Foto's van de Jutbergtrail in Dieren

De start van de 22.5 en 30 kilometer

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

deel 1

deel 2

deel 3

deel 4

Uitslagen van de Jutbergtrail in Dieren

De start van de 22.5 en 30 kilometer met Gerrit Dijkslag en Gerben Heinen (gele shirts)

Uitslagen AVA'70 leden 22.5 kilometer:

Harm te Hennepe 1:54.40, Gerrit Dijkslag 1:57.43, Gerben Heinen 2:02.20 en Eric Klein Holkenborg

 2:06,34

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Meer foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief, volgen zo snel mogelijk.

Uitslagen van de 55e Volkslauf in Vreden (D)

Hans Monasso, Rob Berkelder, Dirk-Jan Robbe, Thom Berkelder en Wim Brinkman

Op de 5 kilometer is maar 4 kilometer gelopen, doordat de voorfietser iedereen de verkeerde kant op stuurde. Daardoor is het lusje in het begin van de route niet gelopen!

Uitslagen:

4 kilometer: Thom Berkelder 14.47 min, Hans Monasso 16.06 min, Rob Berkelder 19.54 min

10 kilometer: Dirk-Jan Robbe 57.03 min, Wim Brinkman 57.07 min

Klik op de link voor alle uitslagen

4 kilometer

10 kilometer

halve marathon

site organisatie

Mooie podiumplaats voor Thom Berkelder

Uit de oude doos: Als Heini Rave gaat rennen, dan plakt hij er altijd nog een lusje aan vast (28 januari 2017)

'Als Heini gaat rennen, dan plakt hij er altijd nog een lusje aan vast'

Die van mij

Pam van der Veen

Esther (44): ,,Als het om sporten gaat, heeft Heini (43) er een handje van om overal 'te' voor te zetten. Van duiken tot mountainbiken, hij koopt eerst alle benodigde spullen en stort zich er dan helemaal in. Zijn voorlaatste sport was survival; in de kou, door de modder, boven in een boom. Had ik opeens een survivalbaan achter het huis, met grote bouten in de muur en een slackline aan de veranda waarop hij z'n balans stond te oefenen. Niet dat ik er last van had, maar ik dacht wel: voor hoe lang is dít nu weer?

Zijn nieuwste hobby begon klein, nadat ik hem had gezegd dat-ie een beetje gezet werd en hij met mij ging hardlopen. Maar binnen twee maanden liep hij elke dag twintig kilometer waar ik er eens per week vijf of tien liep. Op straat hardlopen vond hij al snel saai, hij zocht een nieuwe uitdaging en begon met ultratrails, afstanden van minimaal 42 kilometer. Niet op vlak terrein, maar op de vuilnisbelt hier in Winterswijk, waar hij urenlang bult op, bult af rende. Hij liep 101 kilometer aan één stuk door de heuvels van het Engelse Lake District en deed een trappenmarathon in Duitsland, waarbij hij in 9,5 uur tijd 135 keer een traptoren op en af rende. En hij is echt niet de enige, hoor, er zijn meer gekken die dat doen.

Heini is een vroege vogel. Het kan maar zo dat hij om tien uur 's ochtends al veertig kilometer gelopen heeft. Dan had hij 'even een loopje'. Een marathon? Dat is voor hem niets meer dan een training. We hebben drie kleine hondjes en die sleept hij ook mee op wandelingen van tien kilometer. Als Heini zijn schoenen aantrekt, kruipt de mini-yorkshire terriër al achter de bank. Die is net als ik: niet zo sportief. Ik probeer het hardlopen soms wel op te pakken, maar liever niet met Heini. Acht kilometer met hem worden er toch weer elf, terwijl ik gewoon geen zin heb om er altijd weer 'een lusje aan vast te plakken'.

Ik ben trots op mijn fitte man, die ook nog eens zwaar lichamelijk werk als stukadoor verricht, maar af en toe mopper ik. 'Je hebt maar één paar knieën', zeg ik dan. Of: 'Sla je niet een beetje door?' Ik vraag me wel eens af waar het ophoudt, tot welk uiterste hij zijn lichaam nog wil drijven. Maar ja, hij vindt het fijn en het is zíjn leven. Onze dochters van 18 en 15 vinden ook dat hij het zelf moet weten, maar soms schamen ze zich dood voor de trainingsfoto's die hij op Instagram zet. Van die heel fanatieke, met een rugzak van tien kilo rennend op een trap of terwijl hij zijn planking-oefeningen doet. 'Haal d'r af, pap!' roepen ze dan, 'dit zien mijn vrienden ook!' Maar Heini doet z'n eigen ding en blijft zijn grenzen verleggen. Hij draagt een tattoo met de tekst Where is the limit?, maar op die vraag heeft hij zelf voorlopig nog geen antwoord.'' (bron)

AVA’70 heeft aandacht voor framerunners

Deelnemers aan de framerun-training

Framerunning wint meer en meer terrein. Deze vorm van atletiek heeft ook bij het Aaltense AVA’70 en het Winterswijkse Archeus voet aan grond gekregen. Met een cursus dit voorjaar proberen de beide atletiekverenigingen nog meer mensen in de Achterhoek te interesseren. Vier betrokkenen laten hun licht schijnen op de mogelijkheden voor framerunning.

Door Remko Alberink

De huidige groep framerunners bij AVA’70 in Aalten is nog niet zo groot, erkent voorzitter Arja te Brake van de Aaltense atletiekvereniging. “Dat zijn er nu drie, maar we ambiëren ook geen grote groep van bijvoorbeeld dertig deelnemers”, geeft Te Brake aan. “Bij aangepast sporten praat je ook nooit over grote aantallen.”

De clinics die in combinatie met het Winterswijkse Archeus komend voorjaar worden gehouden, kunnen bijdragen aan de bekendheid van de sport en de groei van de groep in Aalten. “Met iedere extra deelnemer zijn we tevreden”, merkt Te Brake op. “Ik denk dat de onbekendheid sommige mensen er nog van weerhoudt.”

