 |
| De hardloopschoenen werden zondagmorgen ingeruild voor de wandelschoenen |
De B-groep van AVA’70 is de zondagochtend goed
begonnen, dit keer niet met een duurloop maar met een stevige wandeling. Onder
de inspirerende leiding van trainer Marco van Rijs is er een mooie,
afwisselende tocht door het coulissen-landschap van de
Achterhoek gelopen.
Halverwege de wandeling genoot men van een heerlijk kopje
koffie bij Restaurant De Radstake, met voor de liefhebber een stukje brownie of appeltaart. Uiteindelijk stond er ruim
12,5 kilometer op de teller, waar men net geen negen kwartier voor nodig had. Er
gingen zelfs al stemmen op om vaker de wandelschoenen aan te trekken.
ZONDAGOCHTEND POWERWANDELTOCHT
ZONDAGOCHTEND POWERWANDELTOCHT
Steeds vaker
wordt er door de trainers en trainsters in het hardloopwereldje gekozen voor
alternatieve trainingsvormen, om de boel op scherp te zetten en de motivatie
nog verder te vergroten. In dat kader stond er voor de B-groep, die onderweg is
naar de halve marathon van Venlo op 22 maart a.s. een pittige wandeltraining op
de kalender. Ruim 2 uur door de natuur in een laag hardloop-, maar hoog
wandeltempo.
Zondag was
het zover en een mooie club meldde zich bij het verzamelpunt, `t Romienendal in
Aalten voor deze bijzondere zondagtraining. Het was een kwalitatieve en tevens
ijzersterk gezelschap, dat haar sporen al ruimschoots had verdiend bij de
verschillende hardloopevenementen. Raspaardjes dus, die zich waagden aan dit
alternatieve uitstapje, met daarbij overigens ook een rasloos heertje. Het
bleek een Stortelder Stabij te zijn, die volgens zijn baasje ook graag aan dit
avontuur deel wenste te nemen. Trainert Marco van Rijs gaf voor aanvang van de
wandeltocht aan, hoe belangrijk het is, om ook regelmatig een alternatieve
training in te lassen en daarbij het hoge hardlooptempo voor even te laten
varen. Stevig doorstappen en af en toe een tempoverhoging was het doel van deze
ochtendtraining en met die wijze woorden, trok het peloton de Daalse dreven in.
Tijdens de roulerende praatsessies werd uitvoerig gesproken over al het
wereldnieuws, de roddels en andere no-nonsense. Af en toe werd er echter ook
aandacht gevraagd voor het natuurschoon dat onderweg op het pad kwam. Met name
de zilverreiger zorgde voor de nodige oohhhh`s en aahhh`s en dan met name de
wijze waarop het dier zich staande hield in de top van een hoge eik, dat
overigens voor hetzelfde geld ook een beuk zou kunnen zijn.
Toen we net
onze trouwe viervoeter van een gewisse dood hadden gered, omdat een auto
passeerde en deze van rechts kwam, kreeg een enkeling in de groep het
onaangename gevoel, dat we gevolgd werden. Niets bleek minder waar, want een
zwarte stationwagen reed tergend langzaam achter ons aan. Bij nader inzien,
bleek het te gaan om Geert Wevers, die op weg naar het werk was en heel
toevallig de langste route had uitverkozen om dit doel te bereiken. Goed, van
de nood werd een deugd gemaakt en een heel fijn kiekje gemaakt aan de rand van
de Vennebulten. Leuk natuurlijk, een dergelijk tafereel, maar niet goed voor
het gemiddelde, dus snel werd de koers vervolgd en het tempo opgeschroefd.
Powerwalking is de juiste benaming voor een dergelijke versnelling en naarmate
de Radstake dichterbij kwam, bleek het, dat een enkeling in de looppas moest om
bij te kunnen blijven.
Het was na een goed uur inspanning, de hoogste tijd
geworden voor een stukje ontspanning, dus werd er in het restaurant een
zitgelegenheid gecreëerd. Op het menu stond koffie, thee, appeltaart met of
zonder slagroom, een brownie en een bakkie water voor de hond. Deze kreeg
overigens bij binnenkomst gelijk al een geweldige kater te verwerken, toen de
vrouw van dienst meedeelde, dat hij niet welkom was. Het trouwe dier was
verstandig om niet gelijk zijn tanden te tonen, maar vleide rustig neder,
waarop de serveerster besloot een oogje dicht te knijpen. Net toen het gezellig
begon te worden, greep de trainert in en sommeerde iedereen naar de kassa om af
te gaan rekenen. Afkoeling van de spieren ligt immers op de loer, ook bij een lage
inspanningsbelasting, dus dat is oppassen geblazen. Toen de elektronica het begeven had en de
dongel spoorloos was, moest de nota met pen en papier opgemaakt worden en dus
duurde het oponthoud toch langer dan wenselijk.
Afijn, de
terugweg werd ingezet en de assistent-trainster, laten we haar voor het gemak
Toos noemen, had direct weer het hoogste woord. Niet vervelend overigens, want
het is sowieso sfeerverhogend en daar is een dergelijke training feitelijk ook
wel een beetje voor bedoeld. Teambuilding is immers een hype geworden en als je
samen de route naar Venlo aflegt is dit een gemeenschappelijke deler. Via de
prachtig slingerende zandpaden door de
Vennebulten trok het gezelschap weer zuidwaarts. Af en toe moest er snel
dekking worden gezocht voor passerende mountainbikers, maar verder was het er
wonderschoon. Af en toe werd er pas op de plaats gemaakt voor ronddartelende
hazen of een tikkende specht, maar verder werd het wandeltempo strak en hoog
gehouden.
Ruim 2 uur
netto inspanning kwam het startpunt weer in zicht en kwam trainert van Rijs met
de eindresultaten. Er was ruim 13 kilometer afgelegd en hijzelf had daarbij 812
calorieën verloren. Het feit dat hij echter bij het rustpunt appeltaart had
genuttigd met een driedubbele portie room, zorgde voor een flinke
overcompensatie. Het zij hem overigens helemaal vergeven, want hij zorgde voor
een prachtige invulling van de zonnige zondagmorgen met een mooie alternatieve
training!! (bron: site AVA'70)
.jpg)
