De AVA-jaan in coronatijd - deel 7

Gabrielle Bruil

De groepstrainingen bij AVA`70 behoorden maandenlang tot het verleden, maar deze week is er eindelijk weer wat mogelijk. Echter, een meet-and-greet in het altijd gezellige clubhuis zit er helaas niet in. De wedstrijdkalender is vrijwel blanco en de smaakmakende verenigingsactiviteiten staan in de ijskast en vooralsnog blijft dit zo. Kortom… het is eigenlijk best wel kommer en kwel voor de AVA-janen. Via de media wordt gelukkig duidelijk dat de clubliefde het wint van de coronacrisis, maar het gemis van het samen sporten met de hardloopmaten wordt door velen steeds heftiger. In de rubriek “De AVA-jaan in coronatijd,” peilen we de stemming van een clubgenoot. We vervolgen de serie met …….

Gabrielle Bruil

Coronatijd is natuurlijk een hele lastige periode voor ons AVA-janen en dat geldt zeker ook voor Gabrielle Bruil. De goedlachse atlete uit de selectie van Johan Assink is nu een dikke 5 jaar lid van de vereniging, maar was net als alle anderen vooral op zichzelf aangewezen. Maar ze ging zeker niet bij de pakken neerzitten. Sterker nog, de C-loopster werd de afgelopen maanden alleen maar sterker en vooral sneller. Haar verhaal in een notendop….

Hoe zien je looptrainingen er nu uit?

Graag ga ik 3 tot 4 keer in de week hardlopen. Het liefst doe ik daarbij intervaltraining en ben gek op de run-walk-run-methode. Dat wil eigenlijk zeggen dat de 800 meter snel loopt en daarna 3 minuten gaat wandelen. Dit herhaal je vervolgens een keer of 8. Daarnaast ga ik minimaal 1 keer per week in het bos trainen. In het begin vond ik het wel moeilijk om alleen te lopen. Mijn broer fietste regelmatig mee bij de wat langere afstanden, terwijl hij bij het korte werk zelf ook mee rende.

Doe je verder nog iets om je conditie op peil te houden?

Ik wandel graag en neem daarbij regelmatig de hond mee. Bij mooi weer stap ik ook nog wel eens op de mountainbike.

Je hebt een flinke progressie gemaakt in coronatijd. Vertel?

Een week voordat de coronaregels gingen gelden, deed ik mee aan de Elverloop in Wehl, waarbij ik tijdens de wedstrijd werd gehaast door mijn broer Wilco. De eerste 3 kilometer ging het als een speer, maar toen knapte er wat. Wilco liep gelukkig bij mij in de buurt en dan wordt het toch een stukje gemakkelijker. Uiteindelijk finishte ik rond de 27 minuten op de 5 kilometer en verbeterde daarmee mijn P.R. We daagden elkaar uit en Wilco hield vol dat een tijd van 25 minuten er bij de virtuele Koningsloop in zat. Uiteindelijk is me dit ook gelukt. Vervolgens ben ik via mijn horloge met de Garmin Coach aan het werk gegaan. De 10 kilometer heb ik aanvankelijk vastgezet op 48 minuten, maar dit bleek een beetje te hoog gegrepen, dus dit hebben we bijgesteld naar 50 minuten. Het stellen van de streeftijd heeft mijn snelheid zeker verbeterd.

Het meedoen aan virtuele wedstrijden vind ik leuk om mezelf te prikkelen. Doel is in eerste instantie om vooral lekker te lopen en als ik dan een mooie eindtijd kan halen, zal ik daar zeker voor gaan.

Wat mis je het meest m.b.t. AVA`70?

Daar hoef ik niet lang over na te denken, want dat is toch vooral het trainen in groepsverband. Daarnaast toch zeker ook de gezelligheid bij de club en natuurlijk ook de wedstrijden.

Heb je nog een tip voor je clubgenoten?

Je kunt meer dan je denkt! Laat bijvoorbeeld iemand met je meegaan, die je onderweg tijdens de trainingen een beetje uitdaagt.

Tenslotte… wil je verder nog iets kwijt?

Het ziet er naar uit dat we snel weer in groepsverband kunnen trainen en daar zie ik en met mij velen, erg naar uit. Nu de wedstrijden nog……

Ready For Take off Enschede

Cindy Brusse, Dirk-Jan Robbe, Henk-Jan Legters en Wim Brinkman

Zondag 16 mei stond al een aantal weken rood omcirkelt in mijn agenda. Eindelijk na vele maanden van duur- en heuvelloopjes weer een echte wedstrijd. Toevallig ook weer in Enschede, dat was ook de plek waar ik mijn laatste wedstrijd heb gelopen op zondag 13 september, de Menzis Singelloop. Ook toen waren er al heel veel voorwaarden en beperkingen om te kunnen lopen, maar het was in ieder geval wel een echte wedstrijd. De week ervoor had ik ook al de Burglauf in Gemen gelopen, maar hierna ging ook bij onze buren alles op slot. Al deze wedstrijden en de duurlopen was ik in de gelukkige positie dat ik altijd Dirk-Jan Robbe aan mij zijde had. Samen hebben we plannen gemaakt, weer afgezegd, gemopperd op de hele wereld, maar altijd er zijn voor elkaar en ook in deze rare periode elkaar steunen. Dirk Jan bedankt. 

Het was dan ook heel normaal dat Dirk Jan mee ging naar Enschede voor deze wedstrijd. Ik had hem maar niet vertelt van tevoren, wat er allemaal bij kwam kijken, want dan zou hij wel eens kunnen afhaken. Want deze loop had namelijk wel erg veel randvoorwaarden. Het was een onderdeel van het Fieldlab programma, om na te gaan en te kijken, hoe in de toekomst op een veilige manier gezamenlijk kan worden gesport. Bij de inschrijving, moest je een app close aanmaken, die aan jouw mobiele telefoonnummer was gekoppeld. Alle info over dit loop evenement ging via deze app. Zo moest je een snel test afspraak inplannen, 24 uur voor het loopevenement, maar ook 5 dagen erna. Deze test locatie was voor ons in Enschede op het vliegveld, waar ook de wedstrijd was. Ook moest je ervoor zorgen dat de coronacheck app op je mobiel stond. Al met al dus nogal wat zaken, voor je ook maar één meter had gelopen. Wij hadden onze test afspraak gemaakt rond 10.00 uur, dus twee uur voor de wedstrijd, want binnen 20 minuten kreeg je de uitslag. 

Dat betekende dus dat we op zondag morgen rond 9.00 uur al vertrokken richting vliegveld Enschede. Het was erg rustig op de weg en ruim op tijd waren we er. De parkeerplaats stond al mooi vol, want om 10.00 uur was de start van de top lopers en de bedrijven run. Eerst maar even testen, met de code die je persoonlijk had ontvangen. Bij mij was een erg vriendelijke dame en de neustest verliep snel. Helaas bij Dirk Jan ging het wat minder, of hij had een vakantiehulp, of zijn neusgaten zijn te klein, maar na 3 pogingen en bijna braken lukte het nu ook bij hem. Hierna moesten we onze uitslag ook nog als QR-code op onze mobiel zien te krijgen, zodat deze gescand kon worden. Omdat we alle twee hier weinig kaas van hebben gegeten, waren wij dan ook super blij dat de organisatie een paar vriendelijke dames had ingehuurd, om personen zoals ons te helpen. Het bleek echt voor hun een fluitje van een cent en na vele bedankjes van onze kant konden we eindelijk door. 

