan achter het huis,
met grote bouten in de muur en een slackline aan de veranda waarop hij z'n
balans stond te oefenen. Niet dat ik er last van had, maar ik dacht wel: voor
hoe lang is dít nu weer?
Zijn nieuwste hobby begon
klein, nadat ik hem had gezegd dat-ie een beetje gezet werd en hij met mij ging
hardlopen. Maar binnen twee maanden liep hij elke dag twintig kilometer waar ik
er eens per week vijf of tien liep. Op straat hardlopen vond hij al snel saai,
hij zocht een nieuwe uitdaging en begon met ultratrails, afstanden van minimaal
42 kilometer. Niet op vlak terrein, maar op de vuilnisbelt hier in Winterswijk,
waar hij urenlang bult op, bult af rende. Hij liep 101 kilometer aan één stuk
door de heuvels van het Engelse Lake District en deed een trappenmarathon in
Duitsland, waarbij hij in 9,5 uur tijd 135 keer een traptoren op en af rende.
En hij is echt niet de enige, hoor, er zijn meer gekken die dat doen.
Heini is een vroege vogel. Het
kan maar zo dat hij om tien uur 's ochtends al veertig kilometer gelopen heeft.
Dan had hij 'even een loopje'. Een marathon? Dat is voor hem niets meer dan een
training. We hebben drie kleine hondjes en die sleept hij ook mee op
wandelingen van tien kilometer. Als Heini zijn schoenen aantrekt, kruipt de
mini-yorkshire terriër al achter de bank. Die is net als ik: niet zo sportief.
Ik probeer het hardlopen soms wel op te pakken, maar liever niet met Heini.
Acht kilometer met hem worden er toch weer elf, terwijl ik gewoon geen zin heb
om er altijd weer 'een lusje aan vast te plakken'.
Ik ben trots op mijn fitte
man, die ook nog eens zwaar lichamelijk werk als stukadoor verricht, maar af en
toe mopper ik. 'Je hebt maar één paar knieën', zeg ik dan. Of: 'Sla je niet een
beetje door?' Ik vraag me wel eens af waar het ophoudt, tot welk uiterste hij
zijn lichaam nog wil drijven. Maar ja, hij vindt het fijn en het is zíjn leven.
Onze dochters van 18 en 15 vinden ook dat hij het zelf moet weten, maar soms
schamen ze zich dood voor de trainingsfoto's die hij op Instagram zet. Van die
heel fanatieke, met een rugzak van tien kilo rennend op een trap of terwijl hij
zijn planking-oefeningen doet. 'Haal d'r af, pap!' roepen ze dan, 'dit zien
mijn vrienden ook!' Maar Heini doet z'n eigen ding en blijft zijn grenzen
verleggen. Hij draagt een tattoo met de tekst Where is the limit?, maar op die
vraag heeft hij zelf voorlopig nog geen antwoord.'' (bron)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten