 |
| Oog voor de fotograaf De maandagmorgen, na de 1e Boekeldercross, wil ik de veters van mijn schoenen strikken en schiet het me spontaan onder in de rug. Nu ben ik al niet de soepelste en dan kan dit er ook nog wel bij. De eerste dagen gaat het nog wel maar op donderdag en vrijdag krijg ik er steeds meer last van en heb ik echt het idee dat de 2e Boekeldercross niets wordt. De hele week heb ik er verschillende zalfjes opgesmeerd en op de zaterdagmorgen krijg ik toch weer wat hoop om te kunnen starten. Ruim op tijd ben ik rustig naar de buurtschap Dale gefietst om eerst maar eens een paar kilometer warm te lopen en te kijken hoe het gaat. Het valt me eerlijk gezegd niet tegen en ik besluit daarna om toch mijn startnummer op te halen. Dan maar wat langzamer lopen en als het hardlopen helemaal niet gaat dan wandel ik wel naar de streep, het is tenslotte maar 5 kilometer. De eerste kilometer start ik dan ook bewust wat langzamer en gelukkig gaat het met de rug goed. Een lang lint van lopers trekt voor mij uit over de zandwegen van 'Klein Zwitserland' en ook achter mij lopen nog genoeg wedstrijdlopers. De 'pukkel' van de Gesinkbult wordt genomen en we lopen in de richting van de boomstammen. Als ik daar over ben hebben we het ergste voor mijn rug gehad en komen we in de buurt van het 3 kilometer punt. Hier kom ik bijna een halve minuut langzamer door dan een week eerder. De rug is ondertussen wat warmer en iets soepeler geworden en het gaat boven verwachting. Voor mij zie ik nog wat bekenden lopen en ik kan mooi in hun 'treintje' mee. Gelukkig zijn de slootkanten uitstekend begaanbaar en komt de Aladnaweg al weer inzicht. Op het eind kan ik zelfs nog een klein sprintje maken en als ik over de streep kom, scheelt het maar 33 seconden met een week eerder. Maar het belangrijkste voor mij is wel, dat het met mijn rug goed is gegaan, dat doet me eigenlijk nog het meest deugd.  |
zaterdag 12 november 2022
Aalten 2e Boekeldercross 5 km - 24.16 min - 3e plaats M60
Verslag van de 2e Boekeldercross in Aalten
 |
| Gerdy Hoornenborg |
Recordregen 2e etappe Boekeldercross AVA’70
Wanneer de weersomstandigheden zo perfect zijn, is het een zekerheid dat er ook heel erg snel gelopen gaat worden. Dit gebeurde dan ook bij de 2e etappe van de Boekeldercrosscompetitie, die zaterdag werd afgewerkt in het fraaie Daalse landschap. Wederom kwamen er bijna 400 atleten van jong tot oud in actie en maakten er een prachtige sportieve middag van.
Bij de 1 kilometer was er gelijk al een dubbele thuiswinst te noteren, want bij de jongens bleek Milan te Brake van AVA`70 de snelste, terwijl Lena ter Haar met een hele snelle tijd bij de meisjes zegevierde.
De deelnemers bij de 2 kilometer moeten 2 keer het pittige rondje afwerken en bij de jongens leverde dit een geheel AVA-geel podium op. Tim Houwers won in een prachtige tijd van 6,57 minuten voor teammaatjes Mats Lievers en Thom Berkelder. Fiep Meinen en Evie Scholten streden samen om een mooie notering in de subtop bij de meisjes
Vuurwerk viel er te verwachten bij de wedstrijd op de 5 kilometer met een ijzersterk deelnemersveld. Ruim 20 atleten wisten onder de 20-minutengrens te duiken. Bij de Heren pakte de talentvolle Stef Grotenhuis een sterke 5e plek en hield zich knap staande bij de grote mannen. Lisa te Molder verpulverde haar tijd van de vorige editie en won met overmacht in een knappe eindtijd van 19,53 minuten. Kersvers Nederlands kampioen koppelsurvival, Eva Groot Kormelink, toonde haar vorm met een tweede plek, terwijl Renée Houwers als derde de meet passeerde.
Mark
te Brake won soeverein de wedstrijd over 10 kilometer, door in de tweede ronde
zijn enige concurrent, de sterk lopende Stan Prinsen te achterhalen en langzaam
bij hem weg te lopen. Bij de Dames werd Annemarie Arentsen tweede en clubgenote
Gerdy Hoornenborg werd derde op deze afstand.
De kilometervreters op de 15 kilometer moeten het pittige rondje in Dale maar liefst 3 keer afleggen en bij de Heren scoorde Björn Demkes de derde plek, maar het ging zeker niet vanzelf. De strijd bij de Dames was spannend tot op de meet, waar Ingrid van Zolingen met een ferme eindsprint haar loopmaatje Lienke te Brake exact 1 seconde voor bleef.
Komende zaterdag vindt de 3e wedstrijd van de Boekeldercrosscompetitie plaats en zal het klassement vorm krijgen, maar zal de strijd zeker nog niet beslist worden. Het programma begint wederom om 13.00 uur met de 1 kilometer voor de kids. Om 13.15 uur volgt de run op de 2 kilometer, terwijl om 13.30 uur de Senioren de hardlooparena bij `t Romienendal zullen betreden voor hun race over 5, 10 of 15 kilometer! (FR)
Foto's van de 2e Boekeldercross in Aalten
 |
| De start van de 5, 10 en 15 kilometer |
Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen
Uitslagen van de 2e Boekeldercross in Aalten
 |
| Joppe Roos en Sam Bluiminck in actie tijdens de 1e Boekeldercross |
Klik op de link voor de uitslagen
dinsdag 8 november 2022
Paul Eijkelkamp: Als ik fluit, dan fluit ik
 |
| Paul Eijkelkamp Het is een zonnige maandagmorgen in september. Rustig zittend in de achtertuin, wordt mij een kop koffie geserveerd door Paul Eijkelkamp en hij doet er gelijk maar een stroopwafel bij. Ach, je kunt de week slechter beginnen. De gastheer is een heuse clubheld van AVA`70, als is hij daar zelf wat gereserveerder in. Toch wordt het tijd deze vrijwilliger eens even in de spotlights te zetten……. Als we over zijn hardloopcarrière
beginnen, is Paul daar eigenlijk vrij duidelijk in. “Kansloos” geeft hij
lachend aan. Na een voetballoopbaan wilde hij een jaartje of 6 geleden serieus
werk maken van het hardlopen. Paul had zelf al een beetje een start gemaakt met
het trainingsprogramma van Evi en besloot zich vervolgens aan te melden voor de
clinic bij AVA`70. Dit beviel hem eigenlijk best goed en hij besloot daarom lid
te worden van de vereniging. “Ik wilde het hardlopen eigenlijk combineren met
gezelligheid en dat heb ik gevonden. Ik zie bewegen voor mezelf als een soort
van therapie en dat bevalt me prima.” We zullen Paul echter niet al te vaak als
atleet bij wedstrijden zien, want dat is eigenlijk niet zijn ding. “Nee, ik heb
een keertje 3 weken achtereen meegedaan aan de Boekeldercross. De eerste keer
had ik veel meer dan een half uur nodig om binnen te komen en de laatste keer
stopte de klok bij 29 minuten. Stoppen op het hoogtepunt, dacht ik gelijk en
dat is in een notendop dus de wedstrijden reeks van Paul Eijkelkamp! Zeg nooit,