In een grote hangar, waar het een drukte van belang was, kon je de startnummers ophalen, kreeg je ook nog een soort horloge om, dat alles in de gaten hielt wat je zo al deed. Na afloop werden deze dan ook weer ingenomen. Maar er waren genoeg eet en drink kraampjes, vele sportzaken hadden er een stand, maar het mooie was dat je gewoon gezellig bij elkaar aan tafel kon zitten, of een praatje zonder mondkapje kon maken. Want iedereen was negatief getest die op het terrein was. Ook kwamen we Henk Jan Legters en Cindy Brusse tegen, die ook om 12.00 uur de 10 km liepen en natuurlijk moesten we een groepsfoto voor de site maken. Gewoon ouderwets weer in de rij voor de toiletten en samen zenuwachtig in het start vak staan. De high five, het elkaar succes wensen, kijken op je telefoon of je bereik hebt, de spanning van het aftellen. Geweldig gewoon, wat hebben we dat toch gemist. 

Het parcours was een ronde van 5 km, met veel vals plat en bochtjes, maar we konden eindelijk weer rennen. Ook na de finish was het bijna een groot volksfeest, iedereen was blij voor zichzelf, maar zeker ook voor de andere, omdat we weer samen hadden kunnen lopen. En dan heerlijk na afloop een patatje en een koud glas bier. En klagen dat het toch wel tegenviel, dat het parcours niet makkelijk was en dat er veel meer wind stond dan verwacht, heerlijk gewoon. Maar het blijft natuurlijk een test evenement en hoe gaat het nu verder? Is dit de nieuwe manier van het organiseren van wedstrijden? Op de terug weg hadden Dirk Jan en ik het er nog over, wat betekend dit voor wedstrijden, hoe gaat het er in de toekomst uitzien? Ik kan me goed voorstellen dat er voor een wedstijd door de organisatie gevraagd wordt aan de deelnemer of je kunt aantonen dat je negatief bent getest of dat je kunt aantonen dat je bent gevaccineerd. De toekomst zal het uitwijzen, maar een wedstrijd en alles eromheen, zoals vanmiddag, smaakt zeker naar meer.

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

Wim Brinkman

Halve Marathon van Aalten - 21.1 km - 2:04.19 uur - 19e plaats

In de buurtschap 't Klooster

Een virtuele wedstrijd georganiseerd door Henk Mengers. De halve marathon heb ik samen met Theo Stronks gelopen.

Routine

De halve Marathon zit er weer op

Soms maak je keuzes in het leven, waar je wel eens langer over moet nadenken. Geert werd gevraagd om een halve Marathon als testloop te doen. Nu gaat hij ook niet over één nacht ijs en moest dit eerst laten bezinken. Je mocht dit individueel doen maar ook met een loopmaatje. Ik was natuurlijk blij verrast dat de vraag bij mij neergelegd werd. 

Na het echec van Rotterdam (geen marathon) nog wel de nodige kilometers gemaakt maar zeker geen 21 kilometer. De april weekendlopen hebben wel aangetoond dat het met onze vorm wel goed zat. Het ja woord dus aan Geert gegeven, met de mededeling dat ik het gewoon ga proberen. De bedoeling was dat we bij elkaar zouden blijven mits één van beide om welke reden dan ook niet verder zou kunnen. 

Rond 13.00 uur kwam Geert mij ophalen, nog een beetje na bibberend van de 2^e corona prik. Om exact 13.30 uur vertrokken we aan onze ultieme poging. Vooraf gingen we uit van een tijd rond de 2 uur en 17 minuten (6.30 min/km). Na 1 km konden we deze bescheidenheid al over boord gooien. Het prachtige parcours leidde ons naar Barlo, via ’t Klooster en Bredevoort naar Miste. 

Bijna halverwege op 10 kilometer kwamen we door in iets meer dan 59 minuten. Toen wisten we met al onze routine dat we dit goed zouden voltooien. Via de beruchte Zwanenbroekweg richting de finishlijn die op de Walfortlaan was getrokken. Met nog een versnelling in de laatste kilometer kwamen we gezamenlijk over de finish in 2 uur en 4 minuten. Dik tevreden over het resultaat gingen we huiswaarts. Dat routine beloond wordt heeft zich hier weer eens bewezen.

Theo Stronks

Verslag van de 12e Hemelvaartsloop in Aalten

Een aantal wandelaars tijdens een rustpauze onderweg

Dauwloop AVA'70 valt in de smaak

Op Hemelvaartsdag organiseerde AVA`70 een dauwloop. Sportievelingen konden tussen 06.00 uur en 09.00 uur van start gaan en hadden daarbij de keuze uit een drietal routes van 6,6 of 9,7 of 14,0 kilometer door het typisch Daalse land.

De eerste vroege vogel meldde zich al om 05.46 uur bij het clubhuis van de vereniging en ging een krap kwartiertje later met een wandelmaatje op pad voor de langste route. Het weer was perfect en de eerste deelnemers konden genieten van prachtige dauwflarden die boven het land hingen. Een van de eerste deelnemers was Gerjo Wevers, die zijn vrouw uit bed had getrommeld om samen zijn 56^e verjaardag te starten met een mooie wandeltocht van een kleine 10 kilometer. Op deze manier was het duo mooi op tijd weer thuis om de visite te ontvangen. Hoe mooi is dat? Ook de fanatieke Dick Hilbelink meldde zich bij de organisatie, vergezeld van Sil, zijn jonge en trouwe viervoeter, die voor het eerst een georganiseerde wandeltocht ging maken. 

Een moeder had haar dochter zover gekregen om ook de wandelschoenen aan te trekken en de jonge deelneemster kreeg als beloning een medaille van de organisatie uitgereikt. Een gebaar dat overigens ook de andere sportievelingen werd aangeboden en waar door sommigen dankbaar gebruik van werd gemaakt. Twee kopstukken van de club dronken vlak voor vertrek gemoedelijk een lekker rooibostheetje en gingen vervolgens bepakt met een rugzak vol proviand op pad voor een lange wandeltocht.  Een paar atleten van naam gingen na het drinken van een kop koffie en het delen van de laatste roddels richting het Aaltense Goor en pakten op deze manier toch mooi een vroege hardlooptraining mee.  Het liep lekker door bij het clubhuis en het was bovenal erg gezellig. De vlotte “meet and greet” tussen de verschillende clubgenoten was hartelijk en joviaal. Er zitten weer hele mooie tijden aan te komen…..

Overigens waren het zeker niet alleen AVA-janen die de sportieve uitdaging aangingen. Diverse wandelliefhebbers uit de omgeving zochten het Daalse avontuur. Inmiddels kwamen ook de eerste prachtige foto`s al bij de organisatie binnen, waarbij de dauwloop duidelijk in beeld werd gebracht. 

De vroege vogels maakten intussen plaats voor de uitslapers, maar dat doet natuurlijk niets af aan de doelstelling om de dag te starten met een mooie activiteit. Ook Theo Stronks had zijn vrouw verleidt, dit keer om samen Dale aan te doen en het beviel het duo dusdanig goed, dat er tussentijds nog van koers werd gewijzigd en er dik 4 kilometer bij het parcours werd aangeplakt. Deze omzetting kon kosteloos plaatsvinden, omdat de activiteit sowieso al gratis was. Jan te Brake jr. was inmiddels met zijn wederhelft op  pad gegaan en zij besloten het dit keer op de hardloopschoenen te doen. Na afloop meldde de afgetrainde 50`er, dat hij zowaar een nieuw pad had gevolgd. Best opmerkelijk als je beseft dat Jan zeker een dikke 20.000 kilometer rondom Aalten heeft gedraafd en hoe mooi is het dan, dat er een nieuw en onbekend stuk wordt afgelegd? Inmiddels kwam de uiterste vertrektijd van 09.00 uur in zicht en de categorie “verslapers” meldde zich op de knippert gejaagd en al enigszins bezweet bij het clubgebouw van AVA`70. Michiel Wellink had zijn moeder uitgedaagd of andersom. Feit was wel dat het altijd goedlachse duo de natuur in trok en samen zelfs tijd vrijmaakte om een mooi veldboeketje samen te stellen op hun route. Dat ze al plukkend en pratend hier en daar een afslag misten, namen ze daarbij op de koop toe. 