In Aalten traint elke woensdagmiddag een groep onder leiding van Geert Kip. “Dat is een groep met framerunners, maar ook met leden van AVA’70 die gewoon graag willen bewegen”, legt Te  Brake uit. “Het gaat daarbij niet alleen om lopen, maar in de warming-up worden bijvoorbeeld ook balansoefeningen gedaan.”

Framerunning

Framerunning is de atletiekonderdeel waarbij de atleet met een frame op een atletiekbaan verschillende afstanden loopt of rent. Een frame is een driewielig loopframe met een borststeun en stuur. Kinderen en volwassenen kunnen zich hiermee voortbewegen door te lopen of te rennen.

“Grootste misvatting over framerunning is dat het louter met mensen met een beperking betreft”, schetst trainster Nicole Nijmeijer van Archeus.

Winterswijk

“Zelf deed ik altijd aan hardlopen tot ik een hersenbloeding kreeg”, duidt atleet Vincent Höfte van Archeus. “Daardoor heb ik evenwichtsstoornissen. Met een frame kan ik nu ook weer de 5 en 10 kilometer lopen.”

Nijmeijer vult aan: “Op deze manier kan een hele grote groep mensen nog bewegen. Dat kunnen mensen zijn die aan wedstrijden willen meedoen, maar ook mensen die het puur om de beweging gaat.”

De atletiekbaan biedt vele mogelijkheden. Nijmeijer: “We hebben hier de ruimte en de materialen. En op momenten dat het buiten te koud is, dan trainen we gewoon binnen.”

Höfte geniet van de evenementen door het jaar heen. “Het is voor mij een stok achter de deur om te blijven trainen. ik vind het ook heel leuk om ergens naartoe te trainen.”

Kennismaking

Bij de introductiecursus die in maart van start gaat, kunnen belangstellenden gedurende zes weken gratis kennismaken met het framerunnen. Iedereen die dat wil kan een keer komen kijken/meedoen op de baan van Archeus. Nijmeijer: “Nu houden we het op onze baan in Winterswijk, de volgende cursus is dan in Aalten. Het maakt echter niet uit waar de belangstellenden vandaan komen.”

Naast groepen voor volwassenen zijn er ook groepen met jongvolwassenen en kinderen. Deze laatste groepen trainen vanaf maandag 2 maart, de volwassenen zijn donderdags actief, vanaf 5 maart om 9.30 en 15.30 uur.

Begeleiding

Vanuit Achterhoek in Beweging begeleidt Suzanne Spexgoor het project van de atletiekverenigingen. “Je ziet dat er meer en meer aandacht bij de verenigingen komt voor framerunning”, legt ze uit. “Bij Atletico ‘73 in Ulft zijn ze ermee bezig, Archeus en AVA’70 hebben beide een groep atleten en ook bij Argo in Doetinchem, Hanzesport in Zutphen en ASV in Eibergen zijn er verschillende initiatieven.”

Daarbij leren de clubs van elkaar. “Clubs die initiatieven ontplooien hoeven het wiel daarbij niet steeds opnieuw uit te vinden, ze kunnen voortborduren op de ervaringen in de regio.”

Groot voordeel van de framerun-activiteiten is niet alleen de beweging, meent Spexgoor. “Je merkt dat deelnemers aan framerunning ook volwaardig deel uitmaken van de verenigingen. Er zit dus zeer zeker ook een sociaal aspect aan. Door het op verschillende plaatsen in de Achterhoek aan te bieden kunnen we de sport nog beter voor het voetlicht brengen.”

Info over de nieuwe introductiecursus is op www.unieksporten.nl te vinden. Info is ook via info@av-archeus.nl of 06-44884425 verkrijgbaar. (bron)

Uitslagen van de 43e Engbergenloop in Gendringen

De start van de Engbergenloop in 2025 

Klik op de links voor de uitslagen (vanaf 9.35 uur worden deze steeds aangevuld)

1,2 kilometer t/m 6 jaar

1,2 kilometer 7 t/m 8 jaar

1,2 kilometer 9 t/m 10 jaar

1,2 kilometer 11 t/m 12 jaar

3 kilometer

3 kilometer frame run

5 kilometer

10 kilometer

21,1 kilometer

site organisatie

Voorlopige wedstrijdagenda AVA'70 in 2026

Uitslagen van de Marathon van Sevilla(Spanje)

Barend Westervelt, Tim te Brake, Koen ten Napel, Mark te Brake en Daniel Booms

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

Mark te Brake 2:36.36, Tim te Brake 2:44.46, Barend Westervelt 3:04.05, Koen ten Napel 3:05.28 en Daniel Booms 3:08.14

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Van Es en Verbaandert winnen in Monaco met Nederlands record op de 5 kilometer

Diane van Es

Atlete Diane van Es heeft in Monaco de internationale wegrace over 5 kilometer gewonnen in een Nederlands record van 14 minuten en 33 seconden. De 26-jarige hardloopster bleef slechts één seconde verwijderd van de beste tijd ooit gelopen door een Europese atlete op deze afstand. Die staat met 14.32 op naam van de Italiaanse Nadia Battocletti.

De Europese atletiekfederatie moet die tijd nog erkennen als Europees record, waardoor Van Es nog altijd officieel de Europees recordhoudster is met 14.39. Die tijd liep ze vorig jaar in Monaco.

Van Es, winnares van het zilver op de 10.000 meter bij de EK van 2024, won de wegrace in het prinsdom met ruime voorsprong op de Belgische Jana Van Lent, die een Belgisch record van 14.48 noteerde. De derde plaats was voor de Sloveense Klara Lukan (15.04).

Bij de mannen was er ook Nederlands succes op de 5 kilometer. Tim Verbaandert won in Monaco in 13.24 en hij scherpte het Nederlands record aan met twee seconden. Verbaandert pakte het record af van Niels Laros, die vorig jaar in Monaco 13.26 had gelopen. Het Europees record op deze afstand is met 12.57 in handen van de Fransman Jimmy Gressier.