nooit maar ik ben geen wedstrijdloper, dus laat mij maar lekker trainen….” De talenten van Eijkelkamp gingen zeker niet verloren voor AVA`70, want hij meldde zich als verkeersregelaar. Via de brandweer deed hij dit werk al regelmatig en hij besloot zich bij te laten scholen als evenementenregelaar. Tijdens de coronaperiode volgde hij nog wat aanvullende cursussen en was zodoende op diverse plekken inzetbaar. “Ik wilde een bijdrage leveren aan de maatschappij, dus ik besloot me een dagdeel in het weekend beschikbaar te stellen als verkeersregelaar. Omdat de pandemie veel langer aanhield dan gedacht, was ik bijna twee jaar elk weekend wel een dagje op pad en te vinden in teststraten en diverse vaccinatielocaties.” Mooi om mee te maken en we hebben veel plezier gehad, maar het kostte me uiteindelijk wel veel langer vrije tijd dan gedacht.” Eijkelkamp is nu weer in een rustiger
vaarwater terecht gekomen en is blij dat de wedstrijden van AVA`70 weer
doorgang vinden. “Toch altijd heel mooi om als vrijwilliger van je eigen club
een bijdrage te leveren bij een evenement. We doen dit bij onze club met een
hele grote groep leden en ik vind het leuk daar deel vanuit te maken.” Als
verkeersregelaar heeft Paul een werkwijze van streng, doch rechtvaardig. Zelf
zegt hij daarover: “Ik doe het met een glimlach en humor, maar laat zeker niet
met me sollen. Als ik fluit, dan fluit ik! Ik realiseer me heel goed dat je als
verkeersregelaar ook een gastheer van een evenement bent, maar de veiligheid
van iedereen is hoofdzaak en moet in goede banen geleid worden. En daar sta en
ga ik voor.” Op de vraag naar bijzondere momenten, noemt hij er twee, al kan
Paul er zeker meer opnoemen. “Lopers waarderen het zeker, dat je er staat als
verkeersregelaar en dat bleek ook, toen na een editie van de Boekeldercross bij
een vertrekkende auto met een Duits kenteken het raampje werd opengedraaid en
de bestuurder zei: Vielen dank das
du hier für uns bist! Een heel ander moment dat indruk op me heeft
gemaakt, was de Tommy Beusrun. Bijzonder dat sport en emotie zo enorm dicht bij
elkaar kunnen staan….” Inmiddels heeft Eijkelkamp ook een
nieuwe job m.b.t. het in goede banen leiden van de verkeersveiligheid bij
wedstrijden. Zo zat hij onlangs bij de Kramprun achter op de eerste motor, die
voor de koplopers reed. Paul was helemaal in zijn element en floot zich
werkelijk de longen uit het lijf. Dit tot grote hilariteit van het AVA-publiek
langs de kant, dat als tegenreactie gelijk zorgde voor een orkaan aan geluid,
geklap en geschreeuw. Een mooie wisselwerking, waar de stoere verkeersregelaar
wel van kon genieten. Wat betreft de toekomst van AVA`70, daarover heeft Paul zeker ook een mening. “Ik hoop van harte, dat AVA`70 de gezellige en gezonde vereniging blijft, die het nu is. En verder… Ik zie mogelijkheden om op termijn de club te verhuizen naar sportpark Zuid, gezien de ontwikkelingen die daar spelen. Dit lijkt me een uitdagend project om te begeleiden en hierbij een actieve rol te spelen.” Voorlopig zal dit laatste nog wel even op zich laten wachten en zal Eijkelkamp vooral doen, waar hij goed in is, namelijk lekker recreatief lopen bij AVA`70 en zich inzetten als vrijwilliger en daar is helemaal niets mis mee!!! Bron: Frank Roos  |
zondag 6 november 2022
Nederlandse titel survivalrun voor Eva en Bianca
 |
| Bianca Rougoor en Eva Groot Kormelink (rechts) zijn eerste geworden op
het NK survivalrun in Groningen Eva Groot Kormelink uit
Lievelde en Bianca Rougoor uit Breedenbroek zijn vandaag Nederlands kampioen koppel survivalrun geworden in Groningen. Het was een
spannende strijd in de eindhindernis, op een paar seconde wisten Eva en Bianca
hun naaste belagers te verslaan in de laatste meters. Eva vertelt: “Ik was als
eerste de eindhindernis ingeklommen en stond op de eindstreep te wachten. Als
koppel moesten we in dezelfde lijn klimmen dus Bianca klom achter mij aan al strijdend
voor de winst. Het was erg spannend en al schreeuwend probeerde ik haar aan te
moedigen met als resultaat de winst!” Voor Eva een eerste
Nederlandse titel survivalrun. In haar jeugdjaren was ze op een individueel NK
al eens als tweede geëindigd. Sinds een half jaar traint ze naast bij Stichting
Survival Harreveld ook bij Team Survivalmaterialen in Breedenbroek samen met
routinier Bianca die zondag haar 14de titel opeiste. Voor de 38-jarige Bianca is
het trainen met jonge talenten een manier om zichzelf scherp te houden. “Eva is
de betere loper en op het moment een maatje te groot voor mij maar op het
gebied van klimmen hoop ik haar nog wat bij te brengen zodat ook zij zich kan
doorontwikkelen in de sport” Op 18 december vind het NK
Korte survivalrun plaats in Dinxperlo. Een individueel NK waar beide atletes
aan de start zullen staan. (bron) |
Uitslagen van de Grote Veldloop in Vorden
 |
| De startnummers van de Grote Veldloop |
Uitslagen Aaltenaren/AVA'70 leden:
7.7 kilometer: Wim Brinkman 34.21 min, Henk Jan Legters 39.51 min, Dirk-Jan Robbe 46.43 minuten
15.4 kilometer: Paul de Niet 1:05.25, Frank Roos 1:11.09, Peter Baten 1:19.27
Klik op de link voor alle uitslagen
zaterdag 5 november 2022
Aalten 1e Boekeldercross 5 km - 23.43 min - 5e plaats M60
 |
| De laatste 500 meter langs de sloot Het is bijna twee maanden geleden dat ik mijn laatste wedstrijd, de Kramp Run in Varsseveld, heb gelopen en dan is het altijd een beetje afwachten hoe het gaat. Waar sta ik, start ik niet te snel en hoe gaat het dat alle drie afstanden voor het eerst gelijktijdig starten. Wordt het daardoor niet veel te druk op het parcours en hoe gaat dat met zoveel atleten die met zijn allen, na enkele honderden meters al, langs de smalle slootkanten moeten lopen? Allerlei vragen komen in me op en ik denk dat de meeste wedstrijdlopers dit wel een beetje zullen herkennen. Achteraf moet ik de organisatie en alle vrijwilligers een groot compliment geven en is het allemaal prima georganiseerd. Achter het verenigingsgebouw 't Romienendal is een mooie hardlooparena gebouwd en de slootkanten zijn zelfs prachtig gemaaid en bijzonder goed om te lopen. Ook de aanduiding van de kilometerbordjes staan op de goede plek en AVA'70 staat bekend om zijn supersnelle uitslagenweergave, dat is voor een hardloper altijd een hele fijne bijkomstigheid. Na de jeugdlopen is, om klokslag half twee, de start van de 5, 10 en 15 kilometer. In de deelnemerslijst tel ik meer dan 100 Duitse atleten op alle afstanden. Ze komen altijd graag naar de Boekeldercross toe en bijna ieder jaar met meer atleten. Het is prachtig weer en na het startschot gaat de eerste kilometer in 4.34 minuten, het loopt lekker. Verschillende keren gaan snellere atleten me voorbij maar toch kan ik aardig mijn eigen tempo blijven lopen. De drie kilometer passeer ik 14.10 minuten en als we even later het licht glooiende zandpad van de Nonhofsweg gehad hebben, zitten de moeilijkste stukken er op. Na de afdaling van de Welinkweg zijn we al weer de laatste kilometer in gegaan. Er volgt nog een gedeelte over een zandpad en als ik langs de slootkant loop, hoor ik in de verte speaker Dirk Vreman de eerste lopers al weer binnen halen. Voor me zelf is er een 5e plaats bij de M60, achter de Duitsers Werner Enk en Hans-Georg Verwohlt en de Nederlanders Rudi Spekschoor en Ben Wesselink.  |