Om een kleine check te doen of alle deelnemers wel het juiste pad hadden gekozen, besloot de organisatie om het parcours in tegengestelde richting te gaan rennen. Zo konden de wandelaars tegemoet worden gelopen en eventueel aangesproken. Een wenselijke toenadering, die altijd vriendelijker is dan een verbale aanval van de achterzijde. Er bleken zich slechts enkele kleine dwalingen te hebben voorgedaan, maar vaak werd de hand daarvoor in eigen boezem gestoken. Zo gaf een enkeling toe, dat de begrippen links en rechts in theorie weinig problemen opleveren, maar soms in de praktijk zomaar verkeerd uit kunnen pakken. De gevolgen zijn veelal echter niet zo bijster schokkend. Sterker nog, de stappenteller lacht er om. Naarmate de tijd verstreek kwamen er bij de organisatie de verschillende bedankjes en foto`s binnen en dat is natuurlijk altijd leuk. In totaal hebben een kleine 80 sportievelingen deelgenomen aan de dauwloop door het Daalse land, genietend van een activiteit in de prachtige Aaltense natuur. En daar was het eigenlijk vooral om te doen……(FR)

Dauwlopen met AVA’70

Flamingo's in het Aaltense Goor 

Op Hemelvaartsdag, donderdag 13 mei, is er de mogelijkheid om te gaan dauwlopen bij AVA'70. Tussen 06.00 uur en 09.00 uur kan er gestart worden vanaf het clubhuis aan de Bredevoortsestraatweg 110-A.

Er kan gekozen worden uit een drietal prachtige routes: 

Route 1: Hofstedepad (6.6 km) 

Route 2: Sledevoort (9.7 km)

Route 3: Goorzicht (14.0 km) 

De wandelingen gaan voornamelijk over bos- en zandpaden door het Daalse land, terwijl de langste route ook het Aaltense Goor aan doet. De kans dat er op het vroege uur een ree wordt gespot is zeker aanwezig en de grote vraag is natuurlijk ook of tegen die tijd de flamingo's nog verblijven bij de waterpartij aan de Boterdijk.

Bij de activiteit worden de geldende coronamaatregelen gevolgd bij de start- en finish locatie. Daarnaast mag er uitsluitend solo, als duo of als gezin, dus met een groepje personen uit één huishouden worden deelgenomen. Voor deelname aan het dauwlopen hoeft men geen lid te zijn van AVA`70 en er zijn geen kosten aan verbonden.

Begin Hemelvaartsdag sportief met een mooie wandeling of hardlopend door het Daalse land!

A'j plat kunt praoten moj't neet laoten - deel 1

't Löp zoas ’t löp.

Vrogger toen d'r nog hardloopwedstrieden wazzen, heurden i-j, bi-j de wat grotere evenementen, lopers in völle talen sprekken. Duuts en Engels kon ik nog wal begriepen, maor as 't Keniaans of Somalisch was, dan reageerden ik alleen met 'n klein knikje.

Mocht ik bi-j 'n loop in Rotterdam of Nijmegen ons mooie dialect heuren, dan spitsten ik mien de oorne en sprak diegene meteen an. Dit is 'n bekend verschiensel, misschien he'j dit op vakanties ok wal 's met-emaakt.

In de völle waekelekse trainingen die ik verzorg, is mien voertaal standaard 't Achterhoeks dialect. Inmiddels is dat 'n mix van Wenterswieks, Veldhoeks, Aaltens en van sommege uutdrukkingen “oorsprong onbekend”. t Schient dat ik nogal 's in herhaling val, dat zie 'k in dit geval dan maor als 'n veurdeel. Now is 'r bij een van de groepen 'n Belgische anwezeg. 't  Is  veur uns beiden 'n uutdaging um mekare te verstaon, of better gezegd, um mekare te begriepen.

Bi-j 'n ni-je groep, vraog ik an 't begin altied wal of mien dialect 'n probleem is. Enkele jaoren gelaene bi-j 'n loopclinic in Vasseveld ha'k dit ok netjes evraogd. Zoas gewoonlek kwam d'r gin reactie. Halverwege de training kump d'r 'n dame bi-j mi-j: “Ik heb geen idee waar je het over had”, zei ze.  'Ik had 't nog wal netjes evraogd' zei ik, maor eur reactie was:  “deze vraag had ik ook niet begrepen”.

Ik denke en praote in 't dialect, maor mien platte schriefkunsten bunt minimaal. Mijn goeie vriend Johan Scholl kan dan niet hardlopen maor den kan 't wal heel goed op papier kriegen. 

Henk@LG-Zandloper.nl

Renovatie en uitbreiding atletiekbaan AVA’70

De prachtige AVA'70 baan (foto Gerrit-Jan Jansen)

Het atletiekcomplex van AVA’70 wordt vernieuwd en uitgebreid. Dit meldt een raadsmededeling van de gemeente Aalten. Het complex in zijn huidige vorm is aangelegd in 2013. De kunststofatletiekbaan wordt intensief gebruikt door senioren en de vele jeugdleden en vertoont daardoor slijtage. Daarom is een grondige renovatie nodig.

Door Bernhard Harfsterkamp

Noodzakelijke renovatie

De atletiekbaan heeft al een tijdlang last van scheuren. Daarnaast lieten de gootkappen steeds los. De schade is telkens hersteld door de aannemer, die de baan heeft aangelegd. De scheurvorming is intussen ‘exponentieel’ toegenomen, waardoor nu het besluit is gevallen om de baan te renoveren. Met de atletiekvereniging is hierover in de afgelopen periode veelvuldig overlegd. Dat heeft er toe geleid dat het niet alleen bij de noodzakelijke renovatie blijft, maar dat de atletiekbaan ook wordt aangepast.

Hogere huur voor atletiekvereniging

De atletiekbaan zal meer een trainingsaccommodatie worden. Daardoor sluit die beter aan bij de wensen en behoeftes van de leden van AVA’70. Daartoe wordt het aantal verspringlanen uitgebreid en wordt het kogelstoot- en discuswerpengedeelte vergroot. Het toekomstbestendig maken van het complex kost uiteraard wel geld. De kapitaallasten, het bedrag waarvoor het complex jaarlijks op de gemeentebegroting staat, wordt hoger. Die waren 20.862 euro per jaar en zullen voortaan 22.724 euro per jaar bedragen. De gemeente zal gebruiken maken van de Regeling specifieke uitkering stimulering sport. Dat betekent dat de BTW die normaal gesproken in rekening wordt gebracht voor een investering in sportvoorzieningen gecompenseerd zal worden. Voor de investering in het atletiekcomplex gaat het om ongeveer 80.000 euro. Om de hogere kapitaallasten te financieren wordt de huur van AVA’70 wel verhoogd. Er zal jaarlijks 4000 euro meer huur betaald worden. (bron)

Vooraankondiging Dauwloop AVA'70

Op Hemelvaartsdag, donderdag 13 mei a.s., is er de mogelijkheid om te gaan dauwlopen bij AVA`70. Tussen 06.00 uur en 09.00 uur kan er gestart worden vanaf het clubhuis. Er zijn 3 prachtige routes uitgezet, variërend van 6, 10 en 14 kilometer. 

Houdt deze morgen vrij om een mooie wandeling te maken door het Daalse land. Nadere informatie volgt op de site. De routes zijn ook zeer geschikt voor een schitterende duurloop met erg weinig asfalt. Iedereen, ook al ben je geen lid van AVA'70, kan mee doen.