Juan Zijderlaan eindigde als tweede, vier seconden achter Verbaandert (13.28). De Fransman Valentin Gondouin werd derde in 13.29. (bron)

Olympische afsluiting Zevenbultenloop 2025-2026

De groep op het bordes bij de afsluiting van de jubileumeditie

Olympische afsluiting Zevenbultenloop 2025-2026

Van zaterdag 13 december 2025 tot en met zondag 11 januari 2026 vond de populaire Zevenbultenloop plaats. Het was de 5e editie en de run mag zich nog altijd verheugen in een groeiende populariteit. Het is de bedoeling om het uitgezette parcours van bijna 15 kilometer rondom Aalten solo of in een groepje af te leggen. Hardlopend, wandelend.. het is je eigen keuze. Maar 1 ding is wel zeker, namelijk dat je onderweg zeven bulten zult moeten bedwingen. De afsluiting en prijsuitreiking vond zondag 15 februari jl. plaats. Niet geheel toevallig koos de 3-koppige organisatie voor deze datum tijdens de Olympische Spelen, want ook bij de Zevenbultenloop is het motto: meedoen is belangrijker dan winnen! Al denkt hier niet iedereen zo over……

Hoe vaak krijg je als fanatiek amateursporter nu de gelegenheid om hard te lopen met geweldige kampioenen? Een zeldzaamheid, maar als je dan een keer de mogelijkheid hebt, dan moet je er natuurlijk gelijk van profiteren. Dat deden zondagmorgen 15 februari jl. dan ook 16 dappere dravers tijdens de feestelijke afsluiting van de jubileumeditie van de Zevenbultenloop. De beide winnaars van het hardloopspektakel, bij de mannen Leon Jentink en bij de vrouwen Annemarie Arentsen, waren immers ook van de partij en dat maakte de duurloop op deze winterse zondag uiteraard extra bijzonder. Zeker toen initiatiefnemer en mede-organisator Rinke ter Haar in zijn altijd indrukwekkende welkomstwoord aangaf, dat de kampioenen beiden een fantastisch parcoursrecord hadden gelopen en ook nog eens solo. Uiteraard gingen de handen van de overige hardlopers gelijk flink op elkaar als grote blijk van waardering. Maar ook van trots dat ze deze dag voor, naast of achter deze 2 vedettes mochten lopen.

Helaas was er ook nog wel een verdrietig berichtwant op het laatste moment hadden 2 kopstukken zich af moeten melden, omdat ze wat sloerig in de rakkert waren. Zeker ook opvallend was het feit dat Hans Monasso, die ook in de prijzen was gevallen, schitterde door afwezigheid. Frank Roos vermoedde dat het vooraf aangekondigde kilometergemiddelde door de razend fanatieke hardloper als een laf tempo zou worden beschouwd en dus niet zou passen in zijn schema. Later bleek dat Hansie voor het eerst in ruim 8 maanden een hardloopsnipperdag had opgenomen en dus de ceremoniële huldiging na afloop aan zich voorbij liet gaan. Een gemiste kans natuurlijk…..

Afijn, in alle ontspanning werd er wandelend door het pelotonnetje richting de start van het Zevenbultenparcours koers gezet en nam de groep plaats op het bordes voor de teamfoto. Evelien, winnares van de fotowedstrijd nam de pose aan, die haar een zeer gewild Zevenbultenshirt opleverde, en de paparazzi kon aan het werk.

De organisatie had speciaal voor deze gelegenheid besloten om het parcours van de Zevenbultenloop in tegengestelde richting te lopen en dat zorgde natuurlijk wel voor wat consternatie, maar toen werd aangegeven, dat er nu dus geen 7 bulten waren, maar 7 afdalingen ging er een zucht van verlichting door de groep. De afdaling is natuurlijk bij de Olympische Spelen een spectaculair onderdeel, dus dat zal bij de keuze zeker mee hebben gespeeld. Nu zou je kunnen denken, dat de route daarmee gemakkelijker zou worden, maar dat bleek maar ten dele waar. De hardlopers kregen nu immers te maken met veel meer vals plat en dat is zeker zo gemeen om af te leggen.

De stemming was onderweg opperbest en er werd genoten van het februari-zonnetje dat haar uiterste best deed om de atleten wat warmte te bieden. Geert Wevers liep met de snuffert op kop, om ervoor te zorgen dat het tempo constant bleef tot het eerste 5-kilometerpunt in de nabijheid van de Domme Aanleg. Hier vond een kleine afsplitsing plaats, want een trio had de opdracht gekregen om in het onderkomen van ter Haar vast de koffie te laten pruttelen en de lekkernijen voor de nazit aan te snijden. De rest ging in galop richting Barlo en zo hier en daar kwamen er lichte afsplitsingen in de groep. De ene keer was een sanitaire stop de aanleiding, de andere keer werd er een kleine tussensprint geplaatst. Maar alles verliep in goede harmonie op deze mooie zondagmorgen.

De kern van Aalten kwam al weer in zicht, maar er moest nog wel afgerekend worden met een aantal hoogtepukkels, voordat de finish werd bereikt. Na 14,81 kilometer bij de één en 14,78 kilometer bij de ander, kon het bordes weer worden aangetikt en was daarmee de missie volbracht. De echte afsluiter vond plaats op het kantoor van Rinke, waar de prijswinnaars in een gezellige ambiance en een indrukwekkende ceremonie protocollaire werden gehuldigd onder het genot van dampende koffie, appeltaart met slagroom of een tompouce. Hoe lekker wil je het maken? Uiteraard was er applaus voor de kampioenen maar zeker ook voor de organisatie, Bart Wesselink, Geert Wevers en Rinke ter Haar.