Boekeldercross - Genietmomentje (1)
.jpeg) |
| De Duitse atletiekvereniging Lowick stond afgelopen zaterdag met dik 50 atleten aan de start November staat bij AVA`70 al
jaren in het teken van de Boekeldercross. Gedurende 4 zaterdagen komen
honderden atleten van jong tot oud in actie op het schitterende Daalse
parcours. De wedstrijd levert, behalve prachtige sportprestaties ook altijd wel
een aantal mooie “genietmomentjes” op. Zo verschenen bij de eerste etappe onze loopmaatjes van het Duitse Sportfreunde 97/30 Lowick met dik 50 atleten in de sfeervolle hardlooparena. Gewoon, omdat ze het een heel gezellige wedstrijd vinden en graag aan wedstrijden van AVA`70 deelnemen. Hoe mooi is dat? Hun verslag van deze middag……. Zahlreiche Lowicker beim Boekelder-Crosslauf Der Crosslauf in Deutschland fristet leider ein Schattendasein. Und dies zu Unrecht, bereitet er doch Abwechslung, Laufen im profilierten Gelände und ist koordinativ anspruchsvoller als der Straßenlauf. Traditionell wird er, auch von den Profis, in den Wintermonaten genutzt, um sich auf die neue Laufsaison vorzubereiten. Zum Glück ist das bei unseren niederländischen Nachbarn in Aalten anders. Der Leichtathletikverein AVA’70 lädt alljährlich im November zur Boekelder-Crosslauf-Serie ein. An vier Wochenenden im November können die Läufer*innen das tolle Angebot nutzen und über 5, 10 und 15 km an den Start gehen. Besonders schön ist, dass auch für Kinder und Jugendliche Läufe über 1 und 2 km angeboten werden. So zieht es auch zahlreiche Lowicker Läufer*innen ins Nachbarland, um Rund um den Aaltener Wasserturm über Feld- und Wiesen- und Waldwege zu laufen. Beim 1. Lauf der Serie waren insgesamt 54 Lowicker am Start. Die Kleinsten durften als erstes an den Start gehen. Darunter auch 11 Kinder der Lowicker Laufschule. Die 1.000 m Runde führte über Wiesen, Waldwege und Strohballen. Unsere jüngste Teilnehmerin Thea Zingel konnte sich in ihrem ersten Wettkampflauf mit einer Zeit von 8:03 min. über einen tollen 2. Platz in ihrer Altersklasse M3-5 freuen. Mit ihren Geschwistern Helge und Martha waren damit gleich drei Zingels am Start, die ihrem Opa Georg Dohle nacheifern. Ebenfalls einen starken 2. Platz erlief auch Hanna Hebing in ihrer Altersklasse M6-7 (5:34 min.). Die älteren Kinder durften dann 2.000 m, also 2 Runden laufen. Hier gingen Jonah Hessling und Emilia Wenningmann an den Start. In einem starken Teilnehmerfeld lief Jonah auf Platz 13 seiner Altersklasse (J10-11) und Emilia auf Platz 9 (M10-11). Allen Kinder hat es viel Spaß gemacht und sie freuen sich schon auf den Lauf am nächsten Samstag. Die Läufe der Erwachsenen über 5, 10 und 15 km starteten anschließend gleichzeitig mit einem Startschuss. Schnellster Lowicker über 5 km war Björn Jansen der mit einer Zeit von 18:39 auf Platz 9 der Gesamtwertung und auf Platz 2 seiner Altersklasse lief. Ihm dicht auf den Fersen war Marcel Büssing, der lediglich 6 Sekunden später das Ziel als 10. der Gesamtwertung erreichte. Mit einer Zeit von 19:40 schaffte es auch Frederik Robert unter die begehrte 20 Minuten Grenze. Friedhelm Betting war, nach vielen verschiedenen Verletzungssorgen, wieder in erfreulich guter Form und lief mit einer Zeit von 20:06 als zweiter seiner Altersklasse ins Ziel. In den weiteren 7 Minuten folgten jede Minute gleich mehrere Lowicker Athleten. Simon Jansen gab sein Debüt für Lowick und lief mit einer Zeit von 20:39 ein starkes Rennen. Einige Lowicker bestritten die Anreise mit dem Fahrrad, so auch Dennis Elsweier. Er machte ein starkes Rennen, die Uhr stoppte für ihn bei 20:42. Er konnte direkt beim 1. Lauf der Serie seine Zeit aus dem Vorjahr um 1:19 Minute verbessern. Werner Enk lief eine starke Zeit von 22:34 und gewann damit erstmals beim Boekeldercross seine Altersklasse. Thomas Reinders und Andreas Walk freuten sich erstmals beim Boekeldercrosslauf mitzulaufen. Trainer und LAZ-Athlet Janek Betting wurde in einer Zeit von 17:23 Minuten 2. in der Gesamtwertung. Schnellste Lowicker Dame war Marlen Philip die trotz Sturz, mit einer Zeit von 22:29 ins Ziel lief. Hervorzuheben ist auch Michaela Lüth, die seit langen konstant guten Leistungen abliefert und mit einer Zeit von 23:23 erstmals beim Boekeldercross ihre Altersklasse gewinnen konnte. Wie gewohnt war auch Petra Moddenborg vorne in ihrer Altersklasse dabei. Obwohl sie bewusst das Tempo reduziert hat, konnte diese in einer Zeit von 23:57 ihre Altersklasse gewinnen. Steffi Porath lief, nach ihrem erfolgreichem Marathonfinish im September, mit einer Zeit von 27:36 eine neue persönliche Bestzeit über 5 km. Rita Möllmann und Britta Ihling starteten über 10 km und liefen die 5 km Runde zweimal. Beide konnten sich auf dem Podest in ihrer Altersklasse platzieren. Für die sehr ambitionierten Lowicker Läufe ist nächste Woche dann die letzte Chance sich für eine Nominierung für die Cross DM zu empfehlen. Diese findet am 26.11.2022 in Löningen statt. Wir danken für die tolle Gastfreundschaft des Veranstalters AVA 70 und freuen uns auf drei weitere Crossläufe in diesem Jahr. Die weiteren Termine sind 12.11., 19.11. und 26.11.2022. |
Foto's van de 1e Boekeldercross in Aalten - deel 1
 | ||
| Theo Stronks Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen 1 en 2 kilometer 5, 10 en 15 kilometer
|
Puike opening Boekeldercross AVA'70
 | ||
| Lisa te Molder Onder
voortreffelijke weersomstandigheden ging zaterdag de Boekeldercrosscompetitie
van start met bijna 400 deelnemers bij de diverse wedstrijdonderdelen. De hardlooparena
was uitstekend ingericht en tientallen
vrijwilligers van AVA`70 zorgden voor prima randvoorwaarden om lekker te kunnen
sporten. Om
13.00 gingen de jongste deelnemers van start voor hun wedstrijd over 1000
meter. Het pittige parcours zorgde voor menig zweetdruppeltje en het springen
en klauteren over de strobalen was leuk, maar voor sommigen ook best zwaar.