De AVA-jaan in coronatijd - deel 6

Gerrit Dijkslag

De groepstrainingen bij AVA`70 behoren al maandenlang tot het verleden, dus ook een meet-and- greet in het altijd gezellige clubhuis zit er helaas niet in. De wedstrijdkalender is blanco en de smaakmakende verenigingsactiviteiten staan in de ijskast, die vooralsnog hermetisch gesloten lijkt te zijn. Kortom… het is eigenlijk best wel kommer en kwel voor de AVA-janen. Via de media wordt gelukkig duidelijk dat de clubliefde het wint van de coronacrisis, maar het gemis van de hardloopmaten wordt door velen steeds heftiger. In de rubriek “De AVA-jaan in coronatijd,” peilen we de stemming van een clubgenoot. We vervolgen de serie met ……

Gerrit Dijkslag

Wanneer sport in het algemeen en hardlopen in het bijzonder je passie is, heb je een buitengewoon beroerd jaar achter de rug. Gerrit Dijkslag had daarnaast nog de pech van een vervelende blessure en wie de fanatieke atleet een beetje kent, kan zich voorstellen dat het humeur af en toe het dieptepunt zal hebben aangetikt. Gelukkig voor Gerrit zijn de baantrainingen bij AVA`70 weer voorzichtig opgestart en kan er worden uitgekeken naar betere tijden. Net als velen, hunkert ook Dijkslag weer naar duurtrainingen met de A-selectie, gezellige clubactiviteiten en vooral ook wedstrijden…… 

Hoe zien je hardlooptrainingen er momenteel uit?

Ik ben heel erg blij dat we met een klein groepje weer op de baan mogen trainen, verder train ik twee, soms drie keer in de week alleen. Dat alleen trainen heb ik een jaar lang volgehouden. Net voor de eerste lockdown raakte ik geblesseerd aan mijn hamstring, dus dat verhaal van Rianke in de vorige aflevering,  kwam me heel erg bekend voor. Eerst 10 weken helemaal niet trainen, alleen maar wandelen en oefeningen, heel veel oefeningen. Als er geen lockdown was geweest, was ik helemaal gek geworden door het missen van groepstrainingen en vooral wedstrijden. Maar ja, die waren er toch niet, dus een weekje langer niet trainen maakte ook niet uit. Tijdens mijn 36 jarige lidmaatschap van AVA, had ik nog nooit langer dan drie weken achter elkaar niet hardgelopen, dus dit was wel een unicum. Daarna via een schema van fysio Mark weer heel voorzichtig begonnen, 8x1min hardlopen met wandelen ertussen! Zelfs dit schema was voor mijn lichaam af en toe nog te zwaar, het moest zo nu en dan nog wat minder. Maar met vallen en opstaan en een bemoedigend woordje van Mark kon ik na 5 maanden de 5 km alweer in 20:36 min. afleggen. Drie maanden later zat ik weer onder de 20 minuten en voel ik me weer een beetje hardloper.

Wat doe je verder nog om je conditie op peil te houden?

Ik doe nog steeds veel oefeningen, niet leuk, maar heel noodzakelijk. Verder wandel ik regelmatig, soms op de Veluwe of een andere mooie omgeving, soms met Denis, maar meestal vanaf huis. Op de gewone fiets onderneem ik zo nu en dan ook een tochtje. Zo ben ik afgelopen zomer langs de plaatsen in Groningen gefietst waar ik gewoond heb.

Train je solo of zoek je een maatje?

Ik loop alleen, na de eerste lockdown noodzakelijk i.v.m. blessure, daarna uit gewoonte en gemakzucht. De eerste keer na een jaar weer samen met iemand lopen voelde eigenlijk helemaal niet raar of onwennig, net of ik dat een paar dagen daarvoor nog gedaan had. Bedankt Gerdy en Evelien!

Wat mis je het meest in de coronatijd bij AVA`70?

Nu we weer op de baan kunnen trainen, merk ik dat lopen met anderen toch best wel inspirerend is. De afwisseling van gezamenlijk en alleen trainen werkt voor mij het beste, maar de groep zou nog wel groter mogen zijn. Het meeste mis ik de wedstrijden. Eén ding wist ik aan het begin van 2020 zeker, ik ga dat jaar mijn 800^ste wedstrijd lopen, maar ik ben op 799 blijven steken. Wel een mooie motivatie om door te trainen, de eerste wedstrijd na deze pandemie wordt sowieso een bijzondere en dan nog een jubileumeditie voor mij daar bovenop.

Heb je nog een goede tip voor je clubgenoten?

Wat er gezegd wordt over dat je conditie na een blessure eerder weer op peil is dan je spieren en pezen klopt (helaas) helemaal. Ook in mijn hoofd wil ik na mijn blessure alweer zoveel, maar mijn lichaam roept (schreeuwt) af en toe iets heel anders. Zeker in deze wedstrijd loze periode, luister naar je lichaam en doe het kalm aan, je zult des te frisser en uitgeruster aan de start staan als het weer mag.

Wil je verder nog iets kwijt?

Hoewel ik me niet verveel en eigenlijk over het afgelopen jaar weinig te klagen heb, zelfs een paar hele leuke en nuttige dingen heb gedaan waar ik anders nooit aan toe was gekomen mag het van mij allemaal wel weer wat minder gezapig. Oude verzamelingen uit de 80-er jaren zijn nu compleet, mijn oude video banden staan nu op USB, een zeldzaam boek is nu in mijn bezit en ook de verzameling kilometerpaaltjes van bergtoppen die ik beklommen heb is nu compleet. Toch hoop ik dat we binnenkort, op een vernieuwde baan (!), weer met een grote groep kunnen trainen en na afloop met zijn allen weer in de kantine na kunnen kletsen onder het genot van een lekker drankje! Aan wedstrijden deelnemen, heuveltrainingen volgen, ik heb er weer zin in omdat samen met jullie te doen!

Aprils Prachtige Prijzenloop: Groeten uit Toscane

Mark te Brake

De prachtige wedstrijdenreeks, Aprils Prachtige Prijzenreeks, ligt al weer enkele weken achter ons, maar het gros van de deelnemers zal er zeker nog met plezier aan terugdenken. Eindelijk weer kompetitie!

Waar in het geheel niet over werd gesproken is de winnaar, AVA`70-atleet Mark te Brake. Wijselijk natuurlijk van de organisatie om hier over te zwijgen, want voor de absolute nummer 1 van het eindklassement was geen prijs of huldiging gereserveerd. En dat met de wetenschap, dat er vooraf al een flinke prijzentafel gepresenteerd kon worden en er gedurende het evenement zelfs nog verschillende prachtige extra`s werden aangeboden, overigens volledig in lijn met de status van een dergelijk prestigieus evenement. Uiteindelijk vielen er maar liefst 15 deelnemers in de prijzen, maar de winnaar bleef met lege handen achter. Een spoedlobby bij de organisatie leverde wel een vlotte reactie op maar leidde feitelijk niet tot het gehoopte resultaat. Het trio ter Haar, Wevers en Wesselink had zichzelf volkomen terecht op een fijne en zeer gezellige avond getrakteerd en woordvoerder Rinke ter Haar toonde smoel, onttrok zich voor even uit het feestgewoel en reageerde letterlijk en figuurlijk zeer direct: “Luister goed... de verdeling van de prijzentafel was vanaf het begin bekend en als er dan toevallig ook nog eens iets extra`s te vergeven is, dan bepalen wij wie hiervoor in aanmerking komt. Basta!” Het kan niet anders dan dat volle neef Geert zich bij het horen van het relaas van de voorzitter bijkans verslikte in het bier en Bredevoorter Bart van schrik de zak met bitterballen in zijn geheel in de vetpan donderde. Het liet immers aan duidelijkheid niets te wensen over.