Het trainen voor de 6e editie kan weer worden opgestart en het openbare parcours ligt er prachtig bij. Van 12 december 2026 tot en met 10 januari 2027 kun je weer scoren voor het klassement van de prestigieuze Zevenbultenloop! (FR) 

Tonnie Rave, een opkomende ster aan het hardloopfront

Tonnie Rave met zijn eerste gewonnen beker

Je hebt jeugdtalenten en je hebt laatbloeiers. Daarnaast heb je de 'zonder-ambitielopers' en de onverwachte ruwe diamanten die opeens aan het podiumoppervlak komen drijven. Zo’n onverwacht moment mocht ik afgelopen zondag meemaken.

Om negen uur in de ochtend zat ik al in mijn hardloopoutfit om 90 minuten later naar de MKW Moore Cross in Winterswijk te vertrekken. In full-Remimode, want niemand wilde met me mee. Zodra het asfalt vervangen wordt door gras en zand, haken toch veel mensen af. Nu hielp het ook niet dat deze cross al een keer verzet was omdat de Winterswijkse hardlopers van Archeus bang waren voor bevroren tenen. Je zou denken: winter, vorst, het zou wel eens kunnen sneeuwen, maar bij Archeus denken ze daar anders over. Maar het is hun feestje en eerlijk is eerlijk: het is er altijd gezellig en iedereen is vriendelijk.

De avond ervoor had ik Tonnie Rave nog proberen te activeren – u kent hem wel, het kleine broertje van top-ultra-atleet Heini Rave, momenteel wat in ruste op de langere afstanden, die alweer bijna een jaar lid is van AVA. Tonnie barst van de positieve eigenschappen, maar hij heeft ook een paar wat minder positieve trekjes. Zo kan Tonnie soms erg stiekem doen over zijn hardloopplannen. Laten we maar zeggen dat hij bij voorkeur gewoon zijn eigen plan trekt en zich weinig aantrekt van goedbedoelde adviezen van ondergetekende en zijn oudere broer. Het is wel: hoe langer je haar is, des te meer Tonnie naar je luistert.

Enfin, na wat ditjes en datjes was het al snel duidelijk dat Tonnie niet van plan was te gaan lopen. Zijn voorkeur was een soloduurloopje op rustig tempo. Daar Tonnie regelmatig met vrouwelijk schoon loopt, vroeg ik nog even of hij helemaal alleen zou gaan, maar dat was inderdaad het plan.

Tot mijn grote verbazing belde Tonnie mij iets na negenen. Mijn telefoongesprekken met Tonnie ga ik altijd in met een bepaalde tactiek. Voordat ik hem de kans geef iets te vertellen, zeg ik hem al wat hij me gaat vertellen. Dus ik nam op met: “Ah mooi Tonnie, je gaat dus wel mee naar Winterswijk.” Tonnie, onder de indruk van mijn helderziende gaven, kon alleen nog maar stamelen: “Ja, inderdaad, maar ik heb geen auto, mag ik met jou mee?”

Anderhalf uur later stond ik bij de goedlachse stukadoor annex vastgoedmagnaat voor de deur en reden we vanuit een mistig Aalten naar Winterswijk. Halverwege brak de zon door en bij Tonnie verschenen de eerste zweetdruppels op het voorhoofd. De lange broek, het thermoshirt, de compressiekousen tot de liezen, de elektrisch verwarmde handschoenen en de bontgevoerde Hoka’s waren misschien toch niet het beste idee.

Ik vertelde Tonnie dat ik wel hooggespannen verwachtingen van hem had voor de wedstrijd, omdat hij sinds begin dit jaar substantieel meer is gaan lopen. Meer dan 50 km per week is eerder regel dan uitzondering en ik sprak dan ook de verwachting uit dat hij zeker een minuut sneller dan vorig jaar zou zijn op dit parcours. Tonnie begon wat te sputteren, want echt racen is niet zijn hobby, maar wanneer de man eenmaal gevuld is met wedstrijdadrenaline, dan komt ook dat wel goed.

Eenmaal in Winterswijk bleek er ook een redelijke AVA-delegatie te zijn, waaronder mijn zusje, die arme Tonnie gelijk een veeg uit de pan gaf omdat hij niet zijn gele AVA-shirtje aan had. De rest van de Avajanen haakte gelijk in, met als gevolg dat Tonnie later in de auto bekende het lidmaatschap maar eens in te gaan wisselen voor Team Monasso wanneer dit gezeur telkens maar door zou gaan.

Tonnie en ik werkten onze wedstrijd af. Ik de tien kilometer in 43:19 en Tonnie de 5 km in 24:03. Tonnie was ruim sneller dan een jaar eerder en was tevreden met zijn prestatie, en ik hoopte stilletjes op een podiumplek bij de M40 achter Harm te Hennepe.

Op het kantoortje bij Archeus kreeg ik te horen dat ik vierde was geworden en omdat ik Tonnie niet te lang wilde laten wachten, besloten we weer naar Aalten te rijden. Ter hoogte van Vivaldi kreeg Tonnie een telefoontje van Ingrid van Zolingen. Waarom hij niet gebleven was? Want hij was derde geworden bij de M40 en werd gemist op het podium!

Tonnie greep naar het stuur, maar gelukkig kon ik ongelukken voorkomen. Eenmaal tot rust gekomen werd Ingrid gevraagd of zij de beker en de andere prijzen mee kon nemen. Van Vivaldi tot de Bongenkamp zat er een euforische hardloper naast mij. Zijn eerste prijs, podium, alle socials werden gevuld met foto’s en statistieken en nog in de auto stroomden de eerste gelukwensen binnen.

En het is ook niet niks, zo’n eerste podiumplek. Ik weet nog goed dat Frank Roos mij altijd “net niet” noemde en ik ben dan ook ontzettend blij dat Tonnie zo vroeg in zijn carrière al podium heeft gelopen. Maar noblesse oblige: de verwachtingen voor toekomstige wedstrijden zijn nu hooggespannen. De Gerard te Broke Loop: de familie verwacht een podiumplek. Koningsloop? Podiumplek voor Tonnie? Kramprun, bij de elites?