Dirk te Brake leek daar weinig last van te hebben, want hij werd overtuigend
winnaar bij de jongens, voor clubgenoot Milan te Brake. Bij de meisjes ging de
winst naar Lena ter Haar en was de derde plaats voor Iefke Eindhoven. Op de
2 kilometer ging het ook bijzonder hard vanaf het vertrek. Mats Lievers bleek
uiteindelijk de snelste met een tijd van 7,17 minuten. Met een sterke eindspurt
kwam Thom Berkelder nog heel dichtbij en hij finishte als tweede. Bij de
meisjes leverde Evie Scholten een dappere strijd, dat haar de zesde eindtijd
opleverde. Om
13.30 was het de beurt aan de Senioren voor hun wedstrijd op het selectieve
parcours, bestaande uit zandpaden, grasstroken en asfalt met hier en daar
verraderlijk hoogteverschil. Bij de 5 kilometer ging het gelijk kiezelhard en
lieten de AVA`70-talenten zich goed van voren zien. Dit leverde uiteindelijk
een fraaie derde plek op voor Stef Grotenhuis in een uitstekende eindtijd van
17,30 minuten. Bij de Dames was Lisa te Molder veruit de sterkste en ze zal er
de komende weken alles aan doen om onder de 20 minuten te finishen. Herman
Domhof was de ijzersterke winnaar bij de run over 10 kilometer. Stan Prinsen
kon lang in de nabijheid blijven, maar
moest uiteindelijk genoegen nemen met een fraaie tweede plaats. Bij de Dames een
geheel AVA`70-podium. Annemarie Arentsen zegevierde overtuigend, Karin Prinsen
werd knap tweede, terwijl Gerdy Hoornenborg de derde plek opeiste. Bij de 15
kilometer scoorde Mark Geesink de vierde tijd, maar deze diesel zal in de loop
van de competitie zeker nog progressie gaan boeken. Ingrid van Zolingen was op
de langste afstand de snelste en toonde aan te beschikken over het nodige
duurvermogen. Komende
zaterdag vindt de tweede etappe plaats van de Boekeldercrosscompetitie plaats
en zullen de nodige tijden sneuvelen, die bij de opening werden genoteerd. De
hardlooparena van AVA`70 bij `t Romienendal vormt komende zaterdag weer het
decor voor prachtige sport! (FR)
|
Foto's van de 1e Boekeldercross in Aalten - deel 1
 |
| De start van de 5, 10 en 15 kilometer, met Paula Verwaaijen en Tom van Beusekom |
Klik op de link voor de foto's van Mees Prinsen
 |
| Ingrid van Zolingen, Lienke te Brake en Henk Woolschot |
Uitslagen van de 1e Boekeldercross in Aalten
 |
| Boekeldercross: alle 4 zaterdagen in november! Klik op de link voor de uitslagen 1 kilometer 2 kilometer 5 kilometer 10 kilometer 15 kilometer site organisatie |
vrijdag 4 november 2022
Wedstrijdinformatie Boekeldercrosscompetitie 2022 in Aalten
Enkele belangrijke wetenswaardigheden over deze
serie wedstrijden:
De start van de competitie in 2021
Organisatie:
Atletiekvereniging AVA`70
Wedstrijdsponsor:
Boekelder BV betonboren, Bredevoort
Start- en finishlocatie:
De start en finish van alle wedstrijdonderdelen vindt plaats bij: `t Romienendal, Aladnaweg 3, 7122 RN Aalten
Programma:
13.00
uur: Start 1000 meter ( jongens en meisjes tot en met 9 jaar), 1 ronde
13.10
uur: Start 2000 meter ( jongens en meisjes t/m 15 jaar), 2 ronden
13.30
uur: Start 5 kilometer, 1 ronde
13.30
uur: Start 10 kilometer, 2 ronden
13.30
uur: Start 15 kilometer, 3 ronden
Parcours:
Het
cross-parcours is een prachtige afwisseling van zandpaden, grasstroken en
asfalt. Daarnaast is het parcours ook glooiend en dit maakt het extra
selectief.
Parkeergelegenheid:
Parkeren
kan in de nabijheid van start- en finishlocatie. Volg daarbij de borden en
aanwijzingen van de verkeersregelaars ter plekke.
Inschrijving:
De voorinschrijving sluit op vrijdagavond om 23.59 uur. Op de wedstrijddag kan er vanaf 12.00 uur worden ingeschreven bij het secretariaat, dat is gevestigd in `t Romienendal. Het inschrijfgeld voor kinderen tot en met 15 jaar bedraagt 2,50 euro bij voorinschrijving en 3,50 euro op de wedstrijddag. Volwassenen betalen 4,00 euro bij voorinschrijving en bij na-inschrijving 5,00 euro. Genoemde bedragen zijn per wedstrijddag!
Afhalen startnummers:
De organisatie verzoekt deelnemers om zoveel mogelijk gebruik te maken van de mogelijkheid tot voorinschrijving. Kom op tijd, want er wordt niet van het tijdsschema afgeweken!