Kijk, de talentvolle te Brake zit echt niet op een bekertje te wachten, want daar heeft hij er inmiddels al wel 248 van, maar als gebaar zou een zak appelflappen, een pond Engels drop of een doosje met verschillende soorten koetjesrepen toch best een leuk gebaar zijn geweest. Laten we de prestatie van de winnaar eens een klein beetje analyseren.... De kortste afstand, te weten de 3 kilometer, liep te Brake zeker niet voluit al zal 99,8% van de deelnemers gelijk tekenen voor de gelopen eindtijd. Mark is van huis uit een sociale jongen en voelt zich niet te groot om als haas te fungeren voor wat jonge clubgenoten. En zo geschiedde. Het parcours was niet zo schokkend, want de atletiekbaan van AVA`70 was uitgekozen als route. Dus, 10 rondjes van 300 meter en klaar is de race. Meerdere dapperen wilden graag meeliften op het haaswerk, maar dan moest je toch echt wel van goede huize komen, want er werd kiezelhard op het tartan gelopen. Naast haas, fungeerde te Brake eigenlijk ook als sloper, zo bleek eigenlijk, maar uiteindelijk zoog hij een handvol AVA-janen toch naar hele fijne eindtijden.

Een week later op de 5000 meter werd dezelfde strategie toegepast en Mark fungeerde vooral als magneet voor Tim Mengerink, die de basis legde voor een uitstekend klassement waarin hij uiteindelijk 3e werd en daarmee dus in de prijzen viel. Hij wel! Een prachtige, licht rammelende cabrio uit 1998 wordt voor een weekend het tijdelijke vervoersmiddel van Mengerink. Het is zeker niet ondenkbaar dat Tim op zaterdag de boodschappen van de Jumbo met “het open dakje” zal gaan bezorgen, want dat is natuurlijk wel een beetje stoerder dan de bedrijfsbus van de werkgever. Mengerink heeft fijne ouders, is opgevoed met de juiste normen en waarden en het is daarnaast dan ook een zekerheidje dat hij de zondag reserveert om zijn haas te trakteren op een gezellig dagje uit. Hoe mooi is dat? Ondanks het feit dat Mark op de twee kortste afstanden niet volle bak ging, leidde hij toch in het tussenklassement.

Het sociale in te Brake kwam wederom boven drijven en dus nam hij in het derde weekend, waarin de 10 kilometer moest worden gelopen, een halve snipperdag. Hij liep op 82% van zijn kunnen nog altijd een enorm jaloersmakende tijd, maar liet zijn achtervolgers bewust wat dichterbij komen.

De grand finale, de verschrikkelijk lastige 15 kilometer, moest de beslissing gaan brengen en Mark te Brake had er zin in en wilde gaan vlammen. Het te lopen parcours was met grootse precisie uitgedokterd en het doel was de eindoverwinning. Vanaf de eerste meters liet de koploper er geen gras over groeien en draaide de gaskraan helemaal open. De meefietsende coach, die ook nog eens zijn vader bleek te zijn, moest flink in de beugels om het tempo te kunnen volgen. Eenmaal thuis, sloeg de begeleider snel een drietal glazen water achterover, want uitdroging dreigde. Logisch, want toen het thermohemd werd uitgewrongen, leverde dit bijna een halve emmer vocht op. De missie was echter geslaagd, want Mark te Brake scoorde een geweldige eindtijd van 49,50 minuten. Zeker was wel, dat daar niemand meer in de buurt zou komen. Alles voor de eeuwige roem dus, zo bleek later. 

Toch kwam er een hele mooie beloning voor de geweldige hardloopprestatie van te Brake bij Aprils Prachtige Prijzenloop, zij het uit een totaal andere hoek. Mark mag volgende week immers naar het Italiaanse Toscane afreizen, om zich als masseur te voegen bij de professionele wielerploeg DSM (voorheen Sunweb), die deelneemt aan de GIRO. Twee weken masseren, bidons aangeven, etenszakken sjouwen en vooral genieten van absolute topsport. Mark is zeker niet rancuneus, dus misschien kan de organisatie een ansichtkaartje met de warme groeten uit Toscane wel tegemoet zien..... (FR)

Jordy Kloet: ‘Het Montferland wordt door de bewoners hier gezien als hun achtertuin'

Het Montferland kent prachtige routes die je kunt lopen of wandelen

Nederland heeft prachtige gebieden om hard te gaan lopen. Het Montferland is er een van. Een prachtig natuurgebied gelegen op 20 kilometer vanaf Arnhem, in het zuiden van de Achterhoek nabij de plaatsen Doetinchem, Didam en ’s-Heerenberg. Voor Jordy Kloet (28) is het zijn achtertuin en hij kent daar als geen ander de mooiste routes.

Jordy Kloet is lid van het Argo Top Team uit Doetinchem. Kloet: ‘Het Montferland wordt door de bewoners hier gezien als hun achtertuin. Het is een prachtig bos met afwisselende plekjes waar ze graag komen.’

Het Montferland is ontstaan in de IJstijd waarbij gletsjers grond voortstuwden die uiteindelijk resulteerden in de heuvels van het Rijk van Nijmegen, de Posbank en het Montferland. In het Montferland zijn de Kale Jakob (80 meter hoog) en de Hettenheuvel (93,6 meter hoog) hier mooie voorbeelden van. 

Kloet: ‘Het Montferland heeft ontelbare prachtige routes die je kunt lopen of wandelen. Zelfs het Pieterpad komt hier voorbij. Mijn favoriete ronde begint bij de parkeerplaats Hettenheuvel aan de Zeddamseweg vlakbij het pittoreske dorp Kilder. De route is bijna 5 kilometer (4,8 km) lang en is met gele pijlen door Natuurmonumenten uitgezet. Deze route geeft de loper of beginnende trailer een mooie inkijk in het gebied.’

De gele route klimt langzaam vanaf de parkeerplaats over een bospad omhoog naar de top van de Kale Jakob. Onderweg passeer je een paar Kochbunkers uit de Tweede Wereldoorlog die daar lagen als uitzichtpost. Door de hoogte van de Kale Jakob kun je bij goed weer de Posbank zien liggen. De Kale Jacob ontleent zijn naam aan het feit dat hij op een kaal hoofd lijkt. Na een afdaling (rustig aan voor de knieën) komt de tweede klim er al aan, de Hettenheuvel. Deze wordt vanaf de westelijke kant beklommen. Deze klim, door een bos met ontelbare vogelgeluiden, duurt wel 5 minuten en is voor iedereen een mooie uitdaging. Deze Hettenheuvel was vroeger ook een uitkijkpunt maar is nu begroeid. Vanaf de top gaat het weer heuvelaf via schitterende trailpaadjes en komt de loper voor zijn idee wat dieper in het bos, want het wordt stiller.

Kloet: ‘Dat stille stuk is prachtig! Het ademt trailrunning. Ook ik ontdek hier elke keer weer wat nieuws. Na dit stille stuk bereik je al gauw weer de parkeerplaats waar je begonnen bent. Deze heuvelachtige gele route is prachtig en kan ik iedereen aanraden. Voor de een zal het een pittige training zijn, voor de ander puur genieten. Of je er nu een uur of een half uur over doet, dat doet er niet toe. Het is heerlijk om hier in elk jaargetijde te mogen lopen. Absoluut het proberen waard!’ (bron)

De man die de eerste professionele triatleet met autisme hoopt te worden

'Laat een handicap geen reden zijn om niet te sporten', zegt de 27-jarige atleet Sam Holness

Sam Holness zegt dat hij één ding voor heeft op andere atleten die een professionele triathloncarrière ambiëren: hij heeft autisme.