En ik bedenk dit niet zelf; een dag later belde Tonnie mij weer om te vertellen dat hij dacht bij de Voshaar 5000 én Hans Monasso en Heini Rave eruit te lopen. Ik heb maar gezegd dat die kans er zeker in zit.

Tegen AVA zou ik willen zeggen: koester dit talent. Tonnie is de Jutta Leerdam van de hardloopsport in Aalten. Knap en eigenzinnig, laat zo’n jongen tot bloei komen en leg er niet te veel druk op.

P.S.: Uiteindelijk bleek er een fout te zijn gemaakt. Ook ik hoorde op het podium (3e M40) en ook mijn zusje had de derde plek op de V40 veroverd. Ik ben benieuwd of ik mijn beker nog krijg.

Hans Monasso

Hardlopen met minder blessures en meer plezier - deel 3

In 6-9 weken laten we je ervaren, hoe je lichter en prettiger kunt hardlopen

HARDLOOPTECHNIEK

Van flexrunner.nl kun je geen lid worden! Wat doen wij dan wel?

Via kortdurende cursussen, kunnen we je helpen bij het verbeteren van je hardlooptechniek. In 6-9 weken laten we je ervaren, hoe je lichter en prettiger kunt hardlopen. Dit voorkomt meestal blessures, en het is ook een vorm van energiebesparing.

Misschien is het je wel eens opgevallen dat je sommige lopers nauwelijks hoort voorbijkomen, en dat anderen nogal stampen en hijgen. Dit is gedeeltelijk aanleg, maar hoofdzakelijk een verschil in hardlooptechniek. We kunnen je laten zien en vooral ervaren, dat menigéén kan veranderen van een werkpaard naar een sierpaard.

Ben je al even bezig, en loopt je al 3 kilometer hard, dan hebben we module A.praktijkcursus. Voor de wat meer ervaren lopers, die minstens 7 km kunnen lopen, module B.praktijk en theorie. Zoek je begeleiding naar een wedstrijd 5-10 of 15 km, dan hebben we C.wedstrijdvoorbereiding.

Voor meer informatie over deze verschillende modules, zie www.flexloper.nl

Zaterdagmorgen 28 februari verzorgen we een open les, waar we de diverse loopmogelijkheden laten zien en ervaren. Trek je hardloopkleding aan, en kom voor een gratis proefles om 10 uur bij  Sporthal Stationsplein, Landbouwstraat 1, 7122 VM Aalten.

Het is prettig dat je even een mail stuurt naar info@flexloper.nl dat we weten wie we kunnen verwachten.

Met sportieve groet Henk Mengers.

Kijk voor meer informatie op onze site of neem vrijblijvend contact op voor meer informatie. Mail: info@flexloper.nl Telefoon: 06-12152304

De Zevenbultenloop andersom - de afsluiting

We hebben een mooie 5^e editie van de Zevenbultenloop achter de rug. We gaan ‘em nog één keer doen, om het af te leren! Zoals al eerder vermeld op dit fijne weblog willen we als organisatie alle leeftijdsklassementswinnaars in het zonnetje zetten. Dat hebben ze dik verdiend!

 

Aanstaande zondag, 15 februari 2026 zouden we het erg leuk vinden om met deze winnaars de Zevenbultenloop nog één keertje te lopen. Maar dan andersom! Soms moet je de dingen eens van de andere kant bekijken. Na afloop trakteren we op een kop koffie / thee / chocolademelk met een lekker stuk appeltaart. We verzamelen om 8.45 uur aan de Hofstraat 20 te Aalten (kantoor Rinke ter Haar Architectuur). Je kunt daar ook je spullen kwijt. Om 9.00 uur vertrekken we in een rustig tempo (zo rond de 6.15 min / km) naar de Markt. 

 

Wie waren ook al weer die winnaars?

 

Dames, 40+:           Annemarie Arentsen                 01:06:09 (parcoursrecord)

Heren, 40+:           Daan te Bokkel                           01:03:17

Dames, 50+:           Gerdy Hoornenborg                  01:16:39

Heren, 50+:            Ruud Baars                                01:02:01

Dames, 60+:           Ankie te Brake                           01:49:16

Heren, 60+:            Erik Schokkin                             01:15:00

 

Ach, en weet je: hoe meer zielen hoe meer vreugd! Als er meer mensen mee willen lopen: van harte welkom! Iedereen mag mee doen, maar geef je wel even op. Dan weten we hoeveel stukken appeltaart we in moeten slaan. Let op: het is een bulterig parcours van 15 km lang.

 

Zo mogen de winnaars van editie 2026 natuurlijk ook meedoen. De mooie T-shirts zijn klaar en worden zondag uitgereikt. (Mocht je niet kunnen, geen ramp; dan wordt het T-shirtje nagebracht een deze dagen.) Dit zijn de gelukkige winnaars:

 

1.       Leon Jentink                     00:54:43 (parcoursrecord)

7.       Hans Monasso                 01:05:50

24.     Peter Ebbers                    01:21:29

25.     Harm ter Maat                  01:23:38

31.     Gerben Oldenhave           01:26:42

7^e van onderen: Walter Vaags    03:05:07

 

Ook oud-winnaars zijn uiteraard welkom. Als je mee wilt lopen: trek dan je Zevenbultenloop-shirtje aan. Da’s leuk voor de foto! Over foto’s gesproken: de prijs voor de mooiste foto is gewonnen door Evelien Hillen. Ze heeft toegezegd dat ze in haar nieuwe shirtje nog een keer de winnende pose voor ons gaat showen aanstaande zondag. Komt dat zien!

 

Tot zondag!