Medische verzorging:
EHBO
Aalten
Prijzen:
Bij de jeugd zijn er prijzen voor de nummers 1, 2 en 3 per afstand beschikbaar per leeftijdscategorie. Bij de Senioren zijn er geldprijzen per afstand. De prijzen worden bepaald aan de hand van het eindklassement.
Om voor het eindklassement en een herinnering in aanmerking te komen, moet er aan minimaal 3 wedstrijden worden deelgenomen. Voor alle prijswinnaars geldt, dat men bij de prijsuitreiking aanwezig moet zijn.
Uitslagen:
De uitslagen zullen z.s.m. na de wedstrijd worden vermeldt op de site: www.ava70.nl
Algemene voorwaarden:
Deelname
aan dit evenement geschiedt op eigen verantwoordelijkheid en risico. De
organisatie vrijwaart zich van iedere aansprakelijkheid.
donderdag 3 november 2022
Uitnodiging voor een muzikale trainingsloop op zondag 4 december (nieuwe datum)
 |
| Het voetballen is klaar, nu weer hardlopen! Het muzikale vaartspel – een
speelse vorm van motiveren Het is alweer een poosje
geleden dat ik via dit fijne weblog van neef Geert, tevens opa, mijn
hardloopavonturen met jullie gedeeld heb. Ik kwam er niet aan toe, ik geef de
schuld aan de waan van de dag. Terwijl er heel wat hardloopavonturen beleefd
zijn! Eind vorig jaar, de Zevenbultenloop. Een prachtig festijn, met een bonte
verzameling aan deelnemers. Geen woord over geschreven. De marathon van
Rotterdam, april dit jaar. Een onvergetelijk avontuur, de voorbereiding met een
leuk stel mensen: geen verslag, geen terugblik, geen evaluatie. Nada, njente,
niks. Het stratenvoetbaltoernooi, met AVAZSV. Met een mooie mix van hardlopers
en voetballers die het beste in elkaar naar boven haalden, 2 schitterende weken
beleefd. Eerste in de poule, op een haar na de finale bereikt. Prachtig
toernooi, maar geen woord van op papier gezet. Geweldig van genoten.
Ontzettend veel leuke reacties gehad, geweldige ervaringen. En nog steeds heb
ik er plezier van. Die herinneringen zijn niet weg. Maar ja, niet vastgelegd
dus. Deze mooie belevenissen waren
ook mooie doelen om voor te trainen. Vooral voor de marathon. We hebben samen
schitterende duurlopen mogen doen. Na de marathon, na al dat gevoetbal merkte
ik dat ik wat minder gemotiveerd was. Ik heb tussendoor nog een 1/8 triatlon
gedaan. Ook mooi werk, maar niet echt voor kunnen trainen door het
stratenvoetbaltoernooi. En zeker, er stonden een paar mooie hardloopwedstrijden
op het programma. Vooral de memorabele wedstrijd voor en door Tom was
indrukwekkend. Walfortloop, de Tweebruggenloop, ook mooie loopjes. Maar echt
lekker ging het allemaal niet. Mij te warm en alle 3 wedstrijden zo’n 3-4
minuten boven mijn “normale” tijden. Het lijf en hoofd stonden in een soort
vakantiestand. Is heus niet erg, maar er begint dan altijd een stukje twijfel
te knagen: kan ik het nog wel, word ik nu toch te oud en te stram? Was het dit?
Moet ik nu trails en zo ga lopen en niet meer op de tijd letten? Een schema, dat moest ik
hebben, had ik me bedacht. Na de Tweebruggenloop (ik deed 47.46 minuten over de
10 km terwijl ik de vorige editie in 42.44 minuten afraffelde…) heb ik trainer
Gerben gevraagd om een trainingsschema te maken voor de Boekeldercross. Dan heb
ik tenminste een doel en wie weet komt de motivatie weer wat terug. En Gerben
heeft een fijn schema gemaakt. Het hangt op de koelkast te shinen. En nu komt het
hardloopvrienden. Het bovenstaande was slechts een inleiding om tot het
onderwerp van de dag te komen: het muzikale vaartspel! Op het schema van Gerben
stond namelijk dat ik een “vaartspel” moest doen. Ik wist niet precies hoe ik
dit spel moest spelen, dus ik heb er op gegoogeld. “Een speelse vorm van
intervaltraining” las ik. Nou, speels ben ik wel, dus dat moest lukken. Ik had
me bedacht dat ik met muziek ging lopen. Tegenwoordig heb ik zo’n
koptelefoontje dat je voor je oren plaats zodat je ook nog de omgevingsgeluiden
kunt horen. Fijn dink. Op Spotify had ik een afspeellijst geselecteerd met van
alles en nog wat. Ik nam me voor om 2 liedjes lang op D1 tempo te lopen en 1
liedje lang te versnellen op D3 tempo. Ging mooi! Soms had ik geluk en soms had
ik pech. Zo moest ik versnellen op de live-versie van “Onderuit” van De Dijk.