‘Autisme is mijn superkracht', staat er op zijn T-shirt en als je kijkt naar wat de 27-jarige atleet uit West-Londen heeft bereikt, is dat moeilijk te ontkennen. Niet voor niets werd hij in januari wereldwijd ambassadeur van het schoenenmerk Hoka One One en maakte het bedrijf een korte documentaire over hem, getiteld Time to be Awesome. Afgelopen oktober plaatste de liefdadigheidsinstelling Shaw Trust hem in haar Power 100, een lijst van de meest invloedrijke gehandicapten in het Verenigd Koninkrijk.

Holness sloot zich op zijn achttiende aan bij een hardloopvereniging en liep al snel 10 km’s en halve marathons. In 2015 voltooide hij zijn eerste duatlon en in 2019 zijn eerste halve Ironman, in Portugal (1,9 km zwemmen, 90 km fietsen en 21,1 km hardlopen). Zijn grote droom is om als eerste atleet met autisme deel te nemen aan de Ironman wereldkampioenschappen, en om prof te worden.

Zijn aandoening is een zegen als het op trainen aankomt, legt hij uit: ‘Ik kan me lang concentreren op een taak en stop pas als het klaar is. Ik ben bereid om urenlang op de loopband of roeimachine te stampen. Ik haat het als ik dingen niet afmaak. En ik klaag nooit.

Maar autisme bezorgde hem ook een langzame start. Hij begon pas te praten toen hij vier was en het kostte ook tijd om de motorische vaardigheden aan te leren en fysieke activiteiten te verrichten op een behoorlijk niveau.

‘Mijn looptechniek was vreselijk toen ik begon, omdat mijn coördinatie niet goed was,' zegt hij. ‘Ik moest echt leren om goed hard te lopen. Het duurde maanden om de juiste paslengte te krijgen en mijn armbeweging te verbeteren.’

Een professioneel trainingsregime

Holness is snel; hij wil binnen een paar jaar een marathon in minder dan drie uur lopen en een halve onder de 1.15. Hij traint tussen de 20 en 24 uur per week, zes dagen per week - 80 procent rustig, 20 procent HIIT (high-intensity-interval training), met 's avonds een beetje yoga voor kracht, conditie en om te helpen met slapen, wat een probleem kan zijn voor mensen met autisme.

Zijn vader, Anthony, heeft zijn baan in de ICT opgegeven om hem te coachen en te begeleiden; hij is nu een gecertificeerd Ironman-coach en is ook bezig met het behalen van zijn British Triathlon Coaching-diploma’s. ‘Hij is de beste man voor de job,’ zegt Holness.

‘Mijn vader weet hoe hij met mij moet communiceren. Ik leer door te kijken en verlang van mijn coach dat hij langzaam praat en niet te veel vragen tegelijk stelt, want dat kan verwarrend voor me zijn. We vormen een geweldig team.'

Ondertussen zorgt zijn moeder voor zijn voeding en welzijn. Hij krijgt ook lessen en advies van triathloncoach Matthew Tithecott, ultrarunner Andy Wren en Mick Woods, prestatiecoach van de St Mary's University in Twickenham (Londen).

Zelf studeerde Sam Holness Sportwetenschappen. Zijn eindscriptie ging over coaches die werken met atleten met autisme.

‘Ik vond dat coaches effectiever moesten communiceren, meer visuele hulpmiddelen moesten gebruiken en hogere verwachtingen moesten koesteren,’ legt hij uit. 'Atleten met autisme zijn bij uitstek geschikt voor duursporten, omdat daar focus en lange trainingen bij komen kijken. Ik doe altijd mijn uiterste best om mijn trainingen goed uit te voeren.'

Triatlon meer inclusief maken

Holness hoopt zijn sport ook op andere manieren te kunnen veranderen. Hij is betrokken bij een project om triathlon inclusiever te maken voor mensen met een verstandelijke handicap. Momenteel valt hij tussen de wal en het schip: hij kan niet naar de Special Olympics omdat zijn IQ hoger is dan 75, maar hij kan ook niet deelnemen aan de Paralympics omdat hij geen fysieke handicap heeft.

Natuurlijk is de grootste belemmering de laatste tijd de pandemie. ‘Ik weet dat mijn vader blij is met hoe ik er mee omga, want ik kan angstig worden als mijn routine te veel verandert,' zegt hij. eg van corona. Ik wil gewoon dat alles weer normaal wordt, zodat ik weer kan racen.’

Desondanks is de afgelasting van elke wedstrijd waarvoor hij zich in 2020 had ingeschreven, enorm frustrerend geweest. ‘Ik heb genoeg van corona. Ik wil gewoon dat alles weer normaal wordt, zodat ik weer kan racen.’

Zijn groeiende bekendheid helpt mee om de sport inclusiever te maken. Drieduizend Instagram-volgers houden zijn training in de gaten. Als hij uiteindelijk de eerste prof-triatleet met autisme wordt, zal hij zeker niet de laatste zijn.

'Atleet zijn heeft mijn leven veranderd, door het zelfvertrouwen en het gevoel van eigenwaarde dat het me geeft. Het heeft me een doel gegeven en een kans om het beste uit mezelf te halen,' zegt hij.

‘Ik heb ervoor gekozen om atleet te zijn, zodat ik andere mensen zoals ik kan motiveren om te gaan sporten én zodat ik medailles kan winnen. Laat een handicap geen reden zijn om niet aan sport te doen.' (bron)

Berkel Waypoint Challenge: Oldenkotte-Barchem

Bij de Mallumse molen in Eibergen

Door de Coronacrisis is het aantal trailevenementen tot een minimum beperkt. De Waypoint Challenges van onze Viking vrienden zijn dan ook een welkome uitdaging. Eén van de nieuwste ideeën is de Berkel Waypoint Challenge. De Berkel is een riviertje met de oorsprong in het Duitse Billerbeck en mondt uit in de IJssel bij Zutphen. De rivier had ooit als enige doel om Achterhoekers en Tukkers uit elkaar te houden, maar werd daarnaast ook gebruikt voor vervoer over het water met de beroemde Berkelzompen. In het verleden is de Berkel sterk gekanaliseerd om water zo snel mogelijk af te voeren. Sinds enkele tientallen jaren zijn de ideeën daarover nogal veranderd en wordt er veel geld en energie gestoken in het herstellen van de natuurlijke loop en bijbehorende biotoop.

Voor de Challenge zijn er overal langs de Berkel waypoints uitgezet die gevonden moeten worden. Je kunt hiervoor gebruik maken van allerlei paadjes die de Berkel volgen of simpelweg het maaipad volgen langs het water. De waypoints zijn vaak typische punten in het landschap en meestal best fotogeniek. Ik nam mijn cameraatje dus maar weer mee. Aangezien Duitsland nog ontoegankelijk is wegens de Coronamaatregelen besloten Rik en ik eerst maar eens de etappe van Oldenkotte aan de grens tot aan Barchem te lopen. 35 Km genieten van het voorjaar langs het water, eendjes kijken. Het beloofde een mooie dag te worden.

Nadat we gedropt waren in Oldenkotte liepen we de eerste kilometers te genieten. De oude waterloop is weer teruggebracht in oude glorie en de oevers zijn prachtig. Helaas zijn er ook nog stukken die nog de gekanaliseerde versie zijn, maar ook daar is de natuur al stukken mooier dan ik me weet te herinneren uit mijn jongere jaren. En ook langs de rivier is van alles te zien wat het de moeite waard maakt om je een dagje uit te sloven. Via de Mallumse Molen in Eibergen liepen we naar het Hambroek bij Borculo. Onderweg namen we steeds de tijd om wat te eten en te drinken en natuurlijk wat foto’s te maken.