Sportieve groet van de Zevenbultenloop-organisatie

Bart Wesselink, Geert Wevers en Rinke ter Haar

 

Deelnemers aan de Zevenbultenloop – andersom:

1. Bart Wesselink 2. Geert Wevers 3. Rinke ter Haar 4. Evelien Hillen 5. Annemarie Arentsen 6. Leon Jentink, 07. Erik Schokkin, 8. Linda Scholten, 9. Siep van Schepen, 10. Frank Roos, 11. Henk te Beest, 12. Bart Visser, 13. Wouter Burgwal, 14. Cindy Brusse, 15. Ruud Baars, 16. Arja te Brake

Uitslagen en verslag van de 46e Groet uit Schoorl Run

Mooie tijd voor Tom Wevers op de halve marathon

Koster en Gulikers grijpen EK-limiet bij Groet uit Schoorl Run

Tijdens de Groet uit Schoorl Run zijn Maureen Koster en Jennifer Gulikers erin geslaagd om de limiet van het EK 10.000 meter in Birmingham te lopen. Koster bekroonde haar sterke race met een tijd van 31.35 minuten, terwijl Gulikers met 32.00 eveneens onder de vereiste limiet dook. De overwinning ging naar de Marokkaanse Soukaina Atanane, die een tijd van 31.20 klokte. Bij de mannen ging de winst op de Mizuno 10 km naar Keneth Kiprop uit Oeganda, die in 27.56 na een nek-aan-nekrace tot op de finishlijn Jenberu Sisay Misganaw uit Ethiopië nipt voorbleef.

Sportorganisatie Le Champion creëerde vandaag een apart startmoment voor de vrouwen, tien minuten vóór de mannen. Vanaf de eerste meters lag het tempo hoog, met de EK-limiet van 32.14 als duidelijk doel voor Koster en Gulikers. Er werd goed samengewerkt met de twee Belgische dames Lisa Rooms en Julie Voet, die met dezelfde ambitie naar Schoorl waren afgereisd. In de openingsfase nam Gulikers veel kopwerk voor haar rekening, maar gaandeweg de wedstrijd moest zij Rooms, Koster en Voet voor zich laten gaan. Op het snelle parcours door de Schoorlse duinen plaatste Atanane vervolgens een aanval op het viertal. Ze passeerde de vier dames en ging er overtuigend met de winst vandoor (31.20). Achter haar volgde Rooms als tweede in 31.34, op de voet gevolgd door Koster in 31.35. Met een vierde en vijfde plaats voor respectievelijk Voet (31.54) en Gulikers (32.00) was het limietenfeest compleet.

Koster was na de finish zichtbaar opgelucht: “De women’s-only race was zo’n mooie mogelijkheid om ons te plaatsen voor het EK. Na mijn voedselvergiftiging van vorige week was het een beetje een risico om te starten, maar het is goed uitgepakt en ik heel blij met dit resultaat.” Na de prestaties van vandaag komen zowel Koster als Gulikers in aanmerking voor selectie door de Atletiekunie voor het EK 10.000 meter deze zomer in Birmingham.

Mannenrace tot finishlint spannend

Na het vrouwen­spektakel was het de beurt aan de mannen, die onder luid applaus over de Heereweg richting finish stormden. De Oegandees Keneth Kiprop en de Ethiopiër Jenberu Sisay Misganaw controleerden vanaf de start de wedstrijd. Hun duel kreeg pas in de slotfase een definitieve ontknoping, waarbij uiteindelijk Kiprop aan het langste eind trok. Hij bleef net onder de magische grens van 28 minuten en won in 27.56. Misganaw finishte als tweede in dezelfde tijd, terwijl de Nederlander Mahadi Abdi Ali het podium completeerde (28.26). Opvallend was de breedte van het veld: ook daarachter werden toptijden gelopen, met een bijzonder snelle top tien.

Overige afstanden

Eerder op de dag stonden ook de Kids Run, de halve marathon (21,1 km) en de 30 km op het programma. De 21,1 km werd gewonnen door de Nederlanders Kristof van Malderen in 1.11.36 en Jill Holterman met een ruime voorsprong in 1.14.23. De snelste man en vrouw op de 30 km waren Simon D’hoore (1.39.04) en Renée Cardinaals (1.56.08).

Editie 2027

De volledig uitverkochte editie van de Groet uit Schoorl Run trok meer dan 10.000 hardlopers en bewees opnieuw haar status als een van de snelste en meest geliefde loopwedstrijden van Nederland. Volgend jaar vindt de 47e editie plaats op zondag 14 februari. (bron)

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

10 kilometer: Jeroen Houwers 33.54 min, Paula Verwaaijen 49.05 min, Denise van der Donk 49.07 min, Wiebe Houwers 56.24 min

halve marathon: Tom Wevers 1:29.09, Manon Rutgers 2:06.56

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Verslag van de Sukerbietentrail in Lemele

Andre, Angelique en Bianca

Op een wat mistige februari zondagochtend vertrokken er vanuit diverse plekken in de Achterhoek auto’s richting Lemele, of all places. Wat was er dan toch te doen in het pittoreske Lemele, waar normaal in de winter helemaal niets te doen is op zondag ochtend? De Sukerbietentrail, een initiatief voor het goede doel van Team Sukerbiet. De start was vanaf natuurcamping de Lemeler Esch en dat betekende eigenlijk meteen ook dat het maximaal maar 450 deelnemers kon laten starten. Nu hou ik wel van leuke kleinschalige loopjes en als die ook nog voor het goede doel zijn, in plaats van georganiseerd door een commerciële organisatie, is dat mooi meegenomen. In de praktijk betekent dat vaak dat het heel gezellig is en georganiseerd door echte liefhebber. Het paste ook mooi in ons trainingsschema en dus waren we met maar liefst acht Achterhoekers aanwezig in het Sallandse.

Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen door vrijwilligers van Team Sukerbiet en doorverwezen naar de startnummer uitgifte en de kleedkamer. De kleedkamer bleek een werktuigenloods waar de trekken en maaimachine iets aan de kant gezet waren en een paar picknicktafels neergezet waren. De ruimte werd al snel gevuld met lopers die een plekje zochten om zich om te kleden en vooral warm te blijven. Twee graden en mist was niet wat ik besteld had, ook niet waar ik op gerekend had met mijn korte broek. Het was er wel heel gezellig, met veel mensen uit de regio zo te horen. De 25 kilometer lopers mochten eerst starten, maar het startvak vulde zich in de laatste twee minuten.