7.25 minuten lang! En daarna maar 2 korte liedjes rust! (The Doors – Break on
through van 2.26 minuten en Vampire Weekend van A-Punk, 2.17 minuten.) Pure
Russische roulette dus! Toen dacht ik: dit kunnen we
ook samen doen, met een hoop andere hardlopers! We gaan samen het Muzikale
Vaartspel doen. Samen rennen en samen over muziek praten, een combinatie van 2
mooie werelden! Als je mee wilt doen met dit spel, geef je je op via de site
van Geert. Je stuurt mij een appje met 3 nummers die je mooi vindt en waar
lekker op te rennen is. Twee nummers van ca. 3 – 3.5 minuten en eentje van 5 –
6 minuten. Ik maak er een afspeellijst van. Zo krijgen we een bonte verzameling
aan nummers die we via een JBL boxje willekeurig laten afspelen (niet te hard
natuurlijk, we willen de medemens, flora en fauna niet tot last zijn. Niet meer
als anders tenminste…). Ik zorg voor het boxje. Als dan een nummer voorbij komt
shuffelen, zijn we natuurlijk benieuwd naar het verhaal wat er bij hoort. Leuk
toch? En we kunnen dus pech hebben: misschien moeten we ons 6 minuten lang in
het zweet lopen omdat het 3e nummer net de 12-inch versie is van De Vlam In De
Pijp. Om maar eens een nummer te noemen! Om jullie al wat te
inspireren, dit is mijn keuze: - Burning Love – Elvis Presley
– 3.29 minuten: Heerlijk nummer waar ik
vrolijk van word en met een hoog meezing-gehalte. - Love Sickness – The Robert
Cray Band – 2.59 minuten: Op elk lijstje zet ik Robert
Cray, mijn gitaarheld. Deze man heeft al zoveel ellende meegemaakt. Hij zou
eens moeten gaan hardlopen, misschien knapt ie daar van op. In ieder geval een
lekker up-tempo bluesy nummer. - Feel like makin’ love – Bad
Company – 5.13 minuten: Dit nummer was ooit op de
radio toen ik van mijn vakantieadres in Zeeland naar de hardloopwedstrijd “De
15 van Wolphaartsdijk” reed. Is blijven hangen, was een zware wedstrijd in 30+
omstandigheden. Dus zoiets! Het hoeven geen
levensverhalen te zijn. Natuurlijk zijn we benieuwd op welk nummer je je eerste
zoen hebt gegeven, maar het hoeft niet. Voel je vrij! Zo wou ik het doen, alles op
een rijtje: • Geert en ik hebben zondagmorgen 4 december geprikt voor dit
Muzikale Vaartspel; • Geef je op via deze site en geef 3 nummers door van de
genoemde lengte via de app (Rinke: 06 12939680); Je hoeft je verhaal er niet
bij te vertellen, dat komt wel tijdens het lopen; • We gaan zondagmorgen 4 december om 9.00 uur verzamelen aan
de Hofstraat 20 te Aalten, bij mijn
kantoor. Ruimte zat voor auto, fiets en gerei. Na het vaartspel kunnen we hier
een köpken koffie drinken; • We gaan lopen met een groep van maximaal 20 – 25 atleten. • We zetten een mooie ronde uit van ca. 12 km. Het basistempo
zal 6.00 – 6.15 minuten per km zijn; het versnellen doen we iets harder! Er
zullen zo’n 20 – 25 liedjes de revue passeren; • We gaan samen uit en samen thuis. Dus uiteraard wachten we
op elkaar, want we willen mekaars muziek natuurlijk wel horen; • AVA leden, niet AVA leden, clubloze hardlopers,
voetballers…iedereen is welkom. Je moet wel het genoemde tempo zo ongeveer aan
kunnen en wie het eerst komt, wie het eerst maalt; • De playlist wordt natuurlijk gedeeld: een mooie verzameling van hardloopnummers die je kan motiveren als je eens in een dip zit. • Wil je alleen maar meelopen en lever je liever geen muzieknummers in? Geen probleem, dan vult Rinke de lijst aan. Met sportieve en muzikale
groet, Rinke ter Haar Deelnemers aan het Muzikale
Vaartspel: 1. Rinke ter Haar 2. Geert
Wevers, 3.Andre Balke, 04.Theo Stronks, 05.Ingrid van Zolingen, 06.Katja Demkes, 07.Andre Bruil, 08.Henk ter Beest |
dinsdag 1 november 2022
Vijf dagen trailen in de Dourovalley in Portugal
 |
| Andre Bleumink en Henrie Drenthel (rechts) Vorig jaar deed Henrie samen
met Claudia mee aan een meerdaags evenement van Carlos Sa Nature Events in
Portugal. Dat was hem zo goed bevallen dat hij mij overhaalde om ook een keer
mee te gaan op trailvakantie. De 5 Days of Douro werd gehouden van 28 oktober
t/m 1 november. Het programma op de website was wat summier qua informatie,
maar volgens Google was de Douro vallei beroemd om de wijngaarden en de
olijfbomen. De beste portwijnen komen uit deze streek. Ook wat filmpjes op
YouTube lieten mooie en steile heuvels bedekt met wijngaarden en olijfbomen. We
besloten ons dus in te schrijven en te gaan genieten van alle moois wat
Portugal te bieden heeft. We moesten al op
donderdagavond vliegen omdat we vrijdag rond twaalven opgepikt zouden worden
voor de treinreis naar Pocinho. Een dag van tevoren werd dat nog omgegooid, we
zouden met een busje opgepikt worden omdat we maar met vier Nederlanders zouden
zijn. We boekten snel ons hotel om zodat we in hetzelfde hotel zaten als Barry
en Linda, dat was makkelijker qua oppikken. Vanaf Eindhoven is het maar een
paar uur vliegen en met de metro waren we in een klein half uurtje bij het
hotel in hartje Porto. Na het inchecken gingen we nog even lekker uit eten met
Barry en Linda, een mooi begin van onze trailvakantie. Vrijdagmorgen liepen Henrie en
ik nog even een paar uur als toeristen door de binnenstad van Porto. Mooie oude
gebouwen en heel veel weggetjes die steil omhoog of omlaag liepen. We genoten
van een lekkere koffie en een heerlijke pastel de natas, de beroemdste
lekkernij van Portugal. Stiekem maakten we al heel wat hoogtemeters, terwijl
het evenement nog moest beginnen. Helaas waren de terrasjes langs de Douro nog
gesloten, maar we wisten gelukkig nog een mooi tentje te vinden waar we een
lekker broodje zalm konden scoren voor de lunch. ’s Middags werden we opgehaald
door Marina en Sergio van de organisatie en reden we door een regenachtig
Portugal. Door de regendruppels op de ramen zagen we prachtige ruige heuvels,
bezaaid met grote rotsen. Volgens Marina was de Douro Valley de droogste streek
van Portugal en had het er al vanaf mei niet meer geregend. Maar de
vooruitzichten voor de komende dagen waren niet goed: bakken met regen op
zaterdag en daarna nog buien. We hadden de koffers dan ook vol met extra
kleding en schoenen. De temperatuur zou wel redelijk zijn, dus we maakten ons
er niet erg druk om. Eénmaal aangekomen in het
pittoreske gehucht Pocinho, prachtig gelegen aan de rivier Douro, konden we ons
onderkomen voor de komende dagen bekijken. Het Centro de Alto Rendimento was
een mooi architectonisch verantwoord gebouw dat tegen een helling aanlag. Alle
verdiepingen verzonken als het ware in de heuvel. Heel mooi. Van binnen was het
ook veel beton en strakke looks. De lange gangen met eenpersoonskamertjes leken
daardoor wel een beetje op een gevangenis in mijn ogen, maar alles was
aanwezig. De harde matras en het kleine raampje versterkten het gevangenisgevoel
nog meer maar de deur ging gelukkig gewoon open. ’s Avonds verzamelden we ons
bij de uitgang voor het eerste loopje. Een stuk of dertig personen stonden
klaar, die 5 Daagse was nog kleinschaliger dan we dachten. Na een speech van