Het weer veranderde onderweg zo ongeveer iedere tien minuten. Van een prachtige lentezon tot zwaar bewolkt en een koude wind recht van voren. Prachtige Hollandse wolkenluchten waar een oude meester blij mee zou zijn, maar waar ook regelmatig wat uit kwam vallen. Maar de paar druppels die vielen mochten de pret niet drukken. Het lopen van waypoint naar waypoint leidde de aandacht ook mooi af van het feit dat het voor Rik de verste afstand was die hij dit jaar tot nu toe gelopen had.

Het venijn zat deze etappe echter in de spreekwoordelijke staart. Nadat we een foto van de Cloese gemaakt hadden mochten we in één lijn de Lochemse berg op naar de Belvedère. Een mooie klim, maar de benen waren het er niet meer mee eens…. Gelukkig mochten we daarna de afdaling naar eethuis de Kale Berg, waar we opgehaald zouden worden. Tot onze verassing werden we opgewacht door een paar loopmaatjes en konden we onze tocht afsluiten met een gezellige nazit op het terras. Lekker dat dat weer mag.

Onderweg heb ik weer opnames gemaakt met mijn cameraatje en het resultaat zie je hieronder. Deze keer zonder muziek, de geluiden van de vogels en het water spreken voor zich zelf.

Andre Bleumink

Route 75: Winterswijk: Meddo en rondom het Hilgelo

In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 75e route uit deze serie: Deze route laat je kennismaken met een uniek stukje Nederland. Het gebied waarin deze route ligt is in 2005 door de Nederlandse overheid uitgeroepen tot Nationaal landschap. Het aangewezen gebied is 22.000 hectare groot, dus je hoeft je niet te vervelen. Maar geen paniek, als je deze route volgt is het ruim negen kilometer. De route start vanaf camping Sevink Molen in Meddo waarna je rechtsaf slaat vanaf de parkeerplek. Vervolgens volg je de paarse bordjes.

Route 75: Winterswijk: Meddo en rondom het Hilgelo
Afstand: 9.3 kilometer

Start: Camping Sevink Molen - Hilgeloweg 7 - 7104 BG Winterswijk

Bewegwijzerd:  Ja, gemarkeerd met paarse pijltjes

Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor

Foto's van de route: fotoalbum

GPX bestand van de route

Klik hier voor alle wandel- en hardlooproutes in de omgeving van Aalten

Laatst aangepast: 30 april 2021

*‘Molen van Sellink’ - Geldereschweg 3 Meddo

Dit rijksmonument is gebouwd in 1873. De ronde stenen molen was ingericht als korenmolen. De eerste molenaar was Jan Hendrik Sellink. Later is de molen deels afgebroken. Het wiekenkruis is omstreeks 1933 verwijderd en de kap even later ook. De belt (de bult waarop de molen stond) werd afgegraven. De romp van de molen werd als opslagruimte gebruikt en wordt tot op de dag van vandaag nog steeds als zodanig gebruikt.

*Buurtschap Meddo of tóch dorp?

De route doorkruist de dorpskern van Meddo. Meddo is een dorp, maar dat is niet altijd zo geweest. De kern wordt van oudsher nog vaak tot buurtschap van Winterswijk gerekend. Van alle buurtschappen ligt Meddo ten opzichte van Winterswijk het meest noordelijk.

*Beurzerbeek

De route gaat verder langs oude bossen en akkers en vervolgens kruist de Beurzerbeek je pad. Via de brug maak je de oversteek en als je de beekoevers in de gaten houdt, spot je (met een beetje geluk) misschien wel een aalscholver of ijsvogel.

*Recreatiegebied ’t Hilgelo

Je loopt door Nationaal Landschap rondom een ruime waterplas, die door zandwinning is ontstaan. De plas is geschikt gemaakt voor allerlei vormen van recreatie waaronder waterfietsen, zwemmen en roeien. Het recreatiegebied ’t Hilgelo wordt in de volksmond ook wel het Hilgelomeer genoemd. Aan de oever zijn er voldoende rustige plekjes om te vissen, en op de zomerse dagen is de strandzijde een waanzinnige plek voor jong en oud voor ontspanning en verkoeling. In de andere jaargetijden is het er heerlijk rustig en sereen.

*Molen “Sevink Mölle” - Meddoseweg 40 Meddo

In 1866 werd de molen gebouwd in opdracht van vijf boeren, te weten: te Strake, te Voortwis, Smalbraak, Dunnewold en Seevink. De molen werd op de grond van Seevink gebouwd en zo komt de molen (in Winterswijks dialect “mölle”) ook aan de naam “Sevink Mölle”. Van april 1999 tot juni 2001 heeft restauratie van de molen plaatsgevonden, met als resultaat een volledig maalvaardige molen. Een unieke locatie waar bezoekers tijdens openingstijden kennis kunnen maken met de historie en het oude molenaarsambacht. Vandaag de dag is het niet alleen een molen, maar een compleet kinderparadijs genaamd “Avonturenpark Sevink Molen”. Je kunt hier grillen, klauteren, trampolinespringen, noem het maar op.

Aprils Prachtige Prijzenloop: 'Noeste strijd tegen de tijd'

De voetballende tweeling Ramon en Yannick Hoornenborg hebben laten zien ook grote hardlooptalenten te zijn....

Het zal ergens begin februari zijn geweest, toen Rinke ter Haar een appje stuurde naar zijn favoriete neef Geert Wevers. De hardlopende architect had een hardloopevenement “uitgetekend” en zocht een serieuze compagnon om het plan samen mee verder uit te gaan werken. Het programma van Aprils Prachtige Prijzenloop bestond uit 4 hardloopweekenden, waarin de deelnemers achtereenvolgens 3, 5, 10 en tenslotte 15 kilometer af moesten leggen op een zelf uitgekozen parcours. Coronaproof… dus solo-lopen was de sportieve opdracht met als uiteindelijk doel om een goede tijd te scoren. Alles voor de punten en de ranglijst.

“Ut sol mooi wèzen as d`r un stuk of veertig lopers met gaot doon,” aldus de enthousiaste initiatiefnemer Rinke. Het werden er uiteindelijk bijna 200 (!), die er samen een geweldig hardloopspektakel van maakten…..

Zelden stonden er bij een hardloopevenement  zoveel kleuren sporters aan de start, waarvan maar weinigen de afloop konden voorspellen. Tuurlijk bestond het gros van de deelnemers uit atleten, maar ook  voetballers en voetbalsters, wielrenners, gymnasten, volleyballers, zwemmers en tennissers waagden zich aan de sprong in het duister. De organisatie bleek inmiddels uitgebreid te zijn met een derde kopstuk, namelijk AVA-jaan Bart Wesselink, die alle verstand heeft van cijfers en dus de zware taak kreeg toegewezen om de ranglijst en puntenkoers in goede banen te leiden. De jonge Bredevoorter maak je de kachel niet aan, dus deze aanwinst was bij voorbaat een zekerheidje. Het trio had een mooi reglement opgesteld, waarbij niets te voorspellen was en niemand zich te vroeg rijk kon rekenen. Pas op zondag 25 april om 20.01 uur kon het talrijke en gevarieerde prijzenpakket toegewezen worden aan de gelukkigen, die het lukte om te finishen op plek 3, 5, 10, 15, 21, 42, 50, 75 100, 125, 150, 175, voorlaatste en laatste.   

Begin april vond de eerste etappe van het vierluik plaats en dit was ook gelijk de kortste. Slechts 3000 meter hoefde er maar afgelegd te worden, maar menigeen verzuurde tijdens deze lange sprint tot in elke spiervezel. Veel slimmeriken hadden zich een lekker parcours uitgezet, waarbij er voornamelijk bult af werd gelopen. Zo bleek de Haartseweg een favoriet traject en menig aanwonende verbaasde zich over de atleten die speersnel voorbij flitsten. Het openingsweekend van Aprils Prachtige Prijzenloop leverde direct al een skitterende tussenstand op, waarbij liefst 173 deelnemers zich het schompes liepen. De toon was direct gezet…..