Na de start liepen we de camping af en eigenlijk al bijna meteen de Archemer Berg op. Helaas was het uitzicht beperkt tot een paar honderd meter door de mist, maar de ontvangst door de enthousiaste vrijwilligers op de top maakte alles goed. Het tempo zat er eigenlijk meteen goed in, waarschijnlijk mede door de kou, maar ook de overige deelnemers gingen vlot van start. Lars was al meteen bij ons weggelopen (jeugdige overmoed?) en Rik en Michiel vonden het na de eerste paar kilometers welletjes en zakten iets terug in tempo. Gelukkig konden ze met zijn tweeën samen verder. Bleven we nog met zijn vieren over: Bianca, Angelique, Eric en ik. Het looppeloton was al snel uit elkaar gevallen en dus liepen we met ons groepje alleen, met slechts af en toe mensen die we inhaalden of die ons inhaalden.

Het parcours voerde ons door een heel mooi landschap, voor zover we dat konden zien dan… Ik was er ooit een keer eerder geweest, maar dat was al jaren geleden. Voor de anderen was alles nieuw dus extra mooi en interessant. De route bestond op meerdere plekken uit lussen waardoor je zowel de Archemer als de Lemeler Berg ook van alle kanten kon bewonderen. Dat betekende ook dat er best wat hoogtemeters in zaten en dat in combinatie met wat mullige zand paden maakte het tot een pittig parcours. Een aangezien we liepen alsof het een wedstrijd was moest natuurlijk ook alles hardgelopen worden.

Bianca was blij dat ze in haar strikte triathlonschema nog wat trails mocht lopen van de trainer en babbelde honderduit. Het viel blijkbaar niet op dat onze antwoorden steeds korter werden…. Eric keek af en toe vertwijfeld, maar gaf niet op. Bikkel! Het genieten van de omgeving werd op deze manier eigenlijk wel een beetje tot het minimum beperkt tot vooral het stuk voor de voeten…. Maar omdat niemand opgaf bleven we dus in een eigenlijk iets te vlot tempo doorrennen tot onze limiet bereikt was…. Mijn bovenbenen begonnen steeds meer te protesteren en ook een blaar op mijn voet begon zich te melden. Gewoon negeren…. De lange stukken vals plat in combinatie met los zand leken het uiteindelijk toch van ons te gaan winnen toen we bij ongeveer km 20 waren en we de zoveelste keer de Archemer Berg beklommen. Er moest toch een paar keer omhoog gewandeld worden…

Maar met nog meer aanmoedigingen van de vrijwilligers werd het tempo toch maar weer opgepakt. De laatste vijf kilometer liep het eigenlijk steeds vals plat naar beneden en kon het tempo zelfs nog weer wat omhoog tot we uiteindelijk met een soort van eindsprint na zo’n 2 1/2 uur de finish bereikten. Daar stond een heel verbaasde Lars ons op te wachten, die had ons nog lang niet verwacht. De oudjes doen het nog best hè Lars. Inge en John hadden de korte afstand gedaan en stonden al weer aangekleed op ons te wachten. Op een paar minuten na ons kwamen ook Rik en Michiel over de streep.

Hoewel we van tevoren niet hadden bedacht dat we in wedstrijdtempo zouden lopen liep het gewoon zo. Het mooie was dan ook dat we elkaar onderweg zo stimuleerden dat we uiteindelijk de snelste 25 km in tijden liepen. Voor Eric was zelfs het bijna een persoonlijk record, helaas was de afstand net iets te kort! Super tevreden trokken we snel weer wat droge en warme kleren aan en gingen we op zoek naar de warme chocolademelk met appelgebak. Helaas waren we niet de enigen en zeker niet de laatsten, waardoor we hevig teleurgesteld werden door de serveerster. Helemaal volgeboekt, geen enkel plekje meer. Helaas, dan maar weer op huus an! Op naar de volgende! (bron)

Uitslagen van de 13e Moore MKW Cross in Winterswijk

Henkjan Wieberdink, Hans Monasso, Walter Vaags, Evelien Hillen, Ingrid van Zolingen, Tonnie Rave en Arja te Brake

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Wat is een Stryd hardloopvermogensmeter en hoe werkt het?

Je bevestigt je Stryd aan je linker- of rechterschoen

Hardlopen op vermogen wint aan terrein, maar is voor veel lopers nog onbekend. In dit artikel leggen we uit wat lopen op vermogen is, waarom steeds meer lopers ermee trainen en hoe de Stryd hardloopvermogensmeter daarbij wordt ingezet.

Wat is lopen op vermogen?

Lopen op vermogen is een manier om hardloopinspanning te meten aan de hand van geleverde energie, uitgedrukt in watt. In plaats van te kijken naar tempo of hartslag, richt lopen op vermogen zich op wat een loper daadwerkelijk aan werk levert tijdens het hardlopen.

Tempo wordt beïnvloed door externe factoren zoals wind, hoogteverschil en ondergrond. Hartslag reageert vertraagd en is gevoelig voor omstandigheden zoals temperatuur, stress en vermoeidheid. Vermogen reageert direct op verandering in inspanning en blijft daardoor stabieler onder wisselende omstandigheden.

Juist die directe relatie met inspanning maakt lopen op vermogen interessant voor hardlopers die consistenter willen trainen en hun belasting beter willen begrijpen.

Waarom kiezen steeds meer hardlopers voor lopen op vermogen?

De populariteit van lopen op vermogen is de afgelopen jaren sterk toegenomen. Dat komt vooral doordat het een aantal beperkingen van traditionele meetwaarden ondervangt:

-Tempo zegt iets over snelheid, niet over inspanning

-Hartslag loopt achter op de daadwerkelijke belasting

-Vermogen laat direct zien hoe hard je werkt

Bij dezelfde inspanning kan het tempo verschillen, bijvoorbeeld bij tegenwind of tijdens het lopen van een heuvel of viaduct. Het vermogen blijft in dat geval een betrouwbaardere indicator van belasting.