Carlos (waar we niets van begrepen) gingen we van start. Als vrij snel liepen
Henrie en ik achteraan met de linten ophaler. Gelukkig sprak die ook een paar
woorden Engels en kon hij ons een beetje begeleiden. Na een paar kilometer in
het donker langs de oever van de Douro ging het omhoog en kregen we onze eerste
ervaring met de heuvels in het Douro gebied. Ik was blij dat we onze stokken
mee hadden want het ging al snel steil omhoog. Het zweet liep ons alle poriën
uit. Boven ons hoorden we gelach en gezang van degenen die voor ons liepen en
die maakten er echt een feestje van…. De route was geweldig mooi,
zelfs alleen in het licht van onze hoofdlampjes. Mooie klimmen en technische
afdalingen over prachtige paadjes met af en toe een mooi uitzicht over de
lampjes van het dorp en de brug over de rivier. Het laatste stuk liepen we weer
terug langs de oever van de Douro. Inmiddels begon het al te regenen, maar het
was niet koud. Na ruim 15 kilometer in 2:10 uur met 595 hoogtemeters waren we
weer terug bij de finish. Na de finish was er tijd van
douchen en daarna moest er nog gegeten worden. Gezellig met zijn allen in de
kantine van het CAR. Toen pas kwamen we er achter dat de overige deelnemers
voor het grootste deel winnaars waren in het circuit van wedstrijden die Carlos
georganiseerd had. Dat verklaarde natuurlijk dat wij zo snel achteraan kwamen
te lopen. Dat zou de komende dagen dus ook wel niet veranderen, maar voor ons
maakte het eigenlijk niet uit. Dag twee begon met een stevig
ontbijt. De rugzak had ik daarvoor al gevuld met eten en drinken voor de route
van dag 2. Het zou een kleddernatte dag worden, met 30 kilometer en ruim 1000
hoogtemeters. Een goed ontbijt was dus niet overbodig. Eerst werden we met de
bus naar de start gebracht. Met een Portugese chauffeur is dat al een avontuur
op zich… We moesten nog even wachten voor de start en iedereen schuilde nog
even onder het bushokje. Maar na de korte briefing moesten we toch de regen
gaan trotseren. Na een pittig klimmetje naar
de ruïnes van een kasteel om op te warmen volgde er een lange afdaling naar de
oevers van de Douro. Zelfs in de stromende regen waren de uitzichten prachtig,
je kon je alleen maar voorstellen hoe geweldig het zou zijn als de zon zou
schijnen. De route langs de oever voerde via een paadje dat nauwelijks die naam
mocht hebben. Lopend en af en toe klauterend over een paadje hoog boven de
rivier kwamen we goed vooruit. De temperatuur was eigenlijk prima ondanks de
voortdurende regen. Na een redelijk vlak stuk over een boerenlandweggetje langs
de rivier kwamen we bij de verzorgingspost. Heerlijke Portugese lekkernijen en
een paar bekers cola voor de energie naar binnen werken en weer verder. Al snel bleek dat we het
makkelijkste gedeelte van de route gehad hadden, het begon nu echt. Klimmen en
afdalen en dan nog maar weer klimmen en afdalen. En dan wel op hele steile, met
stenen bezaaide hellingen. Door de voortdurende regen was het soms een route
zoeken tussen de stromen water die van de bergen naar beneden kwamen. Soms was
het ook gewoon een kwestie van er dwars doorheen. Ondanks alle nattigheid
hielden we de stemming er goed in en het tempo bleef hoog (voor ons doen dan). Door het gebrek aan uitzichten
kregen andere aspecten veel meer nadruk. Het geluid van de waterstroompjes, de
reuk van wilde rozemarijn en lavendel, alle zintuigen kwamen aan bod. Wat een
mooie route, we genoten echt volop. Het laatste stukje nog door het stadje tot
bij een soort dorpshuis waar de finish was was nog het minst mooi van de route,
maar dan heb je het over een paar honderd meter. Geheel naar Portugese traditie
moest er na een snelle douche nog wel uitgebreid geluncht worden. Alle verloren
calorietjes waren in no time weer aangevuld en dan ’s avonds ook nog een keer
eten, we kwamen niets tekort. Om de avond te besluiten keken we met het
Nederlandse clubje samen naar de Formule 1 kwalificatie en daarna op tijd naar
bed. De derde dag moesten we al
bijtijds er uit voor het ontbijt. We zouden wat beter weer krijgen, maar het
zag er nog wat nevelig uit buiten. Het jasje bleef nog even aan in de bus naar
het volgende kasteel waar we gingen starten. Op de heenweg pikten we nog
wandelaars op, er werd nl. tegelijkertijd ook een wandeltocht georganiseerd.
Die kregen wat voorsprong terwijl wij een rondje om het kasteel renden. De route was wat korter met 17
km, maar volgens het hoogteprofiel zou het geen makkie worden. Uiteindelijk
bleken het 775 hoogtemeters te zijn. Al redelijk in het begin zat er een flinke
klim in waar we echt moesten scramblen, op handen en voeten omhoog klauterend
over de rotsen. Gelukkig waren er een aantal toplopers die zich even terug
lieten zakken om ons te begeleiden. Spectaculair om te doen en best pittig.
Later vertelde Carlos wel dat hij er over getwijfeld had of dat stukje wel
veilig genoeg was. Maar volgens mij waren we wel geslaagd in zijn ogen. Na deze klim liepen we nog een
stukje op met één van de andere lopers tot de lopers die ons begeleid hadden op
de klim weer achterop kwamen. Al kletsend en lachend en met onwaarschijnlijk
gemak renden ze vrolijk bij ons weg bij de eerstvolgende klim terwijl wij in
een hike met onze stokken terug moesten vallen. Maar de zon kwam inmiddels door
en ons humeur was opperbest, dus we lieten ze net zo vrolijk lopen. Wij haalden
inmiddels de wandelaars weer in, dus dat maakte dat wij ons weer heel goed
voelden. De route voerde ons over de
prachtige steile heuvels die bedekt waren met druivenstruiken in allerlei
herfstkleuren. Geweldig mooi gezicht in de herfstzon. Die zon deed overigens
nog behoorlijk zijn best, in de laatste afdaling voelde het alsof we richting
of over de twintig graden gingen. En toen zagen we een prachtige houten
constructie tegen de berg omhoog kronkelen. Een gloednieuwe houten trappen
constructie met volgens het bordje meer dan 900 treden. Van onder kon je de
bovenkant niet zien, zo hoog was het. Vol goede moed begonnen we aan de klim,
maar dat viel nog niet mee. In de warme zon lieten we treetje na treetje achter
ons, de zweetdruppels spoten uit de poriën. Na meer dan een kwartier
onafgebroken trappenklimmen stonden we eindelijk boven. De finish was bereikt! Nou ja finish…. We genoten
even van een kleine gezamenlijke lunch in het stadje en daarna liepen Henrie en
ik het laatste stuk naar de CAR in plaats van in de bus te stappen. Het was
immers nog vroeg op de middag en dat leverde dan toch weer een mooie totaal
dagafstand op. Het was immers nog een kilometer of negen en meer dalen dan
klimmen. Vol goede moed en met hernieuwde energie van de lunch gingen we op
weg. We hadden eigenlijk een hele mooie middagtocht door de boomgaarden met
olijfbomen, prachtige vergezichten. Op het laatst wisten we zelfs nog een
verkeerde afslag te pakken, maar dat betekende wel dat wel door Pocinho kwamen.