De tijd om fijn na te genieten was kort, want een week later moest er al weer gepiekt worden. Of het lichaam voldoende hersteld zou zijn, moest gaan blijken bij de tweede run, waarbij de afstand 5 kilometer bedroeg. Ook een lastige afstand, dus maakte een aantal sportievelingen zich toch wel wat zorgen. Een parcours uitzetten op bekend terrein is dan een goede tactiek, met als het kan de wind achter en een finish bult af. Onervaren lopers en loopsters zullen hebben ervaren, dat de afstand hierdoor niet korter wordt, maar toch werd er weer kiezelhard gelopen. Het aantal keren dat er werd ingelogd op de site van Geert steeg explosief. Sta ik er al tussen, want heeft de concurrentie gedaan en hoe hard heeft mijn ploeggenoot gelopen. Ja… er ontstond een prachtige kompetitie in de kompetitie tussen atleten, maar ook de voetballers en voetbalsters maakten er onderling een prachtige strijd van. Precies het scenario waarop de organisatie stiekem hoopte.

In het derde weekend zou het kaf van het koren gescheiden worden, zo was min of meer de algehele verwachting. De afstand werd immers verdubbeld naar 10 kilometer en dan wordt het toch echt “serious business.” Geen afstand voor voetballers en de minder geoefende trimmers zouden het duftig zwaar te verduren krijgen. Een lekkere looproute uitzetten van 10.000 meter is best lastig en er was geen ontkomen aan, dat er tegen de wind in gedraafd zou moeten worden. Een extra hindernis dus bij dit avontuur. Toen de eerste tijden binnenrolden was het eigenlijk best wel schrikken geblazen voor de organisatie, want allemachtig snelle Garmin-overzichten, Strava-beelden en Polar-views  werden per mail gestuurd. Bartje uut Brevoort moest zich het schompes werken om alle tijden raps te verwerken en kwam aan poepen zelfs niet eens meer toe. Als de score immers niet snel genoeg in de uitslagenlijst te zien was, volgde er al een herinneringsbericht. Kortom, het hardloopspel brandde nu echt volledig los. Uiteindelijk lukte het maar liefst 20 atleten om binnen de 40 minuten te finishen. Maar ook achter deze topdravers werden er prachtige prestaties neergezet en persoonlijke records aan diggelen gelopen. En eerlijk is eerlijk… de veelal jeugdige voetballers en voetbalsters toonden een enorme dosis karakter door hele vlotte tijden te noteren. Hulde ook aan de deelnemers, die voor het eerst deze afstand hardlopend aflegden, want dan is het best wel een pokkeneind.

Het laatste weekend, stond de deelnemers een nog fiksere kluif te wachten, want de te overbruggen afstand werd opgekrikt naar 15 kilometer. Een helse tippel en helemaal als je het alleen moet gaan doen. Alhoewel, de organisatie toonde zich coulant en bood de dravers de mogelijkheid om een maatje te strikken. Ondanks dit cadeautje zag het er naar uit dat de nodige deelnemers, die al 3 keer in actie waren gekomen, een snipperdag zouden gaan nemen. Bang voor de duizenden meters asfalt, die afgelegd moesten gaan worden. Daarnaast ontkom je niet aan wind in de snuffert, een vervelende ondergrond of misschien zelfs wel een ontmoeting met de man met de hamer….. En toen kwam de organisatie ineens met een meesterlijke zet, door 25 bonuspunten te schenken aan alle lopers die 4 keer van start zouden gaan. Dit werkte zeker bijzonder stimulerend en werden er ineens her en der toch routes uitgezet en de kicks tevoorschijn gehaald. Deze kans wilde menigeen zeker niet laten lopen. Maar 15 kilometer afleggen, dat is natuurlijk ook wel een dingetje. Toch gingen maar liefst 136 dappere sporters deze uitdaging aan en het ging eigenlijk verbluffend goed, al zal menigeen hier zeker anders over gedacht hebben. Tuurlijk, de Driehondermeterweg is bijvoorbeeld beduidend langer dan de naam doet vermoeden, zeker met windkracht 4 tegen en als de brandstoftank na een kilometertje of 11 ook nog eens leeg is, dan wordt de finish halen een martelgang. Zo zal elke loper zijn of haar eigen verhaal hebben, na afloop van de grand finale.

Op zondagavond 25 april om 19.00 uur kon het rekenprogramma erbij gepakt en na enig telwerk kon de eindrangschikking aan de meute getoond worden. Er waren nog tal van verschuivingen in het klassement te zien en bijna zekere prijswinnaars, bleken vrijwel allemaal toch naast de pot te pissen. Maar wat is er gedurende de maand april een geweldig sportieve strijd gestreden en zijn er prachtige prestaties geleverd met tal van persoonlijke records. Volkomen terecht besloot de 3-koppige directie om er effen flink op te proosten. Het verhaal gaat, dat de avondklok vreselijk werd overtreden, maar deze zonde is ze vergeven. Het mag rustig gezien worden als een terechte beloning voor de organisatie van een sportief hardloopevenement, waar de komende periode nog regelmatig over nagepraat zal gaan worden. Voor velen was de deelname aan Aprils Prachtige Prijzenloop immers meer dan een lichtpuntje in deze tijd. Lekker sporten, maar vooral…..eindelijk weer een wedstrijd! (FR)

Uitslagen en eindklassement na de 4e wedstrijd van Aprils Prachtige Prijzenloop

Gabrielle Bruil

Aan de vierde en laatste wedstrijd van Aprils Prachtige Prijzenloop, de 15 kilometer, deden 136 atleten mee. Er werd door 15 atleten onder de het uur en zelfs een tijd onder de 50 minuten gelopen. In het eindklassement staan 163 atleten die 3 of 4 keer gelopen hebben. 

De prijswinnaars van Aprils Prachtige Prijzenloop zijn:

3.Tim Mengerink: Weekendje met de cabrio en beker

5.Erwin Nieuwboer: Ontbijtje voor 2 personen

10.Roel Verwer: Massage van Han Tieltjes

15.Wibe Harbers: Hoodie (even de maat doorgeven)

21.Niels Tamboer: Pakketje van Peter's Sprecialiteiten

42.Bart Koskamp: Monchou taart van Gerdy 

50.Henk-Jan Legters: Pakketje van Peter's Sprecialiteiten

50.Michel Makkink: Aardigheidje van Leuven en wandeling met vrouw Leuven

75.Gerdy Hoornenborg: Column van Erwin Wamelink

100.Karin Prinsen: Aardigheidje van Leuven

125.Aron ter Haar: Aardigheidje van Leuven

125.Rick Wevers: Aardigheidje van Leuven

150.Sandra Heusinkveld: Duurloopje met de sponsor en shirtje

150.Miranda van Eerden: Duurloopje met de sponsor en shirtje

een na laatste: Gerdie Duenk: Rondleiding door de rotstuin van Theo Stronks

laatste: Leonie Hilverink: Beker

fotoprijs: Gabrielle Bruil: Meter wijn van café Leuven

Willen jullie je adres even doormailen naar: info@rinketerhaararchitectuur.nl

De organisatie wil iedereen bedanken voor de geweldige deelname, we hebben er veel plezier aan beleefd.

Klik op de link voor de uitslagen

3 kilometer

5 kilometer

10 kilometer

15 kilometer

eindklassement

Rinke rent achter zijn eigen midlife-cabrio (zonder bestuurder) aan. Inzittende zijn Gerdy Hoornenborg, Arja te Brake en Mark Ormel. De cabrio prijs is gewonnen door Tim Mengerink.