Wat is een Stryd hardloopvermogensmeter?

Stryd is een hardloopvermogensmeter: een kleine sensor die op de schoen wordt bevestigd en tijdens het lopen het hardloopvermogen berekent. Dit vermogen wordt weergegeven in watt en kan live worden afgelezen op een sporthorloge.

Stryd is:

-geen GPS-horloge

-geen hartslagmeter

-maar een aanvullend meetinstrument

De sensor is specifiek ontwikkeld voor hardlopen en verschilt daarmee van algemene bewegings- of fitnesstrackers.

Hoe meet Stryd hardloopvermogen?

Het is op dit moment niet mogelijk om hardloopvermogen direct te meten, zoals dat bij een vermogensmeter op de fiets wel het geval is. Bij hardlopen ontbreekt een vast mechanisch aangrijpingspunt.

Stryd berekent het hardloopvermogen door verschillende meetgegevens te combineren tot één vermogenswaarde. Zonder in technische details te treden, worden onder andere de volgende factoren meegenomen:

-Versnelling en afzet van de voet

-Contacttijd met de grond

-Verticale en horizontale beweging

-Veranderingen in tempo

-Hoogteverschil (klimmen en dalen)

Door deze gegevens te combineren, berekent Stryd hoeveel mechanisch vermogen nodig is om het lichaam voort te bewegen. Het resultaat is een waarde die direct reageert op veranderingen in inspanning.

Waarom is hardloopvermogen een stabiele waarde om mee te trainen?

Het grote voordeel van hardloopvermogen is de directe respons op inspanning. Waar hartslag vaak pas na enkele minuten stijgt en tempo wordt beïnvloed door de omgeving, verandert vermogen onmiddellijk wanneer de belasting toeneemt of afneemt.

Dat maakt vermogen bijzonder geschikt voor:

-heuvelachtig terrein

-wisselende weersomstandigheden

-intervaltraining en tempotraining

Twee trainingen met een vergelijkbaar gemiddeld vermogen hebben daardoor vaak ook een vergelijkbare trainingsbelasting gehad, zelfs als het tempo verschilt.

Hoe werkt Stryd in de praktijk?

In de praktijk is het gebruik van Stryd eenvoudig:

-De sensor wordt bevestigd op de schoen

-Koppeling met een sporthorloge (o.a. Garmin, COROS, Polar en Apple Watch)

-Tijdens het lopen is het actuele en gemiddelde vermogen zichtbaar

Na afloop kunnen trainingen worden geanalyseerd in Stryd PowerCenter of in de Stryd app. Hier worden vermogen, belasting en trends inzichtelijk gemaakt.

Wat kun je met lopen op vermogen doen?

Lopen op vermogen biedt een aantal praktische voordelen:

-Constanter trainen, los van omstandigheden

-Betere vergelijking van trainingen op verschillende routes

-Objectiever inzicht in trainingsbelasting

-Een wedstrijd zo energiezuinig mogelijk indelen

Voor veel lopers vormt vermogen een waardevolle aanvulling op tempo en hartslag, niet per se een vervanging daarvan.

Voor wie is lopen op vermogen – en Stryd – geschikt?

Een Stryd hardloopvermogensmeter is vooral geschikt voor:

-Hardlopers die efficiënter willen trainen

-Hardlopers die sneller willen worden, maar blijven hangen op hetzeflde niveau

-Prestatiegerichte lopers van 5 km tot de marathon

-Lopers in heuvelachtig of wisselend terrein

-Lopers die hun trainingen graag in detail analyseren

Voor lopers die uitsluitend recreatief lopen zonder datagedreven benadering, is de toegevoegde waarde beperkter.

Veelgestelde vragen over lopen op vermogen

Is lopen op vermogen ingewikkeld?

De achterliggende theorie kan verdiepend zijn, maar in de praktijk draait het om één centrale waarde: het vermogen in watt.

Is Stryd alleen voor gevorderde lopers?

Nee, maar het meeste rendement haal je eruit als je bewust met training bezig bent.

Heb ik voldoende aan één Stryd?

Ja, je bevestigt je Stryd aan je linker- of rechterschoen. Het is mogelijk om met twee Stryd-sensoren te lopen. In dat geval krijg je aanvullende informatie over links-rechtsbalans. Voor het meten van hardloopvermogen en het trainen op vermogen is één Stryd echter voldoende.

Bestaan er trainingsschema’s op vermogen?

Veel bestaande hardloopschema’s zijn nog gebaseerd op tempo of hartslag. Steeds vaker worden deze schema’s echter ook vertaald naar vermogen. Via Stryd zelf zijn trainingsschema’s beschikbaar die volledig op vermogen zijn gebaseerd.

Hoe weet ik op welk vermogen ik moet lopen?

Vermogenszones en wedstrijdvermogens (van 5 km tot en met marathon) worden bepaald op basis van je Critical Power. Dit is een individueel omslagpunt, uitgedrukt in watt, en vormt de basis voor trainen op vermogen. Nadat je bent begonnen met lopen met Stryd, wordt je Critical Power automatisch bepaald en voortdurend geactualiseerd op basis van je trainingen.

Mijn horloge berekent ook vermogen, waarom heb ik een Stryd nodig?

Steeds meer sporthorloges tonen een berekend hardloopvermogen. Deze vermogenswaarde is meestal gebaseerd op GPS-gegevens en algemene bewegingsdata. Stryd is specifiek ontwikkeld als hardloopvermogensmeter en gebruikt hiervoor sensorgegevens op de schoen. Daardoor is het vermogen doorgaans stabieler, vooral bij wisselende omstandigheden. Een belangrijk verschil is dat Stryd rekening houdt met wind, terwijl horloges het vermogen hier niet op aanpassen. Daarnaast biedt Stryd een uitgebreid analyseplatform en trainingsstructuur die volledig is ingericht op trainen en racen op vermogen. (bron)