Daar konden we nog een welverdiend ijsje scoren in het enige cafeetje dat open
was. Na het avondeten trok het
Nederlandse kamp zich weer terug om samen de Formule 1 te kijken. Met chips,
chocola, bier en fris moedigden we onze Max aan en dat leverde een eerste plek
op. Een perfect eind van een mooie dag! Tijd om weer op tijd in bed te kruipen
en de vermoeide spieren wat rust te gunnen. Dag vier was de groep een stuk
kleiner. De deelnemers aan de driedaagse waren naar huis en wij moesten we
extra vroeg op staan voor het ontbijt. We gingen nl. een oud treintracé lopen
net over de grens in Spanje. Dat was een eindje rijden en bovendien was er een
uur tijdsverschil terwijl we voor een bepaalde tijd moesten starten. De groep
was zo klein dat we met een busje en één auto konden gaan voor zowel de
organisatie als de overgebleven groepsleden. De sfeer werd zo wel een stuk
knusser. Het weer was ons ook deze dag
niet heel gunstig gezind. In ieder geval de ochtend zou het regenen,
waarschijnlijk de hele tijd dat we aan het lopen waren. De jasjes konden weer
aan en ook de hoofdlampjes waren verplicht voor in de tunnels. We moesten de
hele tijd het pad langs het spoor volgen, makkelijk zat. Ook leuk voor ons
vlakkelanders, geen hoogtemeters. Sterker nog, het spoor liep iets naar beneden
over de hele route. Gewoon rennen dus! Maar zo makkelijk was het natuurlijk ook
niet. Het paadje langs het spoor hield regelmatig op aan de ene kant en dan
moest je weer over de stenen, rails en bielzen naar de andere kant om daar
verder te lopen. Toch was het een schitterende
route. De tunnels waren aardedonker en zelfs met een hoofdlampje moest je goed
opletten met de gaten in de grond, uitstekende rotsen aan de zijkanten van de
tunnels en de bielzen lagen ook lang niet gelijk. Maar in de tunnels was het in
ieder geval droog…. Het spoor liep langs de Douro, wat mooie vergezichten
opleverde (zelfs in de regen). De bruggen overspanden flinke hoogtes en even
naar beneden kijken was niet voor iedereen weggelegd. Maar wat echt speciaal
was in mijn ogen: de cactussen die links en rechts in het wild groeiden.
Metershoge exemplaren met kleurige cactusvruchten, het leek wel een
westernfilm. Aan het eind van het tracé
konden we wat droogs aantrekken en moesten we nog een uurtje wachten op de rest
van de groep. Die wandelden de route namelijk, eindelijk konden wij eens iets
sneller. Toen iedereen er was en droge kleren aan had gingen we uitgebreid
lunchen in een prachtige ouderwets ingerichte eetgelegenheid. Daar werden we
voorzien van allerlei heerlijke lokale lekkernijen. De wijn erbij was ook
lokaal en bijzonder goed. Het haardvuur knapperde en er kwamen wat mooie sterke
verhalen naar boven. Het gaf het gevoel de we er echt bij hoorden, superfijn. Na het eten gingen we met de
groep een aantal bezienswaardigheden bekijken. Aan de Portugese grens barst het
van de kastelen en burchten die vroeger de grens met Spanje bewaakten. Sommige
burchten zijn alleen nog ruïnes, anderen zijn heel mooi opgeknapt en echte
toeristen trekpleisters. Eén ding hebben ze allemaal gemeen, ze liggen meestal
strategisch op een heuvel in een verder redelijk onherbergzaam gebied. We
genoten volop van ons toeristische tripje en het was wal weer donker toen we
weer bij het CAR aankwamen. Nog een keer warm eten en daarna nog een potje pool
spelen in de gemeenschappelijke ruimte. Supergezellige laatste avond. De laatste run was op de
laatste ochtend. 1 November is een feestdag in Portugal en Carlos had met de
lokale trailclub geregeld dat ze ons meenamen op een rondje door hun
trainingsgebied. We startten op het dorpsplein en nadat we via wat achteraf
paden een stukje hadden gelopen begon het echte werk. Een steile rotswand
doemde voor ons op en waar ik geen pad zag bleken we toch omhoog te moeten. De
stokken in de rugzak en met handen en voeten omhoog klimmen, gelukkig met wat
hulp van de locals die voor en achter ons bleven om in te gaten te houden of
het allemaal wel goed ging. Ik had wel het idee dat ze gaandeweg meer
vertrouwen in onze klimkunsten kregen. Maar wat omhoog gaat moet ook
weer omlaag en zo mochten we ook via supersteile klauterpaadjes naar beneden.
Door de regen was het allemaal wat modderig en glibberig. Tot mijn verbazing
deden we het in deze afdalingen helemaal niet zo slecht. Maar dat komt
natuurlijk omdat we wel modder en nattigheid gewend zijn. Op alle andere
stukken werden we er zelfs door het zoontje van één van de lopers compleet
vanaf gelopen. Maar onze mobiele verzorgingspost in de vorm van een pickuptruck
leverde steeds een mooi punt voor de snelle mannen op om even te wachten onder
het genot van wat lekkers. Tegen de tijd dat wij er weer waren konden we dan
weer verder. Na een kleine 15 km en 700
hoogtemeters kwamen we weer aan op het stadsplein. Het was inmiddels lekker
warm geworden en we zaten met zijn allen op de traptreden van een monument na
te kletsen. Er kwam ergens een mooie fles port tevoorschijn en wat bekertjes en
zo zaten we heerlijk te genieten in de zon. Uit de open deuren van de kerk kwam
gezang om het geheel nog extra luister bij te zetten. Zelfs Carlos de
organisator zat heerlijk relaxt te genieten, hoewel hij nauwelijks een drupje
zweet kwijtgeraakt was tijdens ons loopje. Aan alle goede dingen komt een
eind en zo werden we na een douche en lunch weer teruggebracht naar Porto. Een
geweldige 5 dagen Douro zaten er op. Mentaal een enorme opkikker, lekker vijf
dagen doen wat je leuk vind zonder dat werk of zo in de weg zit. Heerlijk! Het
lichaam was wel aardig moe inmiddels. De hoogtemeters, maar vooral ook het
dalen, telde flink door. Achteraf viel het eigenlijk best mee met de schade,
doordat je elke dag toch ook weer kunt herstellen. Het weer had misschien wat
beter gekund wat ons betreft, maar we gunden de Portugezen best wat regen na
zo’n lange droogte…. Na een korte nacht namen we een hele vroege vlucht weer terug naar huis. Gelukkig hoefde de douane geen steekproef te houden want onze koffers vol natte en smerige sportspullen stonken een uur in de wind. Een paar wasjes later en een aantal dagen weer wat bijslapen en het hele avontuur begint alweer te vervagen tot een mooie herinnering. Carlos Sa organiseert meerdere evenementen per jaar in diverse gebieden van Portugal. Henrie en ik kunnen het in ieder geval van harte aanbevelen. Volgens mijn weegschaal hoef je er niet heen te gaan om wat af te vallen overigens….  |
zondag 30 oktober 2022
Abonneren op:
Posts (Atom)